บทที่ 1 : ดาวหายนะ... หรือวาสนาหล่นทับ?

ท้องนภาเหนือแดนสวรรค์ชั้นเก้ามิได้เป็นสีครามสดใสเฉกเช่นกาลก่อน หากแต่ถูกย้อมด้วยสีชาดราวกับโลหิตที่สาดกระเซ็นลงบนผืนนภาอันเวิ้งว้าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นไหม้ของอสนีบาตที่เกิดจากการปะทะกันของพลังวัตรสะเทือนเลื่อนลั่น

'ม่อซาง' จอมมารโลหิตผู้เป็นดั่งฝันร้ายของสามภพ บัดนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อาจเรียกได้ว่า 'สิ้นไร้ไม้ตอก'

ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทมิฬที่เคยงดงามวิจิตร บัดนี้ฉีกขาดวิ่นจนเผยให้เห็นบาดแผลเหวอะหวะ ลึกถึงกระดูก เลือดสีดำสนิทหยดลงสู่ปุยเมฆเบื้องล่าง หยดแล้วหยดเล่า เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างสีทองอร่ามสามสาย... สามมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของชาวสวรรค์ มาร่วมมือกันสังหารจอมมารเพียงผู้เดียว

"พวกเทพจอมปลอม... ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"

ม่อซางขบกรามแน่น รสฝาดเฝื่อนของโลหิตแผ่ซ่านในปาก ลมหายใจของเขาขาดห้วง ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขาไท่ซานกดทับ เส้นลมปราณภายในบอบช้ำสาหัสไปแล้วเจ็ดส่วน หากยังดึงดันรั้งอยู่ที่นี่ ร่างกายนี้คงแหลกสลายกลายเป็นธุลี มิเหลือแม้แต่วิญญาณให้กลับไปล้างแค้น

"ยอมจำนนเสียเถอะจอมมาร!" เสียงกัมปนาทจากหนึ่งในเงาสีทองดังก้องฟ้า พร้อมกับฝ่ามือทองคำขนาดมหึมาที่ฟาดลงมาหมายจะบดขยี้ให้สิ้นซาก

นัยน์ตาอำพันคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาคือราชาแห่งแดนมาร จะให้ยอมจำนนเยี่ยงสุนัขจนตรอกเช่นนั้นหรือ?

"ฝันไปเถอะ!"

ม่อซางรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย เผาผลาญโลหิตแก่นแท้ในกายเพื่อใช้วิชาต้องห้าม 'โลหิตแหวกนภา' ห้วงมิติเบื้องหลังบิดเบี้ยวและฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำมืดมิด ราวกับปากของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

บึ้ม!

แรงระเบิดจากการปะทะกันของพลังเทพและมารสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้า ร่างของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่พุ่งหายเข้าไปในรอยแยกมิตินั้น ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ยังดังก้องกังวาน

ทว่า... การฝืนใช้วิชาข้ามมิติในสภาพปางตายย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย

ภายในอุโมงค์มิติที่หมุนวนด้วยกระแสลมกรด ร่างกายของม่อซางไม่อาจคงสภาพมนุษย์ไว้ได้ กล้ามเนื้อหดเกร็ง กระดูกลั่นเปรี้ยะปร๊ะ พลังเวทบีบอัดร่างสูงใหญ่ให้เล็กลง... เล็กลง... จนกลายเป็นเพียงก้อนขนสีแดงเพลิงขนาดเท่าลูกสุนัข เพื่อรักษาชีวิตรอด สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งให้หนี

จิ้งจอกแดงตัวน้อยร่วงหล่นออกจากรอยแยกมิติเหนือยอดเขาคุนหลุน แรงโน้มถ่วงของโลกกระชากร่างที่ไร้การควบคุมให้พุ่งดิ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วประดุจดาวตก

เป้าหมายเบื้องล่างไม่ใช่พื้นพสุธา... แต่เป็นหลังคาถ้ำหยกขาวอันวิจิตรตระการตา!

ณ ถ้ำเมฆาหยก

ความเงียบสงบปกคลุมทั่วบริเวณ อากาศภายในถ้ำเย็นฉ่ำราวกับวังน้ำแข็ง บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกท้อและกลิ่นกำยานสมุนไพรล้ำค่า

บนตั่งหยกเย็นหมื่นปีที่สลักลวดลายเมฆาไว้อย่างประณีตบรรจง ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งกำลังทอดกายยาวเหยียดในท่วงท่าที่... ไร้ซึ่งมาดกุลสตรีโดยสิ้นเชิง

'ไป๋เยว่' บรรพชนจิ้งจอกเก้าหางผู้เลื่องชื่อ นอนหงายแผ่หลาสิ้นสภาพ เกศาสีดำขลับยาวสยายพันกันยุ่งเหยิงดุจรังนก ผ้าห่มไหมฟ้าเนื้อดีถูกถีบกระเด็นไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นอาภรณ์ตัวบางที่หลุดลุ่ยเล็กน้อย และที่สำคัญ... ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อนั้นกำลังเผยอออก พร้อมเสียงกรนเบาๆ ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ในห้วงนิทราอันลึกล้ำ จิตวิญญาณของนางกำลังเผชิญกับมหันตภัยร้ายแรงที่ชื่อว่า "ความหิวโหย"

ภาพในฝันช่างโหดร้ายยิ่งนัก น่องไก่ย่างหนังกรอบสีทองอร่าม ลอยคว้างอยู่ตรงหน้า ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนน้ำลายสอ ความหิวโหยกัดกินจิตวิญญาณดุจพายุหิมะที่โหมกระหน่ำในเหมันต์ฤดูอันหนาวเหน็บ หากแม้นไม่ได้ลิ้มรสชาติของมันในเพลานี้ ดวงใจดวงน้อยๆ ของนางคงแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ปลิวหายไปกับสายลม...

"เจ้าไก่น้อย... มาให้ข้ากินเสียดีๆ..."

นางละเมอพึมพำ หัตถ์เรียวขาวผ่องไขว่คว้าอากาศธาตุ พยายามจะจับน่องไก่ในจินตนาการ

ทันใดนั้นเอง...

โครม!!!

เสียงวัตถุหนักกระแทกทะลุหลังคาถ้ำลงมาดังสนั่นหวั่นไหว เศษกระเบื้องหยกและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาเป็นสายฝน แต่สิ่งที่ร่วงตามลงมาด้วยความเร็วสูงคือวัตถุสีแดงก้อนหนึ่ง!

พลั่ก!

แรงกระแทกนั้นแม่นยำราวจับวาง จิ้งจอกน้อยสีแดงเพลิงร่วงหล่นลงมาประทับร่างเข้าที่หน้าท้องนุ่มนิ่มของไป๋เยว่อย่างจัง!

"อั้ก!"

เสียงอุทานไม่ได้มาจากเจ้าของพุง แต่มาจากจอมมารที่จุกจนตาเหลือก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย กระดูกทุกซี่เหมือนจะร้าวระบม ม่อซางพยายามจะสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง พยายามจะลืมตาขึ้นดูว่าตนเองตกนรกขุมไหน หรือถูกศัตรูหน้าไหนลอบทำร้าย

ทว่าสิ่งแรกที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ความแข็งกระด้างของพื้นหิน แต่เป็นความนุ่มหยุ่นอันน่าประหลาด... และกลิ่นหอมอ่อนๆ เยี่ยงกลิ่นกายดรุณีแรกแย้มผสมบุปผาป่าที่ลอยมาแตะจมูก

ไป๋เยว่สะดุ้งเฮือก ร่างกายกระตุกตื่นจากภวังค์ฝัน หากเป็นจอมยุทธ์ทั่วไปคงกระโดดคว้ากระบี่เตรียมรับมือ แต่สำหรับบรรพชนผู้ขี้เกียจเป็นกิจวัตร นางเพียงแค่ปรือตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย ผ่านแพขนตาที่หนางอน

ภาพที่เห็นคือ ก้อนขนสีแดงฟูฟ่อง ขนาดพอเหมาะพอดีมือ กำลังขยับยุกยิกอยู่บนตัวนาง

สมองอันชาญฉลาดที่หลับใหลมานานนับพันปีประมวลผลอย่างรวดเร็ว...

นุ่ม... อุ่น... ขนฟู...

"เอ๊ะ..." นางพึมพำเสียงงัวเงีย ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "ผู้ใดส่งหมอนอิงขนสัตว์มาให้ข้า? สวรรค์ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก..."

ด้วยสัญชาตญาณความโหยหาไออุ่น วงแขนเรียวตวัดรวบร่างจิ้งจอกแดงเข้ามาแนบอกทันที มิได้มีการตรวจสอบ มิได้มีความหวาดระแวง มีเพียงความต้องการที่จะ 'กอด' เท่านั้น

"ปล่อยเปิ่นหวางนะ! สตรีวิปลาส!"

ม่อซางเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก ศักดิ์ศรีจอมมารค้ำคอ เขาพยายามจะคำรามประกาศนามอันเกรียงไกร พยายามจะข่มขวัญสตรีบังอาจผู้นี้ให้หวาดกลัวจนหัวหด แต่ทว่า... ร่างกายในยามนี้กลับทรยศ เสียงที่เปล่งออกมาจึงเป็นเพียงเสียงร้องที่น่าสมเพชและไร้ทางสู้

"งี๊ด! แฮ่!"

"อยู่นิ่งๆ สิเจ้าก้อนขน... แม่จะนอน..."

ไป๋เยว่ไม่สนใจเสียงประท้วง นางออกแรงกอดรัดแน่นขึ้นอีก ใบหน้างามซุกไซ้ลงกับขนสีแดงนุ่มนิ่มอย่างถือวิสาสะ จมูกโด่งรั้นถูไถไปมาด้วยความมันเขี้ยว ม่อซางรู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงจะแหลกละเอียด ใบหน้าของเขาจมหายเข้าไปในความนุ่มหยุ่นของ... ทรวงอก... ของนาง!

หายใจ... ไม่ออก...

กลิ่นกายหอมกรุ่นที่รุนแรงยิ่งกว่ายาสลายวิญญาณถาโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัส สติของจอมมารเริ่มเลือนรางอีกครั้ง มิใช่เพราะพิษบาดแผล แต่เพราะขาดอากาศหายใจจากการถูกลวนลาม!

"ข้า... คือ... จอมมาร... ม่อ... แอ่ก!"

เสียงสุดท้ายขาดห้วงไป เมื่อท่อนแขนขาวผ่องของนางรัดเข้าที่ลำคอของเขาพอดิบพอดีราวกับท่าล็อกกระดูกของยอดยุทธ์ ม่อซางตาเหลือกค้าง ขาหลังกระตุกสองสามที ก่อนจะทิ้งตัวอ่อนยวบยาบ สลบเหมือดไปคาอกนางเอกอย่างหมดสภาพ

ความเงียบกลับมาเยือนถ้ำเมฆาหยกอีกครั้ง เศษฝุ่นจากการพังถล่มเริ่มจางหาย ไป๋เยว่ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจัดท่านอนให้สบายขึ้น โดยมี 'หมอนอิง' สีแดงสดในอ้อมกอด นางระบายลมหายใจยาวด้วยความพึงพอใจ มุมปากยกยิ้มอย่างมีความสุข โดยหารู้ไม่ว่า ตนเองเพิ่งจะเก็บ 'หายนะ' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสามภพเข้ามาแนบกาย

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลอดรูโหว่บนหลังคาลงมา... ดวงตาของจิ้งจอกที่สลบไสลค่อยๆ เปลี่ยนสีจากสีดำสนิท เป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนจะดับวูบไป