8 ควบคุมยาก

หลังจากที่รถของเมดาแล่นออกไปจากคฤหาสน์ ไคเซอร์ก็ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ ความหงุดหงิดที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่ช่วงเย็นยังคงไม่จางหายไปไหน

เขาไม่ได้ตรงไปที่ห้องทำงานอย่างที่ควรจะทำ แต่ฝีเท้ากลับพาเขาขึ้นไปยังชั้นบน ตรงไปยังห้องนอนของใบเตย

เขาสลัดความลังเลทิ้งไปแล้วผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ

ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ใบเตยเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวบางเบา เส้นผมเปียกชื้นที่ยังเช็ดไม่แห้งดีส่งกลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูและสบู่ที่ดูละมุนและสะอาดตา มันเป็นกลิ่นที่จู่โจมประสาทสัมผัสของไคเซอร์ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา

ใบเตยชะงักไปเมื่อเห็นเขาอยู่ในห้อง เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“คุณไคเซอร์…มีอะไรเหรอคะ?”

ไคเซอร์ไม่ตอบ สายตาคมกริบกวาดมองหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามลำคอระหงของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหนึ่งเดือนพลุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมยาก

ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอแล้วดึงเข้ามาแนบชิดจนหน้าอกของเธอสัมผัสกับอกแกร่ง

ใบเตยสะดุ้งสุดตัวพยายามจะขืนตัวออก แต่ไคเซอร์กลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดข้างใบหูทำให้เธอตัวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

“ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมใบเตย...” ไคเซอร์เอ่ยเสียงพร่าต่ำ สัมผัสจากร่างกายของเธอที่แนบชิดทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนในใจเขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ว่าให้เก็บรอยยิ้มไว้ใช้ให้ถูกที่”

“ใบเตยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขาค่ะ คุณกำลังเข้าใจผิด...” ใบเตยพยายามพูด แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่าเมื่อมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้เบาๆบนช่วงเอวคอด

“เข้าใจผิด?” ไคเซอร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เขากดจมูกลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นสบู่จางๆผสมกับกลิ่นกายสาวที่น่าหลงใหลทำให้สติเขากระเจิง

“ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว...ไม่ควรมายืนทำตัวอ่อยใครในบ้านแบบนี้ มันดูไม่งาม”

เขาจงใจเบียดร่างแกร่งเข้ากับเธอแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกได้ถึงความปรารถนาที่เขากำลังส่งผ่านออกมา ใบเตยหน้าแดงก่ำทั้งด้วยความอายและสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนจากความเย็นชามาเป็นสัมผัสที่คุกคามและหวามไหวได้ในเวลาเดียวกัน

“ใบเตยไม่ได้...”

“ไม่ต้องแก้ตัว” ไคเซอร์ตัดบทพร้อมกับก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก

“ในเมื่อเธอเป็นภรรยาของฉัน งั้นก็แสดงให้ฉันดูหน่อยสิ ว่าเธอยังภักดีกับฉันแค่ไหน ไม่ใช่ไปโปรยยิ้มให้คนสวนแบบนั้นอีก”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนที่อันตรายและเอาแต่ใจ และในวินาทีนั้น…

ไคเซอร์ก้าวฉับๆพาใบเตยไปที่เตียงกว้างก่อนจะผลักร่างบางให้ล้มตัวลงไปบนฟูกหนานุ่มตามแรงส่ง ใบเตยเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวและสัญชาตญาณของการป้องกันตัวทำให้เธอพยายามขยับกายหนีและใช้มือผลักอกแกร่งของเขาออกตามสัญชาตญาณสาวที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใด

“จะไปไหน” ไคเซอร์กดเสียงต่ำ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างกดไหล่เธอให้นิ่งสนิทอยู่บนเตียง

“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นใคร สถานะภรรยาในนามของเธอ มันก็รวมถึงหน้าที่ที่ต้องปรนนิบัติสามีด้วยไม่ใช่หรือไง!”

คำพูดที่ย้ำเตือนถึงพันธสัญญาอันหนักอึ้งทำให้ใบเตยชะงักไป ความขัดขืนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสับสนและหวาดหวั่น เธอหยุดมือที่ผลักเขาออกทันที แววตาคู่สวยไหวระริกมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ

ไคเซอร์ไม่ปล่อยให้เธอได้ใช้ความคิด เขาก้มลงบดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและหื่นกระหาย เรียวลิ้นร้อนรุกรานสำรวจภายในอย่างถือดีก่อนจะเลื่อนลงไปไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำมาอย่างละเมียดละไม มือข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นไปขยำเต้าอวบอิ่มภายใต้ชุดนอนบางเบาอย่างหนักหน่วงจนใบเตยต้องแอ่นกายรับด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง

จังหวะหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวราวกับกลองรัว ใบเตยหลับตาลงแน่นเมื่อเขาลดมือลงต่ำเลิกกระโปรงผ้าซาตินขึ้นจนเผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวยก่อนที่นิ้วมือเรียวยาวของเขาจะสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนไหวที่ปกปิดมิดชิดมาตลอดชีวิต

“อ๊ะ...” ใบเตยสะดุ้งสุดตัว ร่างกายกระตุกเกร็งด้วยความตกใจอย่างที่สุดเมื่อนิ้วของเขาสัมผัสรุกล้ำเข้าไปในส่วนที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องมาก่อน ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งเสียวซ่านและน่าตื่นกลัวถาโถมเข้าใส่จนเธอทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่กำลังจะหลุดออกมา

ไคเซอร์เห็นปฏิกิริยานั้นแล้วก็ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ เขาเริ่มขยับนิ้วเป็นจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักแน่น ยิ่งเห็นเธอสับสนและไร้ทางสู้ เขาก็ยิ่งรู้สึกปรารถนาที่จะครอบครองเธอให้มากขึ้นไปอีก

ไคเซอร์ผละนิ้วออกจากความนุ่มหยุ่นที่กำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างเร้าใจ เขาไม่รอช้าที่จะจัดการกับชุดนอนที่ขวางกั้นความต้องการของตัวเองอยู่ เขาเลิกกระโปรงผ้าซาตินขึ้นไปกองไว้บนเนินอกของเธอเผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดและสัดส่วนที่งดงามภายใต้แสงไฟสลัว

จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงมา ใบหน้าคมเข้มฝังลงระหว่างอกอวบอัดที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ของเธอ ไคเซอร์เริ่มไล้เลียไปตามผิวเนื้ออย่างโหยหาก่อนจะออกแรงดูดดื่มยอดอกสีชมพูระเรื่อจนเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำลาย ความร้อนจากปากของเขาที่สัมผัสกับความอ่อนนุ่มทำให้คนตัวเล็กต้องแอ่นอกขึ้นอย่างลืมตัว

“อื้อ...” เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของใบเตย เธอพยายามคว้าแขนของเขาไว้แน่นราวกับคนกำลังจะจมน้ำ ความรู้สึกวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้มันทั้งรุนแรงและลึกซึ้งจนเธอแทบจะแยกไม่ออกว่านี่คือความโกรธแค้นหรือความเสน่หาที่เขากำลังถ่ายทอดออกมา

ไคเซอร์ยิ่งได้ใจรุกรานทรวงอกของเธอด้วยความกระหายราวกับต้องการจะตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอให้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว กลิ่นหอมจางๆจากร่างกายของเธอผสมกับความร้อนแรงของอารมณ์ในห้องนี้ทำให้ไคเซอร์แทบจะขาดสติ

เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอที่แดงก่ำด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน นัยน์ตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและต้องการการปลดปล่อยที่มากกว่าแค่สัมผัสภายนอก