เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 43 เมื่อเราได้กลับมาพบกัน
วันที่เผยแพร่:
2026-10-16 08:09:03
บทล่าสุด
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 43 เมื่อเราได้กลับมาพบกัน
เขายกมือของลลินขึ้นวางบนหน้าอกตนเองหัวใจเต้นอยู่ใต้ฝ่ามือสม่ำเสมอหนักแน่นและเป็นของคนในปัจจุบัน“สิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากศิลาครับ”เขากล่าวลลินมองดวงตาเขา“แน่ใจหรือคะ”คีรินปลดมือออกจากเธอชั่วครู่ แล้วใช้ปลายนิ้วแตะตัวหินสีขาวไม่มีแสงเกิดขึ้นจากนั้นเขาจึงก้มลงจูบเธอริมฝีปากสัมผัสกันอย่างช้า ๆ ใต้แสงจันทร์ศิลายังคงสงบนิ่งไม่มีนิมิตไม่มีเสียงระนาดและไม่มีความรู้สึกของคำรินหรือลินหลวงเข้ามาแทรกมีเพียงคีรินกับลลิน ซึ่งเลือกเข้าใกล้กันด้วยตัวเองเมื่อถอนริมฝีปากออก หน้าผากของทั้งสองยังแตะกันอยู่“ตอนนี้แน่ใจหรือยังครับ”ลลินยิ้ม“ค่ะ”คีรินโอบเธอกลับเข้ามาทั้งคู่ไม่ได้ให้คำมั่นว่าจะอยู่ด้วยกันทุกภพไม่ได้สัญญาว่าจะไม่มีวันจากกันเพราะพวกเขาได้เรียนรู้แล้วว่า คำสัญญาซึ่งยิ่งใหญ่เกินชีวิตอาจกลายเป็นพันธนาการของคนที่ต้องอยู่รอสิ่งที่มีอยู่ตอนนี
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 42 ระนาดใต้ผ้าคลุม
ลลินดึงผ้าคลุมออกช้า ๆตัวระนาดได้รับการดูแลดีกว่าชิ้นส่วนที่วัด แม้ไม้จะเปลี่ยนสีและเชือกบางส่วนหย่อนตามอายุตรงขอบมีลายดอกไม้ล้อมวงกลมไม่เหมือนกันทุกเส้น แต่มีโครงสร้างเดียวกับลายบนหีบและเส้นสีเงินภายในศิลาลลินใช้ปลายนิ้วแตะขอบไม้ศิลาสีขาวอุ่นขึ้นเธอเห็นภาพแวบเดียวหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างระนาดมือกำลังปรับเชือกนอกหน้าต่างมีเด็กชายตัวเล็กวิ่งเล่นอยู่ในสวนหญิงชราหันไปมองเขา ก่อนใช้ผ้าขาวคลุมเครื่องดนตรีและล็อกประตูห้องภาพหายไปลลินถอนมือ“เห็นอะไรหรือครับ”“คุณยายค่ะ”เธอมองระนาด“ยายไม่ได้เล่น แต่ดูเหมือนกำลังรักษามันไว้”คีรินเดินไปรอบเครื่องดนตรีระนาดเก่าตัวนี้อาจถูกสร้างขึ้นจากต้นแบบของครูคำปัน หรือได้รับการส่งต่อจากคนที่เคยรู้จักลินหลวงลลินมองผ่านหน้าต่างของห้องด้านหลังบ้านมีแนวต้นไม้หนาแน่นขึ้นไปตามเนินยอดหลังคาไม้เล็ก ๆ โผล่อยู่ระหว่างกิ่งไม้ไกลออกไปเธอขยับไปใกล้หน้าต่าง“ตรงนั้นมีอะไรคะ”คีรินมองตาม“น่าจะเป็นศาลาเก่า”“คุณเคยไปหรือ
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 41 บ้านร่มเสียงจันทร์
รถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้าหีบไม้ถูกเก็บไว้ในกระเป๋ากันกระแทกด้านหลัง และมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจสอบทุกครั้งที่รถหยุดพักลลินนั่งข้างคีรินบนเบาะแถวกลางเธอนำหมอนใบเล็กมารองแผ่นหลังให้เขา ก่อนปรับตำแหน่งหลายครั้งจนชายหนุ่มสามารถนั่งได้โดยไม่ต้องเกร็งกล้ามเนื้อเมื่อรถเคลื่อนออกจากบ้าน คีรินหยิบขวดน้ำอุ่นกับยาของลลินออกมาส่งให้ตามเวลาลลินรับไปทานโดยไม่ต้องให้เขาเตือนซ้ำหลังจากนั้นเธอหยิบยาแก้ปวดของเขาออกจากกระเป๋า ส่งให้พร้อมน้ำอีกขวดไม่มีใครพูดเรื่องความรักไม่มีใครถามว่าความรู้สึกยังคงเหมือนเมื่อคืนหรือไม่คีรินรับยาลลินตรวจว่าเขากลืนเรียบร้อยจากนั้นมือของทั้งสองก็กลับมาประสานกันอยู่ตรงพื้นที่ว่างระหว่างเบาะเมื่อรถผ่านช่วงถนนขรุขระ คีรินขยับหมอนรองศีรษะให้เธอเมื่อลลินหลับและศีรษะเอนไปอีกด้าน เขาใช้มือพยุงให้กลับมาซบลงบนไหล่ส่วนที่ไม่กระทบแผ่นหลังระหว่างจุดพัก ลลินเดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองขวดซึ่งยังปิดฝาสนิทเธอเปิดขวดของตน
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 40 อย่าบอกชื่อคนนั้น
ลลินวางโทรศัพท์ลงเธอหยิบจดหมายของครูคำปันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ก่อนยื่นมือไปแตะภาพบ้านไม้“ไปเชียงใหม่กันค่ะ”คีรินมองเธอ“คุณเพิ่งผ่านเรื่องเมื่อวานมา”“ฉันจะลาพักร้อน”“ผมว่าคุณควรพักก่อน”“ฉันอยากไปค่ะ”คำตอบของลลินเรียบง่ายเธอไม่ได้หนีงานไม่ได้ถูกความทรงจำลากกลับไปและไม่ได้ไปเพื่อท้าทายอันตรายครั้งนี้เธอเลือกหยุดชีวิตประจำวันชั่วคราว เพื่อค้นหาวิธีไม่ให้อดีตกลับมาทำร้ายพวกเขาอีกคีรินยื่นมือให้ลลินวางมือลงไปโดยไม่ลังเล• • •ใกล้รุ่งสาง วศินโทรเข้ามาเขาไม่ได้นอนมากไปกว่าคนในบ้าน สีหน้าบนวิดีโอคอลดูเหนื่อยล้า และด้านหลังเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ซึ่งกำลังติดตามกระแสบนสื่อสังคมออนไลน์“คลิปในร้านถูกเผยแพร่ไปแล้วหลายชุด”เขากล่าว“บางคลิปเห็นนายวิ่งข้ามถนน บางคลิปเห็นตอนอุ้มคุณลลิน และมีภาพพิมพ์ดาวถูกเจ้าหน้าที่พาออกจากร้าน”ลลินขมวดคิ้ว“คนรู้ชื่อฉันหรือยังคะ”
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 39 จดหมายใต้ผ้าบุ
จังหวะนั้นดังขึ้นจากชั้นล่างเพียงรอบเดียวตึก ตึก ตึก–ตึกแล้วบ้านทั้งหลังก็กลับเข้าสู่ความเงียบไม่มีรอบที่สองตามมาคีรินกับลลินยังอยู่บนเตียงในความมืด มือของทั้งคู่ประสานกันอยู่ตรงกลาง ศิลาสีขาวบนข้อมือลลินไม่ได้เปล่งแสง แต่ความอุ่นภายในตัวหินเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆคีรินพยายามลุกจากเตียง แต่ทันทีที่ใช้แขนยันตัว กล้ามเนื้อกลางหลังก็ตึงขึ้นจากอาการบาดเจ็บเดิมและการวิ่งข้ามถนนเมื่อวานลลินรีบขยับเข้ามาประคอง“ช้า ๆ ค่ะ”คีรินไม่ได้โต้แย้งเขายอมให้เธอช่วยจัดหมอนและพยุงจนลุกนั่งได้ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงอย่างระมัดระวังลลินหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้เขา มือของเธอเคลื่อนไหวเบามากตรงบริเวณแผ่นหลัง ราวกับรู้ว่าจุดใดไม่ควรแตะต้องทั้งสองไม่ได้พูดถึงเสียงระนาดเพียงมองหน้ากัน แล้วเดินออกจากห้องพร้อมกันคีรินอยู่ด้านหน้าเล็กน้อยลลินจับแขนเขาไว้ตลอดทางลงบันไดไม่รู้ว่าใครกำลังพยุงใครกันแน่• • •ห้องนิรภัยชั้นล่างยังคงปิดสนิทระบบรักษาคว
บทเพลงเชื่อมรัก ตอนที่ 38 เสียงระนาดในห้องนิรภัย
ลลินยกมือแตะใบหน้าเขา“ฉันก็รักคุณค่ะ”คีรินนิ่งไปเธอยิ้มทั้งน้ำตา“ฉันรักคีริน ไม่ใช่เพียงคำริน”“…”“รักคนที่กลัว แต่ยังวิ่งเข้าหาฉันทุกครั้ง”“…”“และรักคนที่ยอมให้ฉันเห็นว่า เขาเองก็ต้องการคนดูแลเหมือนกัน”คีรินก้มหน้าลงริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงคนในร้านไม่มีไซเรนไม่มีสายตาของคนแปลกหน้ามีเพียงห้องนอนที่ปลอดภัย แสงไฟสลัว และมือสองข้างซึ่งยังคงจับกันอยู่จูบครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความหวาดกลัวว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้มันเป็นการยืนยันว่า พวกเขาต้องการมีวันพรุ่งนี้ร่วมกันเมื่อลลินเผลอขยับเข้าหา คีรินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะแผ่นหลังเจ็บเธอรีบถอย“ขอโทษค่ะ”“ไม่ใช่ความผิดคุณ”เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนนิ่วหน้าจากแรงสะเทือนลลินส่ายหน้า“ยังจะหัวเราะอีก”“ผมมีความสุขครับ”เธอช่วยเขาขยับหมอนให้อยู่ในท่าที่ไม่กดหลังจากนั้นจึงเอนศีรษะพิงไหล่ด้า
บางทีคุณอาจจะชอบ
มรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.2K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.4K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว385.7K viewsรอยร้าวรัก
Sitha76.1K views(เซ็ตวิศวะ) เพื่อนลวงรัก
นามปากกา อายดอลลี่262 viewsพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์110 viewsยั่วเล่น...แต่รักจริง
ไฟใต้เงา150 viewsวิวาห์แค้นใต้เงาเงิน
Nuan4545354 views
