บทที่ 2 : ศักดิ์ศรีจอมมารที่ป่นปี้

แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างศิลาหยก กระทบเข้ากับเปลือกตาที่หนักอึ้งของร่างหนึ่งบนตั่งเตียง สติสัมปชัญญะของม่อซางค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาท่ามกลางความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับถูกรถศึกนับพันเล่มบดขยี้จนแหลกเหลว

ความทรงจำสุดท้ายคือการร่วงหล่นจากฟากฟ้า... และการถูก 'ของนุ่มนิ่ม' บางอย่างกระแทกหน้าจนภาพตัดไป

จอมมารโลหิตพยายามขยับแขนขาตามสัญชาตญาณนักรบเพื่อตั้งท่าป้องกันตัว ทว่า... ร่างกายกลับแข็งทื่อขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว! มิใช่เพราะอาการบาดเจ็บสาหัส แต่เป็นเพราะพันธนาการปริศนาที่รัดแน่นจนเนื้อตัวแทบปริแตก

ม่อซางเบิกตาโพลง ก้มมองสภาพตนเองแล้วเส้นเลือดข้างขมับก็เต้นตุบๆ ด้วยโทสะ

สภาพของจอมมารผู้เกรียงไกร บัดนี้ถูกมัดรวบแขนขาติดกับลำตัวในท่า 'ดักแด้ไหมฟ้า' ประหนึ่งหมูที่ถูกมัดเตรียมหามขึ้นเขียงบูชายัญ! พันธนาการสีขาวมุกที่รัดรึงร่างจิ้งจอกแดงของเขาอยู่นั้น มิใช่เชือกป่านธรรมดา แต่มันคือ 'แพรไหมพันธนาการ' ศาสตราวุธระดับเซียนที่มีฤทธิ์สะกดการเคลื่อนไหวของเผ่ามาร!

"ตื่นแล้วหรือ... เจ้าก้อนขน?"

น้ำเสียงหวานใสปนงัวเงียดังกังวานขึ้นเหนือเศียร ม่อซางแหงนหน้าขึ้นมองด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย พบกับดวงหน้าของสตรีชุดขาวที่กำลังเท้าคางมองเขาด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับพ่อค้าทาสที่กำลังประเมินราคาสินค้าในตลาดมืด

ไป๋เยว่บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางที่ตื่นเต็มตาแล้ว ขยับปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยจมูกชื้นๆ ของจิ้งจอกแดงเล่น นางหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางพึมพำกับตนเองด้วยวาจาที่บาดลึกเข้าไปในศักดิ์ศรีของจอมมาร

"หน้าตาดูโง่เขลาไปบ้าง แต่สีขนแดงเพลิงนี่จัดว่าหายากยิ่ง..." นางลูบคางใช้ความคิด "มอมแมมราวกับไปคลุกโคลนตมมา... หากจับล้างน้ำขัดสีฉวีวรรณเสียหน่อย น่าจะนำไปขายที่ตลาดประมูลได้หลายตำลึงทอง"

'ขาย? เจ้ากล้าคิดจะขายเปิ่นหวางกินกระนั้นรึ!'

ม่อซางคำรามในลำคอ แต่เสียงที่ลอดผ่านแถบผ้าแพรออกมากลับเป็นเพียงเสียงขู่ฟ่อๆ ประดุจแมวน้อยขู่คำราม

"แต่ช้าก่อน..." ไป๋เยว่ชะงัก เปลี่ยนจากท่าทางครุ่นคิดเป็นรอยยิ้มเกียจคร้านที่ดูน่าชังที่สุดในสามภพ "ข้าขี้เกียจเดินไปตลาด... เก็บไว้เลี้ยงแก้เหงาก็แล้วกัน อย่างน้อยก็อุ่นดีเวลานอนกอด"

การตัดสินใจของนางรวดเร็วยิ่งกว่าการพลิกฝ่ามือ และโหดร้ายยิ่งกว่าราชโองการประหารชีวิต

"ก่อนอื่น... ต้องกำจัดกลิ่นสาบสางนี่เสียก่อน"

ไม่รอให้จำเลยได้แก้ต่าง ไป๋เยว่หิ้วหนังคอจิ้งจอกแดงขึ้นลอยหวือกลางอากาศ นางลุกเดินนวยนาดตรงไปยังใจกลางถ้ำ พื้นหินเปลี่ยนเป็นหยกขาวปูลาด นำทางไปสู่สระน้ำทิพย์ที่ส่งไอร้อนกรุ่นและกลิ่นหอมของสมุนไพรเซียนฟุ้งกระจาย

"ลงไปซะ!"

ตูม!

ร่างของม่อซางถูกโยนลงกลางบ่อน้ำราวกับก้อนหินไร้ค่า!

น้ำทิพย์อุ่นจัดทะลักเข้าปากเข้าจมูก ม่อซางตะเกียกตะกายขึ้นเหนือน้ำ ขนสีแดงเพลิงที่เคยฟูฟ่องลู่แนบไปกับลำตัวจนดูรีบแบน สภาพมิได้ต่างจากสุนัขตกน้ำที่น่าเวทนา ความอัปยศแล่นพล่านขึ้นหน้า จอมมารผู้เคยเผาผลาญกองทัพสวรรค์ด้วยไฟบรรลัยกัลป์ บัดนี้ต้องมาจมปุ๋งอยู่ในอ่างอาบน้ำของสตรี!

"อยู่นิ่งๆ ข้าจะขัดตัวให้"

ไป๋เยว่ถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องดุจหิมะ นางคว้าก้อนหอมสมุนไพรที่ทำจากไขมันดอกท้อ เดินลงมานั่งที่ขอบสระ แล้วเริ่มปฏิบัติการชำระล้างจอมมารอย่างถึงลูกถึงคน

หัตถ์ของนางขยี้ฟองนุ่มลงบนศีรษะของเขาอย่างแรง จนฟองสีขาวปิดตาปิดจมูก ม่อซางสะบัดหน้าพยายามหนี แต่ถูกมือมารกดตรึงไว้แน่นหนา

"ตรงนี้ก็สกปรก... ตรงนั้นก็เหม็น..." นางบ่นพึมพำ มือเรียวเลื่อนไล่ลงไปตามแผ่นหลัง ขัดถูซอกเล็บ ซอกขา อย่างละเอียดละออเกินความจำเป็น

ทันใดนั้น ม่อซางก็ต้องเบิกตาโพลงแทบถลน เมื่อมือนุ่มนิ่มนั้นล้วงพรวดเข้าไปที่... จุดยุทธศาสตร์ใต้หาง!

'เฮ้ย! หยุดนะ!'

"ตรงนี้ต้องล้างให้สะอาดเป็นพิเศษ เดี๋ยวจะเป็นโรคผิวหนังเอาได้" ไป๋เยว่กล่าวหน้าตายพลางลงมือถูวนเน้นๆ อย่างตั้งใจ

สติของม่อซางขาดผึง ความอับอายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เขาดิ้นพราดๆ ราวกับมัจฉาโดนทุบหัว พยายามจะหนีบขาหลังเข้าหากันเพื่อปกป้องเกียรติยศลูกผู้ชายชิ้นสุดท้าย

'อย่าจับตรงนั้น! นั่นมัน... มังกรน้อยของเปิ่นหวางนะโว้ย! สตรีหน้าไม่อาย! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!'

ทว่าเสียงแห่งความคับแค้นใจนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเพียงเสียงร้องโหยหวนที่ฟังดูน่ารักน่าชัง

"งี๊ด! งี๊ดดดด!"

ไป๋เยว่มิได้สะทกสะท้าน นางฮัมเพลงทำนองพื้นบ้านอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มือยังคงทำหน้าที่ทำความสะอาด ทุกซอกทุกมุมอย่างทั่วถึงและลึกซึ้ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังกระตุกหนวดพญามารเข้าอย่างจัง

ม่อซางหยุดดิ้น... มิใช่เพราะยอมจำนน แต่เพราะวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างด้วยความอัปยศอดสู เขาปล่อยตัวลอยคอไร้ทิศทางอยู่ในน้ำ ดวงตาเหม่อลอยมองเพดานถ้ำ ปล่อยให้นางจับพลิกซ้ายพลิกขวาตามใจชอบ

ในใจของจอมมารโลหิตได้แต่กู่ร้องด้วยความเจ็บแค้น...

'ฆ่าข้าเถอะ... ให้ข้ากลั้นใจตายคาอ่างน้ำนี่เสียยังดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้!'

ทันใดนั้นเอง ขณะที่ไป๋เยว่กำลังจะยกตัวเขาขึ้นจากน้ำ แสงจันทร์จากช่องเพดานถ้ำก็สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำ เงาสะท้อนในน้ำวูบไหว... เผยให้เห็นดวงตาของสุนัขจิ้งจอกเปียกน้ำที่มิได้มีแววจำนน แต่กำลังวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนน้ำในบ่อเริ่มเดือดปุดๆ โดยที่นางเอกไม่ทันสังเกตเห็น!