บรีฟรักเดิมพันใจ

บรีฟรักเดิมพันใจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-30
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
17Bab
270Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาคือ Creative Director จอมเผด็จการผู้ใช้ปากกาแดงเป็นอาวุธ ส่วนเธอก็คือ Copywriter สาวไฟแรงผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อคำว่าแก้

Lihat lebih banyak

Bab 1

01 สงครามเย็น

HAVE you ever felt that you might be different? That, in this world, is not how the way you thought about it. But what if behind this beautiful world that you thought it was, lies the secret that would change your life? 

I am Zeiah, I grew up thinking that everybody around me is ordinary and I am like them, but that's what I thought.

I remembered everything, from the growl of that notorious creature, the slashing of the swords, and the explosion, all of it was clear. I close my eyes, quivering into the ideas which my mind could only bear. How I wish everything were just a nightmare. I let out a deep breath and found myself in the middle of nowhere.

I stop for a moment as I feel so exhausted. My entire body needs to have rest, but my will to move doesn't want me to stop. I can feel the pain from my shoulders down in my hips and unto the sole of my feet. Everything is starting to get numb, and I'm getting out of breath.

Anytime, I can feel that my body will give up. "Come on Zeiah not now, please... You are almost there!" I encouraged myself.

I could feel the sun upon my skin. It's starting to get burnt. I could also feel the dryness inside my throat and the need to drink. As I pushed to drag my feet despite feeling weak, I was able to reach the great walls of the City. I look into the sight in front of me, and I'm thankful that I'm almost there just a little more push.

Dragging myself to move faster as much as I could, but to my disappointment, I stumble into a rock that I'd never notice, causing me to land right into the ground.

My face hit the ground. It was a painful impact. 

"Oh great!" I mumbled to myself. "You're such an unlucky mess, Zeiah!" I added while rolling over to switch positions. 

Now I'm facing the sky. The sun is shining so bright up in the blue ocean sky. I put a hand over my forehead "Nakakasilaw pero maganda at mapayapa."

 All of a sudden, reality hit me. I feel so alone. I'm alone, "Mama..." I murmured. 

My traitor tears escaped my eyes as they ran down my cheeks like a waterfall. I can't make them stop now. 

I can't...

I can feel the need to release them to ease the pain I felt inside. The pain is more painful than what I felt in my tired body. They took my mom away from me, and I was left alone. After a few minutes of crying, I embraced myself and decided to get up.

For now, there's no time for being weak. I need to do the task that my mom told me. So come on, Zeiah! Get up and move!

After a while, I pushed myself up to sit down wiped my tears with my palms. Inhaling and exhaling, pushing myself up from the ground and started to walk. I need to reach the gate before sunset. And with all the will that I still have, I move and walk faster than I could ignore all the pain, the hunger, and the thirst.

That's it, Zeiah! Don't stop and keep on moving. You can make it! You're almost there!

Keep on walking under the sun with undeniable pain and a weak body, it feels like an endless journey, and I have to endure it. 

I had a choice to give up or keep on moving, and I chose the latter. Finally, I reach the gate with its walls that are so great, tall, and mighty.

Pat yourself, Zeiah! Good job! You did it!

I paused and smiled bitterly when suddenly every single thing turned dark. I feel nothing, completely nothing.

What's happening? What's wrong with me? I can't breathe, Mama!

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
17 Bab
01 สงครามเย็น
เสียงคีย์บอร์ดที่เคยประสานกันราวกับวงออร์เคสตราย่อม ๆ ของเหล่าคนสร้างสรรค์ บัดนี้กลับเงียบงันลงทีละตัว จนเหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงครางแผ่วเบา สาดความเย็นยะเยือกลงมาอาบไล้บรรยากาศที่หนักอึ้งราวกับมีใครสูบเอาออกซิเจนออกไปจนหมดสิ้นทุกคู่สายตา ไม่ว่าจะลอบมองผ่านแผงกั้นโต๊ะ หรือชำเลืองจากจอคอมพิวเตอร์ ต่างจับจ้องไปยังจุดเดียวกัน ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่พับแขนถึงข้อศอกอย่างประณีต เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำและนาฬิกาเรือนหรูที่เดินบอกเวลาอย่างเที่ยงตรงไม่ต่างจากเจ้าของธันวา ...แค่ชื่อของเขาก็ทรงอานุภาพพอที่จะทำให้พายุสงบ และทำให้ความสงบกลายเป็นพายุได้ในเวลาเดียวกัน เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟ ผู้เป็นดั่งเทพเจ้าในด้านความคิดสร้างสรรค์ และเป็นยมทูตในสายตาของพนักงานที่ต้องส่งงานให้เขาตรวจฝีเท้าของเขาเงียบกริบ หากแต่ทุกย่างก้าวกลับหนักแน่นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนจังหวะการเต้นของหัวใจทุกคนที่เขาเดินผ่านลินินกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่เคยรัวบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่วบัดนี้เย็นเฉียบ เธอกำปากกาด้ามโปรดในมือแน่นจนข้อขาวซีด เสมองไปทางอื่น แสร้งทำเป็นครุ่นคิดหาไอเด
Baca selengkapnya
02 อารมณ์
แผ่นหลังกว้างของธันวาที่เดินนำหน้าคือภาพแทนของกำแพงเบอร์ลินที่ลินินไม่มีวันข้ามผ่านไปได้ เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานรูปทรงสี่เหลี่ยมที่ผนังสามด้านเป็นกระจกใส เผยให้เห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครยามเย็นที่เริ่มพร่างพราวไปด้วยแสงไฟมันคือกรงแก้วที่สวยงาม และเป็นบัลลังก์ของเขาภายในห้องถูกคุมโทนด้วยสีดำ เทา และเงิน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าขนลุก ไม่เว้นแม้แต่ปากกาที่วางขนานกับขอบสมุดบันทึกอย่างพอดิบพอดี มันสะท้อนตัวตนของผู้เป็นเจ้าของได้อย่างสมบูรณ์แบบ เยือกเย็น และไร้ซึ่งชีวิตชีวาธันวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ไม่ได้หันมามองเธอด้วยซ้ำ เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันอย่างช้า ๆ มันคือการแสดงอำนาจ คือการปล่อยให้เหยื่อกระสับกระส่ายในกรงที่มองไม่เห็นลินินไม่ใช่เหยื่อที่จะยอมให้ถูกเชือดนิ่ม ๆ“เรื่องด่วนที่พี่คินว่า คือเรื่องอะไรเหรอคะ ?” เธอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แต่ก็ซ่อนความท้าทายเอาไว้ไม่ได้เขาหันมาแล้ว ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองเธอตรง ๆ ราวกับจะเจาะทะลวงเข้าไปให้ถึงความคิด“ไอเดียโอเอซิสของจิตใจของคุณ”ลินิน
Baca selengkapnya
03 คำตัดสิน
ธันวานั่งอยู่ในความเงียบของอาณาจักรกระจกใสของตนเอง แสงแดดยามสายที่ส่องเข้ามาไม่ได้ทำให้บรรยากาศอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าราวกับแท่นบูชา มีเพียงเอกสารสามเล่มที่เขารู้ดีว่าใครเป็นคนสอดมันเข้ามาเมื่อรุ่งสางเขาหยิบเล่มแรกขึ้นมาเปิด THE OASIS: The Escapeไอเดียว่าด้วยการหลีกหนีจากความวุ่นวาย ปลอดภัย คาดเดาได้ และน่าเบื่อ เขาใช้เวลาอ่านไม่ถึงห้านาทีก็วางมันลงเล่มที่สอง THE OASIS: The Rewardแนวคิดเรื่องการให้รางวัลชีวิตดูจับต้องได้มากขึ้น แต่ยังคงฉาบฉวยและไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มันเหมือนงานของแพรวามากกว่าของลินิน เขาคิดในใจแล้วเขาก็หยิบเล่มสุดท้ายขึ้นมา THE OASIS: The Rebirthเพียงแค่ชื่อหัวข้อก็ทำให้ปลายนิ้วของเขาชะงักไปชั่วครู่ เขาค่อย ๆ พลิกเปิดไปทีละหน้าไม่มีภาพประกอบสวยหรู มีเพียงตัวอักษรที่ถูกเรียงร้อยอย่างทรงพลัง บอกเล่าเรื่องราวของการเกิดใหม่ การทิ้งตัวตนเก่าที่เหนื่อยล้าเพื่อค้นพบตัวตนใหม่ที่ดีกว่า มันไม่ใช่การหนี แต่มันคือการเผชิญหน้า มันไม่ใช่รางวัล แต่คือการเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอกมันลึกซึ้ง และเจ็บปวดธันวาวางเอกสารเล่มสุดท้ายลง เขานั่งนิ่งไปนานหลายนาที ดว
Baca selengkapnya
04 ชัยชนะ
ความเดือดดาลเปรียบเสมือนน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดี มันแปรเปลี่ยนความอ่อนล้าของลินินให้กลายเป็นพลังงานมหาศาล หญิงสาวไม่เสียเวลาฟูมฟายแม้แต่วินาทีเดียว เธอกางแผนผังความคิดขนาดใหญ่ออกเต็มโต๊ะทำงาน เปลี่ยนมันให้กลายเป็นห้องบัญชาการรบส่วนตัว‘อยากได้ไทม์ไลน์เหรอ ได้เลย ! จะจัดให้แบบละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว !’ เธอคิดในใจอย่างมาดร้ายครั้งนี้เธอไม่ได้ทำงานอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป ในเมื่อเขาแต่งตั้งให้เธอเป็นผู้นำ เธอก็จะใช้สิทธิ์นั้นให้เต็มที่ !นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดอย่างไม่คิดชีวิต ข้อความถูกส่งไปยังทุกแผนกที่เกี่ยวข้องราวกับกระสุนปืนกล‘พี่แอนฝ่ายโปรดักชั่นคะ ขอราคาประเมินงานพรินต์ติ้งสำหรับ OOH¹ สามเวอร์ชั่น ด่วนที่สุดค่ะ’ ‘คุณสมชายฝ่ายมีเดีย แพลนเนอร์ ขอเดดไลน์สำหรับจองพื้นที่สื่อทั้งหมดภายในวีคนี้ค่ะ’‘มิ้นท์ ! มึงช่วยตามบรีฟจากลูกค้าเรื่องช่องทางโปรโมทออนไลน์ทั้งหมดให้กูที !’โต๊ะทำงานของเธอกลายเป็นศูนย์กลางของพายุข้อมูล ทุกอย่างหมุนคว้างรอบตัวเธอ แต่ลินินกลับควบคุมมันได้อย่างน่าทึ่ง เธอไม่ได้แค่สร้างตารางเวลาที่ว่างเปล่า แต่เธอกำลังสร้างแผนการรบที่รัดกุมและสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้มิ้นท์ม
Baca selengkapnya
05 เป็นคนแบบไหน?
ประตูห้องคอนโดปิดลง เสียงคลิกของลูกบิดเป็นดั่งสัญญาณที่ตัดเธอออกจากโลกภายนอกอันแสนวุ่นวายโดยสมบูรณ์ในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียวลินินทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม ๆ ทั้งชุดทำงาน ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วงไว้ทุกส่วน พลังงานที่เคยมีมอดดับไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูกเธอนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบและความมืดในห้องค่อย ๆ โอบกอดและปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำ สภาพของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับนักรบที่เพิ่งกลับจากสงคราม ที่แม้จะบาดเจ็บ อ่อนล้า แต่ก็รอดชีวิตมาได้หลังจากฝืนสังขารไปอาบน้ำอุ่น ๆ เพื่อชะล้างความเหนื่อยล้าออกไปได้บ้าง ลินินก็กลับมานั่งซึมอยู่บนเตียงในชุดนอนผ้าฝ้ายตัวโปรด สายตาของเธอเหลือบไปเห็นขวดน้ำแร่พลาสติกที่ว่างเปล่า ซึ่งเธอเผลอวางมันไว้บนโต๊ะข้างเตียงขวดน้ำแร่จากเขาเพียงแค่มองมัน สมองที่พยายามจะพักผ่อนก็กลับเริ่มต้นทำงานอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ?
Baca selengkapnya
06 ตั๋วเดินทาง
ลินินก้าวออกจากออฟฟิศในสภาพที่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างคำพูดของชายหนุ่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ทันทีที่พ้นรัศมีของตึกสูงระฟ้า เธอก็ต่อสายหาที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอทันที[มึงงงงงงงงงงงง !] เสียงโหยหวนของมิ้นท์ดังทะลุโทรศัพท์ออกมาจนเธอต้องรีบดึงออกห่างจากหู [กูได้ยินข่าวมาจากฝ่าย AE แล้ว เรื่องจริงเหรอวะ ? ไปภูเก็ตด้วยกันสองต่อสอง นี่มันไม่ใช่ business trip แล้วมึง นี่มันฮันนีมูนนรกชัด ๆ]“มึงเบา ๆ” ลินินปรามเพื่อน แต่ในใจก็อดคล้อยตามไม่ได้ “กูก็เพิ่งรู้เมื่อกี้นี้เอง หัวกูขาวโพลนไปหมดแล้ว”[ขาวได้ไง ต้องแดงสิ แดงฉาน ! โอกาสสวรรค์ประทานขนาดนี้ มึงต้องเตรียมตัวให้พร้อมเลยนะ ชุดว่ายน้ำแซ่บ ๆ บิกินี่ตัวจิ๋ว ! ไหนจะเดรสพริ้ว ๆ เอาไว้เดินชายหาดอีก ! ส่วนเรื่องงานน่ะเหรอ ช่างแม่งก่อน]“นี่ฉันไปทำงานนะเว้ยมิ้นท์”[งานอะไรจะมีแค่ผู้หญิงกับผู้ชายไปกันสองคนวะ มึงอย่ามาโลกสวย ! ฉันว่านี่มันเหมือนการเปิดโอกาสให้เสือได้ขย้ำลูกแกะชัด ๆ แต่มึงต้องพลิกเกมสิ เป็นลูกแกะที่แอบซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ไปเลยเพื่อน สู
Baca selengkapnya
07 รอยยิ้มแรก
เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก“ขะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่หันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง ปล่อยให้ความเงียบและความงามของธรรมชาติเข้ามารับช่วงต่อบทสนทนา แต่ลินินรู้ดีกำแพงน้ำแข็งหนาทึบที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขานั้นได้ปรากฏรอยร้าวขึ้นแล้ววันนั้นทั้งวัน กลายเป็นวันที่น่าประหลาดใจที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอพวกเขาเช่าเรือหางยาวไปยังอ่าวเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ น้ำทะเลที่นั่นใสราวกระจกจนมองเห็นปลาตัวเล็ก ๆ แหวกว่ายอยู่เบื้องล่างบนเรือที่โคลงเคลงไปตามแรงคลื่น พวกเขาต้องนั่งใกล้กันกว่าปกติ ลินินได้กลิ่นไอทะเลที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขา มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกกดดัน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดช่วงบ่าย พวกเขาขับรถขึ้นไปยังจุดชมวิวกังหันลมบรรยากาศบนนั้นเงียบสงบ มองเห็นทิวทัศน์ของหาดในหานและแหลมพรหมเทพได้สุดลูกหูลูกตา ภาพของท้องทะเลสีครามที่กว้างใหญ่ไพศาลน
Baca selengkapnya
08 ทรราชผู้ยอมจำนน
“ลินิน”เสียงทุ้มแหบพร่าที่ครางเรียกชื่อเธอข้างใบหูนั้น เป็นดั่งเชื้อไฟที่สาดลงบนกองฟางแห่งความปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่แล้วให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะของเธอขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่กำลังเรียกร้องหาการสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับรุกคืบเข้ามาฝ่ามือกร้านที่เคยโอบประคองท้ายทอยเธอไว้ ค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามแนวสันหลังอย่างเชื่องช้า ทุกตารางนิ้วที่ลากผ่านปลุกเร้าให้ขนทั่วกายลุกชัน สัมผัสของเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ มันทั้งปลอบประโลมและอันตรายในคราเดียวกันริมฝีปากของเขายังคงบดเบียดคลอเคลียอยู่กับริมฝีปากของเธอ จูบที่เคยดุเดือดเปลี่ยนเป็นหยอกเย้าและพร่ามัว เขาละเลียดชิมกลีบปากของเธออย่างใจเย็นราวกับกำลังชิมไวน์รสเลิศ ก่อนจะใช้ปลายลิ้นไล้ไปตามรอยแยกอย่างยั่วเย้า เรียกร้องให้เธอเปิดรับเขาอีกครั้ง“อืมม...” เสียงหวานครางออกมาอย่างลืมตัวนั่นคือทั้งหมดที่เขาต้องการธันวาช้อนร่างบางของเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงปุยนุ่น ลินินร้องอุทานออกมาเบา ๆ ด
Baca selengkapnya
09 บทสนทนา
แสงแรกของวันใหม่ค่อย ๆ เล็ดลอดผ่านเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน ปลุกให้ลินินตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่แสนลึกซึ้ง ความรู้สึกแรกที่เธอรับรู้ได้ไม่ใช่เสียงนกร้องหรือเสียงคลื่น แต่เป็นไออุ่นจากร่างกายที่แข็งแกร่งซึ่งโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง วงแขนกำยำพาดอยู่บนเอวของเธออย่างปกป้อง ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาเป่ารดอยู่ที่ท้ายทอยแล้วความทรงจำจากค่ำคืนที่พายุกระหน่ำก็หวนกลับมา ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นภาพจูบที่ร้อนแรง สัมผัสที่ปลุกเร้า เสียงครางที่น่าอาย และการยอมจำนนอย่างหมดหัวใจฉิบหายแล้ว !ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือความตื่นตระหนก เธอทำบ้าอะไรลงไป !เขาเป็นเจ้านายของเธอ คือซาตานที่เธอเคยสาปส่ง ลินินพยายามจะขยับตัวเพื่อหลุดออกจากพันธนาการอย่างเงียบเชียบที่สุด แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของอ้อมแขนจะรู้ทัน วงแขนนั้นกลับรัดแน่นขึ้นอีกนิด พร้อมกับเสียงทุ้มที่ครางงัวเงียอยู่ข้างหู“จะไปไหน”ลินินตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ “เอ่อ ปะ.. เปล่าค่ะ”ธันวาพลิกร่างของเธอให้หันมาเผชิญหน้ากันในที่สุด ในแสงสลัวยามเช้า เ
Baca selengkapnya
10 เดทแรก
หัวใจของลินินพองฟูราวกับลูกโป่งที่ถูกอัดแน่นไปด้วยความสุข เธอกลับเข้าห้องพักด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆ คำเชิญเดทที่แสนจะจริงใจและอ่อนโยนของเขาได้ทลายกำแพงทุกบานในใจเธอลงอย่างราบคาบหญิงสาวใช้เวลาในการเตรียมตัวอย่างพิถีพิถัน นานกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิตเธอเลือกสวมเดรสสายเดี่ยวผ้าลินินลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนที่เคยลังเลว่าจะเอามาดีหรือไม่ บัดนี้เธอรู้แล้วว่าเธอเอามันมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เนื้อผ้าที่พริ้วไหวขับให้ผิวของเธอดูสว่างขึ้น เธอบรรจงแต่งหน้าบาง ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาติ และไม่ลืมที่จะสวมสร้อยข้อมือเงินรูปคลื่น ของขวัญชิ้นแรกจากเขาเมื่อมองตัวเองในกระจก เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่คุ้นตา ผู้หญิงที่เปล่งประกายความสุขออกมาจากข้างในอย่างแท้จริง ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เธอใจเต้นแรง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความประหม่าแล้วเดินไปเปิดประตูธันวายืนรออยู่หน้าห้อง เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวสะอาดตาที่ไม่ได้ติดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกลาง ๆ และสวมกางเกงสแล็คสีครีม เขากำลังมอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status