บทที่ 1 บอสวินน้ำแข็ง

บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่ให้บริการด้านสินเชื่อ ไม่ว่าจะเป็นรับจำนองที่ดิน บ้าน รถ เล่มทะเบียน หรือการปล่อยเงินกู้ คือที่ทำงานของผมเองครับ ผมทำงานที่นี่มาหลายเดือนแล้ว ตำแหน่งของผมคือฝ่ายติดตามสินเชื่อ หรือเรียกง่าย ๆ ก็ตามหนี้นั่นแหละครับ

เป็นตำแหน่งที่ไม่ค่อยมีใครสมัคร เพราะต้องออกไปหาลูกค้า ไปสอบถามเรื่องการผ่อนชำระ ไปแต่ละทีไม่เจอหมาไล่ก็โดนด่าบ้าง แต่ผมชอบนะ เพราะไม่อยากอยู่บริษัท ผมไม่ชอบการจับกลุ่มคุยกันหรือนั่งนินทาเจ้านาย ที่แม้ไม่อยากฟังก็ต้องมีเรื่องให้ได้ยินเข้าหูเสมอ

โชคดีหน่อยที่ตำแหน่งของผมกับเจ้านายไม่ต้องเจอกันบ่อย หรือจะเรียกว่าแทบไม่เจอกันเลยก็ได้ ตั้งแต่ผมทำงานที่นี่มาเราเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว และหน้าหมอนั่นก็ดูไม่รับแขกเอาซะเลย เป็นไปได้ก็ขออยู่ห่าง ๆ ดีกว่า แค่ได้ยินพี่ ๆ ในที่ทำงานตั้งฉายาให้เขาว่า บอสวินน้ำแข็ง ผมก็ไม่อยากเอาตัวไปเฉียดแล้วครับ

"เลขาลาออกไปแล้ว เค้าลือกันทั้งบริษัท"

เสียงเจื้อยแจ้วของพี่ดา พี่ที่นั่งโต๊ะทำงานใกล้ผมเอ่ยคุยกับป้าแม่บ้านจนมาเข้าหูผมระหว่างที่กำลังจะเดินไปมุมกาแฟ ทำให้ผมแปลกใจเล็กน้อย เพราะเท่าที่รู้มา เลขาคนปัจจุบันของบอสวินดูจะทำงานเข้าขากันที่สุดแล้ว แต่ทำไมจู่ ๆ ถึงลาออกไปได้นะ และเพราะความอยากรู้ ผมจึงขยับเข้าไปใกล้วงสนทนา ทำทีจัดเอกสารบนโต๊ะตัวเองเพื่อจะได้รู้เรื่องราวมากขึ้น

"โอ๊ย ใครจะไปทำงานด้วยได้ เวลายอดตกทีไรก็เอาแต่หงุดหงิดใส่ลูกน้อง ยิ่งปีนี้เศรษฐกิจไม่ดี ฉันว่าไม่ใช่แค่เลขาหรอกป้า พวกเราด้วยเถอะ เตรียมตัวกันให้ดี มีหวังโดนไล่ตะเพิดกันหมดแน่"

"นั่นสิคะน้องดา ป้านี่กลัวใจบอสเหลือเกิน วันไหนนึกจะดีก็ซื้อขนมซื้อน้ำมาฝากเยอะแยะ วันไหนอารมณ์ไม่ดี เอกสารในห้องนะ ถูกรื้อกระจัดกระจาย ป้านี่เบื่อจะเก็บแล้วค่ะ”

ผมเดินออกมาจากโต๊ะทำงานแล้วตรงไปยังมุมกาแฟของบริษัทตามเดิม ไม่อยากรู้เรื่องราวของบอสไปมากกว่านั้นอีกแล้ว รู้แค่ว่าถ้าเลขาคนเก่าลาออก อีกเดี๋ยวก็ต้องมีการแต่งตั้งเลขาคนใหม่ ไม่รู้ใครจะเป็นคนดวงซวยคนนั้น ส่วนผมน่ะ ขออยู่แผนกเร่งรัดหนี้สินแบบนี้แหละ สบายใจที่สุดแล้ว

“ภัท ภัท น้องภัท !!”

“อ้อ ครับ ๆ พี่ดา”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมยืนเหม่อ รู้ตัวอีกทีพี่ดาก็มายืนข้าง ๆ ตรงมุมกาแฟแล้ว แถมยังเรียกผมซะเสียงดังจนคนที่อยู่รอบ ๆ หันมามอง

“คิดอะไรอยู่เนี่ย ใจลอยไปไหน”

“ปะ เปล่าครับ ภัทก็คิดอะไรไปเรื่อย พี่ดาจะชงกาแฟเหรอครับ เดี๋ยวภัทชงให้”

พูดจบผมก็เปิดขวดโหลสีใสที่ด้านในมีผงกาแฟยี่ห้อดังเตรียมไว้ ผมจำได้ว่าพี่ดาทานกาแฟไม่ใส่น้ำตาล การชงกาแฟจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร แค่ตักกาแฟสองช้อน กดน้ำร้อนจากกาน้ำร้อนที่วางอยู่ข้าง ๆ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว ซึ่งระหว่างที่ผมกำลังเตรียมกาแฟให้พี่ดา อีกฝ่ายก็พูดเรื่องพนักงานในบริษัทไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่บอสวิน

“ภัทรู้รึยังเรื่องเลขาบอสวินที่ลาออกไปน่ะ”

“อ้อ ครับ ภัทได้ยินมาบ้างแล้ว”

“พี่ได้ข่าวมาว่าครั้งนี้บอสจะเลือกเองเลยล่ะ ว่าจะให้ใครย้ายไปทำตำแหน่งเลขาแทน พี่นะภาวนาเก้าสิบเก้าจบอย่าให้เป็นพี่เลย คนแบบบอสน่ะเดาอารมณ์ยากจะตายไป พี่ไม่อยากอยู่ใกล้”

พี่ดาพูดจบก็รับแก้วกาแฟจากมือผมไปพร้อมกล่าวขอบคุณเล็กน้อย หลังจากนั้นเราสองคนก็เอาตัวเองออกมาจากตรงนั้นเพราะมีพนักงานคนอื่นรอที่จะชงกาแฟต่อ ระหว่างเดินกลับมายังโต๊ะทำงาน พี่ดายังคงพูดเรื่องบอสไปเรื่อย ๆ เพียงแต่ลดระดับเสียงเบาลงกว่าเดิมนิดหน่อย

“เขาดุมากเลยเหรอครับ”

ผมตัดสินใจเอ่ยถามเรื่องที่สงสัยมานาน เพราะได้ยินเรื่องความเย็นชาของบอสมาหนาหู ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน จนถึงขั้นที่พี่ ๆ ในที่ทำงานตั้งฉายาให้เขาว่า บอสวินน้ำแข็ง

“ยิ่งกว่าดุอีก งานต้องเนี้ยบ ทุกอย่างต้องเป๊ะ ยอดต้องได้ ผลประกอบการต้องดี ถ้ามีคะแนนเต็มร้อยสำหรับบอสต้องได้ร้อยยี่สิบ เมื่อก่อนน่ะบอสไม่ได้ประจำการที่นี่หรอก เขาอยู่บริษัทใหญ่อีกที่นึง แต่ได้ข่าวว่ามีปัญหากับคุณธงชัย พ่อเขานั่นแหละ เลยถูกส่งมาประจำการที่นี่ แล้วก็ต้องทำให้ผลประกอบการของสาขานี้เติบโตให้ได้มากที่สุดด้วย”

พี่ดานั่งลงที่โต๊ะทำงาน ส่วนผมก็เลื่อนเก้าอี้โต๊ะทำงานตัวเองออก ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ รอให้มันเริ่มทำงาน และผมเองก็จะได้ทำงานตัวเองสักที

“ภัทว่าที่บอสเขาดูดุ ๆ คงเครียดเรื่องผลประกอบการด้วยมั้งครับ”

ผมหันไปคุยกับพี่ดาพร้อมกับนั่งหมุนเก้าอี้ทำงานไปด้วย ระหว่างรอคอมพิวเตอร์เปิดเครื่อง

“เรื่องนั้นพี่เข้าใจบอสนะคะน้องภัท แต่คนเรามันจะต้องปั้นหน้านิ่งตลอดเวลาเลยรึไง น้องภัทเคยเห็นเค้ายิ้มบ้างมั้ยล่ะ”

ผมนึกย้อนคำถามของพี่ดา แน่นอนว่าภาพนั้นไม่เคยเกิดขึ้นในหัวของผม

“จะว่าไปก็ไม่เลยครับ ภัทไม่เคยเห็นบอสยิ้มเลย”

“อืม นั่นแหละ พวกพี่ ๆ เลยเรียกเขาว่าบอสน้ำแข็ง แต่น้องภัทไม่ต้องกังวลหรอก พนักงานที่เพิ่งมาทำงานน่ะ ส่วนมากไม่เข้าตาบอสหรอก ไม่ต้องกังวลไปเรื่องตำแหน่งเลขา”

“ครับ ภัทเองก็ยังอยากทำตำแหน่งติดตามทวงหนี้เหมือนเดิม”

บทสนทนาของผมและพี่ดาจบลงแค่นั้น หลังจากนั้นเราสองคนก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ผมเปิดไฟล์ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ที่บันทึกข้อมูลลูกค้าที่ค้างค่างวดและเลื่อนการผ่อนชำระเอาไว้หลายราย รายชื่อที่มีแถบสีแดงกำกับไว้แผ่หลาเต็มหน้าจอ ผมกวาดสายตาไปยังรายชื่อลำดับที่หนึ่งและเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเช่นทุกวัน

"สวัสดีครับ คุณชนัญญา ผมโทรมาจากบริษัท.."

"ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ ชนัญญาไม่มีค่ะ บ้านนี้ไม่มีคนชื่อนี้!"

~ ตู๊ด ๆ ๆ~

ไม่ทันที่จะพูดจบประโยคปลายสายก็กดวางสายไปทันที และนี่ไม่ใช่เคสแรกที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วมากกว่า แต่เพราะมันเป็นหน้าที่ ผมก็ต้องทำงานแบบเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ทุกวันอย่างเลี่ยงไม่ได้

ช่วงนี้เศรษฐกิจซบเซา เหตุการณ์บ้านเมืองก็วุ่นวาย ทั้งภัยพิบัติ และข่าวอาชญากรรมที่มีให้เห็นแทบทุกวัน บริษัทของเราจึงพอจะเป็นที่พึ่งพายามยากให้คนกลุ่มน้อยได้บ้าง แต่ถึงแม้จะมีลูกค้ามากู้เงินและจำนำเล่มทะเบียนเพิ่มมากขึ้น ถึงอย่างนั้นลูกค้าที่ค้างค่างวด และจ่ายล่าช้าก็มีมากขึ้นตามไปด้วย แน่นอนว่ามันทำให้งานของผมเพิ่มขึ้นตาม บางทีก็แอบคิดว่า ถ้าเงินเดือนเพิ่มตามงานที่มากขึ้นก็คงดีไม่น้อย แต่ก็ได้แค่คิด

หลังจากการโทรติดตามเร่งรัดลูกค้าที่จ่ายค่างวดล่าช้าเรียบร้อยแล้ว ราว ๆ สิบโมงก็เป็นเวลาที่ผมจะต้องออกไปนอกบริษัทเพื่อลงพื้นที่ยังบ้านลูกค้าที่ค้างชำระเกินสามงวดขึ้นไป แน่นอนว่าการได้ออกไปข้างนอกคือช่วงเวลาที่ผมชอบมากที่สุด

“วันนี้กี่เคสล่ะภัท”

พี่ดาหันมาถามผม

“วันนี้สี่เคสครับพี่ดา คิดว่าไม่เกินสี่โมงผมน่าจะกลับมาถึงบริษัท”

“เหนื่อยหน่อยนะช่วงนี้ ลูกค้าหนี้เสียเยอะมาก อย่างว่าแหละ เศรษฐกิจไม่ดีเนอะ”

“สบายมากครับพี่ดา ผมไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอก”

“จ้า พ่อคนเก่ง งั้นไปข้างนอกก็ขับรถดี ๆ ล่ะ เอ้อ พี่ลืมบอกไปว่าบอสเค้าให้ใช้รถยนต์ของบริษัทได้แล้วนะ ภัทเอารถไปสิแล้วเดี๋ยวมาทำเบิกค่าน้ำมัน ขับมอไซต์ออกไปทุกวันเดี๋ยวก็ไหม้หรอก แดดประเทศไทยร้อนอย่างกับอะไรดี”

ผมครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถึงแม้จะมีใบขับขี่ทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซต์ แต่การจราจรในกรุงเทพคงเหมาะกับรถมอไซต์มากกว่า และการไปบ้านลูกค้าด้วยรถยนต์ก็ดูจะเป็นทางการเกินไป

“ไม่ดีกว่าครับพี่ดา ภัทสะดวกมอไซต์ ไปก่อนนะพี่”

“โอเค ๆ งั้นก็ตามใจ”

ผมโบกมือให้พี่ดาเล็กน้อยแล้วเดินออกมาจากโต๊ะทำงานพร้อมกับสะพายกระเป๋าใส่เอกสารสีดำไว้บนไหล่เช่นทุกครั้ง พร้อมแล้วสำหรับการทำงานในวันนี้