บทที่ 6 : ภารกิจลับกับถุงยางไซซ์ 58

 การกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ ‘จูบระทึกขวัญ’ ในห้องแพนทรี เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ยากจะอธิบาย นิลรัตน์พยายามตีหน้าขรึม ทำตัวเป็นมืออาชีพราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากับดวงตาคมกริบของเจ้านายหนุ่ม เธอก็มักจะเห็นประกายวิบวับล้อเลียนส่งมาให้เสมอ ซ้ำร้ายไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าท่านรองประธานจอมเพลย์บอยกำลังเดินหน้าจีบ

‘เรโกะ’ เลขาฯ สาวทรงโตชาวญี่ปุ่นอย่างออกหน้าออกตา เพื่อจงใจปั่นประสาทนิลรัตน์ให้หงุดหงิดเล่น

ทางด้านโยชิดะ ชายวัยกลางคนจอมเจ้าเล่ห์ นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจที่แผนการของเขาดูเหมือนจะไปได้สวย พร้อมภัทร์ดูจะติดกับดักเสน่ห์ที่เขาวางไว้อย่างง่ายดาย ‘เรโกะ’ ที่ถูกแนะนำว่าเป็นบุตรสาวคนเดียวนั้น แท้ที่จริงแล้วเธอเป็นเพียงลูกเลี้ยงที่ติดมากับภรรยาใหม่ และเมื่อภรรยาเสียชีวิตลง โยชิดะกับเรโกะก็ลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแบบลับๆ มาตลอด

เป้าหมายสำคัญในการพยายามตีสนิทและใช้เรือนร่างของเรโกะเข้าแลกในครั้งนี้ ก็คือสัญญาสัมปทานสินค้าแร่เหล็กลอตใหญ่ทั้งหมดของบริษัทพร้อมภัทร์ เพราะแร่เหล็ก กำลังขาดแคลนและเป็นที่ต้องการอย่างมากในตลาดมืดที่ญี่ปุ่น โยชิดะรู้ดีว่าหากได้สัญญานี้มา เขาจะฟันกำไรส่วนต่างได้มหาศาลจนแทบจะนอนกินไปทั้งชาติ

“คืนนี้จัดการมันให้อยู่หมัดเลยนะเรโกะ”  โยชิดะกระซิบสั่งคู่ขาในคราบลูกสาว ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ในห้องสวีตของโรงแรมหรู   “ทำให้พร้อมภัทร์หลงเธอ แล้วรีบให้เขาเซ็นเอกสารสั่งปล่อยสินค้าให้เร็วที่สุด”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณป๋า...”   เรโกะกรีดนิ้วที่มีเล็บสีแดงสดไปตามแผงอกของโยชิดะพร้อมกับส่ง ยิ้มยั่วยวน

“ผู้ชายหน้าโง่พวกนี้ แค่เห็นร่องอกกับลีลาบนเตียงของเรโกะ ก็ยอมเซ็นยกทุกอย่างให้แล้วล่ะค่ะ”  เย็นวันศุกร์ที่การจราจรในกรุงเทพฯ ติดขัดราวกับลานจอดรถขนาดใหญ่  กว่านิลรัตน์และนงลักษณ์จะฝ่าดงรถติดกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรูได้ก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม ทำเอาสองสาวเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง

เมื่อถึงห้องพัก นิลรัตน์จัดการอาบน้ำสระผม เปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดตัวโคร่งที่ย้วยจนคอกว้าง กับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋สำหรับใส่นอน ปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อนอย่างเต็มที่  หญิงสาวเดินไปกดน้ำร้อนใส่ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมสูตรไม่มีน้ำตาลมาเปิดดื่มอึกใหญ่

“อ่า... ชื่นใจ” เธอถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มหน้าทีวีจอแบนขนาดใหญ่ เตรียมตัวจะไปท่องจวนท่านโหว์ให้ฉ่ำปอด ชดเชยความเหนื่อยล้ามาทั้งสัปดาห์

ติ่ง... ติ๊ง... ติง..ติ๊ง  ติง  ติ๊ง  ติ่ง.

ยังไม่ทันจะได้กดรีโมต เสียงสมารทโฟนก็ดังกีดร้องขึ้นมาขัดจังหวะ นิลรัตน์ขมวดคิ้วมุ่น เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏ

‘บอสจอมหื่น’

“ท่านรองเนี่ยนะ โทรมาตอนสองทุ่ม? นี่มันนอกเวลางานแล้วนะโว้ย จะตามมาจิกหัวใช้อะไรอีกเนี่ย!”  เธอสบถเบาๆ อย่างขัดใจ แต่ด้วยความเป็นลูกจ้างและเพื่อตอบแทนพระคุณของคุณท่านประธาน เธอจึงจำใจกดรับสาย

“สวัสดีค่ะท่านรอง มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?”  เธอพยายามดัดเสียงให้ฟังดูสุภาพที่สุด

“นิลรัตน์... เห็นคุณแม่บอกว่าเธอกับนงลักษณ์พักอยู่ที่คอนโดเดียวกันใช่ไหม??”เสียงทุ้มปลายสายเอ่ยถามรัวเร็ว

“ใช่ค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“ดีมาก! เธอรีบลงไปซื้อ Condom (ถุงยางอนามัย) ขนาดไซส์ 58 มาส่งให้ฉันที่คอนโดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ให้นงลักษณ์ขับรถมาส่ง เพราะนงลักษณ์รู้ว่าคอนโดส่วนตัวฉันอยู่ที่ไหน เร็วด่วนที่สุด ห้ามเกินหนึ่งชั่วโมง เพราะคุณเรโกะกำลังจะมาถึงแล้ว!”

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...

พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งไปดื้อๆ โดยไม่เปิดโอกาสให้นิลรัตน์ได้อ้าปากด่า  หรือปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวนั่งอ้าปากค้าง สตั๊นไปสามวินาทีเต็มๆ โทรศัพท์แทบจะหลุดจากมือ

“กรี๊ดดด! ไอ้บอสบ้า! ไอ้คนทุเรศ! กล้าดียังไงมาใช้เลขาฯ ผู้หญิงไปซื้อถุงยางอนามัยให้ตัวเองไปนอนกับผู้หญิงอื่นฮะ!”  นิลรัตน์เต้นเร่าๆ ด้วยความโมโหจนหน้าแดงก่ำ หึงหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่าโมโหที่โดนหยามเกียรติและโดนใช้งานผิดประเภท!  แต่คำสั่งเจ้านายก็คือคำสั่ง เอาวะ... ถือว่าทำเพื่อทดแทนบุญคุณคุณพรรณษา เธอรีบคว้าโทรศัพท์กดโทรหาเลขาฯ รุ่นพี่ทันที

“ว่าไงนะ! คุณพร้อมให้เราสองคนไปซื้อถุงยางอนามัยไปส่งให้เนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว!” เสียงนงลักษณ์อุทานลั่นทะลุสายมา  “แถมต้องภายในหนึ่งชั่วโมงด้วย? โอ๊ย หัวจะปวดกับลูกเจ้านายจริงๆ”

“พี่นงค์พารัตน์ไปหน่อยนะคะ รัตน์ไม่อยากโดนหักเงินเดือนค่ะ”

“โอเคๆ ลงมารอที่ลานจอดรถเลย พี่กำลังลงไป”

ด้วยความรีบร้อนและเป็นเวลานอกงาน ไม่มีใครทันได้คิดถึงเรื่องภาพลักษณ์การแต่งตัว นงลักษณ์ลงมาในชุดเสื้อยืดกางเกงบอลผู้ชายขาดๆ  ส่วนนิลรัตน์ก็มาในสภาพเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงขาสั้น และที่สำคัญคือไม่ได้ใส่บราซ่อนอยู่ด้านในด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าแค่แวะร้านสะดวกซื้อแป๊บเดียวคงไม่เป็นไร

“พี่นงค์คะ...” นิลรัตน์กระซิบถามหน้าแดงจัด ขณะที่ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าร้านขายยาใต้คอนโด  “ไอ้ถุงยางอนามัยเนี่ย... มันมีแบ่งขนาดด้วยเหรอคะ? รัตน์อายจังเลยค่ะไม่รู้จะเดินไปบอกเภสัชกรเขายังไงดี”

นงลักษณ์หัวเราะคิกคักกับความไร้เดียงสาของน้องใหม่ “มีสิคะน้องรัตน์ ผู้ชายเขาก็มีไซส์เล็กไซส์ใหญ่ต่างกันไปนั่นแหละ ไม่เป็นไรค่ะ  เดี๋ยวพี่เดินไปซื้อให้เอง น้องรัตน์ยืนรอตรงนี้แหละ” เพียงไม่นาน นงลักษณ์ก็เดินหอบถุงพลาสติกกลับมา ยื่นให้นิลรัตน์ ดูของข้างใน หญิงสาวแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นกล่องถุงยางอนามัยหลากสีสันจำนวนหลายกล่อง มีทั้งแบบผิวเรียบ แบบบางเฉียบ  แบบมีมุกตะปุ่มตะป่ำเหมือนหนังคางคก  แบบเรืองแสง และที่ชวนตะลึงที่สุดคือ... แบบมีขน!

“โอ้แม่เจ้า... พี่นงค์คะ ทำไมซื้อมาเยอะแยะสยองขวัญขนาดนี้ล่ะคะ!” นิลรัตน์ตาเหลือก  “อ้าว ก็เผื่อเจ้านายเขาจัดหนักจัดเต็มไม่พอใช้ไงล่ะคะน้องรัตน์ แล้วอีกอย่าง ไซส์ 58 มิลลิเมตรเนี่ย  มันไม่ใช่ไซส์มาตรฐานชายไทยทั่วไปนะ มันหายากมากเลยนะ!  เขาเรียกไซส์พิเศษสำหรับชาวต่างชาติหรือพวกไซส์บิ๊กเบิ้ม พี่เลยเหมามาทุกแบบที่เขามีเลย”

“อึก!”  นิลรัตน์เผลอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก หน้าแดงเถือกลามไปถึงใบหู ภาพเหตุการณ์ในห้องแพนทรีที่ มือของเธอเผลอไปปัดโดนบางสิ่งบางอย่างที่แข็งขืน  ผ่านเนื้อผ้าของเขาลอยเข้ามาในหัว

“นี่... พี่นงค์กำลังจะบอกว่า ของท่านรอง... ขนาด Big size เหรอคะ?”

“ฮ่าๆๆๆ! ถึงขนาดกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเลยเหรอน้องรัตน์ คิดอะไรลึกซึ้งอยู่หรือเปล่าเนี่ย”  นงลักษณ์แซวอย่างอารมณ์ดี

“ปะ... เปล่าค่ะ รัตน์แค่เจ็บคอ! รีบไปกันเถอะค่ะ ป่านนี้อีตาบอสหน้าหม้อนั่นคงลงแดงตายแล้วมั้ง!”  นิลรัตน์รีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วเดินนำไปที่รถเมื่อขับมาถึงคอนโดมิเนียมหรูระดับซูเปอร์วีไอพีของพร้อมภัทร์ นงลักษณ์ก็จอดรถเทียบที่หน้าทางเข้า

“ถึงแล้ว ลงไปเลยจ้ะ เจ้านายอยู่ห้อง A 11-7 ชั้นบนสุดนะ”

“พี่นงค์ไม่ขึ้นไปด้วยกันเหรอคะ?”  นิลรัตน์เกาะเบาะรถแน่น เริ่มใจคอไม่ดี

“ไม่อ่ะ... รัตน์เอาไปให้เองเลย  ไม่ต้องกลัวหรอก ท่านรองไม่จับรัตน์กินแทนข้าวเย็นหรอกน่า ตอนนี้ท่านกำลังรอ ‘ซาซิมิ’ ชิ้นโตอยู่ รีบไปเถอะเดี๋ยวจะโดนดุเอา”

นิลรัตน์จำใจต้องลงจากรถ หอบถุงพลาสติกเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในลิฟต์ กดขึ้นไปยังชั้น 11 หัวใจเต้นแรงด้วยความประหม่า เมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง A 11-7 เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดกริ่งรัวๆ

แกร๊ก...ประตูไม้บานหรูเปิดออก พร้อมภัทร์ปรากฏตัวในชุดลำลองสบายๆ กางเกงนอนขายาวลายสกอตสีเทาเข้ม กับเสื้อยืดคอวีสีขาวเนื้อบางที่รัดรึงแผงอกล่ำสันและกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนสวย ผมที่เคยเซ็ตเนี้ยบตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ทำให้เขาดูหล่อเหลาเซ็กซี่อย่างร้ายกาจจนนิลรัตน์เผลอมองตาค้างไปชั่ววินาที

 “มาไวกว่าที่คิดนี่...” พร้อมภัทร์ยิ้มกริ่ม สายตาคมกวาดมองสภาพเลขาฯ สาวที่ใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ย้วยๆ กับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ และเมื่อสายตาเขาปะทะเข้ากับยอดปทุมถันที่ดันเนื้อผ้าออกมาเป็นรอยนูนจางๆ เพราะหล่อนไม่ได้ใส่บรา เขาก็ถึงกับคอแห้งผากนิลรัตน์รู้สึกตัว รีบยกถุงพลาสติกในมือขึ้นมาบังหน้าอกตัวเองด้วยความอับอาย ก้มหน้างุด