บทที่ 6 กูรูที่รู้ใจ

นิลรัตน์มองภาพนั้นแล้วลอบยิ้ม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่าง ก่อนจะส่งเข้าไลน์ของน้ำหนาว

ติ๊ง!  น้ำหนาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใต้โต๊ะ

นิลรัตน์: อาการหนักนะเนี่ยบอสเราน่ะ หวงก้างสุดๆ (อีโมจิหัวเราะ)

น้ำหนาวรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

น้ำหนาว: หวงก้างอะไรกันคะพี่นิล บอสแค่กลัวหนูทำงานให้ไม่คุ้มเงินเดือนต่างหาก! พี่นิลช่วยด้วย หนาวอึดอัดจนจะบ้าตายอยู่แล้วค่ะ  มีวิธีรับมือคนหน้ามึนแบบนี้ไหมคะ?

นิลรัตน์: ปล่อยให้เขาคิดว่าเขาเป็นคนคุมเกมไปก่อนจ้ะหนาว ผู้ชายพวกนี้แพ้ความนิ่ง เรายิ่งนิ่ง เขายิ่งทุรนทุราย ท่องไว้... สวย เริ่ด เชิด เข้าไว้!

คำแนะนำของกูรูเลขาทำให้น้ำหนาวเรียกสติกลับมาได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและเป็นมืออาชีพที่สุด เลิกทำตัวลีบเล็กและหันมาเผชิญหน้ากับความเอาแต่ใจของคิรากรด้วยความสงบหลังจากมื้ออาหารค่ำและบทสนทนาทางธุรกิจจบลง พร้อมภัทร์และนิลรัตน์ก็ขอตัวกลับไปก่อน ทิ้งให้คิรากรและน้ำหนาวต้องเดินกลับมาที่รถตามลำพัง

บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืนเงียบสงัด น้ำหนาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะโดยสาร มือเล็กบีบเข้าหากันแน่น หลังจากออกจากร้านอาหาร บอสกรก็อาสา (หรือจะเรียกว่าบังคับ) ขับรถมาส่งเธอถึงบ้าน โดยอ้างว่านี่คือสวัสดิการความปลอดภัยสำหรับพนักงานที่กำลังช่วยบริษัทจับโจร

รถสปอร์ตเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกแถวสองคูหาขนาดกะทัดรัด ซึ่งด้านล่างเปิดเป็นร้านขายขนมไทย ป้ายชื่อร้าน 'แม่วาดขนมไทย' ดูเรียบง่ายและอบอุ่น คิรากรดับเครื่องยนต์  สายตาคมกริบทอดมองผ่านกระจกหน้าต่างไปยังประตูเหล็กม้วนที่ปิดสนิท

"ขอบคุณมากนะคะบอสที่มาส่ง ดิฉันเข้าบ้านก่อนนะคะ"น้ำหนาวรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ

"เดี๋ยว" มือหนาเอื้อมมาจับต้นแขนของเธอไว้เบาๆ น้ำหนาวชะงัก หันกลับมามองเจ้านายด้วยความระแวดระวัง คิรากรปล่อยมือจากแขนเธออย่างรู้จังหวะ เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามเหมือนตอนอยู่ในร้านอาหาร แต่กลับมีแววตาจริงจัง

"เรื่องการทุจริตในแผนกจัดซื้อ ผมสั่งให้คนตามสืบเงียบๆ มาสักพักแล้ว แต่การที่คุณทำสรุปตัวเลขออกมาโชว์ในวันนี้ มันอาจจะทำให้พวกนั้นไหวตัวทัน" เสียงทุ้มเอ่ยเสียงเรียบ

 "ผมส่งลูกน้องมือดีสองคนมาคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่แถวนี้แล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณกับแม่"  น้ำหนาวเบิกตากว้าง ความรู้สึกอุ่นวาบเกิดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่ได้   "บอส... ส่งคนมาดูแลฉันกับแม่เหรอคะ?"

"ใช่!....ผมไม่ปล่อยให้พนักงานที่ทำงานถวายหัวให้บริษัท ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องงานหรอกนะ"  เขาเอนหลังพิงเบาะ ยกแขนขึ้นกอดอก

"และตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะให้รถของบริษัทมารับคุณไปทำงานทุกเช้า และมาส่งทุกเย็น จนกว่าผมจะลากคอไอ้หนอนบ่อนไส้นั่นเข้าคุกได้"

"ไม่เป็นไรค่ะบอส! ดิฉันนั่งรถไฟฟ้าไปทำงานเองได้ค่ะ ไม่รบกวน..."

"นี่เป็นคำสั่ง"  คิรากรขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย

 "ถ้าคุณดื้อดึงไปกลับเอง แล้วเกิดโดนพวกมันดักทำร้ายขึ้นมา งานเอกสารของผมใครจะรับผิดชอบ? ผมไม่ยอมเสียเวลาหาเลขาใหม่หรอกนะ"

เหตุผลที่ดูเหมือนจะห่วงงานมากกว่าห่วงคน ทำให้น้ำหนาวอดไม่ได้ที่จะค้อนขวับเข้าให้ 'อีตาบอสบ้าอำนาจ!  อุตส่าห์แอบรู้สึกดีด้วยแท้ๆ'

"รับทราบค่ะ!  สวัสดิการพนักงานดีเด่นขนาดนี้ ดิฉันจะใช้ให้คุ้มเลยค่ะ!"

 เธอประชดประชันเบาๆ ก่อนจะผลักประตูรถก้าวลงไป  คิรากรมองตามร่างเล็กที่ไขกุญแจเปิดประตูเหล็กม้วนแล้วแทรกตัวเข้าไปในบ้านจนปลอดภัย รอยยิ้มบางๆ ที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางปรากฏขึ้นบนมุมปากหยัก เขาไม่ได้บอกเธอหรอกว่า รถบริษัทที่จะมารับมาส่งเธอทุกวันน่ะ... คนขับก็คือเขานี่แหละ!

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ อาคาร K-Grand Tower

เวลาเก้าโมงตรง บรรยากาศในห้องประชุมผู้บริหารเต็มไปด้วยความตึงเครียด คิรากรในชุดสูทเต็มยศนั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา ดุจดั่งฉายาบอสน้ำแข็งน้ำหนาวในชุดทำงานที่ดูทะมัดทะแมงและสุภาพ  นั่งอยู่เก้าอี้เสริมด้านข้าง คอยจดบันทึกการประชุมอย่างขะมักเขม้น

การประชุมวันนี้เป็นการสรุปงบประมาณประจำไตรมาส และผู้ที่กำลังยืนรายงานอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์คือ 'คุณวิชัย' ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่หน้าผากเริ่มมีเหงื่อผุดซึม

"สำหรับงบประมาณการจัดซื้อวัตถุดิบของห้องอาหารในเครือไตรมาสนี้ มีการปรับตัวสูงขึ้นร้อยละยี่สิบครับท่านประธาน  สืบเนื่องมาจากต้นทุนวัตถุดิบนำเข้าที่แพงขึ้นจากบริษัทตัวแทนจำหน่าย..."

"โกลบอลฟู้ดส์ สินะครับ"  คิรากรเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับฟังดูเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกซัน

"คะ... ครับท่านประธาน ทางโกลบอลฟู้ดส์เสนอสินค้าเกรดพรีเมียมที่ตอบโจทย์มาตรฐานห้องอาหารห้าดาวของเรา ผมจึงอนุมัติการสั่งซื้อเพื่อรักษาคุณภาพครับ" คุณวิชัยพยายามปั้นหน้ายิ้มสู้ คิรากรประสานมือไว้บนโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องมองผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อราวกับเรดาร์จับโกหก เขาปรายตาไปมองน้ำหนาวเล็กน้อย เป็นเชิงส่งสัญญาณ

น้ำหนาวรับรู้ได้ทันที เธอเลื่อนแท็บเล็ตในมือ แตะหน้าจอเพื่อส่งไฟล์เอกสารเข้าสู่ระบบกลาง ก่อนที่กราฟเปรียบเทียบราคาวัตถุดิบสุดละเอียดที่เธอทำไว้เมื่อวาน จะเด้งขึ้นไปโชว์หราบนหน้าจอโปรเจกเตอร์แทนที่สไลด์ของคุณวิชัยเสียงฮือฮาดังขึ้นจากผู้บริหารคนอื่นๆ ในห้องประชุม เมื่อเห็นเส้นกราฟส่วนต่างของราคาที่ชัดเจนจนน่าเกลียด

"นี่มันอะไรกันครับท่านประธาน!" คุณวิชัยหน้าถอดสี หันมามองกราฟบนจอด้วยความตกตะลึง

"ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ คุณวิชัย" คิรากรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเยือกเย็น "ในเมื่อราคาตลาดโลกของเนื้อวากิวและทรัฟเฟิลในไตรมาสนี้ไม่ได้ปรับตัวสูงขึ้น

และบริษัทโกลบอลฟู้ดส์ก็รับสินค้ามาจากแหล่งเดียวกับซัพพลายเออร์เจ้าเดิมของเราแล้วทำไมคุณถึงอนุมัติส่วนต่างยี่สิบเปอร์เซ็นต์นี้ให้พวกเขา?"

"เอ่อ... คือว่า... มันเป็นค่าดำเนินการและระบบโลจิสติกส์ที่รวดเร็วกว่าครับ!"

คุณวิชัยพยายามแถจนสีข้างถลอก

"งั้นเหรอครับ?" คิรากรยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความใจดีอยู่เลย

"เลขาของผมตรวจสอบประวัติของบริษัทโกลบอลฟู้ดส์แล้ว... พบว่ากรรมการบริหารของบริษัทนั้น นามสกุลเดียวกับภรรยาของคุณเลยนะครับ คุณวิชัย"

สิ้นประโยคนั้น ห้องประชุมทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับป่าช้า คุณวิชัยเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด  น้ำหนาวมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง เธอไม่ได้สืบไปลึกถึงขั้นนามสกุลภรรยาของคุณวิชัย  ข้อมูลส่วนนั้นคิรากรคงให้คนสนิทไปสืบมาเองแน่ๆ  การที่เขาโยนความดีความชอบมาให้เธอแบบนี้ แปลว่าเขากำลังจงใจเปิดหน้าชนกับหนอนบ่อนไส้อย่างเป็นทางการ!

"ผมจะให้ฝ่ายตรวจสอบภายในและทีมกฎหมายเข้ามาจัดการเรื่องนี้โดยด่วน ระหว่างนี้... คุณถูกพักงานจนกว่าการสอบสวนจะเสร็จสิ้น"

 คิรากรประกาศกร้าวอย่างเด็ดขาด "เลิกประชุมได้!"