05 เป็นคนแบบไหน?

ประตูห้องคอนโดปิดลง เสียงคลิกของลูกบิดเป็นดั่งสัญญาณที่ตัดเธอออกจากโลกภายนอกอันแสนวุ่นวายโดยสมบูรณ์

ในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียว

ลินินทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ๆ ทั้งชุดทำงาน ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วงไว้ทุกส่วน พลังงานที่เคยมีมอดดับไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก

เธอนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบและความมืดในห้องค่อย ๆ โอบกอดและปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำ สภาพของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับนักรบที่เพิ่งกลับจากสงคราม ที่แม้จะบาดเจ็บ อ่อนล้า แต่ก็รอดชีวิตมาได้

หลังจากฝืนสังขารไปอาบน้ำอุ่น ๆ เพื่อชะล้างความเหนื่อยล้าออกไปได้บ้าง ลินินก็กลับมานั่งซึมอยู่บนเตียงในชุดนอนผ้าฝ้ายตัวโปรด สายตาของเธอเหลือบไปเห็นขวดน้ำแร่พลาสติกที่ว่างเปล่า ซึ่งเธอเผลอวางมันไว้บนโต๊ะข้างเตียง

ขวดน้ำแร่จากเขา

เพียงแค่มองมัน สมองที่พยายามจะพักผ่อนก็กลับเริ่มต้นทำงานอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ?

ในตอนแรก ภาพของเขาในหัวเธอนั้นชัดเจน เขาคือจอมเผด็จการ คือซาตานในคราบเทพบุตรผู้มีความสุขกับการทรมานคนอื่นด้วยมาตรฐานอันสูงลิ่วของตัวเอง คือพายุร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า

แต่การกระทำในช่วงหลังของเขามันเริ่มทำให้ภาพที่เคยชัดเจนนั้นพร่าเลือน

การอนุมัติไอเดีย Rebirth ของเธอมันอาจเป็นเพราะงานดีจริง ๆ ไม่ใช่เพราะตัวเธอ แต่การที่เขาสังเกตเห็นว่าเธอไม่สบาย กับการหยิบยื่นขวดน้ำแร่เย็น ๆ ให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

การกระทำเล็ก ๆ ที่ไร้ซึ่งคำอธิบายนั้น มันคืออะไรกันแน่ ?

‘บ้าเอ๊ย ! จะไปคิดถึงเขาทำไม !’ ลินินสลัดหัวอย่างแรง ไล่ความคิดที่น่ารำคาญออกไป ผู้ชายคนนั้นเกือบจะทำให้เธอประสาทกินตายอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องไปพยายามทำความเข้าใจเขา

ติ๊ง !

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้น ทำลายภวังค์ของเธอ หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างเกียจคร้าน ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจที่กำลังสับสนของเธอรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด

Thyme: ถึงบ้านรึยังครับคุณลินิน ? พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ วันนี้คุณสุดยอดมากจริง ๆ

ข้อความสั้น ๆ ที่ตรงไปตรงมาและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย มันเป็นเหมือนสายลมอ่อน ๆ ที่พัดเข้ามาในห้องที่เคยอบอ้าว ลินินเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

Linin: ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณธาม :)

Thyme: ผมเป็นห่วง เห็นคุณดูเหนื่อย ๆ ถ้าเจ้านายคุณโหดเกินไป บอกผมได้นะ ผมช่วยคุยให้ได้ ;)

ข้อความติดตลกของเขาทำให้เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ ธามคือขั้วตรงข้ามของธันวาทุกอย่าง

Linin: ไม่เป็นไรเลยค่ะ สบายมากค่ะ 555555

เธอเลือกที่จะโกหกเพื่อรักษาภาพลักษณ์ความเป็นมืออาชีพ

Thyme: โอเคครับ งั้นไม่กวนแล้ว แต่ผมไม่ลืมเรื่องมื้อเที่ยงของเรานะ ;) ฝันดีครับ

ลินินวางโทรศัพท์ลงข้างตัว รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ความรู้สึกดี ๆ ที่ได้รับจากธามเป็นเหมือนยาชูกำลังชั้นเลิศ

แต่แล้วสายตาของเธอก็เลื่อนกลับไปจับจ้องที่ขวดน้ำแร่ว่างเปล่าบนโต๊ะอีกครั้ง

รอยยิ้มค่อย ๆ จางหายไป

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ลินินเองก็อธิบายไม่ถูก เธอนอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แต่จิตใจกลับไม่ได้ปลอดโปร่งอย่างที่ควรจะเป็น ภาพของขวดน้ำแร่เย็นเฉียบ และข้อความแสนอบอุ่นจากธามยังคงสลับกันไปมาในหัวราวกับภาพยนตร์คนละม้วนที่ถูกฉายทับกัน

เมื่อก้าวเข้าสู่ออฟฟิศ บรรยากาศก็ดูเหมือนจะปกติ แต่ลินินกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป เธอมองไปยังห้องทำงานกระจกใสของธันวา เห็นเขานั่งทำงานนิ่งสงบอยู่เช่นเคย เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอ การกระทำเมื่อวานอาจเป็นเพียงความฝัน หรือแค่ความผิดปกติชั่วครั้งชั่วคราวของระบบสุริยะที่ทำให้เจ้านายปีศาจของเธอเกิดอาการผิดเพี้ยน

‘ก็ดีแล้ว กลับมาเป็นเหมือนเดิมน่ะดีที่สุดแล้ว’ เธอพยายามบอกตัวเอง

แต่แล้ว ข้อความสั้น ๆ ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ

Thanwa: ห้องประชุมเล็กด่วน

หัวใจของลินินหล่นวูบ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความรู้สึกหวาดกลัวเหมือนเคย แต่เป็นความระแวดระวังและความสงสัยที่เข้ามาแทนที่

เธอเดินเข้าไปในห้องประชุมเล็กที่ว่างเปล่า ทว่า เขากลับนั่งรออยู่ก่อนแล้วที่ตรงหัวโต๊ะ

แต่ที่น่าแปลกใจคือ เขาไม่ได้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่กลับเว้นที่ว่างข้าง ๆ ตัวเองไว้ แล้วพยักพเยิดหน้าให้เธอนั่งลงตรงนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนเกือบจะเท่าเทียม

“Rebirth” เขาเปิดประเด็นทันทีที่เธอนั่งลง “เราต้องเริ่มจากสิ่งที่แหลมคมที่สุด แท็กไลน์ เธอลองเสนอมา”

ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก

“เอ่อ ปลดปล่อยตัวตน แล้วค้นพบชีวิตใหม่” เธอเสนอไอเดียแรก

“ซ้ำซาก” เขาตอบกลับทันที “เหมือนสโลแกนขายบ้านจัดสรร”

“งั้น… ให้รางวัลชีวิตด้วยการเกิดใหม่อีกครั้ง’“

“น้ำเน่า” คำวิจารณ์ของเขายังคงคมกริบเหมือนเดิม “เราไม่ได้ขายละครหลังข่าว”

ลินินเม้มปาก เริ่มรู้สึกหงุดหงิด แต่แล้วเธอก็นึกถึงแก่นของมัน ความรู้สึกของการได้หายใจเต็มปอดอีกครั้ง “แค่หายใจ” เธอพูดออกมาเบา ๆ “The Oasis หายใจให้เต็มปอดอีกครั้ง”

ธันวาชะงักไปเล็กน้อย เขามองหน้าเธอตรง ๆ นิ่งไปนานจนลินินเริ่มใจคอไม่ดี

“คำว่าหายใจงั้นเหรอ ไม่เลวนิ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา “แต่ที่เหลือโยนทิ้งไปให้หมด แล้วลองเริ่มใหม่จากคำนี้”

ลินินเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ปัดตกไอเดียของเธอทั้งหมด แต่เขากำลังต่อยอดมัน

ราวกับมีประตูบานใหม่ที่มองไม่เห็นถูกเปิดออก

ทั้งสองคนย้ายสมรภูมิรบไปยังไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ ธันวาเริ่มร่างภาพสตอรี่บอร์ดคร่าว ๆ ส่วนลินินก็เริ่มเขียนคำต่าง ๆ ที่เชื่อมโยงกับคำว่าหายใจ

โดยที่ความคิดของพวกเขาทะเลาะกันบ้าง ปะทะกันบ้าง แต่ก็มีบางจังหวะที่มันวิ่งมาบรรจบกันราวกับถูกจัดวางไว้

บ่าของพวกเขาอยู่ใกล้กันจนแทบจะสัมผัสได้ ลินินได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขาอีกครั้ง มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกกดดัน แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เธอใจสั่นอย่างน่าประหลาด

“ผมว่าภาพควรจะเริ่มจากใต้น้ำ ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด เหมือนกำลังจะหมดลม” เขาพูดขณะที่มือยังคงวาดเส้นสายบนบอร์ด

“แล้วค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ แล้วก็...” เธอพูดต่อ ก่อนจะหันไปสบตาเขาเพื่ออธิบายต่อ แล้วคำพูดทั้งหมดก็พลันหายไปจากหัว

ใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ใกล้จนมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีนิลของเขา

เวลาคล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ...

ก่อนที่ทั้งสองจะรีบผินหน้าหนีพร้อมกันราวกับถูกของร้อน ความเงียบที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมาอีกครั้ง

จากด้านนอกออฟฟิศ แพรวายืนมองภาพนั้นผ่านผนังกระจกใสด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพของคนสองคนที่ทำงานร่วมกันอย่างเข้าขา มันช่างบาดตาบาดใจเธอยิ่งกว่าการเห็นลินินได้รับชัยชนะเสียอีก

“โอเค พอแค่นี้ก่อนสำหรับวันนี้” ธันวาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เขาหยิบแปรงลบไวท์บอร์ดขึ้นมาลบกระดาน “ผมคุยกับคุณธามแล้ว เขาค่อนข้างสนใจโลเคชั่นที่เป็นทะเล เพื่อสื่อถึงแนวคิด Rebirth ที่เป็นจุดกำเนิดของชีวิต”

เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ “พรุ่งนี้เช้าเราจะบินไปภูเก็ตเพื่อดูโลเคชั่น และไปกันแค่สองคน”

ลินินยืนนิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทัน

“ผมต้องการมุมมองของคนที่สร้างคอนเซ็ปต์นี้ขึ้นมากับมือ ไปสัมผัสบรรยากาศจริง” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ “เจอกันที่สนามบินเจ็ดโมงเช้า เตรียมตัวให้พร้อม”

เดินทางไปภูเก็ตพรุ่งนี้เช้า ไปกับเขาแค่สองคน