บทที่ 2

เมื่อถูกเธอถามจี้จุดแบบนั้น ผมก็ถึงกับไปไม่เป็น ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

จึงโพล่งออกไปมั่วๆ ว่า "อ๋อ... นี่มันคือเนื้องอกตรงต้นขาผมน่ะ คุณอดทนหน่อยแล้วกัน ตั้งใจขับรถไป"

พอหลี่เหยียนนั่งตัวตรงจนมั่นคงแล้ว ผมก็เอื้อมมือไปกุมมือทั้งสองข้างของเธอที่จับพวงมาลัยเอาไว้

แล้วเริ่มสอนเธอด้วยความใจเย็น

"มือจับพวงมาลัยให้มั่น สายตามองตรงไปข้างหน้า!"

"ขาซ้ายเหยียบคลัตช์ให้สุด เท้าขวาเหยียบเบรกไว้ ค่อยๆ ผ่อนคลัตช์ออกมา หาจุดตัดการทำงานของเครื่องยนต์ให้เจอ"

ครั้งนี้หลี่เหยียนปฏิบัติอย่างระมัดระวังมาก เพราะเธอสอบตกมาสี่รอบแล้ว จึงไม่กล้าให้เกิดความผิดพลาดขึ้นอีก

เมื่อคลัตช์ถอนมาถึงจุดกึ่งกลาง ตัวรถก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว

ร่างของหลี่เหยียนสั่นไหวไปตามจังหวะรถที่อยู่บนตัวผม แรงเสียดสีที่ส่งมาจากจุดนั้นเกิดขึ้นเป็นระลอก

สะโพกที่นุ่มเด้งราวมาร์ชแมลโลว์สั่นสะเทือนบดเบียดอยู่บนตัวผม มันทำให้ผมรู้สึกซ่านสยิวไปทั้งร่างจนแทบทนไม่ไหว ความรู้สึกเหมือนขุมขนทุกส่วนในร่างกายเปิดออกเพื่อดื่มด่ำกับความอ่อนนุ่มของเธออย่างหิวโหย

ผมเผลอเอื้อมมือไปโอบรอบเอวบางของเธอเอาไว้ สัมผัสท่าทางนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระตุ้นอารมณ์ทางใจให้พุ่งสูงขึ้นด้วยความตื่นเต้น

ร่างกายของหลี่เหยียนเองก็ดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นกัน อุณหภูมิในกายของเธอสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับสายน้ำ

ในที่สุดเธอก็ทนต่อไปไม่ไหว เท้าเกิดลื่นไถลจนเผลอปล่อยคลัตช์เร็วเกินไป เครื่องยนต์จึงดับลงกะทันหัน

ส่งผลให้ตัวรถกระตุกอย่างรุนแรง

ร่างของหลี่เหยียนกระดอนขึ้นตามแรงสั่นสะเทือน ก่อนจะทิ้งตัวกระแทกลงมาทับส่วนนั้นของผมอย่างจัง!

อึ่ก!

แรงกระแทกในครั้งนี้ทำให้เลือดในกายของผมเดือดพล่าน เซลล์ทุกส่วนในร่างกายสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน

ฝ่ายหลี่เหยียนเองก็หลุดเสียงครางแผ่วออกมาอย่างน่าเอ็นดู

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ถูกดันเข้าใส่แบบนี้ เธอรู้สึกราวกับได้มองเห็นโลกใบใหม่ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น

แต่เธอก็ไม่กล้าแสดงออกมาตรงๆ

ทำได้เพียงหนีบขาให้แน่นขึ้นขณะที่นั่งอยู่บนตัวผมเพื่อซึมซับความรู้สึกนั้นอย่างละเอียด

เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ครูคะ... หนูไม่ได้ตั้งใจทำให้รถดับนะคะ"

"แต่ไม่รู้ทำไม... ข้างล่างมันรู้สึกยิบๆ คันๆ จนหนูไม่มีแรงเลยค่ะ"

หลี่เหยียนคงคิดว่าพูดเรื่องความรู้สึกข้างล่างแล้วผมจะไม่สังเกตเห็น

ผมจึงกดร่างของเธอให้แนบชิดลงมามากกว่าเดิม จนส่วนนั้นของเราบดเบียดเข้าหากันอย่างไร้ช่องว่าง

ครูไม่ได้โกรธซักหน่อย เริ่มสตาร์ทรถใหม่แล้วลองอีกครั้งเถอะ"

ตอนที่หลี่เหยียนลุกขึ้นขยับตัวเพื่อบิดกุญแจ ผมก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป จัดการรูดซิปกางเกงลงแล้วงัดเอาเจ้านั่นออกมาลัดเลาะอยู่ข้างนอก

เมื่อหลี่เหยียนนั่งทับลงมาอีกครั้ง สัมผัสในตอนนั้นยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

ผ่านเพียงถุงน่องบางๆ ผมก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเธอ มันอุ่นซ่านและรู้สึกดีอย่างที่สุด

หลี่เหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม เธอกระซิบด้วยความเขินอาย

"ครูคะ... เนื้องอกที่ขาครูเนี่ย ร้อนจังเลยนะคะ"

ผมตื่นเต้นจนแทบคลั่ง กุมมือเธอไว้แล้วบอกว่า

"ครั้งนี้ครูจะจับมือสอนหนูขับเอง หนูต้องเชื่อฟังครูนะ"

หลี่เหยียนพยักหน้ารับ

จากนั้นเธอก็สตาร์ทรถและหาจุดเลี้ยงคลัตช์ได้สำเร็จ

แรงสั่นสะเทือนในรอบนี้ส่งสัมผัสมาให้ผมชัดเจนยิ่งขึ้น ผมรู้สึกได้เลยว่าส่วนนั้นมันกดลึกลงไปในร่องรอยแยกที่แสนนุ่มนวล

แม้จะมีถุงน่องบางๆ กั้นอยู่ ผมกลับรู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนระอุที่เปียกชื้นบางอย่าง

หลี่เหยียนเกร็งไปทั้งตัวเพื่อต่อสู้กับความรู้สึกซ่านสยิวภายใน พยายามบังคับไม่ให้ขาของเธอสั่นเทา

เมื่อรถเคลื่อนตัวไปได้อย่างราบรื่น ผมก็กุมมือเธอหมุนพวงมาลัย สอนเธอทีละขั้นตอน

"จำจุดถอยรถเข้าซองไว้ เวลาเลี้ยวต้องเปิดไฟเลี้ยวด้วย ส่วนตอนจอดขนานขอบทางต้องช้าลงหน่อย"

ทุกครั้งที่พวงมาลัยหมุนและรถเคลื่อนไป ผมกลับรู้สึกว่ามันมุดลึกเข้าไปมากขึ้น ความรู้สึกโอบรัดนั้นเข้มข้นขึ้นทุกที

ในช่วงแรกหลี่เหยียนยังพอจะสะกดกลั้นความสยิวในกายและตั้งใจขับรถได้

ทว่าผ่านไปสักพัก ร่างกายของเธอก็ยิ่งร้อนรุ่มและอ่อนระทวยลงเรื่อยๆ

แม้แต่แรงจะเหยียบเบรกเธอก็แทบไม่เหลือ ร่างทั้งร่างฟุบลงมานั่งกองอยู่บนตัวผม พร้อมกับส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอไม่หยุด

บางครั้งร่างกายของเธอก็เผลอกระตุกเป็นระยะ

"ครูคะ... หนู... หนูรู้สึกคันไปหมดเลยค่ะ ไม่มีแรงเลย..."

ผมดับเครื่องยนต์แล้วเข้าเกียร์ว่าง

ก่อนจะอุ้มร่างของเธอวางพาดลงบนพวงมาลัยทันที

เธอนอนหมอบลงกับพวงมาลัย โก่งสะโพกอวบอัดมาทางผมพอดี ผ่านถุงน่องสีขาวนั้นผมพอมองเห็นร่องรอยที่ซ่อนอยู่ภายในได้รางๆ

เธอเหลียวหน้ากลับมามองผมด้วยความตกใจ ทว่าในสายตานั้นกลับแฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง

"ครูคะ... หนู... รู้สึกคันมากเลยค่ะ ทรมานจัง..."

ผมจ้องมองไปที่ถุงน่องที่เริ่มเปียกชื้นของเธอ "ในฐานะครูสอนขับรถ ครั้งนี้ครูจะช่วยให้หนูสอบผ่านให้ได้"

"มีปัญหาอะไรก็บอกมาเถอะ ครูจะช่วยเอาชนะมันเอง"

ผมลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือเอื้อมไปสัมผัสที่เอวคอดกิ่วของเธอ

เธอค่อยๆ ถอดถุงน่องออกอย่างช้าๆ ทุกท่วงท่าแฝงไปด้วยความเหนียมอายของสาวแรกรุ่น

ทันใดนั้น สะโพกขาวอวบทั้งสองข้างก็ปรากฏแก่สายตา ทั้งขาวทึ้งนวลเนียน และเบื้องล่างนั้นคือป่าละเมาะสีชมพูอ่อนที่ดูบริสุทธิ์

"ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ?" หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับเสียงกลอง

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนระทวยและใบหน้าที่แดงซ่านถึงใบหู

"ครูคะ... ตรงนี้ของหนูมันรู้สึกทรมานเหลือเกิน... ครูช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ?"