LOGINเช้าวันสอบ
ชาริณตื่นเช้ากว่าทุกวันเธอรู้สึกตื่นเต้นแม้ว่าจะเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วก็ตาม หญิงสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่ดูสดใสตามวัย เธอเช็กความเรียบร้อยของอุปกรณ์เครื่องเขียนและบัตรประชาชนเป็นรอบที่สามและเมื่อทุกอย่างพร้อมก็เตรียมจะออกจากแต่ห้องโทรศัพท์ที่ใส่ไว้ในกระเป๋ากระโปรงก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน ชาริณรีบหยิบขึ้นมาแล้วยิ้มก่อนจะกดรับ
“ใบชาตื่นหรือยัง” รัฐชาถามน้องสาวเพราะกลัวว่าจะตื่นสายจนไปสอบไม่ทัน
“ชาตื่นตั้งนานแล้วค่ะ แต่งตัวเสร็จแล้วด้วย”
“เอาของไปให้ครับนะ แล้วก็ตั้งใจสอบด้วย ค่าสอบมันแพง”
“ค่า....ชาตรวจไปหลายรอบแล้ว”
“พรุ่งนี้พี่ไปรับไม่ได้นะ แต่พี่บอกพี่แทนให้แล้วเขาจะมาส่งช่วงสาย ๆ”
“พี่ต้น ชาเรียกรถกลับเองก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็มารบกวนพี่แทนมากพอแล้ว”
“ชาไปบอกพี่แทนเองก็แล้วกันนะ”
“อือ ชาจะไปสอบแล้วนะ”
“ขอให้น้องของพี่ทำข้อสอบได้ทุกข้อนะ ตั้งสติก่อนตอบพี่เชื่อว่าน้องของพี่ทำได้” รัฐชาอวยพรให้น้องสาวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น
“ขอบคุณค่ะพี่ต้น ชาไปแล้วนะคะ สอบเสร็จจะไลน์บอกค่ะ” เธอวางสายจากพี่ชายก่อนจะยิ้มให้ตัวเองที่หน้ากระจกแล้ว
ก๊อก ก๊อก
“ใบชา เสร็จหรือยัง ออกช้ากว่านี้รถจะติดเอานะ” เสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากหน้าห้องทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคว้าทุกอย่างแล้วเดินไปเปิดประตู
“เสร็จแล้วค่ะพี่แทน” เธอยิ้มให้กับแทนคุณในชุดเชิ้ตน้ำเงินพับแขนดูสบาย ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกจนเธอเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว
“ตื่นเต้นเหรอ หน้าซีดเชียว” แทนคุณทักพลางเดินนำลงไปชั้นล่าง
“นิดหน่อยค่ะพี่แทน ชากลัวทำพาร์ทการฟังไม่ทัน เห็นรุ่นพี่บอกว่าสำเนียงในข้อสอบมันฟังยากมาก”
“ฟังไม่ทันก็ข้ามไป อย่าไปยึดติดกับข้อที่ทำไม่ได้จนเสียเวลาข้ออื่น สติสำคัญที่สุดเข้าใจไหม” เขาบอกอย่างคนมีประสบการณ์เพราะตนเองก็เคยสอบมาแล้ว
“เข้าใจค่ะ” ชาริณพยักหน้ารับคำอย่างตั้งใจ ก่อนหน้านี้แทนคุณก็เล่าถึงประสบการณ์ในการสอบของตนเองให้ฟังบ้างแล้ว
“งั้นไปกันเถอะ”
ชาริณเดินตามไปที่รถเก๋งสัญชาติยุโรปคันสีดำที่จอดอยู่หน้าบ้านแล้วขึ้นไปนั่งข้างคนขับ
“พี่ซื้อข้าวกับขนมมาให้นะ ไปซื้อที่สนามสอบคนน่าจะเยอะ” แทนคุณบอกอย่างใจดีก่อนจะส่งถุงอาหารและน้ำดื่มให้กับหญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ พี่แทนใจดีจัง” เธอมองเขาอย่างชื่นชม
การเดินทางไปสนามสอบใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาทีเพราะความชำนาญเส้นทางของแทนคุณรถของชายหนุ่มจอดลงที่หน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัยที่มีเหล่านักเรียนจำนวนมากกำลังเดินเข้าไปด้านใน
“ใบชาสอบตึกไหน”
“พี่แทนส่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ ชาเจอเพื่อนแล้วเดี๋ยวชาเดินเข้าไปพร้อมเพื่อนค่ะ”
“โชคดีนะใบชา สอบเสร็จแล้วไลน์บอกพี่นะ พี่จะมารับ” คำอวยพรและน้ำเสียงอบอุ่นเพิ่มกำลังใจให้เธอได้เป็นอย่างดี
“ขอบคุณค่ะ” ชาริณก้าวลงจากรถด้วยความมั่นใจที่มากขึ้น เธอวิ่งไปหาเพื่อนร่วมห้องที่เดินมาพอดี
“ใบชา พี่ต้นมาส่งเหรอ น่าเสียดายจังเรามาช้าเลยไม่ได้ขอกำลังใจจากพี่ต้นเลย” กุ๊บกิ๊บถามพลางชะเง้อคอมองไปยังรถที่เพิ่งขับออกไป
“ไม่ใช่หรอกพี่ต้นไปทำงานต่างจังหวัด”
“แล้วนั่นใครมาส่งล่ะ”
“เพื่อนพี่ต้นน่ะ”
“อือ เข้าไปข้างในกันเถอะ”
....
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ชาริณเดินออกมาจากตึกเหมือนคนหมดแรง
“ใบชากลับยังไง ไปพร้อมกันเลยไหม” กุ๊บกิ๊บเสนอเพราะบ้านของพวกเธออยู่ไม่ไกลกันมาก
“ขอบใจนะกุ๊บกิ๊บ แต่เดี๋ยวเพื่อนพี่ต้นมารับ”
“งั้นเราไปก่อนนะ แม่มารับแล้วเดี๋ยวโทรหานะ”
“อือ” เธอโบกมือให้เพื่อนก่อนจะไลน์บอกแทนคุณว่าตนเองสอบเสร็จแล้ว
ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา
‘พี่มารอแล้ว ออกมาได้เลย’
เมื่ออ่านข้อความแล้วชาริณก็รีบเดินออกมาหน้ามหาวิทยาลัยทันที
“พี่แทนมารอนานแล้วเหรอคะ ชาเกรงใจจังน่าจะรอให้ชาไลน์บอกก่อน”
“เพิ่งมาเมื่อกี้เอง กินน้ำเย็น ๆ ก่อนนะ ทำข้อสอบได้ไหม” แทนคุณยื่นขวดน้ำเย็นเจี๊ยบให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ ข้อสอบยากกว่าที่คิดเยอะเลยค่ะ แต่พาร์ทการอ่านชามั่นใจอยู่นะ” เธอตอบพลางเปิดน้ำดื่มรวดเดียวครึ่งขวด
“หิวไหมล่ะ ไปฉลองสอบเสร็จกันไหม ใบชาอยากกินอะไร”
“นาทีนี้ชากินอะไรก็ได้ค่ะ ชาหิวมากเลย ดีนะที่พี่แทนซื้อขนมกับข้าวมาให้ชาเลยไม่ต้องแย่งคนอื่นซื้อแต่ใช้พลังงานเยอะไปหน่อยก็เลยหิวอีกแล้ว”
“ชอบกินอาหารญี่ปุ่นไหม”
“ชอบค่ะ”
“งั้นไปกินอาหารญี่ปุ่นกันนะ”
“ค่ะ พี่แทนใจดีจัง” เธอยิ้มให้เขาจนตาหยี ซึ่งรอยยิ้มนั้นทำให้ชายหนุ่มมาดนิ่งถึงกับต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อย
หลังจากมื้ออาหารที่แสนประทับใจ ทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม บรรยากาศเริ่มสลัวด้วยแสงไฟริมทาง เมื่อจอดรถเรียบร้อย แทนคุณไม่ได้ดับเครื่องยนต์ในทันที
“เดี๋ยวพี่จะออกไปดื่มกับเพื่อนหน่อยนะ อยู่คนเดียวได้ไหม” เขาหันมาบอกชาริณที่กำลังจะเปิดประตูรถ
“ได้ค่ะ พี่แทนไปเถอะค่ะ ชาอยู่บ้านคนเดียวได้"
“อยู่แต่ในบ้านนะ อย่าออกไปไหนล่ะ ล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ถ้ามีเรื่องด่วนจริง ๆ หรือเกิดอะไรขึ้น โทรหาพี่ได้ตลอด ร้านที่พี่ไปอยู่ถัดไปแค่สองซอยนี่เอง พี่มาถึงในห้านาทีถ้าเราเรียก” เขาหยิบกุญแจบ้านสำรองส่งให้เธอ
“ค่ะพี่แทน บ๊ายบายค่ะ” ชาริณลงจากรถ เธอโบกมือและยืนรอจนรถของแทนคุณขับออกไปอีกครั้งจากนั้นก็กลับเข้ามาในบ้าน
เช้าวันนี้ก็เหมือนกับทุกเช้าที่รัฐชาโทรมาหาน้องสาวก่อนที่ตัวเองจะไปทำงาน“พี่ต้นเย็นนี้มากินข้าวกับชานะคะ”“พี่ก็ต้องมาอยู่แล้วล่ะ ชวนเพิร์ลมาด้วยนะ”“ได้ค่ะ พี่ต้นรีบไปทำงานเถอะแล้วเย็นนี้เจอกันนะคะ”เมื่อวางสายแล้วหญิงสาวก็เดินกลับมาที่เตียงที่มีแทนคุณนอนอยู่“พี่แทนคะ ทุกอย่างจะโอเคใช่ไหม”“แน่นอนครับ เดี๋ยวเราไปรับแม่ที่สนามบินนะ”“ท่านจะชอบใบชาไหมคะ”“ชอบสิ มีใครบ้างที่ไม่ชอบใบชา”....หลังจากเจอกับมารดาของแทนคุณแล้วชาริณก็สบายใจขึ้น ตลอดทั้งวันเธอพูดคุยกับท่านอยู่หลายเรื่องจนกระทั่งถึงเวลาเย็นหญิงสาวก็มายังห้องอาหารของโรงแรมพร้อมกับเพิร์ล“พี่เพิร์ลคะ ชาตื่นเต้นค่ะ”“พี่ว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มแม้ในใจจะแอบหวั่นใจไม่น้อย เพราะเธอเองก็มีส่วนรู้เห็นในการหลอกรัฐชามาตลอดหลายวันที่ผ่านมา“ชาหวังว่าพี่ต้นจะไม่โกรธจนไม่ยอมฟังเหตุผลนะคะ”“พี่ต้นของใบชาไม่ใช่คนไร้เหตุผลหรอกนะ เขาแค่รักใบชามากเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง”เมื่อถึงเวลานัดรัฐชาก็มายังห้องอาหารวีไอพีของโรงแรมที่ถูกจองไว้เป็นส่วนตัว เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงสัยแต่เมื่อเห็นเพิร์ลและชาริณนั่งรออยู่ก่อนแล้วเขา
ขณะที่น้องสาวกำลังมีความสุขอยู่กับคนรักลับหลังเขาอยู่นั้นรัฐชาก็นั่งจิบเครื่องดื่มสีอำพันโดยมีเพิร์ลคอยชวนคุย“พี่ต้นดูเครียดจังเลยนะคะ เรื่องน้องสาวเหรอคะ” เพิร์ลถามเสียงหวานพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้“ใช่ครับ ผมแค่อยากให้น้องเจอคนที่ดี” รัฐชาตอบแววตาของเขาเศร้าลงเมื่อนึกถึงแทนคุณ“แล้วแฟนของใบชาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ”“พี่แทนเป็นคนดีครับ ดีมากด้วย ผมเคยอยากให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อปิดบังความผิดหวัง“แล้วทำไมพี่ต้นถึงห้ามใบชาล่ะคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเหตุผลมันดูขัดแย้งกันไปหมด“ผมไม่ได้ห้ามนะครับ ผมแค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังจากคนที่ผมรักทั้งสองคน ผมไว้ใจพี่แทนมาก ผมฝากน้องสาวให้เขาดูแลแต่กลายเป็นว่าทั้งสองแอบคบกัน มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันเหมือนคนโง่ที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียว”“เพิร์ลเข้าใจพี่ต้นนะคะ ถ้าเป็นเพิร์ลก็คงโกรธทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ”“งั้นที่พี่ทำก็ถูกต้องแล้วใช่ไหมล่ะที่ห้ามสองคนเจอกันจนกว่าจะมั่นใจว่ารักกันจริงไม่ใช่เพราะความเหงาหรือความใกล้ชิดเหมือนที่ผ่านมา”“ค่ะ พี่ต้นทำถูกแล้วในมุมของพี่ต้น” เพิร์ลรู้สึกเห็นใ
แรงคิดถึงส่งผ่านจูบที่หวานล้ำ กว่าทั้งสองจะผละออกก็แทบจะขาดอากาศด้วยกันทั้งคู่“นักเรียนคนเก่งของพี่ชักจะเก่งขึ้นแล้วนะ จูบเมื่อกี้มันหวานมาก”“แล้วแต่ก่อนจูบชาไม่หวานเหรอคะ”“หวานสิ ถ้าไม่หวานพี่จะรักและหลงขนาดนี้เหรอ”พูดจบเขาก็จูบลงมาอีกครั้งแล้วส่งลิ้นปลายเกี่ยวกระหวัดจนหญิงสาวอ่อนระทวย สองแขนเกาะเขาไว้แน่นเมื่อชายหนุ่มเริ่มจูบอย่างหนักหน่วง เขาชายหนุ่มยกตัวเธอขึ้นแต่เรียวปากยังคงบดจูบ แล้วพาเธอมายังเตียงนอนกว้าง วางลงอย่าทะนุถนอมก่อนจะทับทาบกายแกร่งตามลงไป“ชานึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว”“ต้องเจอสิ ไม่ว่านายต้นจะพาใบชาไปซ่อนที่ไหนพี่ก็จะตามจนเจอ เชื่อเถอะว่าพี่จะทำทุกอย่างให้เราได้อยู่ด้วยกัน”“ค่ะ ชาเชื่อพี่แทน”แทนคุณประสานสายตากับคนรักก่อนจะจูบพรมไปตามซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายหอมที่เขาคิดถึง ปลายลิ้นลากเลียผิวเนียนนุ่ม ชาริณรู้สึกร้อนราวกับเปลวไฟที่ลามเลียไปทั่วผิว เสียงหวานครางกระเส่าอย่างห้ามไม่อยู่เขาถอดชุดนอนและบราลูกไม้สีหวานออกอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือร้อนนวดคลึงเต้าอวบบีบแรงเบาสลับไปตามอารมณ์ที่คุกรุ่น“อื้อ....”ชาริณแอ่นโค้งลำตัวเมื่อปลายถันสีสวยถูกดูดดึงราวกับทารกที่หิว
หลังจากอาหารมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวาดระแวงเพราะกลัวรัฐชาจะมาเจอ แทนคุณและชาริณก็กลับมาที่โรงแรมโดยมีเพิร์ลคอยดูต้นทางให้“ขอบคุณนะครับคุณเพิร์ล” แทนคุณกล่าวขอบคุณหญิงสาวอีกครั้ง“ขอบคุณที่แนะนำร้านอาหารเหรอคะ” หญิงสาวถามกลับอย่างรู้ทัน“เรื่องร้านอาหารก็ใช่ครับ แต่เรื่องที่สำคัญกว่าก็คือคุณไม่โทรบอกนายต้นว่าผมมาหาใบชาที่นี่”“เพิร์ลก็อยากโทรบอกเขานะคะแต่ก็เห็นใจใบชา ที่ผ่านมาใบชาคิดถึงคุณมาก เธออยากติดต่อคุณตลอดแต่พี่ชายก็สั่งห้าม เพิร์ลให้เธอยืมโทรศัพท์แต่เธอก็กลัวว่าเพิร์ลจะเดือดร้อน เพิร์ลเองก็เคยมีแฟนมาก่อนและเข้าใจดีว่าการคิดถึงคนรักมันทรมานแค่ไหน”“พี่เพิร์ลเป็นคนจิตใจดีมากค่ะ ชาอยากได้พี่เพิร์ลเป็นพี่สะใภ้จัง”“อย่าคิดแบบนั้นนะใบชา พี่ชายของใบชาดุอย่างกะเสือแบบนั้นใครได้เป็นแฟนคงเหมือนถูกจับขังกรง” หญิงสาวส่ายหน้าเพราะแค่คิดก็รู้สึกได้ว่าอิสระจะหายไป“มันก็ไม่แน่นนะ เสื้อแบบนั้นถ้าเจอคนที่ใช่ก็อาจจะเชื่องเป็นแมวเลยก็ได้” แทนคุณหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาว“เพิร์ลว่าอย่ามัวยืนคุยกันเลยนะคะ เดี๋ยวคุณต้นมาเจอเราทั้งสามคนคงได้ซวยกัน”“จริงด้วยสิ ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย แต่พน
การเดินทางมาประเทศลาวในครั้งนี้ชาริณรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษรัฐชาจัดให้ชาริณพักอยู่ที่โรงแรมที่อยู่ไม่ไกลจากไซต์งานของเขามากนัก ขณะที่เขาพักที่ไซต์งานแต่ก็สั่งพนักงานโรงแรมให้คอยจับตาดูว่าชาริณไปทำอะไรที่ไหนบ้าง หนึ่งในพนักงานที่รับงานพิเศษจากรัฐชาก็คือเพิร์ลพนักงานคนไทยที่เขาไว้ใจกว่าคนอื่น“เพิร์ล พี่ฝากดูน้องสาวพี่ด้วยนะ อย่าให้เขาแอบใช้โทรศัพท์โรงแรมติดต่อใครเด็ดขาด ถ้ามีผู้ชายหน้าไหนมาป้วนเปี้ยน ให้รีบไลน์บอกพี่ทันที พี่มีพิเศษให้” รัฐชากำชับพลางยื่นธนบัตรใบละพันให้หลายใบ“ค่ะพี่ต้น” เพิร์ลมองดูชาริณที่นั่งหน้าเศร้าด้วยความเห็นใจ เธอรับเงินมาตามมารยาทแต่ในใจกลับรู้สึกว่าพี่ชายคนนี้ช่างเผด็จการเสียเหลือเกิน.....ทางด้านกรุงเทพฯ แทนคุณไม่ได้นิ่งนอนใจอย่างที่รัฐชาคิด ทันทีที่เขารู้ว่ารัฐชาพาชาริณออกไปจากบ้านเขาก็เริ่มหาข้อมูลบริษัทของรัฐชาว่าไปทำงานที่ไหน มันไม่ใช่เรื่องยากเลยเพราะเขารู้สักกับเพื่อนของรัฐชาหลายคน“คิดว่าจะซ่อนใบชาจากพี่ได้งั้นเหรอ นายรู้จักพี่ชายคนนี้น้อยไป” แทนคุณพึมพำกับตัวเองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โชว์พิกัดไซต์งานในลาวแทนคุณนั่งเครื่องมาลงยังเมืองหลวงของประเท
บรรยากาศภายในบริษัทของแทนคุณยังคงดำเนินไปอย่างปกติในสายตาของคนนอก แต่สำหรับชาริณเธอกลับรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้นทุกวัน แม้การฝึกงานในแผนกการตลาดจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่สายตาของพนักงานหลายคนเริ่มเปลี่ยนไป ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านมักจะได้ยินเสียงกระซิบกระซาบที่เงียบลงทันที หรือสายตาจิกกัดจากพนักงานหญิงบางกลุ่มที่มองว่าเธอเป็นเด็กเส้นที่สนิทสนมกับแทนคุณจนเกินงาม“ใบชาวันนี้ท่านประธานเรียกพบที่ห้องทำงานตอนบ่ายนะ เห็นว่ามีงานจะให้ช่วย" หัวหน้าแผนกเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตานั้นกลับแฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้ชาริณต้องลอบถอนหายใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแทนคุณที่เริ่มเปิดเผยมากขึ้นเมื่อแทนคุณมักจะหาเรื่องเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวบ่อยครั้ง ซึ่งความถี่เหล่านั้นมันมากพอจะทำให้คนอื่นมองทั้งสองเปลี่ยนไป“พี่แทนคะ ชาว่าเราควรระวังตัวมากกว่านี้ พี่ ๆ ในแผนกเริ่มมองชาแปลก ๆ แล้วนะ” ชาริณเอ่ยเตือนขณะที่ถูกวงแขนแกร่งโอบกอดจากด้านหลังภายในห้องทำงานส่วนตัว“ใครจะมองยังไงพี่ไม่สนใจหรอกใบชา พี่อยากให้ถึงวันที่เราบอกนายต้นได้จริง ๆ สักที พี่อึดอัดที่ต้องทำเหมือนใบชาเป็นแค่เด็กฝึกงาน”
ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นพล่านไปทั่วร่างของหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม โดยเฉพาะกึ่งกลางลำตัวที่ผ่านศึกหนักมาอย่างโชกโชน เธอขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพบว่าท่อนแขนแกร่งของแทนคุณยังคงพาดกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายซ้ำ ทั้งความเร่าร้อน ความลุ่มหลงและคำสัญญาท
แทนคุณไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เขาตอบด้วยการกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกและหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม สัมผัสที่นุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความเรียกร้องทำให้อารมณ์ของชาริณพลุ่งพล่านเธอยกมือขึ้นโอบรอบคอหนา ดึงรั้งให้เขาเข้ามาใกล้ขึ้นอีก สัมผัสจากร่างกายแกร่งที่เปียกชื้นเล็กน้อย
ภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด หญิงสาวนั่งตัวสั่น เสียงฝนข้างนอกยังคงตกอย่างต่อเนื่อง แทนคุณเดินกลับลงมาจากชั้นบนพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนหนาและเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขา เขาพาดผ้าลงบนกลุ่มผมที่เปียกชุ่มของชาริณแล้วขยี้เบา ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอที่โซฟา“เช็ดตัวหน่อย เดี๋ยวจะไม่สบาย” น้ำเสียงสั่งเร
เสียงเพลงจังหวะหนัก ๆ ภายในผับหรูย่านทองหล่อไม่ได้ทำให้ชาริณสนุกเลยสักนิด ปกติแล้วเวลามาเที่ยวแบบนี้ชาริณจะมาเที่ยวกับเพื่อนสนิท หากแต่ครั้งนี้หญิงสาวมากับกลุ่มเพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มชาริณในชุดเดรสพอดีตัวสีครีมที่ดูเรียบหรูแต่น่ามอง นั่งเบียดตัวอยู่ข้างจิรเมธแฟนหนุ่มที่วันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษเพราะ







