07 รอยยิ้มแรก

เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“ขะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่หันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง ปล่อยให้ความเงียบและความงามของธรรมชาติเข้ามารับช่วงต่อบทสนทนา แต่ลินินรู้ดีกำแพงน้ำแข็งหนาทึบที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขานั้นได้ปรากฏรอยร้าวขึ้นแล้ว

วันนั้นทั้งวัน กลายเป็นวันที่น่าประหลาดใจที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ

พวกเขาเช่าเรือหางยาวไปยังอ่าวเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ น้ำทะเลที่นั่นใสราวกระจกจนมองเห็นปลาตัวเล็ก ๆ แหวกว่ายอยู่เบื้องล่าง

บนเรือที่โคลงเคลงไปตามแรงคลื่น พวกเขาต้องนั่งใกล้กันกว่าปกติ ลินินได้กลิ่นไอทะเลที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขา มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกกดดัน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

ช่วงบ่าย พวกเขาขับรถขึ้นไปยังจุดชมวิวกังหันลม

บรรยากาศบนนั้นเงียบสงบ มองเห็นทิวทัศน์ของหาดในหานและแหลมพรหมเทพได้สุดลูกหูลูกตา ภาพของท้องทะเลสีครามที่กว้างใหญ่ไพศาลนั้นทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างดูเล็กน้อยไปถนัดตา

“ทำไมพี่คินถึงเข้มงวดกับทุกอย่างขนาดนั้นคะ” จู่ ๆ คำถามที่เธอไม่เคยกล้าถามก็หลุดออกจากปากไป

ธันวาที่กำลังยืนพิงรั้วกั้นอยู่ หันมามองเธอเล็กน้อย สายตาของเขาทอดยาวออกไปไกล

“เพราะความสมบูรณ์แบบ คือเกราะป้องกันความล้มเหลวที่ดีที่สุด” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ลินินกลับรู้สึกได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ประโยคนั้น

มันไม่ใช่คำตอบที่ชัดเจน แต่มันก็มากพอที่จะทำให้เธอเห็นเศษเสี้ยวของบาดแผลที่เขาซุกซ่อนไว้

เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง พวกเขาก็ตัดสินใจแวะทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารพื้นเมืองเล็ก ๆ ริมหาดราไวย์ มันไม่ใช่ร้านอาหารหรูหรา แต่เป็นร้านของชาวบ้านที่บรรยากาศเป็นกันเองที่สุด โต๊ะไม้เก่าทๆ ตั้งอยู่บนผืนทราย มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงและแสงจันทร์ที่สาดส่อง

“ไม่คิดว่าคนอย่างพี่คินจะเข้าร้านแบบนี้นะคะ” ลินินเอ่ยแซว ขณะที่กำลังดูเมนูอาหารทะเลสด ๆ

“คนอย่างผม แล้วมันคนแบบไหนล่ะ” เขาถามกลับ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายพราวระยับของแสงตะเกียงสะท้อนอยู่

“ก็คนที่ดื่มแต่ไวน์ราคาแพง ทานแต่อาหารในโรงแรมห้าดาว”

ธันวาไม่ตอบ แต่ลินินเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาเป็นครั้งแรก

มันไม่ใช่รอยยิ้มเต็มรูปแบบ ไม่ใช่การแยกเขี้ยว แต่เป็นการยกขึ้นของมุมปากเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับลินินแล้ว มันสว่างไสวเจิดจ้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์ขึ้นเสียอีก

เธอจ้องมองภาพนั้นนิ่งงันราวกับต้องมนตร์สะกด จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นว่าเธอกำลังจ้องอยู่ รอยยิ้มนั้นก็พลันหุบลงกลับไปเป็นใบหน้าเรียบเฉยตามเดิม แต่มันสายไปเสียแล้ว เธอเห็นมันไปแล้ว

อาหารมื้อนั้นกลายเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกินมา บทสนทนาของพวกเขาลื่นไหลอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาคุยกันเรื่องงาน เรื่องหนัง เรื่องหนังสือ หรือเรื่องสัพเพเหระที่ทำให้เธอได้เห็นตัวตนของเขาในมุมที่ต่างออกไป เขาไม่ใช่แค่เจ้านายจอมโหด แต่เขามีความฝัน มีความชอบ และมีความคิดที่ลึกซึ้งน่าค้นหา

ขากลับพวกเขาเดินเลียบชายหาดกลับรีสอร์ตใต้แสงจันทร์นวล ความเงียบระหว่างพวกเขากลายเป็นความเงียบที่แสนสบาย ไม่มีความอึดอัดอีกต่อไป

เมื่อมาถึงหน้าห้องพักที่อยู่ติดกัน ทั้งสองคนก็หยุดเดิน บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายกลับอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นอีกครั้ง

“วันนี้คุณทำงานได้ดีมาก ลินิน” เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน การเรียกชื่อเธอโดยไม่มีคำว่าคุณนำหน้า ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปอีกรอบ “คุณมองเห็นในสิ่งที่ผมมองข้ามไป”

“พี่คินก็เหมือนกันค่ะ”

เขามองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันลึกล้ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เธอไม่กล้าตีความ “พักผ่อนซะ พรุ่งนี้เรายังมีงานต้องทำอีก”

ธันวาหมุนตัวเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้ลินินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือไม้อ่อนแรงจนต้องยกขึ้นพิงประตูห้องของตัวเองไว้

ลินินยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า นี่เธอกำลังเป็นอะไรไปกันแน่ ?

ลินินนอนลืมตาอยู่ในความมืด เสียงคลื่นที่เคยสงบ บัดนี้กลับเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อย ๆ ลมทะเลที่เคยพัดเอื่อย ๆ เริ่มส่งเสียงหวีดหวิวน่ากลัวอยู่ภายนอกระเบียง ราวกับธรรมชาติกำลังจะจัดฉากประกอบความสับสนอลหม่านในใจของเธอ

ภาพรอยยิ้มจาง ๆ ของธันวา น้ำเสียงทุ้ม ๆ ที่เอ่ยชื่อเธอ ไหนจะแววตาที่ลึกล้ำคู่นั้น ทุกอย่างยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม พยายามจะข่มตาให้หลับ แต่ก็ทำไม่ได้เลย

เปรี้ยง !

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องกังวานจนรีสอร์ตทั้งหลังสั่นสะเทือน ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบจะวาย แสงฟ้าแลบแปลบปลาบวาบเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นเงาของต้นมะพร้าวที่เอนไหวอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านนอก

แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง ...

ไฟฟ้าทั้งรีสอร์ตดับสนิท ทิ้งให้ห้องของเธอจมอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบที่สาดเข้ามาเป็นระยะ ๆ เท่านั้น ลินินดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคาง ความกลัวที่เคยมีต่อพายุฝนฟ้าคะนองในวัยเด็กหวนกลับมาจู่โจมเธออีกครั้ง

เปรี้ยง ! ซ่า ~

เสียงฟ้าร้องระลอกใหม่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเม็ดฝนที่เริ่มสาดกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ลินินแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ใครจะมาเคาะประตูในเวลาแบบนี้กัน หรือ่าจะเป็นพนักงานของรีสอร์ต ?

เธอรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง “ใครคะ”

“ผมเอง”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของเธอที่กำลังเต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเต้นระรัวขึ้นไปอีก

ลินินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปลดล็อกแล้วเปิดประตูออก ภาพที่เห็นคือธันวาในชุดเดิมยืนอยู่หน้าห้อง เขาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องลงพื้น แสงสะท้อนจาง ๆ ทำให้เธอเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตากลับฉายความกังวลจาง ๆ

“เสียงฟ้าร้องดังมาก แค่จะมาดูว่าคุณโอเคไหม” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับหนักแน่น

เธอให้เขาเข้ามาในห้อง ปิดประตูลงเพื่อกันลมฝนที่เริ่มสาดเข้ามา ตอนนี้ในห้องที่มืดสนิท มีเพียงเธอกับเขา และแสงไฟฉายจากโทรศัพท์ที่เขาวางไว้บนโต๊ะเท่านั้น บรรยากาศมันช่างใกล้ชิดและเปราะบางอย่างน่าประหลาด

เปรี้ยง !

เสียงฟ้าผ่าที่ดังกว่าครั้งไหน ๆ ทำให้ลินินเผลอร้องออกมาพร้อมกับถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่รู้ตัว

“ว้าย !”

“แค่พายุ” ธันวาก้าวเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว มือหนาของเขายื่นมาจับต้นแขนของเธอไว้เพื่อช่วยพยุง สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาที่ส่งผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบาง ๆ ทำให้ร่างกายของเธอชาวาบไปทั้งตัว

“ไม่เป็นไร” เสียงของเขาอ่อนลงกว่าที่เธอเคยได้ยินมาทั้งชีวิต “ผมอยู่นี่แล้ว”

ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสงไฟฉายที่สะท้อนกับพื้นส่องให้เห็นโครงหน้าของเขาเพียงลาง ๆ กำแพงทุกอย่างที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ในดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่มีเงาของเจ้านายจอมโหดอีกต่อไปแล้ว มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอแทบจะลืมหายใจ

เขามองลึกลงมาในดวงตาเธอ แล้วสายตาก็ค่อย ๆ เลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของเธอ

เวลาเหมือนจะหยุดเดิน

เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาอย่างเชื่องช้า เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนี แต่ลินินกลับไม่ขยับไปไหน ราวกับขาทั้งสองข้างถูกตอกตรึงไว้กับพื้น

แล้วริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธอ

มันเป็นจูบที่นุ่มนวลและอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ เป็นเพียงการแตะสัมผัสแผ่วเบาเหมือนกำลังถามไถ่ แต่เพียงแค่นั้นก็มากพอที่จะจุดประกายไฟให้ลุกโชนขึ้นในตัวของคนทั้งสอง

ลินินเผยอปากออกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว และนั่นคือสัญญาณที่เขากำลังรอคอย

ธันวาบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงขึ้น จูบของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงและหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างรุกราน กวาดต้อนไล่ชิมความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ สองแขนของเธอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ จิกปลายนิ้วลงบนท้ายทอยของเขาเบา ๆ เพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามที่ซ่านไปทั่วร่าง

“อื้อ~” เสียงครางประท้วงแผ่วเบาหลุดออกจากลำคอของเธอเมื่อเริ่มจะขาดอากาศหายใจ

เขายอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่ไม่ได้ถอยห่างไปไหน หน้าผากของพวกเขายังคงแนบชิดกันอยู่ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าของกันและกัน

“ลินิน” เขาครางเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่า

ก่อนที่เขาจะประทับจูบลงมาอีกครั้ง ทว่า ดุเดือดและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนจากต้นแขนมาโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น ดึงรั้งร่างนุ่มนิ่มให้บดเบียดเข้าหาลำตัวที่แข็งแกร่งของเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวยของเธอ ล็อกท้ายทอยไว้ไม่ให้เธอหันหนีไปไหน

ร่างกายของลินินอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขา สมองขาวโพลนไปหมด รับรู้ได้เพียงสัมผัสร้อนแรงที่เขามอบให้ และเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวราวกับกลองสงคราม

พวกเขาจูบกันอย่างบ้าคลั่งราวกับคนอดอยากที่เพิ่งเจอแหล่งน้ำ แลกเปลี่ยนลมหายใจและความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้มานานแสนนาน ท่ามกลางเสียงพายุที่คำรามอยู่ภายนอก