บทที่ 4 มาอยู่ใกล้ ๆ กัน

 เช้าวันนี้บริษัทของผมต่างก็พูดถึงเรื่องเลขาคนใหม่ของบอสวินกันอย่างหนาหู ทุกคนต่างให้ความสนใจและสงสัยว่าใครกันจะมาเป็นเลขาคนใหม่ เนื่องจากในกลุ่มไลน์ของบริษัท มีข้อความจากบอสวินได้แจ้งทุกคนให้มาประชุมพร้อมกันในเวลาเก้าโมงตรงเพื่อรับทราบเรื่องเลขาที่บอสเลือกไว้เรียบร้อยแล้ว

แน่นอนว่าข้อความเหล่านั้นผมเองก็เห็น แต่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะผมรู้คำตอบอยู่แล้วหนิว่าเลขาคนนั้นคือใคร และทันทีที่ผมวางกระเป๋าทำงานลงบนโต๊ะ พี่ดาก็รีบก้าวยาว ๆ มาหาผมหน้าตาตื่น

“ภัทเห็นข้อความในไลน์กลุ่มรึยัง ที่บอสเรียกประชุมน่ะ”

พี่ดาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มือหนึ่งถือแก้วกาแฟที่มีไอร้อนลอยขึ้นมา

“เห็นแล้วครับพี่”

“แกว่าใครจะมาเป็นเลขาคนใหม่ของบอส คนโชคร้ายคนนั้นจะเป็นใครกันนะ”

“ก็คงหนีไม่พ้นผมหรอกครับพี่”

“ถามจริง !!”

พี่ดาลากเก้าอี้ทำงานโต๊ะตัวเองมานั่งใกล้ผมมากขึ้น ส่วนผมก็นั่งหมุนเก้าอี้หนังสีดำไปมา รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องมีเรื่องคุยกับผมมากแน่ ๆ ผมเลยไม่คิดจะเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเช่นทุกวัน

“ภัท เมื่อกี้แกว่าไงนะ บอสเลือกแกไปเป็นเลขาเหรอ”

พี่ดาถามหน้าตาตื่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับเรื่องที่ได้รับรู้นั้นเป็นเรื่องใหญ่ซะเหลือเกิน

“ครับ เมื่อวานที่บอสเรียกผมไปพบก็เรื่องนี้แหละ”

“โห แล้วแกโอเคปะเนี่ยภัท แล้วตำแหน่งติดตามหนี้ใครจะมาทำแทนล่ะ พี่ว่าบริษัทเราไม่มีใครทำตำแหน่งนี้ได้ดีเท่าแกแล้ว”

“ก็ยังเป็นผมนี่แหละครับที่ต้องทำ บอสบอกว่าจะให้ผมควบตำแหน่ง แล้วก็ปรับเงินเดือนให้”

“จริงเหรอ ๆ แล้วบอสว่าไงอีกปะ เล่า ๆ”

พี่ดาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วรัวคำถามใส่ผมอีกหลายคำถาม

“ก็ไม่ว่าไงแล้วครับ เราคุยกันแค่นี้ ส่วนรายละเอียดอื่น ๆ ผมว่าเขาคงแจ้งตอนประชุมอีกครั้ง”

“อืม แต่เอาจริงนะ พี่ว่าแกก็เป็นคนเก่งคนนึง คงไม่แปลกหรอกที่ผลงานจะเข้าตาบอส”

“ผมก็ภาวนาให้ตัวเองทำงานกับบอสอย่างราบรื่นครับพี่ดา”

“เอาหน่า อย่าคิดมาก พี่เชื่อว่าภัททำได้อยู่แล้ว”

พี่ดายื่นมือมาตบบ่าผมเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ ผมยิ้มกลับไปเล็กน้อย หลังจากนั้นบทสนทนาของเราก็จบลง เพราะใกล้จะได้เวลาประชุมแล้ว

ก่อนเวลานัดหมายห้านาที พนักงานทุกคนต่างก็พร้อมใจกันไปนั่งรอภายในห้องประชุม ซึ่งเมื่อถึงเวลาเก้าโมง บอสวินก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

ให้ตายเถอะผมโคตรจะไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ถึงแม้ลึก ๆ ผมจะชอบความเงียบในบางครั้ง แต่ความเงียบภายในห้องประชุมเป็นสิ่งที่ผมอยากหลีกเลี่ยงมากที่สุด เพราะมันชวนอึดอัดไม่น้อย

“ขอบคุณทุกคนที่มาตรงเวลาครับ”

เมื่อบอสเริ่มเกริ่นประโยคทักทาย ความเงียบภายในห้องก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น ไม่มีพนักงานคนไหนเอ่ยอะไร หรือแม้แต่จะขยับตัว ทุกคนนั่งนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหินในทันใด

“ทุกคนคงรู้แล้วว่าเลขาคนเก่าของผมได้ลาออกไป ตอนนี้ผมเลยแต่งตั้งพนักงานคนใหม่ที่จะย้ายมาทำตำแหน่งเลขา และอยากจะแจ้งให้ทุกคนทราบว่าพนักงานคนนั้นคือ นายภากร เจ้าหน้าที่ติดตามหนี้สิน หลังจากนี้ภัทจะมาทำตำแหน่งเลขาและยังควบตำแหน่งเจ้าหน้าที่ติดตามหนี้สินเช่นเดิม มีใครอยากคัดค้านการแต่งตั้งครั้งนี้ หรือคิดว่ามีคนอื่นที่เหมาะกว่าภัทไหมครับ สามารถเสนอความคิดเห็นได้ ผมยินดีรับฟัง”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครเอ่ยอะไร แต่พี่ดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผม หันมากระซิบกระซาบ

“ถามมาได้ว่าใครอยากค้านรึเปล่า ก็ตัวเองเป็นคนเลือกเองหนิ ใครจะกล้าขัด หรือถ้าเห็นไม่ตรงกันมีหวังได้โดนเหวี่ยงอีก”

ผมนึกขำกับท่าทางของพี่ดา ซึ่งจังหวะนั้นบอสหันหน้ามายังเราสองคนพอดี และเห็นว่าพี่ดากำลังพูดคุยบางอย่างกับผม

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับคุณดวงดาว ถ้ามี รบกวนคุยกับผมครับ”

พี่ดารีบหันกลับไปมองหน้าบอสแล้วส่ายหน้าทันที ผมเห็นสีหน้าพี่ดาซีดเป็นไก่ต้มทั้งขำทั้งเอ็นดู

“ปะ เปล่าค่ะบอส ไม่มีอะไรค่ะ”

“ดีครับ งั้นก็ปิดประชุม เรื่องที่จะแจ้งมีแค่นี้ ส่วนเรื่องงาน ผมคิดว่าทุกคนในองค์กรคงเต็มที่อยู่แล้ว ตั้งใจทำงานในตำแหน่งของตัวเองให้ดีนะครับ ผมอยากให้ผลประกอบการปีนี้ดีกว่าในทุก ๆ ปีที่ผ่านมา รบกวนด้วยนะครับ”

พนักงานทุกคนพร้อมใจกันพยักหน้าตอบรับ หลังจากนั้นทุกคนก็ทยอยเดินออกจากห้องประชุม ผมเห็นพี่ดารีบเดินออกไปอย่างไว คงเพราะไม่อยากเจอรังสีอำมหิตจากใบหน้าของบอส ส่วนผมไม่ชอบแย่งอะไรกับใครเลยรอให้ทุกคนเดินออกไปกันก่อน เหลือผมคนสุดท้าย

“ภัท”

“ครับ”

ไม่ทันจะได้เดินออกมาจากห้อง เสียงของบอสที่เรียกชื่อผมทำให้สองขาหยุดชะงักไว้ก่อน ผมหันไปมองต้นเสียงก็เห็นว่าสายตาบอสจับจ้องใบหน้าผมแทบไม่กะพริบตา ไม่แน่ใจว่ามีอะไรติดหน้าผมอยู่รึเปล่า

“เดี๋ยวกลับไปเก็บของที่โต๊ะทำงานเก่าแล้วมาย้ายโต๊ะทำงานหน้าห้องของผม เข้าไปนั่งในห้องกับผม”

“นั่งในห้อง?”

ผมถามย้ำอีกครั้ง ไม่แน่ใจนักว่ามีเหตุผลอะไรที่ผมต้องไปนั่งทำงานในห้องของบอส เท่าที่รู้มา เขาชอบความเป็นส่วนตัวและไม่ชอบให้ใครไปยุ่งวุ่นวายเวลาที่ทำงานนัก

“อืม ฉันจะได้สั่งงานง่าย ๆ ขี้เกียจยกหูโทรศัพท์บ่อย ๆ”

พูดจบบอสวินก็เดินตัวปลิวออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้ผมยืนงง ๆ กับคำสั่งของเขา

แค่ยกหูโทรศัพท์มันจะยุ่งยากอะไรนักหนา

“พี่คงคิดถึงภัทแย่เลย”

พี่ดาหันมาชวนคุยระหว่างที่ผมกำลังเก็บของ จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่ที่ผมมาทำงานที่นี่ก็มีแค่พี่ดานี่แหละที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ คอยสอนงานและให้คำแนะนำต่าง ๆ ตลอดเวลาที่ผมทำงานที่นี่มา ไม่รู้ว่าการไปทำงานกับบอสจะต้องเจออะไรบ้าง บอสจะใจดีแบบพี่ดาไหมนะ อดคิดไม่ได้เลย

“เอาหน่า ยังไงเราก็ยังอยู่บริษัทเดียวกันนะครับพี่ดา ไว้พักเที่ยงภัทไปกินข้าวด้วย”

“แหม ทำเป็นพูด คงได้มาหรอกจ้า ภัทไม่รู้เหรอว่าเลขาบอสนี่ต้องตัวติดกับบอสมากเลยนะ พี่เห็นเลขาคนเก่าน่ะ แทบไม่ได้ไปไหนมาไหนกับพนักงานคนอื่นในบริษัทเลย บางวันก็เลิกงานพร้อมบอส บอสไปประชุมที่ไหนก็ต้องตามไปด้วย ถ้าเป็นพี่นะ ถึงได้เงินเดือนเยอะพี่ก็ไม่ทำหรอก”

ผมเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อรู้แบบนั้น อดคิดมากไม่ได้ว่าการย้ายตำแหน่งงานของผมในครั้งนี้จะต้องเจออะไรบ้าง และถ้าเป็นอย่างที่พี่ดาบอกจริง ชีวิตส่วนตัวของผมก็คงจะหายไป

“ภัท พี่ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้เครียดนะ”

“อ้อ เปล่าครับ ภัทไม่ได้คิดมากหรอก ไว้เจอกันนะครับพี่”

ผมเก็บของทุกอย่างใส่ลงในลังกระดาษสีน้ำตาลแล้วสะพายกระเป๋าสีดำคู่ใจเดินออกมาจากโต๊ะทำงานตัวเก่า เอ่ยลาพี่ดาอีกครั้งแล้วเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นห้า ซึ่งทั้งชั้นมีห้องทำงานแค่ห้องเดียวคือห้องของบอส ส่วนอีกห้องจะเป็นห้องประชุม

ผมแทบไม่เคยขึ้นมาชั้นนี้ และรู้สึกว่ามันวังเวงยังไงชอบกล ไม่รู้ว่าบอสอยู่ที่นี่ได้ยังไง มองดูแล้วเหมือนเป็นชั้นที่ตัดขาดจากทุกคนภายนอก เป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างตั้งใจ

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของบอสผมก็เห็นว่าโต๊ะทำงานของเลขาที่เคยอยู่หน้าห้องมันหายไป เดาว่ามันคงถูกเคลื่อนย้ายไปในห้องเรียบร้อยแล้ว

หลังจากเคาะประตูไปสองครั้ง ก็ได้ยินเสียงตอบรับกลับมาทันที ผมหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปด้านในก็เห็นว่าโต๊ะทำงานหน้าห้องถูกย้ายมาไว้ในห้องแล้วอย่างที่คิด แต่มีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมโต๊ะทำงานผมถึงไปตั้งชนกับโต๊ะของบอสจนใกล้กันขนาดนั้น

ใกล้ชนิดที่ว่าถ้าผมถอนหายใจแรง ๆ บอสก็คงได้ยินไม่ยาก

“ฉันให้คนย้ายโต๊ะหน้าห้องมาให้แล้ว นายเก็บของช้ามาก เสียเวลา นี่ก็จะเที่ยงแล้ว”

คนที่อยู่ในห้องเอ่ยเสียงดุ ผมเดินไปยังโต๊ะทำงานตัวเองแล้ววางกล่องกระดาษลังลงบนโต๊ะ ยกข้อมือซ้ายดูเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดที่บอกเวลาสิบโมงครึ่ง ไม่เข้าใจสักนิดว่ามันใกล้เที่ยงตรงไหน

“ทำไมโต๊ะผมถึงต้องมาตั้งใกล้โต๊ะบอสขนาดนี้ครับ ผมขอขยับไปนั่งตรงมุมห้องได้ไหม”

ทันทีที่ผมถามในสิ่งที่ค้างคาใจออกไป ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ก็ลุกเดินมาหาผมอย่างรวดเร็ว บอสเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้ผมมากขึ้น ทำให้ผมต้องขยับออกห่างจนสะโพกชนกับขอบโต๊ะและไม่สามารถเลี่ยงไปไหนได้อีก

“งานแรกของคุณวันนี้คือ ไปทำความเข้าใจหน้าที่เลขาให้ถี่ถ้วนก่อน คุณจะได้ไม่ต้องถามคำถามแบบเมื่อกี้นี้กับผมอีก”