บทที่ 5 อาจจะต้องฉีดยา

บทที่ 5

อาจจะต้องฉีดยา

ก่อนกลับบ้านครัวซองต์โทรนัดฟ้าใสมาที่ห้างใกล้ ๆ โรงพยาบาล ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฟ้าใสก็มาเจอกับเธอที่นั่งรออยู่ร้านกาแฟ ตั้งแต่คืนนั้นทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันเลย มีคุยกันบ้างนิดหน่อย ไม่เหมือนไอซ์ที่คุยกับครัวซองต์เป็นประจำ

"แกคิดยังไงถึงนัดฉันมาที่ห้างเนี่ย"

"ฉันเบื่ออยู่บ้าน เมื่อกี้แวะไปหาคุณพ่อมาด้วย อะนี่ขนมครัวซองต์คุณแม่ฉันทำ ฉันเลยเอามาฝาก"

"ขอบใจนะ เจอแกก็ดีแล้วฉันอยากรู้มากเลยทำไมวันนั้นแกถึงเมาจนไม่รู้เรื่องแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้แกยังเดินป๋ออยู่เลย"

"อิอิ"

"อย่าทำเป็นเล่นสิครัวซองต์"

"เออ ๆ จะบอกให้รู้ก็ได้คือฉันอยากกลับกับพี่หมอไง สองคนนั้นเป็นลูกศิษย์คุณพ่อฉัน"

"คือยังไง แกจีบกับคนไหนอยู่เหรอ"

"อืม ไว้ชัวร์กว่านี้แล้วฉันจะบอกแกเป็นคนแรกเลย วันนี้ฉันอยากให้แกมาช่วยฉันซื้อของหน่อย เมื่อวานคุณยายให้เงินฉันกับศรัณย์ไว้เป็นเงินก้อน ฉันอยากซื้อของเตรียมไว้สำหรับไปอยู่คอนโด"

"สรุปแกไม่ไปอยู่หอกับฉันเหรอครัวซองต์"

"ไม่จ้า ขอบายฉันไม่ชอบอยู่หอ ฉันอยากไปอยู่คอนโดถ้าคุณแม่ไม่อนุญาตฉันก็จะไปอยู่กับไอซ์"

ระหว่างที่ทั้งสองเดินซื้อเสื้อผ้าอยู่ ครัวซองต์ไม่รู้เลยว่าสายตาของเพื่อนที่มองเธอลับหลัง มันมีแต่ความหนักใจและความอึดอัดซ่อนอยู่ภายใน

"แกฉันซื้อชุดนี้ให้แกนะ" ครัวซองต์หยิบชุดสวยออกมาทาบตัวฟ้าใส ชุดเดรสที่ดูเซ็กซี่มันเหมาะกับฟ้าใสมากที่สุดแล้ว

"ขะ ขอบใจนะ"

"ฉันรู้ว่าครอบครัวแก คงไม่ยอมให้แกมาอยู่คอนโดง่าย ๆ แต่แกแวะมาค้างกับฉันได้บ่อย ๆ เลยนะ"

"ฉันเกรงใจ เผื่อแกพาใครมานอนด้วย ฉันจะทำไง"

"บ้าน่า... ฉันจะพาใครมานอนได้แกก็พูดไป"

•••🥐🥐•••

กลิ่นอาหารลอยอบอวลไปทั่วบ้าน ตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้ามาในตัวบ้าน ครัวซองต์ถือถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ของตัวเอง แต่ทันทีที่เห็นรองเท้าหนังผู้ชายสองคู่ตรงหน้าประตู รอยยิ้มของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย 

“มีแขกเหรอคะคุณแม่”

“อ้าว กลับมาพอดีเลยลูก วันนี้คุณพ่อชวนลูกศิษย์มาทานข้าวด้วยนะ”

หัวใจของครัวซองต์กระตุกทันทีที่ ได้ยินคำว่าลูกศิษย์ยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังมาจากห้องรับแขก

“กลับมาแล้วเหรอครับ”

เธอหันไปมองเจ้าของเสียงที่ห้องรับแขก  ก่อนจะสบตากับหมอองศา ที่กำลังนั่งคุยกับพ่อของเธออยู่ข้าง ๆ หมอสกาย ชายหนุ่มทั้งสองอยู่ในชุดสบาย ๆ ต่างจากวันนี้ที่เธอเห็นเขาที่โรงพยาบาล  ต่อให้แต่งตัวแบบไหน สายตาที่มองเธอก็ยังทำให้รู้สึกร้อนวูบเหมือนเดิม

“สะ... สวัสดีค่ะ”

“หน้าดูตกใจนะเรา” หมอสกายยิ้มมุมปากเหมือนกำลังแกล้งเธอให้เขินเล่น

ครัวซองต์รีบหลบสายตา ก่อนหันไปช่วยแม่เก็บของที่เธอซื้อมาเข้าครัวทันที เธอไม่กล้านั่งอยู่ตรงนั้นนาน เพราะกลัวว่าคุณพ่อจะจับสังเกตอะไรได้ ว่าสายตาและอาการของเธอมันชัดเจนมากแค่ไหน

ภายในห้องครัว เสียงจานกระทบกันเบา ๆ ดังสลับกับเสียงน้ำเดือด ครัวซองต์พยายามตั้งสติ หยิบผักเข้าตู้เย็น ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ประตูครัวก็ถูกเปิดออกพร้อมร่างสูงที่เดินเข้ามา

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”

เธอสะดุ้งทันที เมื่อเห็นหมอองศาเดินเข้ามา คนตัวสูงยืนพิงขอบประตูด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่สายตากลับจ้องเธอไม่วาง

“มะ... ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวคุณแม่ก็มาแล้วค่ะ”

“เห็นแล้วจะเป็นอะไรไป พวกพี่แค่มาช่วยทำอาหารเฉย ๆ”

เสียงอีกคนดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ครัวซองต์แทบปล่อยของในมือ หมอสกายเดินเข้ามาปิดประตูครัวเบา ๆ ก่อนทิ้งตัวนั่งบนเคาน์เตอร์เหมือนเป็นเจ้าของบ้าน

“พวกพี่สองคนเข้ามาทำไมเนี่ย”

“คิดถึง”

คำตอบสั้น ๆ ของหมอองศาทำเอาเธอหน้าแดงทันที พูดแบบนี้ได้ยังไงเธอจะวูบเอาให้ได้

“พูดเบา ๆ สิคะ”

“แล้วน้องไม่คิดถึงพวกพี่เลยหรือไง” หมอสกายถามพลางมองเธอนิ่ง ๆ

ครัวซองต์เม้มริมฝีปากแน่น ห่างกันยังไม่พ้นวันแถมยังต้องคอยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ความอึดอัดมันมีอยู่เต็มหัวใจแต่ไม่กล้าแสดงออกที่นี่ รอให้เธอไปอยู่กรุงเทพฯ ก่อนเถอะ ชีวิตที่อิสระกำลังรอเธออยู่

“ฉันยุ่งอยู่พวกพี่ไม่เห็นหรือไง”

“โกหกไม่เก่งเลยนะ”

หมอองศาเดินเข้ามาใกล้ จนเธอถอยหลังติดเคาน์เตอร์ มือใหญ่เอื้อมไปหยิบปอยผมที่ตกข้างแก้มทัดไว้ให้เบา ๆ สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับทำให้คนโดนกระทำใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ทำไมไม่ตอบไลน์พี่” องศาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาเจ้าเล่ห์เหลือเกิน

“จะ จริงเหรอคะ วันนี้ฉันยุ่งมากนัดเพื่อนไปช็อปปิ้งเลยไม่ได้จับโทรศัพท์เลยค่ะ พะ พวกพี่แอดไลน์ฉันมาเหรอคะ”

“แต่ตอบเพื่อนที่ชื่อไอซ์ได้”

ครัวซองต์ชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอเงยหน้ามองหมอองศาอย่างจับผิด เขารู้ได้ไง วันนี้ไอซ์ทักมาหาเธอจริง เพราะรายนั้นเตรียมตัวไปอยู่คอนโดแล้ว 

“พี่รู้ได้ยังไงคะ”

“ไม่สำคัญว่าพวกพี่รู้ได้ยังไงแต่รู้ไว้อย่างหนึ่งว่า ... พวกพี่หวง”

คำพูดของคุณหมอสหาย ทำเอาหญิงสาวพูดไม่ออก ขณะที่หมอสกายหัวเราะเบา ๆ แล้วเอื้อมมือมาดึงสายกระเป๋าของเธอเล่น

“ช่วงนี้เสน่ห์แรงนะเรา มีคนจะพาไปอยู่คอนโดด้วยนี่”

“เอ๊ะ! อย่าบอกว่าพี่สกายแอบฟังเหรอคะ!”

"พี่เดินผ่านแล้วได้ยิน” เขาเองก็ไปห้างเดียวกับเธอ คุณพ่อของเขากับคุณแม่ขององศาโทรตามให้เขาไปเจอที่ห้าง แต่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรบางอย่างจากผู้หญิงตรงหน้า

ครัวซองต์รีบมองออกไปนอกครัวด้วยความระแวง กลัวว่าพ่อแม่จะเดินเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า แต่พอหันกลับมาอีกที หมอองศาก็ยืนใกล้จนแทบไม่มีระยะห่าง

“จะย้ายไปอยู่คอนโดกับเพื่อนจริงเหรอ”

“อืม... ยังไม่แน่ใจค่ะ ไม่รู้ว่าคุณแม่จะยอมไหม”

“งั้นเอาคีย์การ์ดห้องพี่ไว้ไหม เผื่อดึก ๆ อยากมาหา หรือเราจะมาอยู่ในการดูแลของพวกพี่ก็ได้... สนใจไหม”

“พี่องศา!”

เธอรีบเอามือปิดปากเขาแทบไม่ทัน เพราะกลัวคนด้านนอกได้ยิน แต่การกระทำนั้นกลับทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างพอใจ

หมอสกายมองทั้งคู่ก่อนหัวเราะในลำคอ

“น่ารักชะมัด... ทำแบบนี้แล้วใครจะอดใจไหว”

ครัวซองต์หน้าแดงจัด เธอรีบผลักหมอองศาออกห่างทันที

“ออกไปเลยทั้งคู่ ถ้าคุณพ่อมาเห็นฉันตายแน่”

“ไล่เก่งจัง”

“ก็พวกพี่ชอบแกล้งนี่!”

"ไอ้องศาน้องหน้าแดงหมดแล้ว สงสัยจะไม่สบายว่ะ"

"งั้นมึงกับกูคงต้องรอฉีดยาให้น้องแล้วล่ะ" 

สายตาของครัวซองต์มองมาที่เป้ากางเกงของทั้งสองคน เธอรู้ว่าเข็มที่เขาพูดมันคือเข็มไซส์ 58 ไม่ใช่เข็มฉีดยา ยิ่งอยู่ตรงนี้ยิ่งอันตรายและเสี่ยงต่อการถูกจับได้ เธอจึงดันร่างของคุณหมอองศาและคุณหมอสกายออกไปจากครัวด้วยความเร็ว