06 ตั๋วเดินทาง

ลินินก้าวออกจากออฟฟิศในสภาพที่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

คำพูดของชายหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ทันทีที่พ้นรัศมีของตึกสูงระฟ้า เธอก็ต่อสายหาที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอทันที

[มึงงงงงงงงงงงง !] เสียงโหยหวนของมิ้นท์ดังทะลุโทรศัพท์ออกมาจนเธอต้องรีบดึงออกห่างจากหู [กูได้ยินข่าวมาจากฝ่าย AE แล้ว เรื่องจริงเหรอวะ ? ไปภูเก็ตด้วยกันสองต่อสอง นี่มันไม่ใช่ business trip แล้วมึง นี่มันฮันนีมูนนรกชัด ๆ]

“มึงเบา ๆ” ลินินปรามเพื่อน แต่ในใจก็อดคล้อยตามไม่ได้ “กูก็เพิ่งรู้เมื่อกี้นี้เอง หัวกูขาวโพลนไปหมดแล้ว”

[ขาวได้ไง ต้องแดงสิ แดงฉาน ! โอกาสสวรรค์ประทานขนาดนี้ มึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมเลยนะ ชุดว่ายน้ำแซ่บ ๆ บิกินี่ตัวจิ๋ว ! ไหนจะเดรสพริ้ว ๆ เอาไว้เดินชายหาดอีก ! ส่วนเรื่องงานน่ะเหรอ ช่างแม่งก่อน]

“นี่ฉันไปทำงานนะเว้ยมิ้นท์”

[งานอะไรจะมีแค่ผู้หญิงกับผู้ชายไปกันสองคนวะ มึงอย่ามาโลกสวย ! ฉันว่านี่มันเหมือนการเปิดโอกาสให้เสือได้ขย้ำลูกแกะชัด ๆ แต่มึงต้องพลิกเกมสิ เป็นลูกแกะที่แอบซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ไปเลยเพื่อน สู้ !]

ลินินวางสายจากเพื่อนรักด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม คำพูดของมิ้นท์ถึงจะฟังดูเพ้อเจ้อ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันจุดประกายความรู้สึกบางอย่างในใจเธอ ความรู้สึกที่ทั้งน่ากลัวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

คืนนั้น สงครามย่อม ๆ ได้เกิดขึ้นบนเตียงนอนของเธอ

เสื้อเบลาส์ผ้าชีฟองสีสุภาพถูกวางทาบสลับกับเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้สีสดใส กางเกงสแล็คทรงสวยถูกวางเทียบกับกางเกงขาสั้นผ้าลินินสีขาว

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจยัดมันลงไปในกระเป๋าเดินทางทั้งสองกองนั่นแหละ เผื่อไว้สำหรับการประชุมทุกรูปแบบ

เช้าวันเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่คิด ลินินแวะเข้าออฟฟิศเพื่อจัดการเอกสารบางอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะตรงไปสนามบิน และนั่นคือตอนที่เธอได้เผชิญหน้ากับพายุอีกลูก

“อ้าว จะไปเที่ยวเหรอจ๊ะ ?” แพรวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานแต่แฝงยาพิษ ขณะที่เจอกันหน้าตู้กดกาแฟ “เห็นว่าจะไปภูเก็ตกับพี่คินสองคนเสียด้วย ท่าทางจะทำงานกันหนักน่าดูเลยนะ”

เธอเน้นคำว่าทำงานด้วยแววตาดูถูกอย่างไม่ปิดบัง

ลินินที่ผ่านการอัปเกรดความแข็งแกร่งทางจิตใจมาแล้ว จึงได้แต่ยิ้มรับอย่างใจเย็น

“ใช่จ้ะ พอดีได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่ให้ไปทำงานสำคัญน่ะ บางทีการตั้งใจทำงานจริง ๆ มันก็ให้ผลตอบแทนที่ดีนะแพรวา เธอน่าจะลองดูบ้าง”

ตอกกลับไปหนึ่งดอกสวย ๆ ก่อนจะคว้ากาแฟแล้วเดินเชิดออกมา ทิ้งให้แพรวายืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

ขณะที่กำลังจะก้าวออกจากออฟฟิศ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นสายจากธาม

[ได้ข่าวว่าคุณลินินจะไปภูเก็ตเหรอครับ เป็นก้าวที่สำคัญของโปรเจกต์เลยนะ] น้ำเสียงของเขายังคงอบอุ่นเสมอ

“ค่ะ กำลังจะไปสนามบินแล้วค่ะ”

[ดีจังเลยครับ หาโลเคชั่นสวย ๆ มาฝากผมด้วยนะ แล้วก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ]

ประโยคสุดท้ายของเขาแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ลึกซึ้ง มันเหมือนผ้าห่มอุ่น ๆ ที่คลุมลงบนหัวใจที่กำลังว้าวุ่นของเธอ

…

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

ลินินมาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อย เธอมองหาคนที่นัดเธอไว้ท่ามกลางฝูงชน แล้วก็เห็นเขายืนรออยู่ใกล้เคาน์เตอร์เช็กอิน

และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ธันวาไม่ได้อยู่ในชุดสูทสีเข้มหรือเสื้อเชิ้ตเรียบกริบที่เธอคุ้นตา วันนี้เขาสวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มพอดีตัวที่ขับให้ไหล่กว้างของเขายิ่งดูน่ามองขึ้นไปอีก เข้าคู่กับกางเกงชิโน่สีอ่อนและรองเท้าผ้าใบสะอาดตา เขาดูแตกต่างออกไป ราวกับปลดเปลื้องความน่าเกรงขามออกไปชั้นหนึ่ง ดูผ่อนคลาย เป็นกันเอง และอันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าเดิม

เขาเห็นเธอแล้ว เพียงแค่พยักหน้าให้เป็นสัญญาณ ไม่มีรอยยิ้มเช่นเคย

“พร้อมนะ” เขาถามสั้น ๆ

ลินินพยักหน้าตอบกลับ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “พร้อมค่ะ”

เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม ทิ้งไว้เบื้องล่างคือความวุ่นวายของเมืองหลวง ลินินมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเมฆสีขาวลอยละล่องราวกับปุยนุ่น ความรู้สึกเหมือนกำลังหลุดลอยไปจากโลกเดิมค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

ข้าง ๆ เธอ ธันวานั่งก้มหน้าอ่านเอกสารบนแท็บเล็ต แสงจากหน้าจอสีฟ้าอ่อนสาดกระทบใบหน้าคมคายของเขา สร้างเงาที่ขับให้สันกรามดูเด่นชัดยิ่งขึ้น บรรยากาศระหว่างพวกเขาในตอนนี้ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนอยู่ในออฟฟิศ มันเงียบสงบ แต่ก็แฝงไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น

“คุณเคยมาภูเก็ตมาก่อนไหมคะ ?” ลินินตัดสินใจทำลายความเงียบ

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีนิลจ้องมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นานมากแล้ว”

“มาทำงานเหรอคะ ?”

“เปล่า” เขาตอบสั้น ๆ แล้วก้มลงอ่านเอกสารต่อ

บทสนทนาจบลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกตัดด้วยกรรไกร ลินินถอนหายใจเบา ๆ หันกลับไปมองวิวทิวทัศน์เบื้องนอกอีกครั้ง

เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินภูเก็ต แสงแดดเจิดจ้าและไอทะเลก็ถาโถมเข้าใส่ทันที อากาศร้อนชื้นแตกต่างจากกรุงเทพมหานครอย่างสิ้นเชิง ธันวาจัดการเรียกรถเช่าได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักรถยนต์สีดำสนิทก็แล่นออกจากสนามบิน มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่เขาเลือกไว้

ตลอดทางธันวาเป็นคนขับ เขาไม่ได้เปิดเพลง ไม่ได้ชวนคุย บรรยากาศในรถเงียบเสียจนลินินได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน และเสียงลมหายใจแผ่วเบาของตัวเอง

ในที่สุด รถก็เลี้ยวเข้าไปในรีสอร์ตหรูริมหาดทรายขาวละเอียด ตัวอาคารออกแบบในสไตล์ทรอปิคอล ผสมผสานความทันสมัยและความเป็นธรรมชาติได้อย่างลงตัว พนักงานต้อนรับเข้ามาให้บริการอย่างสุภาพและรวดเร็ว

“ผมจองห้องพักไว้สองห้อง” ธันวาแจ้งกับพนักงานต้อนรับ “Deluxe Ocean View สองห้องติดกัน”

คำว่าติดกันทำให้ลินินใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยายามซ่อนความรู้สึกประหลาดนั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

หลังจากจัดการเรื่องเช็กอินเรียบร้อย พนักงานก็พาพวกเขาไปยังห้องพักที่อยู่ชั้นบนสุดของอาคาร แต่ละห้องมีระเบียงส่วนตัวที่สามารถมองเห็นวิวทะเลสีฟ้าครามได้อย่างงดงาม

“ห้องคุณอยู่ติดกันครับ” พนักงานชี้ไปยังประตูที่อยู่ข้าง ๆ ประตูห้องของธันวา “ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม สามารถติดต่อได้ตลอด 24 ชั่วโมงนะครับ”

เมื่อพนักงานจากไป ลินินยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง มองไปยังประตูอีกบานที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ความรู้สึกสับสนและประหม่าตีวนอยู่ในอก

เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องพัก ห้องกว้างขวางตกแต่งอย่างหรูหราแต่เรียบง่าย เตียงขนาดคิงไซส์สีขาวสะอาดตาตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ผ้าม่านสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดผ่านเข้ามาทางประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้

ลินินเดินออกไปยังระเบียงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ภาพของหาดทรายสีขาวที่ทอดยาวสุดสายตา น้ำทะเลสีฟ้าใสที่กระทบฝั่งเป็นระลอกคลื่นสีขาว และท้องฟ้าสีครามสดใส

เธอใช้เวลาสักพักในการปรับตัวกับสถานที่ใหม่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อทำงาน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหามิ้นท์เพื่อบอกว่าถึงที่หมายแล้ว

ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ลินินเปิดประตูออกไป พบกับธันวาที่ยืนอยู่หน้าห้องของเขา เขาสวมเสื้อยืดสีขาวสบาย ๆ กับกางเกงขาสั้นสีเทาเข้ม มองดูผ่อนคลายกว่าที่เคย

“เราจะเริ่มดูโลเคชั่นกันเลยไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตรขึ้นเล็กน้อย

“ได้ค่ะ” ลินินตอบรับ เดินออกจากห้องพักพร้อมกับเขา

ทั้งสองคนเดินลงไปยังชายหาด ทรายขาวละเอียดนุ่มเท้าเมื่อสัมผัส แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ คลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบา ๆ สร้างเสียงที่ฟังแล้วสบายใจ

พวกเขาเดินเคียงข้างกันไปตามชายหาด ไม่ได้พูดอะไรมากนัก ต่างคนต่างใช้สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ธันวาชี้ไปยังโขดหินขนาดใหญ่ที่ยื่นออกไปในทะเลบ้าง ต้นมะพร้าวที่เอนลู่ตามลมบ้าง

“ตรงนี้อาจจะเหมาะกับการถ่ายฉากที่นางเอกกำลังหมดหวัง” เขาพูดพลางชี้ไปยังโขดหิน

“แล้วตรงนั้นล่ะคะ ที่น้ำทะเลใส ๆ กับทรายขาว ๆ น่าจะเหมาะกับฉากที่พบกับความหวังใหม่” ลินินเสนอความคิดเห็นบ้าง

ความคิดเห็นของพวกเขาเริ่มไหลลื่นและสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าคลื่นทะเลกำลังพัดพาความขัดแย้งออกไปจากใจของพวกเขา

เมื่อเดินมาถึงช่วงที่ค่อนข้างเงียบสงบ ธันวาก็หยุดเดิน หันหน้าไปทางทะเล

“คุณโอเคไหม” เขาถามขึ้นมาโดยไม่หันมามองเธอ

“คะ ?” ลินินงงกับคำถาม

“เมื่อวานที่ออฟฟิศ” เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีนิลจับจ้องมาที่เธออย่างลึกซึ้ง “คุณดูไม่ค่อยสบาย”

ลินินใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น

“อ๋อ นิดหน่อยค่ะ นอนพักผ่อนก็ดีขึ้นแล้ว” เธอตอบเลี่ยง ๆ

“อย่าฝืนถ้าไม่ไหว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าที่เคย “งานสำคัญก็จริง แต่สุขภาพของคุณสำคัญกว่า”