บทที่ 3 - [ สงสัย ]

ติ๊ก ต่อก ติ๊ก ต่อก

เสียงนาฬิกาบนผนังส่งเสียงออกมาเบา ๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยงานอย่างเคย ลิลิธเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากจดันทึกการประชุมเสร็จอย่างเหนื่อยล้า แต่เจ้าตัวก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะของเธอนั้นมีซองเอกสารถูกวางเอาไว้เด่นหรา 

มันคือซองเอกสารที่เธอจำเป็นต้องนำไปส่งทุกวัน เอกสารลับของบอส 

"ทำไมมาเอาตอนนี้อ่ะ!?" ภาพของการกลับบ้านเร็วเพื่ออาบน้ำเย็น ๆ แล้วนอนดูทีีซีรี่ส์ของลิลิธพลันสลายหายไปอย่างกับควันเมื่อซองเอกสารเจ้ากรรมดันปรากฏบนโต๊ะของเธอราวกับมันกำลังเรียกร้องให้ตัวของเธอนั้นอยู่ที่บริษัทต่อ

"เฮ้อ อดกลับบ้านเร็วตามเคย.." ลิลิธถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย และนี่ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องอยู่ที่บริษัทจนดึกดื่น ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบเงินหรอกนะ แค่อยากมีวันที่เธอได้กลับบ้านเร็วบ้างก็เท่านั้นเอง 

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน ลิลิธเก็บข้าวของของเธอเพิ่งรอเวลาไปส่งเอกสารตามปกติ ในระหว่างรอเธอก็เดินไปหาอะไรเพื่อดื่มแก้กระหายสักหน่อยที่ตู้หยอดน้ำอัตโนมัติ ทว่าในระหว่างที่เจ้าตัวก้มเก็บกระป๋องน้ำอัดลมที่จ่ายเงินซื้อไปนั้น ลิลิธก็ได้เผลอทำมันหลุดมือจนมันกลิ้งไปโดนเท้าของชายในชุดสูทคนหนึ่งแถวนั้นเข้าพอดี 

"ข-ขอโทษนะคะ!" เจ้าตัวรีบกล่าวขอโทษแล้ววิ่งไปเก็บกระป๋องน้ำดื่มนั้นขึ้นมาทันทีด้วยความเร่งรีบ หวังว่าเมื่อเธอเปิดมันออก น้ำที่บรรจุอยู่ด้านในจะไม่ทะลักใส่หหน้าของเธอนะ..

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น กลับพบว่าเขาคือคนที่เธอเคยเจอในลิฟต์เมื่อวันก่อนนั่นเอง 

"ไม่เป็นไร" อีกฝ่ายพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะเดินจากเธอไปอย่างเงียบเชียบ 

ลิลิธมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน โดยปกติแล้วเวลานี้พนักงานส่วนใหญ่มักออกจากบริษัทกันหมดแล้ว ทำไมเขาถึงได้อย่างไม่ไปไหนอีก ทำโอทีหรือเปล่านะ หรือว่า...

"เห่ย!?" ลิลิธมองหลังชายคนนั้นสลับกับนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาใกล้ห้าทุ่มแล้ว .. บางทีในคืนนี้เธออาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าบอสของเธอนั้นเป็นใครกันแน่

ในใจลิลิธนึกถึงเรื่องที่เธอคุยกับเจนเมื่อช่วงพักเที่ยง สลับกับความอยากรู้อยากเห็นที่ว่าเรื่องที่พวกเธอกำลังคิดอยู่นั้นมันมีมูลความจริงปะปนอยู่แค่ไหน 

"ไม่ม้างงง ไม่ใช่หรอก ๆ" ลิลิธพูดกับตัวเองคนเดียวท่ามกางโถงทางเดินที่เงียบเชียบ

"........" 

โอเค ความอยากรู้อยากเห็นของเธอชนะขาด คืนนี้เธอขอลุ้นกับใจตัวเองไปเลยว่าเมื่อไปยังออฟฟิศห้องนั้นแล้วเธอจะเจอชายคนนั้นหรือเปล่า ไม่ก็..แอบดูเอกสารเหล่านี้นิดนึง? 

ไม่ ไม่ ไม่ อย่าเพิ่งหาเรื่องให้ตัวเองถูกไล่ออกตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยดีกว่า ยังไงเจ้าตัวก็อยากทำงานที่นี่มาตลอด ถ้าถูกความอยากรู้อยากเห็นเล่นงานจนโดนไล่ออกขึ้นมา โอกาสที่เธอจะหางานใหม่ในยุคปัจจุบันนี้มันยากเสียยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทรซะอีก 

หลังจากที่ลิลิธเดินกลับมานั่งรอที่ลอบบี้ เวลาก็ผ่านไปจนถึงเวลาห้าทุ่มจนได้ เอลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งไปที่ลิฟต์อย่างเคย ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปยังชั้นบนอย่างช้า ๆ เสียงเพลงยังคงคลอไปกับเสียงเต้นของหัวใจของเธอ หากว่าชายคนนั้นคือบอสของที่นี่จริง ๆ ล่ะก็ หวังว่าเธอจะไม่ได้ดูน่าสงสัยในสายตาอีกฝ่ายมากนัก 

ทางเดินเดิม บรรยากาศเดิม ประตูบานเดิม ลิลิธก้าวออกจากลิฟต์แล้วเดินตรงไปยังออฟฟิศที่ท้ายโถงทางเดินอย่างเคย มือเอื้อมไปจับที่จับประตูแล้วดันออกอย่างช้า ๆ เธอกลั้นหายใจอยู่วิหนึ่งก่อนจะผ่อนลมหายใจออก เมื่อพบว่าภายในห้องก็ยังไม่มีใครอยู่ดี 

'ฟู่ว สุดท้ายคนนั้นก็ไม่ใช่บอสสินะ..' เธอคิดในใจพลางเดินไปวางซองเอกสารบนโต๊อย่างเคย 

บางทีอีกฝ่ายคงเป็นแค่คนที่มีสัญญาทำงานรอบดึกเหมือนกับเธอกเป็นได้ ยังไงซะบริษัทนี้ก็ตั้งกว้างใหญ่ การที่จะมีคนที่ทำงานคล้ายกับเธอในเวลานี้มันก็ไม่แปลกนี่นา 

ขณะที่เจ้าตัวกำลังออกจากออฟฟิศนั่นเอง เธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาทางหน้าต่าง เสียงนั้นคล้ายคลึงกับเสียงที่เหมือนมีใครบางคนทุบมันดัง ปัง ปัง ปัง! จนเธอถึงกับสะดุ้ง 

"ร รีบไปดีกว่า!" ลิลิธกล่าวกับตัวเองก่อนจะวิ่งออกจากออฟฟิศแห่งนี้อย่างร้อนรน เจ้าตัวไม่อยากจะอยู่ในห้องกับโถงทางเดินอันชวนขนหัวลุกนี่นานเกินไปเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นสติของเธอคงแตกและไม่มีแรงใจมาทำงานในวันพรุ่งนี้อีกแน่ 

หวังว่าจะไม่มีโจรและเป็นแค่เสียงของกิ่งไม้นอกหน้าต่างนะ..

หลังจากที่หญิงสาวได้จากไป หน้าต่างก็เปิดออกอย่างช้า ๆ ภายในห้องออฟฟิศอันว่างเปล่านั่น ค้างคาวตัวน้อยได้บินเข้าออฟฟิศมาราวกับว่ามันนั้นคุ้นเคยกับห้องนี้เป็นอย่างดี 

"คืนนี้มาสายไปหน่อยนะ" เสียงทุ่มของคนบางคนเอ่ยขึ้นภายในเงามืดของมุมห้อง 

เจ้าค้างคาวน้อยหันมามองยังต้นเสียงแล้วส่งเสียงร้องออกไปราวกับทักทายอีกฝ่าย 

"เอ้านี่" ชายหนุ่มในชุดสูทอันหรูหราเดินออกมาจากเงามืดแล้วมอบของกินให้กับมัน มือที่ว่างอยู่ก็ลูบหัวมันเบา ๆ ราวกับเป็นสัตว์เลี้ยง 

เมื่อกินอาหารจนหนำใจ เจ้าค้างคาวนั้นคายบางอย่างออกมาจากปากของมัน สิ่งนั้นคือเพชรสีแดงเข้มเม็ดเล็กที่ดูสวยงาม ชายหนุ่มมองเพชรสีแดงนั้นตาไม่กระพริบ แล้วเจ้าตัวเสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"เก่งมาก" ชายหนุ่มปริศนากล่าวชมเจ้าค้างคาว

แม้อีกฝ่ายจะเป็นค้างคาวตัวเล็ก ๆ ก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ต้องให้ค่าตอบแทนบ้างใช่ไหมล่ะ ถ้าเอาแต่ใช้งานมันโดยไม่ให้อะไรเลยอีกฝ่ายคงมีน้ำโหใส่เขาทุกครั้งเป็นแน่ 

"อย่าลืมเอาเอกสารไปส่งให้คุณนายคนนั้นล่ะ หล่อนไม่ชอบรออะไรนาน ๆ หรอก" 

เจ้าค้างคาวร้องตอบ จากนั้นมันก็บินออกหน้าต่างไปพร้อมกับซองเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ 

"..." ชายหนุ่มปริศนามองไปยังลิฟต์ที่อยู่สุดโถงทางเดินแล้วเอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังสงสัยในอะไรบางอย่าง

ผู้หญิงคนนั้น.. คนที่ทำหน้าที่มาส่งซองเอกสารทุกคืน ดูมีบางอย่างที่แปลก ๆ รอบตัวของเธอ บางอย่างที่แม้แต่ตัวของชายหนุ่มเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร และทำได้แค่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยเพียงเท่านั้น 

ทว่าสิ่งแปลก ๆ ที่สังเกตุได้จัดที่สุดนั้น.. นับตั้งแต่ที่เธอคนนั้นขึ้นตะโกนเรียกเขาเพื่อขึ้นลิฟต์ ทั้งพูดตอบกับเขาได้ มาจนถึงคืนนี้ที่เธอวิ่งเข้ามาเพื่อขอโทษเรื่องกระป๋องน้ำอัดลมที่กลิ้งมาโดน ทำให้ตอนนี้เจ้าตัวแน่ใจได้ทันทีเลยว่า

เธอคนนั้นสามารถมองเห็นเขาได้

"..มีคนแปลก ๆ เข้ามาทำงานซะแล้วสิ"