บทที่ 2 ผู้ถูกเลือก

ความยากของตำแหน่งติดตามทวงหนี้ก็คือ การใช้คำพูดปลอบประโลมลูกหนี้ให้ยอมผ่อนจ่ายค่างวดที่ค้างไว้ แม้จะไม่สามารถชำระได้ทั้งหมดในคราวเดียว แต่อย่างน้อยการทำให้ลูกหนี้ยอมจ่ายได้สักหนึ่งงวดก็ถือว่าการออกมานอกพื้นที่ในวันนี้ไม่สูญเปล่า

และแน่นอนว่าภารกิจวันนี้ของผมสำเร็จ เรื่องการใช้คำพูดหวาน ๆ และใช้ความใจเย็นแบบสุดขีดในการพูดคุยกับลูกค้าผมค่อนข้างถนัด คงเพราะเจอมาหลายเคสแล้วจึงค่อนข้างเข้าใจว่าจะต้องคุยกับลูกหนี้แบบไหนถึงจะปิดงานได้สำเร็จ

ซึ่งลูกหนี้ทั้งสี่เคสของผมวันนี้สามารถจ่ายค่างวดที่ค้างชำระได้ทุกเคส ก็ถือว่าการทำงานวันนี้เสร็จสิ้น ผมกลับบริษัทได้อย่างสบายใจ และเตรียมเขียนรายงานส่งบอสอย่างที่ทำทุกวัน

จะว่าไป ผมไม่เคยรู้เลยว่าบอสอ่านรายงานบ้างรึเปล่า เพราะทุกครั้งที่ส่งเมลรายงานการติดตามทวงหนี้ลูกค้าไป ไม่เคยมีเมลตอบกลับมายังผมจากบอสเลย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว ผมคิดแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้นก็พอ

“อ้าวภัท กลับเร็วนะวันนี้ มานั่งที่โต๊ะเร็ว มานี่ ๆ”

ทันทีที่ผมผลักประตูกระจกเข้าไปในบริษัท พี่ดาที่เงยหน้ามาเจอผมก็กวักมือเรียกให้รีบกลับไปนั่งที่โต๊ะทันที เห็นท่าทีแปลก ๆ ของอีกฝ่ายแล้วผมใจไม่ดีเท่าไหร่ เลยรีบเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังสีดำคู่ใจ

“ภัท บอสเค้าบอกให้ภัทไปพบน่ะ เรียกคุยเป็นการส่วนตัว”

“ห้ะ !”

ผมดีดตัวจากเก้าอี้กลับมานั่งตัวตรงทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของพี่ดาเพื่อขอความชัดเจนอีกครั้ง หวังว่าเมื่อกี้นี้ผมคงจะหูฝาดไป ขอให้มันเป็นแบบนั้นด้วยเถิด

“ได้ยินไม่ผิดหรอก บอสโทรมาโต๊ะพี่เมื่อตอนบ่ายน่ะ สั่งไว้แค่นี้”

หัวใจผมแทบจะหลุดออกมาเมื่อได้ยินคำสั่งชัดเจนอีกครั้ง คนที่ผมอยากหลีกให้ไกลที่สุดและไม่อยากเจอหน้าเขาเลยจะเรียกผมไปพบทำไมกัน แถมยังเรียกคุยเป็นการส่วนตัวอีก

นึกไม่ออกว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร ได้แต่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าผมคงไม่ใช่คนดวงซวยคนนั้นที่ถูกเลือกไปเป็นเลขาคนใหม่หรอกนะ

“บอสไม่ได้บอกเหรอครับพี่ดาว่าจะเรียกภัทไปคุยเรื่องอะไร”

“ไม่ได้บอกอะไรทั้งนั้น บอกแค่ให้ไปพบแค่นั้นแหละ ห้าโมงตรงนะภัทอย่าไปสาย ห้ามสายแม้แต่หนึ่งวินาที ถ้าไม่อยากเห็นสีหน้าอำมหิตของเขา เดี๋ยวพี่จะออกไปดูลูกค้าเคสที่ดิน ยังไงก็ขอให้รอดปลอดภัยนะจ๊ะ”

พี่ดาหันมาส่งยิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารสองแฟ้มพร้อมสัมภาระตัวเองเดินตัวปลิวออกไปจากโต๊ะ ส่วนพนักงานคนอื่น ๆ ก็กำลังเคลียร์งานตัวเองอย่างหัวหมุนเพื่อเตรียมเลิกงาน เป็นไปได้ว่าเย็นวันนี้คงจะเหลือแค่ผมกับป้าแม่บ้านที่จะกลับบ้านช้ากว่าคนอื่น

ผมเลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องที่จะเกิดขึ้นเย็นนี้ไปก่อน แล้วกลับมาทำรายงานการติดตามทวงหนี้ลูกค้าให้เสร็จเรียบร้อย และวันนี้ก็เหมือนทุกวันที่เมลของผมไม่มีการตอบกลับ แต่ก็ช่างมันเถอะ ผมถือว่าหน้าที่ของผมเรียบร้อยดีแล้ว หลังจากนี้ก็เหลือแค่รอเวลาห้าโมงเย็นเพื่อไปเจอกับบอสวิน

ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมและเขาจะได้เจอหน้ากันอย่างเป็นทางการ จะว่าไปแล้วผมก็อยากรู้เหมือนกันว่า ฉายาที่พนักงานในบริษัทตั้งให้เขาจะจริงตามนั้นรึเปล่า คุณบอสวินน้ำแข็ง

ผมเดินมาหยุดหน้าห้องทำงานบอสเมื่อถึงเวลาสี่โมงห้าสิบแปดนาที และจับจ้องหน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือซ้ายแทบไม่กะพริบตา เป็นสองนาทีที่หัวใจผมเต้นแรงมาก ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบสามนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกตื่นเต้นได้มากขนาดนี้

และเมื่อถึงเวลาห้าโมงตรงผมก็รีบเคาะประตูห้องทำงานของบอสทันที

~ ก๊อก ๆ ~

“เข้ามา”

ไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไรออกไป น้ำเสียงราบเรียบจากคนในห้องก็ส่งกลับมา ผมหมุนลูกบิดหน้าห้องทันที เปิดประตูออกกว้างด้วยใจเต้นรัว

สิ่งแรกที่สัมผัสได้คืออุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศชนิดที่ว่าต้องใช้คำว่าเย็นเฉียบ แม้ว่าตอนนี้จะห้าโมงเย็นแล้วก็ตาม

ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของบอสด้วยฝีเท้าที่เงียบที่สุด ภาพที่เห็นตรงหน้าคือโต๊ะทำงานที่กองพะเนินด้วยแฟ้มเอกสาร และข้างกันคือคอมพิวเตอร์รุ่นที่แพงที่สุด

อีกฝ่ายกำลังก้มหน้าเขียนเอกสารบางอย่างในแฟ้มด้วยใบหน้าคิ้วขมวด ส่วนสูงของบอสน่าจะราว ๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้า ร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่สวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำอีกชั้นดูแข็งแรงกำยำ ทรงผมที่ถูกจัดแต่งทรงอย่างดีช่วยทำให้ใบหน้าเขาดูคมคายมากยิ่งขึ้น ขนคิ้วดกดำเรียงเส้นสวยได้รูป และดวงตาที่กำลังจดจ่อกับเอกสารตรงหน้าทำให้เขาดูมีเสน่ห์ไม่เบา

เมื่อได้มาเห็นกับตาตัวเอง ผมแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาจะได้ฉายาบอสวินน้ำแข็ง เพราะบุคลิกออกจะดูใจดีด้วยซ้ำ และที่สำคัญ เขาน่าจะยังอายุไม่เยอะเท่าไหร่นัก

“นั่งรอที่โซฟาก่อน ขอเคลียร์เอกสารครู่เดียว”

คนที่ถูกผมจับจ้องใบหน้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองผม กลับรีบเร่งเซ็นเอกสารบนโต๊ะ ผมจึงตอบรับไปสั้น ๆ แล้วเดินไปนั่งยังโซฟาหนังอย่างดีสีน้ำตาลตรงมุมห้องตามคำสั่ง

ระหว่างรอก็กวาดสายตามองรอบห้องของบอสด้วยความสนใจ เพราะนี่คือครั้งแรกที่ผมเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่ทำงานที่บริษัทแห่งนี้มาหลายเดือน

ภายในห้องทำงานของบอสทุกอย่างคุมโทนด้วยสีน้ำตาลแทบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นโต๊ะทำงาน ชั้นเก็บเอกสาร คอมพิวเตอร์ที่ใช้ โซฟา รวมไปถึงแจกัน และของตกแต่งห้องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นสีเดียวกัน ถ้าให้ผมเดา สีน้ำตาลคงเป็นสีโปรดของเจ้าของห้อง

~ ปัง! ~

เสียงปิดแฟ้มเอกสารที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ผมต้องละสายตาจากทุกอย่างแล้วหันกลับไปมองเจ้าของห้องที่เหมือนว่าเขาจะมองผมอยู่ก่อนแล้ว

ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ทำงาน และเดินมาหาผมด้วยท่าทีสุขุม สองมือของเขาล้วงกระเป๋ากางเกง ทว่าสายตากลับจับจ้องผมแทบไม่กะพริบตาเลยสักวินาที

เมื่อได้มองใบหน้าเขาชัด ๆ หัวใจผมเต้นรัวขึ้นมาซะอย่างนั้นราวกับจะหลุดออกมาซะให้ได้ ผมเคยได้ยินพนักงานหลายคนในบริษัทพูดถึงบอสว่าเป็นผู้ชายที่ดูดุมาก แต่ก็หล่อมากในคราวเดียวกัน วันนี้ผมพิสูจน์แล้วว่าคำพูดนั้นไม่เกินจริงเลย

“ภัท ภากร พงศ์ธนกิจ ตำแหน่งเจ้าหน้าที่เร่งรัดหนี้สิน น้องใหม่ไฟแรงปิดเคสได้ทุกเคส ผลงานติดตามทวงหนี้สามเดือนที่ผ่านมาอยู่ในเกณฑ์ดี แถมยังเป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน ฟังดูน่าสนใจดีหนิ”

บอสนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามผมด้วยท่านั่งไขว่ห้างสบาย ๆ แขนข้างหนึ่งพาดไปบนพนักพิงของโซฟา ใบหน้าเคร่งขรึมดูผ่อนคลายไปมากในเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้าผม สำหรับผมแล้ว เขาไม่ได้ดูดุเลย ไม่เลยสักนิด

“พี่ดาบอกว่าบอสเรียกพบ มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ”

ผมพยายามวางตัวแบบสบาย ๆ เช่นกัน แม้ว่าภายในใจจะตื่นเต้นไม่น้อย และเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาผมก็อยากพูดคุยกับเขาให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว แอร์ห้องบอสมันเย็นเกินไป เป็นไปได้ผมไม่อยากอยู่นาน

“ฉันจะให้นายย้ายตำแหน่งมาเป็นเลขาฉัน ไม่สิ ต้องบอกว่าเพิ่มตำแหน่งดีกว่า เพราะเรื่องเร่งรัดหนี้สินก็คงต้องเป็นนายเหมือนเดิม แน่นอนว่าถ้าควบตำแหน่ง เงินเดือนก็เพิ่มตาม เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง”

“ผมเหรอครับที่จะมาเป็นเลขาบอส”

ถึงแม้จะได้ยินชัดแต่ก็ยังอยากถามซ้ำไปอีกครั้ง

“ใช่ มีปัญหาอะไรรึเปล่า”

เมื่ออีกฝ่ายย้ำชัดผมก็ได้แต่นิ่งงัน เรื่องมีปัญหาผมคงไม่กล้า แต่ก็ไม่สามารถที่จะบอกไปตรง ๆ ได้เหมือนกันว่าไม่ได้อยากจะรับตำแหน่งนี้เท่าไหร่นัก

“ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ แค่กลัวว่าจะทำหน้าที่นี้ได้ไม่ดี เพราะผมเพิ่งมาทำงานที่นี่ อีกอย่าง ตำแหน่งเลขาผมก็ไม่ถนัดเท่าไหร่”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ของแบบนี้มันสอนกันได้ เอาเป็นว่านายไม่ติดอะไรนะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะเรียกประชุม แจ้งทุกคนในบริษัทอย่างเป็นทางการ แล้วนายก็ย้ายมาทำงานกับฉันได้เลย”

ผมได้แต่นั่งก้มหน้า พยายามคิดหาข้อโต้แย้งที่พอจะฟังมีเหตุผล แต่เมื่อคิดดูดี ๆ ผมจะเอาข้อโต้แย้งอะไรไปต่อกรกับเขา ในเมื่อผมก็เป็นเพียงพนักงานน้องใหม่เท่านั้น

“ฉันคุยกับนายอยู่ กรุณาอย่าหลบสายตาลงต่ำ หรือถ้าไม่พอใจตรงไหนก็พูดกันตรง ๆ”

“เปล่าครับ ไม่มีตรงไหนที่ไม่พอใจ”

ผมรีบเงยหน้าสบตาเขาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย และผมจะจำไว้ว่าหลังจากนี้อย่าหลบสายตาบอสอีก

“เรื่องที่จะคุยมีแค่นี้ ถ้านายไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปได้ เจอกันพรุ่งนี้”

“ครับบอส”