บทที่ 3 : แผนลอบสังหาร

รัตติกาลมาเยือนถ้ำเมฆาหยก ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่างจนเหลือเพียงประกายสลัวจากไข่มุกราตรีที่ประดับอยู่ตามผนังถ้ำ แสงนวลตาส่องกระทบม่านมุ้งไหมโปร่งบางที่พลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดปีกอยู่นอกถ้ำ

บนตั่งหยกเย็นอันกว้างขวางปานมหาสมุทร ร่างระหงของไป๋เยว่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ผิวกายขาวผ่องภายใต้แสงจันทร์ดูราวกับหยกเนื้อดีที่แกะสลักอย่างประณีต ลำคอระหงที่ไร้เครื่องประดับใดๆ เผยให้เห็นเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆ อย่างเชื่องช้าและเปราะบาง

ทว่า ในความสงบเงียบนั้น กลับมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากก้อนขนสีแดงที่นอนนิ่งอยู่ข้างหมอน

ม่อซางในสภาพที่สะอาดสะอ้านจนน่าโมโห ขนสีแดงเพลิงที่เคยกระด้างเพราะคราบเลือด บัดนี้ฟูฟ่องนุ่มลื่นดุจแพรไหม แถมยังมีกลิ่นหอมเอียนๆ ของสมุนไพรดอกท้อติดตัวจนฉุนจมูก จอมมารโลหิตนอนหมอบนิ่ง ดวงตาอำพันหรี่ลงจนเหลือเพียงขีดเล็กๆ จ้องมองสตรีข้างกายด้วยแววตาของเพชฌฆาตที่กำลังประเมินจุดตาย

'นางประมาทเกินไปแล้ว'

ในสมองของอดีตผู้ปกครองแดนมารกำลังกางแผนผังยุทธการ เขาคำนวณระยะทางจากจุดที่หมอบอยู่ไปยังเป้าหมายซึ่งก็คือลำคอของไป๋เยว่ ระยะห่างเพียงสองคืบ ไร้สิ่งกีดขวาง และระดับการระวังภัยของศัตรูเท่ากับศูนย์

โอกาสทองมาถึงแล้ว

ร่างกายของจิ้งจอกแดงเกร็งตัวขึ้น เงาแห่งความตายพาดผ่านดวงตา หากเขากัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ดูดกลืนโลหิตและตบะอันแก่กล้าของบรรพชนจิ้งจอกผู้นี้ พลังวัตรที่สูญเสียไปย่อมฟื้นคืนมาได้ไม่ต่ำกว่าสามส่วน เพียงพอที่จะฉีกมิติหนีกลับไปตั้งหลักที่แดนมาร

'ขออภัยด้วยแม่นาง แต่ชีวิตเจ้าคือบันไดศิลาให้ข้าเหยียบขึ้นไปทวงบัลลังก์'

ม่อซางแยกเขี้ยว เขี้ยวเล็กๆ สีขาววาววับสะท้อนแสงจันทร์ แม้จะดูน่ารักในสายตาคนทั่วไป แต่มันอาบด้วยพิษร้ายแรงของจอมมารที่ไร้ยาแก้ เขาค่อยๆ ย่องเท้าทั้งสี่ลงน้ำหนักเบาดุจปุยนุ่น ไร้เสียง ไร้ร่องรอย เคลื่อนที่เข้าหาเหยื่อด้วยความเงียบเชียบดั่งเงาภูตพราย

หนึ่งคืบ... ครึ่งคืบ...

ลมหายใจอุ่นๆ ของไป๋เยว่รินรดปลายจมูกเขา กลิ่นหอมหวานของนางกระตุ้นความกระหายเลือดในกายมารให้พลุ่งพล่าน ม่อซางง้างปากเตรียมฝังเขี้ยวลงบนผิวเนื้อขาวเนียนตรงหน้า เล็งจุดตายอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้น

ไป๋เยว่ที่นอนนิ่งมาตลอด พลันส่งเสียงละเมออู้อี้ในลำคอ

"อืม..."

สัญชาตญาณนักฆ่าสั่งให้ม่อซางชะงักค้าง แต่ทว่าปฏิกิริยาของนางกลับรวดเร็วยิ่งกว่า ท่อนแขนเรียวที่ดูบอบบางตวัดวูบผ่านอากาศด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน คว้าหมับเข้าที่กลางลำตัวของจอมมาร แล้วกระชากร่างเล็กๆ นั้นเข้าไปหาตัวอย่างแรง

เฮ้ย!

ม่อซางอุทานได้เพียงในใจ โลกทั้งใบหมุนคว้างราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

วินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็จมหายเข้าไปในเนินอกอันนุ่มนิ่ม ทรวงอกอิ่มที่ดันหน้าเขาจนบี้แบน จมูกของเขาจมลงไปในเนื้อผ้าไหมและผิวกายอุ่นจัด กลิ่นกายหอมกรุ่นที่รุนแรงกว่าเดิมร้อยเท่าจู่โจมประสาทสัมผัสจนมึนงง

"ตุ๊กตาหมาน้อย..."

ไป๋เยว่พึมพำทั้งที่ตายังปิดสนิท มุมปากยกยิ้มเคลิบเคลิ้ม นางไม่ได้รู้สึกถึงจิตสังหารเลยแม้แต่น้อย คิดเพียงว่าก้อนขนนิ่มๆ ข้างตัวคือหมอนอิงใบโปรด

"นุ่มจัง..."

ใบหน้าสวยหวานซุกลงมาที่หน้าท้องของจิ้งจอกแดง จมูกโด่งรั้นถูไถไปมากับพุงนุ่มๆ อย่างมันเขี้ยว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางใต้ขนหน้าท้อง

เปรี้ยง!

ราวกับมีอสนีบาตฟาดลงกลางกระหม่อมม่อซาง ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งเตรียมสังหาร พลันแข็งทื่อกลายเป็นหิน ความรู้สึกเสียวซ่านประหลาดแล่นพล่านจากจุดที่ถูกสัมผัสไปตามไขสันหลัง

จุดอ่อนของเผ่าพันธุ์สุนัขและจิ้งจอกคือหน้าท้อง

"ย... หยุด..."

ม่อซางพยายามจะดิ้นรนขัดขืน แต่ปฏิกิริยาร่างกายกลับทรยศเจ้านายอย่างน่าไม่อาย เมื่อนิ้วมือซุกซนของไป๋เยว่เริ่มเกาเบาๆ ที่หน้าท้องนุ่มนิ่ม ขาหลังข้างซ้ายของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ก็เริ่มกระตุก

ยิก! ยิก! ยิก!

ขาหลังเจ้ากรรมกระดิกเป็นจังหวะตามแรงเกา ควบคุมไม่ได้และหยุดไม่ได้

ศักดิ์ศรีของจอมมารโลหิตพังทลายลงในพริบตา ภาพลักษณ์โหดเหี้ยมอำมหิตที่สั่งสมมาห้าพันปี ถูกทำลายป่นปี้ด้วยการเกาพุงเพียงไม่กี่ที ดวงตาอำพันที่เคยดุดันบัดนี้เบิกโพลงและเลื่อนลอย ลิ้นสีชมพูห้อยออกมาเล็กน้อยอย่างหมดสภาพ

'บัดซบ ร่างกายบ้านี่มัน... หยุดเดี๋ยวนี้นะ!'

ไป๋เยว่มิได้รับรู้ถึงความคับแค้นใจนั้น นางยังคงซุกหน้าฟัดพุงเจ้าก้อนขนอย่างมีความสุข ราวกับได้พบของเล่นถูกใจ วงแขนกอดรัดร่างอุ่นๆ นั้นแน่นขึ้น ถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายสู่ร่างกาย

ไออุ่นจากตัวนางแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมม่อซางไว้ดุจเกราะกำบังอันอ่อนโยน เตียงหยกที่ปูด้วยขนสัตว์หนานุ่มรองรับแผ่นหลัง ผ้าห่มไหมฟ้าที่คลุมทับลงมากันลมหนาว

ความสุขสบายอันล้นพ้นโจมตีเข้าใส่จุดตายของความง่วง

เปลือกตาของม่อซางเริ่มหนักอึ้ง จิตสังหารที่แหลมคมถูกความนุ่มนิ่มกัดกร่อนจนทื่อด้าน ความคิดที่จะดูดเลือดเหือดหายไป แทนที่ด้วยความเคลิบเคลิ้มอันน่าสยดสยอง

'ฝากไว้ก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้ แต่ตอนนี้ของีบสักเดี๋ยว...'

สัญชาตญาณสัตว์ร้ายพ่ายแพ้ต่อความสุขสำราญอย่างราบคาบ ขาที่เคยกระตุกค่อยๆ หยุดลง ร่างกายที่เกร็งเครียดผ่อนคลายยวบยาบจมลงในอ้อมกอดของศัตรู

เพียงไม่นาน เสียงลมหายใจของหนึ่งคนและหนึ่งสัตว์ก็เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน จอมมารผู้ตั้งใจจะลอบสังหาร บัดนี้กลายเป็นตุ๊กตาหน้านิ่งที่นอนหงายท้องให้เหยื่อกอดหลับไปอย่างหมดสภาพจนถึงรุ่งสาง