7 พยายามจะลืม

“ตอบฉันมาใบเตย ทำไมถึงไม่ลงไปกินข้าว”

ใบเตยกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดยันกายขึ้นจากเตียง

ทันทีที่แผ่นหลังตั้งตรง ความรู้สึกวิงเวียนก็ถาโถมเข้าใส่จนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปชั่วขณะ เธอต้องหลับตาลงและสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อประคองสติไม่ให้ฟุบลงไปต่อหน้าเขา

“ใบเตย…ไม่ได้ตั้งใจจะประท้วงค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย” ใบเตยเอ่ยตอบ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจะขาดใจ

ไคเซอร์ยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ยังคงเรียบเฉย แต่ลึกๆในใจเขากลับรู้สึกไหววูบ ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

มันไม่ใช่ความสงสาร เขาบอกตัวเองเช่นนั้น แต่มันเป็นความรำคาญใจที่เห็นสภาพเหมือนคนใกล้จะแตกสลายของเธอ

เขาเดินไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะหยุดชะงักและพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านยกอาหารเช้าขึ้นมาให้ กินซะให้หมด อย่าให้ฉันต้องขึ้นมาเห็นสภาพเธอยังไม่แตะต้องอะไรอีก”

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น เขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ไคเซอร์เดินตรงไปยังโถงทางเดิน ความรู้สึกปั่นป่วนในใจที่เขามีต่อเธอกำลังทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

แค่ไม่อยากให้เธอล้มป่วยจนเป็นภาระ เขาพยายามย้ำเตือนตัวเองเช่นนั้น แต่หัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเขากลับปฏิเสธคำแก้ตัวนั้นอย่างสิ้นเชิง

หนึ่งเดือนผ่านไป

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างเชื่องช้าในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าสำหรับใบเตยแล้ว มันเป็นเดือนที่เงียบเชียบและโดดเดี่ยวที่สุด ไคเซอร์ปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน เขาไม่เดินเฉียดใกล้ ไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายหรือแสดงออกถึงอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างที่เคยทำในคืนนั้น

ทุกอย่างในชีวิตของไคเซอร์กลับคืนสู่สภาวะปกติที่เขาต้องการ เขาพาเมดาไปทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารหรูหรา ออกงานสังคมด้วยกันและใช้เวลาช่วงวันหยุดไปกับเธออย่างเปิดเผยเพื่อยืนยันกับตัวเองซ้ำๆว่าเขายังคงเป็นคนเดิม คนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงที่เขาเกลียดชังคนนั้น

ทว่าในความเป็นจริงความปกตินั้นกลับดูบิดเบี้ยวในสายตาของเขาเอง

ในเช้าวันหนึ่ง

ไคเซอร์ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ กำลังจัดเนกไทให้เข้าที่ เสียงรถหรูที่จอดเทียบหน้าบ้านทำให้เขาหันไปมองผ่านหน้าต่าง เขาเห็นเมดาก้าวลงจากรถด้วยรอยยิ้มสดใส เธอเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยความคุ้นเคย และในขณะเดียวกัน สายตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กของภรรยาในนามที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินถือตะกร้าผ้าผ่านโถงทางเดินไปอย่างเงียบเชียบ

เธอทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน เช่นเดียวกับที่เขาพยายามทำกับเธอ

“ไคเซอร์คะ ไปกันหรือยังเอ่ย” เมดาเอ่ยถามพลางเดินเข้ามาคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม

ไคเซอร์ไม่ได้ตอบทันที สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังบางที่ค่อยๆลับสายตาไป ความทรงจำถึงรสสัมผัสในห้องครัวเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล่นเข้ามาในหัวอย่างไร้ที่มา รสสัมผัสที่เขาพยายามจะลบเลือนด้วยการพาผู้หญิงคนอื่นไปไหนมาไหน แต่มันกลับไม่เคยจางหายไปเลย

เขาสะบัดศีรษะเบาๆเพื่อไล่ความรู้สึกฟุ้งซ่านก่อนจะหันไปยิ้มให้เมดาด้วยรอยยิ้มที่ดูสมบูรณ์แบบ

“ครับ ไปกันเถอะ”

แต่ในวินาทีที่เขาก้าวเดินออกจากบ้าน ไคเซอร์กลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ประหลาดลึก เขาพยายามดับไฟในใจตัวเองด้วยการหาความสุขภายนอก แต่เขากลับลืมไปว่ายิ่งเขาสร้างกำแพงกั้นระหว่างเธอกับเขามากเท่าไหร่ พื้นที่ในหัวใจของเขากลับยิ่งถูกเธอกัดกินเข้าไปมากขึ้นเท่านั้น

หนึ่งเดือนที่เขาหนี กลับกลายเป็นหนึ่งเดือนที่เขายิ่งจดจำทุกรายละเอียดของเธอได้แม่นยำขึ้นกว่าเดิม

หนึ่งเดือนที่เต็มไปด้วยความพยายามจะลืม แต่กลับเป็นการตอกย้ำ

ตอนเย็น

ไคเซอร์กลับเข้าบ้านมาพร้อมกับเมดาหลังจากไปทานมื้อค่ำ บรรยากาศในโถงทางเดินดูเงียบสงบจนกระทั่งเขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของใบเตยดังมาจากสวนด้านหลังบ้าน

ร่างแกร่งชะงักฝีเท้าทันที แววตาที่เคยราบเรียบเปลี่ยนเป็นความคมกริบ เขาปล่อยให้เมดาเดินนำเข้าไปในห้องรับแขกก่อนโดยอ้างว่าจะไปจัดการเรื่องงานที่สวนเสียหน่อย

เมื่อเดินอ้อมไปยังสวนหลังบ้าน ภาพที่เห็นทำให้นัยน์ตาของเขาหรี่ลง ใบเตยกำลังยืนคุยอยู่กับ ‘กรณ์’ ซึ่งเป็นคนสวนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาดูแลต้นไม้ในบ้านได้ไม่กี่วัน

ชายหนุ่มคนนั้นกำลังยื่นกระถางต้นไม้ขนาดเล็กให้ใบเตย และทั้งคู่ก็กำลังยิ้มให้กันอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไคเซอร์ไม่เคยได้รับมาตลอดหนึ่งเดือน

เขายืนมองอยู่ตรงมุมมืดของระเบียง ไม่ได้เข้าไปตวาด ไม่ได้แสดงอาการโวยวาย แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบและกดดันอย่างประหลาด

“คุณใบเตยครับ ผมว่าตรงนี้สวยดีนะ...” กรณ์พูดพลางขยับเข้าไปใกล้เพื่อชี้ให้เห็นตำแหน่งที่ควรวาง

เรียวขายาวก้าวเดินออกมาจากมุมนั้นช้าๆ ฝีเท้าของเขาหนักแน่นจนทำให้กรณ์และใบเตยต้องหันมามอง

ใบเตยชะงักไปทันที รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความประหม่าที่ฉายชัดขึ้นมาแทนที่

“ดูเหมือนเธอจะว่างมากสินะ” ไคเซอร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นจนน่าขนลุก เขาเดินเข้าไปยืนระหว่างกลางของทั้งสองคน คั่นกลางอย่างจงใจ

เขาไม่ได้มองหน้ากรณ์ แต่มองไปที่ใบเตยด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ

“ฉันจำได้ว่าหน้าที่ของเธอคือดูแลงานในบ้าน ไม่ใช่มายืนเสียเวลาคุยเล่นกับพนักงาน”

“ใบเตยแค่...” ใบเตยพยายามจะอธิบาย แต่ไคเซอร์ขัดขึ้นด้วยการหันไปหากรณ์แทน

“นายไปทำงานส่วนอื่นเถอะ ตรงนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง” คำสั่งของเขาเป็นคำขาดที่ทำให้กรณ์ต้องขอตัวออกไปทันทีด้วยความเกรงขาม

เมื่อเหลือเพียงแค่สองคน ไคเซอร์ก็หันกลับมาหาร่างบาง เขาไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด แต่แววตาที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้านั้นมีความกดดันบางอย่างที่ชัดเจนกว่าเดิม เขาขยับเข้าไปใกล้จนเธอต้องถอยหลังไปพิงกับขอบระเบียง

“หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ดูเหมือนเธอจะเรียนรู้วิธีอยู่บ้านหลังนี้ได้ดีนะ แต่ดูเหมือนเธอจะเริ่มลืมไปแล้วว่าการเป็นภรรยาในนามของฉันมันมีขอบเขตแค่ไหน”

เขาเอื้อมมือไปคว้ากระถางต้นไม้ในมือของเธอมาวางไว้บนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนราวระเบียงกักขังเธอไว้ในวงแขน

“รอยยิ้มแบบเมื่อกี้...” เขาพูดเสียงต่ำ

“เก็บไว้ใช้ในที่ที่ควรใช้ดีกว่า อย่าเอาไปโปรยให้ใครมั่วซั่วในบ้านหลังนี้ เข้าใจไหม”

เขาไม่ได้รอคำตอบ เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาครอบครองที่สั่นคลอนหัวใจของคนถูกมอง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้ใบเตยยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก