LOGINShare
ตอนที่ 4 ไม่อยู่แล้ว
publish date:
2026-01-19 11:52:06ชายหนุ่มเดินอุ้มหญิงสาวออกมาจากห้องน้ำ ตรงมาที่เตียงนอนก่อนที่จะวางเรือนร่างเล็กลงบนเตียงอย่างเบามือ เทลไม่ปล่อยให้เวลาเสียปล่อย วางปุ๊บ เสียบเข้าที่เดิมปั๊บ จนไอริสตกใจตาเบิกโพลงทันที
“อ๊ะ!” “ขึ้นให้หน่อย” เทลเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบ ก่อนที่จะพลิกร่างเล็กให้ขึ้นมาอยู่ข้างบนแทน ส่วนเขานอนราบลงไปกับที่นอน “จุก!” “เดี๋ยวให้รางวัล ถ้าหนูเป็นเด็กดี” เทลยื่นข้อเสนอทำให้ร่างเล็กคลี่ยิ้มชอบใจทันที “ป๊ะป๊าพูดแล้วน๊า~” “ครับ” สิ้นสุดคำว่าครับ คนตัวเล็กก็เริ่มขยับสะโพกไปมาทันที ทั้งจุกทั้งเสียว “อ่าห์~ แบบนั้นเลยหนู อย่าหยุดนะ” เทลเอ่ยพูดน้ำเสียงแผ่วเบา สองมือก็จับอยู่ที่เอวเล็ก “อื้ออ~ ป๊ะป๊าขา~” บอกตรงๆ จากใจเขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของไอริสมาก่อนเลย ปกติแล้วเธอจะดูเป็นเด็กน่ารัก พูดง่ายเชื่อฟัง เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาว่านี้คือไอริส เด็กน้อยที่เขารู้จักดีในวันนั้น บทอันเร่าร้อนไม่รู้ว่าไปจบลงที่ตรงไหน รู้เพียงแค่ว่าเครื่องป้องกันหมดไปหลายอันเลยทีเดียว หญิงสาวหลังจากเสร็จกิจแล้วเธอก็นอนหลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ส่วนเทลเขายืนอยู่ที่ริมระเบียงห้องกำลังยืนสูบบุหรี่ ทุกครั้งที่เขาสูบบุหรี่แปลว่ามีเรื่องให้คิดมีเรื่องให้เครียด จะไม่ให้เครียดยังไงไหว ก็เล่นกินลูกสาวเพื่อนสนิทแม่ไปแบบนั้น มีหวังถ้าแม่รู้กูงานเข้าอีก มีหวังมีเมียแบบไม่รู้ตัว “เมาแบบนี้ พรุ่งนี้ตื่นมาเดี๋ยวก็ลืม” เทลเอ่ยพูดพึมพำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะอัดสารนิโคตินเข้าไปเต็มๆ ปอดแล้วพ่นควันสีขาวออกมาจากทางจมูก ชายหนุ่มยังคงยืนอัดสารนิโคตินอยู่หลายต่อหลายครั้งจนพอใจแล้ว ถึงได้เดินออกจากห้องไป โดยปกติแล้วเทลจะไม่เคยหลับนอนรวมเตียงกับใคร เสร็จกิจกรรมแล้วก็แยกย้ายไม่มีต่อรอบสองรอบสามครั้งเดียวพอ ชายหนุ่มเป็นพวกรักสนุกไม่คิดผูกพันไม่อยากอยู่ในกรอบไม่ชอบการโดนกักขัง ขังประเภทที่ว่าคือทำอะไรต้องคอยบอกคอยถาม ไปไหนต้องมานั่งรายงานตลอด ให้กูอยู่เป็นโสดเถอะ อย่าให้กูไปเป็นภาระจิตใจในชีวิตใครเลย เทลเดินออกจากห้องนอนเดินออกมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องโถง ชายหนุ่มนั่งมองจับจ้องไปที่ประตูห้องนอน ในหัวสมองก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองสามครั้ง ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะไม่รับสาย แต่ไอ้คนปลายสายมันโทรจี้ไม่ยอมเลิกรา ทำให้เทลต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที “ว่า” (แหม๋ๆ หายหัวไปเลยนะครับ) โรมเอ่ยแซว “มีอะไร” (เอาทำเมียเลยดิ จะได้มีสะใภ้ไปไหว้แม่) “สะใภ้พ่องมึงอะ!” (หัวร้อนทำไม?) “เรื่องของกู” (แสดงว่าไม่กลับเข้ามาที่บาร์แล้ว) “อืม ไม่เข้าแล้ว” (ครับเพื่อนรัก) โรมเอ่ยจบประโยคก็วางสายไปทันที หลังจากที่ปลายสายวางไปแล้ว เทลก็วางโทรศัพท์มือถือลงเช่นเดิมก่อนที่จะเอนหลังพิงโซฟา แหงนหน้าขึ้นมองเพดานห้อง ก่อนที่จะหลับตาลงช้าๆ แล้วเขาก็ผล็อยหลับไปในทันที เช้าวันใหม่... เช้าของวันใหม่เข้ามาเยือนแสงแดดสาดส่องผ่านรูผ้าม่านมาเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่ ทำให้คนที่นอนอยู่บนโซฟาตรงลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ชายหนุ่มพยายามปรับสายตามองไปรอบๆ ห้องก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ที่มีกระต่ายตัวน้อยนอนอยู่ ทว่าพอเปิดประตูเข้ามาแล้วเขากลับไม่เจอกระต่ายตัวน้อยของเขาเลยสักนิดเดียว เธอไม่อยู่แล้ว เธอไปแล้ว ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลย กูคงไม่ได้หลับลึกอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง “กูหลับหรือซ่อมตายวะ! น้องเดินออกจากห้องทำไมกูไม่รู้สึกตัวอะไรเลย” ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย หรือว่ากูหลับลึกจริงๆ “เห้อ~ ช่างเถอะ ไปแล้วก็ไปเลยอย่าสร้างเรื่องให้กูก็พอแล้ว” เพราะถ้าสร้างเรื่องให้กูมีหวังกูคงไม่รอดแน่ๆ ลูกสาวเพื่อนแม่ แล้วเพื่อนคนนี้แม่รักมากเป็นพิเศษแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องจริงจะหนียังไงไหว? ถ้าให้สู้กับแม่ กูขอยอมแพ้ครับ เทลเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่จะล้างหน้าล้างตาแล้วก็อาบน้ำให้มันสดชื่นขึ้นสักหน่อย ชายหนุ่มใช่เวลาอาบน้ำไม่นานสักเท่าไหร่ ไม่ถึงสิบนาทีก็อาบเสร็จแล้ว ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินออกมาแต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้ต้องเข้าบาร์เพราะว่ามีนัดเคลียร์สต๊อกของหลังร้านแล้วก็นับสต๊อกที่เหลืออีกด้วย บาร์เอโซน... รถสปอร์ตคนหรูของเทลแล่นเข้ามาจอดที่ใต้ตึกของบาร์ ทันทีที่รถยนต์จอดสนิทเทลก็ก้าวขาลงจากรถทันที ก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของตัวอาคาร ชั้นสองเป็นบาร์ไว้ต้อนรับลูกค้า ส่วนชั้นสามเป็นห้องนอนของกลุ่มเอโซน เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล “อรุณสวัสดิ์ครับ” เสียงเอ่ยทักทายดังขึ้นทันทีที่เทลก้าวขาเข้ามาภายในบาร์ ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนที่เอ่ยทักทาย ทว่าพอเห็นหน้าแล้วก็อยากถอยหลังหนีทันที ก็มันเล่นอยู่กันครบทุกคนแบบนี้ ไอ้เหี้ยโรมอีกแน่นอน ไอ้นี่รู้โลกรู้ “เห้ยๆ! จะไปไหนครับ” เสียงของซันดังขึ้นก่อนที่มันจะวิ่งมารวบตัวของเทลเอาไว้ แล้วลากชายหนุ่มให้มานั่งที่เก้าอี้ตรงกลางระหว่างกลุ่มเพื่อนๆ “มีอะไรอยากอัปเดตมั้ย” ธิเบศร์เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ยกยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ใจเพื่อน ถ้าถามว่าใครรู้ใจเพื่อนที่สุดก็คงไอ้ธิเบศร์เนี่ยแหละ “ไม่มี” “ตอแหล!” รามิลเอ่ยขึ้นเสียงดัง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ “ไอ้เหี้นนี้หยาบคาย กูจะฟ้องข้าวหอม” ข้าวหอม ในเรื่อง (กลิ่นของความรัก /มีอีบุ๊ค) “ปัญญาอ่อน” ดร.ซันเอ่ยขึ้นเสริมอีกคน “มึงอีกตัวกูจะฟ้องฝุ่น” ฝุ่น ในเรื่อง (เมียลับดร.ซัน /มีอีบุ๊ค) “หรือจะให้กูอัปเดตให้ดี” เสียงของโรมเอ่ยขึ้น เดินมาตบไหล่เพื่อนอีกคน “มึงตัวดีเลยไอ้สัด! มึงรู้โลกรู้เนี่ย” “ฮ่าๆ โทษทีเพื่อน” “อัปเดตมา” “เออๆ!!” เทลจำนนต่อไอ้พวกชอบเสือกทั้งหลาย ก่อนที่จะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ที่บาร์ไปจดถึงห้อง จนตื่นมาแล้วไม่เจอนั่นแหละ แต่ในส่วนบทเร่าร้อนที่แสดงด้วยกันเทลไม่ลงรายละเอียดมากเท่าไหร่ “มาแบบเดียวกับกูเลย” ดร.ซันเอ่ยขึ้น แบบเดียวกันเป๊ะ! ตื่นมาแล้วไม่เจอเนี่ย ของกูตื่นมาก็ไม่เจอ เจอแต่บัตรประชาชนที่ทิ้งไวแค่นั้น “เออว่ะแบบเดียวกับมึงเลย” “แต่ของกูไม่มีครั้งที่สองแน่นอน กูไม่ใช่ไอ้ซัน” เทลเอ่ย “ไอ้ซันก็เคยพูดแบบนี้นะ” ธิเบศร์เอ่ย “แล้วก็จบที่คลั่งรักเมียมากด้วย” รามิลเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกปลายนิ้วขึ้นมาเกาที่หัวคิ้ว เหลือบตามองดร.ซันเล็กน้อย “กูไม่เถียงครับ” ดร.ซันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อย่าเถียง เพราะเถียงก็ไม่ชนะ” “เออครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบ ก่อนที่จะหันไปเอ่ยถามเทล “ยังไงครับ ไม่กินซ้ำแน่นะ” “ถ้ากินซ้ำเรียกกูหมาได้เลย” เทลเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ “ไอ้หมาเทล!!!” โอเคครับ พวกมึงดูรักกูกันมากจริงๆ เพื่อนรักทั้งสี่คนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ประโยคเดียวกัน ประสานเสียงจนคนที่โดนว่าต้องยันตัวลุกขึ้นยืนทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบเดินออกไปจากตรงนี้ทันที แต่ก็ไม่วายหันมาชูนิ้วกลางให้เพื่อนๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหลังร้าน “สันดาน!” ดร.ซันเอ่ยด่าตามหลังชายหนุ่มไป ก่อนที่เทลจะเดินหายเข้าไปในหลังร้าน ทำให้ตรงนี้เหลือแค่สี่หนุ่มที่นั่งอยู่ “พนันกับกูมั้ย” โรมเอ่ยขึ้น “กูว่ามันหมา” ธิเบศร์เอ่ย “กูอยู่กับไอ้ธิเบศร์” รามิลเอ่ย “กูอยู่กับไอ้ธิเบศร์เหมือนกัน” ดร.ซันเอ่ย “เอ้า! แล้วกูต้องอยู่กับใคร แบบนี้ก็ไม่ได้เงินดิ” โรมเอ่ย “มึงก็อยู่ฝั่งตรงข้ามพวกกูดิ” “กูก็เสียเงินดิไอ้ควาย!” “ฮ่าๆ ถือว่าแบ่งปันกัน” ดร.ซันเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ “กูไม่เล่นแล้ว” โรมเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนี้อีกคน “ไอ้เหี้ยนี้เอาแต่ใจฉิบหาย เดี๋ยวเล่นเดี๋ยวไม่เล่น” รามิลเอ่ยก่อนที่จะเดินตามหลังโรมออกไปเช่นกัน ส่วนอีกสองคนที่เหลือต่างก็พากันแยกย้ายกันกลับ ธิเบศร์กับเข้าโกดังต่อ ส่วนดร.ซันมีเข้าไปสอนที่มหาลัยต่อเช่นกัน ส่วนโรมมันว่างทั้งวัน วันๆ เอาแต่กินแล้วก็นอน ส่วนหมอรามิลคงเข้าโรงพยาบาลต่อหรือไม่ก็ไปเฝ้าข้าวหอมที่หน้าโรงเรียน ไอ้เหี้ยนี้มันหวงเด็กอย่างกับอะไรดี ... แก๊งนี้เขากวนประสาทกันไม่หยุดจริงๆ อยู่ครบแก๊งเป็นต้องหยุมหัวกันตลอดเลย
Latest chapter
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 37 เสือสิ้นลาย (จบ)
เนื้อหาต่อจากเดิม…ปาร์ตี้ยังคงดำเนินการต่อไปอยู่นานหลายชั่วโมง ทุกคนนั่งพูดคุยกันอย่างเฮฮาสนุกสนาน ก่อนที่จะหมดเวลาปาร์ตี้ลงทุกคนก็แยกย้ายกันไป แทนคุณก็กลับบ้านไป ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ นอนค้างที่บ้านสวนของรามิล แถมยังนอนกองๆ กันอยู่กลางบ้านอีกด้วยตั้งหาก ส่วนข้าวหอมกับไอริสนอนอยู่บนห้องนอน10:46 นาทีไอริสลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ก่อนที่หญิงสาวจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อที่จะล้างหน้าล้างตาก่อนที่จะเดินลงมาที่ด้านล่างทันทีที่เธอเดินลงมาที่ด้านล่างเธอก็ต้องตกใจทันที เพราะพวกผู้ชายทั้งหลายนอนหมดสภาพอยู่กลางบ้าน สภาพแต่ล่ะคนดูไม่ได้เลยจริงๆ ยิ่งเฮียเทลกับรามิลนอนกอดกันแทบจะสิงกันอยู่แล้ว“ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยแล้วกัน” ไอริสเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปตรงหน้าเก็บไว้ดู“ทำอะไร เห็นนะ” เสียงของเทลเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหาเรือนร่างเล็กทันที ก่อนที่จะโอบกอดเธอเอาไว้ในแขนแกร่งของชายหนุ่ม“เปล่า”“โกหก”“ฮ่าๆ แล้วกอดคนอื่นเนี่ย ขออนุญาตยัง” ไอริสเอ่ยถาม ก่อนที่จะขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 36 หมาหึงไม่เหมือนคนหึง
เนื้อหาต่อจากเดิม…เรือนร่างนั่งเงียบๆ อยู่ที่โซฟา ก่อนที่คนด้านนอกจะเดินเข้ามาภายในบ้าน เดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาด้วยเช่นกัน เทลทิ้งตัวนั่งลงข้างคนตัวเล็กก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปจับมือเล็กของไอริสเอาไว้ ชายหนุ่มกุมมือเล็กเอาไว้แน่นก่อนที่จะเอ่ยพูด“เฮียขอโทษในทุกสิ่งที่เกิดขึ้น รู้ว่ามันมากเกินที่จะให้อภัย แต่ก็ยังอยากได้โอกาสจากหนูอยู่นะ” เทลเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำพูดพวกนี้จะออกมาจากปากคนอย่างเฮีย” ข้าวหอมเอ่ยถามขึ้น ดึงให้ทุกสายตาหันมาจ้องมองที่ข้าวหอม“ทำไมครับ เพราะมันเหี้ยเกินใช่มั้ย” รามิลคลี่รอยยิ้มเอ่ยตอบ ก่อนที่จะโอบเอวเล็กเอาไว้“ค่ะ ฮ่าๆ” ข้าวหอมหัวเราะรับเล็กน้อย ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มสดใสส่งกลับไปให้กับทุกคน“เพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าเมียมึงยิ้มน่ารัก” ดร.ซันเอ่ย“อย่ากวนตีน” รามิลเอ่ยน้ำเสียงดุ ก่อนที่จะหันไปหอมแก้มคนตัวเล็กโชว์ทุกคน ทำเอาทุกคนถึงกับหันหน้าหนีทันที“ตากูจะบอด หวานเกิน”“เห็นแล้วจะอ้วก”“เบื่อคนมีความรัก” ธิเบศร์เอ่ยอย่างเบื่อหน่าย ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย“มึงเองก็คลั่งรักเมียมากนะ อย่าไปว่าคนอื่นเขาเลย” เทลเอ่ยสวนขึ้นมาทันที“มึงหุบปาก มึงมีความผ
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 35 เมาเหมือนหมา
1 อาทิตย์ผ่านไป…เป็นหนึ่งอาทิตย์ที่เทลเอาแต่กินเหล้าเมาอยู่ที่บาร์ทุกวัน เขาเอาแต่กินแล้วก็กินไม่ไปไหนเลย จ้างนักสืบไปสืบหาเมีย นักสืบก็ทำงานไม่ได้เรื่องสืบอะไรให้ไม่ได้สักอย่าง ทั้งที่กูก็เสียค่าจ้างไปหลายแสน แต่ไม่มีอะไรที่มีประโยชน์กลับมาเลยสักนิดเดียว มีอยู่อย่างเดียวที่ได้มาคือ วันที่ไอริสออกจากโรงพยาบาลมีรถเก๋งคันสีดำเงามารับเธอที่หน้าโรงพยาบาล หลังจากนั้นก็ตามอะไรไม่ได้อีกเลย ส่วนรถคันนั้นก็หายไปเลย ตามสืบไม่ได้เหมือนกัน“ถามจริงมันนั่งอยู่ตรงนี้มากี่วันแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยถามกับลูกน้องคนสนิทของเทล“หนึ่งอาทิตย์แล้วเฮีย แต่ยังดีที่ยังขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ แต่ก็ไม่หลับไม่นอนเลยเฮีย” ปลื้มเอ่ยตอบน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย สายตาของปลื้มกับธิเบศร์จ้องมองไปที่เทลอย่างรู้สึกสงสาร แต่ทำไงได้มันทำตัวมันเองนิ“มองอะไรกันพวกมึง” เสียงของดร.ซันเอ่ยถาม ก่อนที่จะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างธิเบศร์ แล้วก็มองไปที่สิ่งที่ไอ้สองตัวนี้มันมองกันอยู่เมื่อครู่ ก่อนที่ดร.ซันจะเอ่ยขึ้น “เมาเหมือนหมา”“ยิ่งกว่าหมา” ธิเบศร์เอ่ย“เอาไงดีวะ สงสารวะ ควรบอกมันดีมั้ยว่าไอริสอยู่ไหน”“อย่าปากมาก เดี๋ยวมึงก็เจอไ
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 34 หมดสภาพ
เนื้อหาต่อจากเดิม…เขานั่งทบทวนตัวเองอยู่ในห้องนอน ก่อนที่จะดึงสติกลับมาได้ ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ก่อนที่จะเดินออกมาแล้วเดินออกจากห้องนอนไปทันที เทลเดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อนสนิทยังคงอยู่ จะขาดก็แค่หมอรามิลที่ไม่อยู่แล้ว เหลือแค่ไอ้สามหน่อที่ยังอยู่“ไอ้รามิลอ่ะ” เทลเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นว่าเพื่อนหายไปหนึ่งคน“กลับแล้ว มันว่าข้าวหอมรอมันอยู่” ดร.ซันเอ่ยตอบ ก่อนที่รอบมองใบหน้าเทล ดูเหมือนว่ามันจะร้องไห้มา เพราะตามันแดงเหี้ยๆ แต่ด้วยความที่ไม่อยากซ้ำเพื่อน เลยจะไม่แซว“ฝุ่นเข้าตาเหรอ” โรมเอ่ยขึ้นทันทีที่เทลเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงดร.ซันจะไม่แซว แต่ไอ้โรมมันแซวแน่นอนเพราะไอ้โรมมันปากหมาฉิยหาย“ฮ่าๆ ไอ้สัดโรม กูอุตส่าห์ไม่แซวมัน” ดร.ซันหลุดขำทันทีที่โรมเอ่ยจบประโยค ทำเอาไอ้โรมกับไอ้ธิเบศร์หลุดขำไปด้วย“พวกมึงแม่ง t-t” เทลเอ่ยพร้อมกับหยดน้ำตารินไหล ทำเอาไอ้สามตัวที่หัวเราะอยู่ถึงกับตกอกตกใจ นี้เป็นครั้งแต่ที่พวกมันเห็นว่าเขาร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนๆ ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อนเทลร้องไห้เลยให้เห็นเลยสักครั้งเดียว นิดเดียวก็ไม่เคย ทำเอาไอ้สามตัวถึงกับหุบรอยยิ้มแทบไม่ทัน“ใ
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 33 เหมือนหมา
เทลนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ของบาร์เอโซน ชายหนุ่มนั่งมองแก้วกาแฟที่อยู่ตรงหน้ามานานหลายนาทีแล้ว เขาไม่ขยับไปไหนเลยแถมยังนั่งจ้องมองแก้วกาแฟสายตาไม่กะพริบเลยด้วยซ้ำ หลังจากคืนนั้นที่มีอะไรกับไอริส เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ กับตัวเองขึ้นมาทันที อยากทานของเปรี้ยวรู้สึกอยากนอนมากกว่าทุกครั้ง แล้วก็หลังจากคืนนั้นเธอก็หายจากเขาไปเลย หายไปนานหลายวัน บริษัทก็ไม่เข้าด้วยซ้ำ เพราะเทลเคยไปถามที่บริษัทแล้ว แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรมาอยู่ดี ไปเสียเวลาฉิบหาย“เหมือนหมา” เสียงของเพื่อนสนิทอย่างธิเบศร์เอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างกายของเทล“ปากดี” เทลเอ่ยตอบกลับทันทีเลยเช่นกัน“เมียหายเหรอ” เสียงขอเพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างธิเบศร์“หุบปากมึงเลยไอ้ซัน” เทลเอ่ย ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนทันที“จะไปไหน” ธิเบศร์เอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นว่ามันลุกขึ้นยืน“ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีพวกมึง”“มึงหนีไปไหนไม่พ้นหรอก ความจริงก็คือความจริง” ดร.ซันหันมาเอ่ย“ความจริงอะไร”“มึงรักน้องมันไปแล้ว”“เพ้อเจ้อ” เทลหันมาเอ่ยสวนกลับดร.ซันทันที“ถามใจมึงดูดิ ที่กูพูดเรื่องจริงมั้ย”“…” เทลนิ่งเงียบไม
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 32 เขาใหญ่พักใจ
หลายวันผ่านไป…หลังจากวันนั้นที่โรงพยาบาลเธอก็คิดทบทวนมาแล้วอย่างดีว่าเรื่องนี้ เธอจะปิดไว้ไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด ส่วนเรื่องพ่อกับแม่เธอจัดการแล้ว เธอบอกท่านว่าเธอขอไปพักผ่อนสักหน่อยทำงานเหนื่อยมาทั้งปีแล้ว ส่วนเรื่องที่เธอท้องเธอยังไม่ได้บอก เธอขอเวลาอีกสักหน่อย ขอร่วมรวมความกล้ามากกว่านี้หน่อยก็แล้วกัน เรื่องที่เธอมาอยู่ที่เขาใหญ่ก็ไม่มีใครรู้เลย ริต้าก็ไม่รู้ คนที่รู้ก็มีแค่เฮียรามิลแล้วก็แฟนของเฮียรามิล“อากาศที่นี่ดีจังเลย” ไอริสเอ่ยขึ้นพร้อมกับยืนเอาอากาศเข้าปอดเต็มๆ ก่อนที่จะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพียงเล็กน้อย“ถ้าชอบก็อยู่นานๆ เลยนะคะพี่ไอ” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น ฉุดให้เรือนร่างเล็กหันไปสบตากับบุคคลที่เดินเข้ามาใหม่“พี่อยู่ได้ใช่มั้ย”“ได้ค่ะ” ข้าวหอมเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า (ข้าวหอม ในเรื่อง กลิ่นของความรัก มีอีบุ๊คแล้ว) ข้าวหอมย้ายมาอยู่ที่เขาใหญ่ได้สักพักแล้ว เพราะอากาศที่นี่บริสุทธิ์มากๆ เธอชอบอากาศที่นี่ที่สุด“พี่ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย”“ได้สิคะ”“ทำไมข้าวหอมถึงแยกกันอยู่กับเฮียรามิลล่ะ พี่แค่สงสัยเฉยๆ”“พอดีว่า ข้าวหอมชอบที่นี่ค่ะ ชอบมากๆ อีกอย่างข้าวหอมก็มาอยู่ดูแลที่นี
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 10 เรือนหอ
หลายวันผ่านไป…เป็นหลายวันผ่านไปที่โคตรเหนื่อยใจจริงๆ เรื่องงานแต่งไอริสไม่รู้มาก่อนว่าคนที่ต้องแต่งด้วยคือเฮียเทล เธอรู้แค่ว่าเธอต้องแต่งงานเท่านั้น เธอรู้แค่ว่าแม่เตรียมเจ้าบ่าวไว้ให้เธอแล้ว ถ้าเธอรู้ว่าคนที่ต้องแต่งด้วยคือเฮียเทล คือคนที่เธอแอบรักมาตั้งแต่เด็กๆ เธอคงไม่เสียใจหรอก“เป็นอะไรไป หน้
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 9 ไม่อยากแต่ง
นั่งด่ากันไปนั่งด่ากันมา ตอนนี้ลูกค้าเริ่มเยอะแล้ว เทลเลี่ยงขึ้นห้องมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนที่จะลงมาสมทบกันเพื่อนๆ ต่อ วันนี้เขาตั้งใจว่าจะดื่มสักหน่อย อยากเมาอยากลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ถึงมันจะทำให้เขาลืมได้เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้อยากที่จะจดจำมันเลยด้วยซ้ำ“ไอ้ปลื้มยก
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 8 กูไม่ชอบ
สองหนุ่มนั่งพูดคุยปรึกษากันอยู่ได้ไม่นานก็แยกย้ายกันไป ดร.ซันมีเข้าสอนนักศึกษาในช่วงบ่ายเลยต้องกลับก่อน ส่วนเทลก็ไม่ได้กลับไปไหน ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหนเลยสักนิดเดียว จนลูกน้องคนสนิทไอ้ปลื้มเดินเปิดประตูเข้ามาเอ่ยทักทาย“เอ้า! เฮียนั่งทำอะไร” เสียงของไอ้ปลื้มเอ่ยถามขึ้น ทำให้เขา
บอกแล้วไม่ได้รัก ตอนที่ 7 แต่งงาน
หลายวันผ่านไป…ชายหนุ่มถูกเรียกตัวกลับมาที่บ้านตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่มีเรื่องอะไร รู้เพียงแค่ว่าแม่บอกว่ามันเป็นธุระสำคัญมากต้องรีบกลับมาที่บ้านด่วน ตอนนี้แล้วก็เดี๋ยวนี้เลยด้วย รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของบ้านก่อนที่เจ้าของรถจะก้าวเท้าลงจากรถทันที รีบเดินตรงเข้าไปภายในบ้านทัน
You May Also Like
