อลวนกวนเลิฟ

อลวนกวนเลิฟ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-24
Oleh:  babybearryOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
21Bab
357Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันทั้งยังเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ต้องมาเจอหน้ากันแทบทุกวันด้วยเหตุจำเป็นบางอย่าง 'น่านฟ้า' ลูกชายเจ้าของไร่องุ่นและ 'เฟยหลง' ลูกชายเจ้าของโรงสีใหญ่ เรียกได้ว่าเจอกันเมื่อไหร่พร้อมใส่นวมขึ้นสังเวียน ขิงก็ราข่าก็แรง เริ่มแรกตีกันแทบตาย พร้อมจดชื่อลงบัญชีหนังหมาทุกวินาที แต่พอได้อิงแอบแนบชิดกลับเกิดความรู้สึกปั่นป่วนขึ้นกับทั้งคู่ เขาคงไม่ได้ชอบคู่กัดของตัวเองเข้าแล้วใช่ไหม?!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1.1 ไร่อุ่นรัก

عندما وصلت ياسمين إلى مطار دولة الصَفا، كانت الساعة قد تجاوزت التاسعة بالفعل.

اليوم هو عيد ميلادها.

عندما فتحت هاتفها، تلقت مجموعة من التهاني بعيد ميلادها.

لقد تم إرسالهم جميعًا من قِبل زملائها وأصدقائها.

لكن لم تكن هناك أي رسالة من مالك فريد زوجها.

تلاشت ابتسامة ياسمين.

وعندما وصلت إلى الفيلا، كانت الساعة قد تجاوزت العاشرة مساءً.

صُدمت العمة سلوى عندما رأتها: "سيدتي، كيف أتيتِ الآن؟"

"أين مالك وسالي؟"

"السيد لم يعد بعد، والآنسة تلهو في غرفتها."

أعطتها ياسمين الأمتعة، وصعدت إلى الطابق العلوي لتجد ابنتها ترتدي بيجامتها، وتجلس على طاولة صغيرة تلهو بشيء ما، ولقد كانت غارقة فيما تفعله لدرجة أنها لم تلاحظ دخول ياسمين إلى الغرفة حتى.

"سالي."

سمعت سالي صوتها، فاستدارت وصاحت بسعادة: "أمي!"

ثم أعادت رأسها وأكملت ما تفعله.

اتجهت ياسمين إليها واحتضنتها بين ذراعيها، وبعد أن قامت بتقبيلها، دفعتها سالي بعيدًا: "أمي، أنا ما زلت مشغولة."

لم ترَ ياسمين ابنتها منذ شهرين، إنها تفتقدها كثيرًا، ولن تكتفي بتقبيلها فحسب، بل وتريد التحدث معها أيضًا.

عندما رأت مدى تركيزها، لم ترغب في إفساد متعتها: "سالي، هل تصنعين قلادة من الصدف؟"

"نعم!" وعند هذه النقطة، أبدت سالي اهتمامًا واضحًا: "عيد ميلاد العمة ريم بعد أسبوع، وهذه هي هدية عيد الميلاد التي أعددناها لها أنا ووالدي! لقد قمنا بتعديل هذه الأصداف بعناية، ألا تبدو جميلة؟"

شعرت ياسمين بغصة في حلقها، وقبل أن تتمكن من قول أي شيء، سمعت ابنتها تقول بسعادة وظهرها لها: "لقد صمم أبي أيضًا هدايا أخرى للعمة ريم، وغدًا——"

شعرت ياسمين بألم في قلبها، ولم تعد قادرة على التحمل أكثر، "سالي.... هل تتذكرين عيد ميلادي؟"

"آه؟ ماذا؟" نظرت إليها سالي، ثم نظرت إلى الخرز في يدها وتزمرت، "أمي، لا تتحدثي معي، لقد رتبت الخرز بطريقة غير منظمة——"

أسقطت ياسمين يدها التي كانت تعانقها بها، ولم تقل شيئًا آخر.

وقفت هناك لفترة طويلة، وعندما رأت أن ابنتها لم تنظر إليها، ضمت ياسمين شفتيها وغادرت الغرفة أخيرًا دون أن تقول كلمة واحدة.

عندما رأتها العمة سلوى قالت: "سيدتي، لقد اتصلت بالسيد للتو، وقال إنه مشغول الليلة، وطلب منكِ أن ترتاحي أولًا."

"حسنًا."

ردت ياسمين عليها، ثم توقفت للحظة وتذكرت ما قالته ابنتها للتو، لذلك اتصلت بمالك.

وبعد فترة أجاب الطرف الآخر على المكالمة، وصوته كان باردًا جدًا: "أنا مشغول، غدًا سوف——"

"مالك، من يتصل بك في هذا الوقت المتأخر؟"

لقد كان صوت ريم.

أمسكت ياسمين هاتفها بإحكام.

"لا أحد."

قبل أن تتمكن ياسمين من قول أي شيء، أغلق مالك الهاتف.

لم يرا بعضهما منذ شهرين أو ثلاثة أشهر، وبعد أن جاءت إلى دولة الصَفا أخيرًا، ناهيك عن أنه لم يأتِ مسرعًا لرؤيتها، بل حتى لم يكن لديه الصبر للاستماع إليها في الهاتف...

لقد كان باردًا وجافًا وغير صبورٍ معها دائمًا، حتى بعد كل هذه السنوات من الزواج.

في الواقع، هي قد اعتادت على ذلك بالفعل.

لو كانت في الماضي، فمن المؤكد أنها كانت ستتصل به مرة أخرى، وتسأله بصبر عن مكانه، وإذا كان بإمكانه العودة إلى المنزل.

ربما كانت متعبة للغاية اليوم، لذلك لم ترغب في القيام بذلك.

عندما استيقظت في اليوم التالي، فكرت في الأمر وقررت الاتصال بمالك مرة أخرى.

كان هناك فارق زمني قدره 17 أو 18 ساعة بين دولة الصَفا وبلادهم، لذلك اليوم هو عيد ميلادها بتوقيت دولة الصَفا.

والسبب الذي جعلها تأتي هذه المرة، بالإضافة إلى رغبتها في رؤية ابنتها ومالك، فقد كانت تأمل أيضًا أن يتمكنوا ثلاثتهم من تناول وجبة معًا في هذا اليوم المميز.

هذه هي أمنيتها في عيد ميلادها هذا العام.

لم يجب مالك على الهاتف.

وبعد فترة، وصلتها رسالة.

[ما الأمر؟]

ياسمين: [هل أنت متفرغ في الظهيرة؟ أريد أن أحضر سالي ونتناول الغداء معًا.]

[حسنًا، ارسلي لي عنوان المطعم بعد تحديده.]

ياسمين: [حسنًا.]

بعد ذلك، لم يرسل مالك أي رسائل أخرى.

فهو لم يتذكر أن اليوم هو عيد ميلادها.

على الرغم من أن ياسمين كانت مُهيئة نفسيًا لذلك، لكنها في النهاية شعرت بخيبة أمل كبيرة.

بعد أن غسلت الأطباق واستعدت للنزول إلى الطابق السفلي، سمعت صوت ابنتها والعمة سلوى قادم من الطابق السفلي.

"ألستِ سعيدة بعودة السيدة؟"

"لقد اتفقنا أنا وأبي على مرافقة العمة ريم للذهاب إلى الشاطئ غدًا، لكن أمي جاءت فجأة، وإذا ذهبت معنا، فسيكون الوضع محرجًا جدًا."

"وأمي شريرة جدًا، فهي دائمًا ما تكون قاسية مع العمة ريم——"

"يا آنستي، السيدة هي والدتكِ، ولا يمكنكِ قول ذلك، ألا تعلمين أن هذا سيؤذي مشاعرها؟"

"أعلم، لكن أنا وأبي نحب العمة ريم أكثر، ألا يُمكن أن تصبح العمة ريم هي والدتي؟"

"…"

لم تعد ياسمين قادرة على سماع ما قالته العمة سلوى.

لقد ربّت ابنتها بنفسها، لكن علاقة سالي ومالك توطدت كثيرًا في العامين الماضيين، وأصبحت ابنتها مرتبطة بمالك بشكل أكبر، وفي العام الماضي، سافر مالك إلى دولة الصَفا لتطوير السوق، وأصرت ابنتها على السفر معه.

كانت مترددة في ترك ابنتها تذهب، وأرادت أن تبقى معها.

لكنها لم ترغب في أن تحزن ابنتها، لذلك وافقت في النهاية.

ولم تتوقع أن...

تجمدت ياسمين في مكانها، وظلت واقفة هناك بوجه شاحب، ولم تتحرك لفترة طويلة.

لقد تركت عملها وجاءت إلى دولة الصَفا، لأنها أرادت قضاء المزيد من الوقت مع ابنتها.

والآن يبدو أنه لم تعد هناك حاجة لذلك.

عادت ياسمين إلى غرفتها، وأعادت الهدايا التي أحضرتها إلى الحقيبة.

وبعد فترة اتصلت بها العمة سلوى وقالت إنها أخذت سالي للتنزه، وطلبت منها الاتصال بها إذا احتاجت أي شيء.

جلست ياسمين على السرير، وهي تشعر بالفراغ والضياع.

لقد تركت عملها وجاءت إلى هنا، لكن اتضح أن لا أحد يريدها حقًا.

وكان مجيئها بمثابة مزحة.

ثم خرجت بعد فترة من الوقت.

كانت تتجول بلا هدف في هذا البلد الغريب والمألوف.

اقتربت الساعة من الظهر، وحينها تذكرت أنها حددت موعدًا مع مالك لتناول الغداء معًا.

وبينما كانت تفكر فيما سمعته هذا الصباح، وبينما كانت مترددة بشأن العودة إلى المنزل لإحضار ابنتها، تلقت فجأة رسالة من مالك.

[أنا مشغول في الظهيرة أيضًا، لذلك لن آتي.]

نظرت ياسمين إلى الرسالة دون أن تتفاجئ.

لأنها اعتادت على ذلك.

بالنسبة لمالك، سواء كان الأمر يتعلق بالعمل أو تجمع مع الأصدقاء..... فأي شيء أكثر أهمية من زوجته.

لقد كان دائمًا يلغي مواعيده معها كما يشاء.

فهو لم يفكر في مشاعرها أبدًا.

هل تشعر بالضياع؟

ربما في الماضي.

لكنها الآن أصبحت مخدرة، ولم تعد تشعر بأي شيء.

لقد كانت ياسمين أكثر ارتباكًا.

كانت تشعر بالحماس الشديد، لكن زوجها وابنتها قابلاها بالبرود فحسب.

ثم قادت سيارتها دون إدراك إلى مطعم زارته هي ومالك عدة مرات من قبل.

وعندما كانت على وشك الدخول، رأت مالك وريم وسالي في المطعم.

كانت ريم تجلس بشكل حميمي على نفس الجانب مع ابنتها.

وتتحدث مع مالك، بينما تلهو مع ابنتها.

حركت ابنتها ساقيها بسعادة، وكانت تلهو مع ريم أيضًا، لذلك خطفت المعجنات التي قضمتها ريم للتو.

ابتسم مالك وهو يضع الطعام لهما، لكن عينيه كانت مثبتة على ريم المقابلة له، كما لو أنه لا يرى سواها.

هذا هو انشغال مالك الذي أخبرها به.

وهذه هي ابنتها التي أنجبتها بعد تسعة أشهر من الحمل، وعانت كثيرًا لإنجابها.

ابتسمت ياسمين.

وقفت هناك وظلت تشاهدهم.

وبعد فترة من الوقت، استدارت وغادرت المكان.

عند عودتها إلى الفيلا، قامت ياسمين بإعداد اتفاقية الطلاق.

كان مالك هو حلم مراهقتها، لكنه لم يحبها قط.

ولولا حادث تلك الليلة وضغط الجد، لم يكن ليتزوجها أبدًا.

في الماضي، كانت تعتقد بسذاجة أنه طالما أنها تبذل قصارى جهدها، فسوف يحبها يومًا ما.

لكن الحقائق صفعتها بقوة على وجهها.

لقد مرت سبع سنوات تقريبًا.

ويجب أن تستفيق الآن.

بعد أن وضعت اتفاقية الطلاق في مظروف وطلبت من العمة سلوى تسليمه إلى مالك، سحبت ياسمين حقيبتها إلى السيارة وقالت للسائق: "لنذهب إلى المطار."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
21 Bab
ตอนที่ 1.1 ไร่อุ่นรัก
ไร่อุ่นรัก เป็นไร่องุ่นที่สองสามีภรรยาอย่างรตีและขุนเขาช่วยกันสร้างขึ้นมา ทว่าพวกเขาต่างต้องแลกหลายอย่างกว่าจะก่อเกิดเป็นไร่องุ่นขึ้นมาได้ เดิมทีรตีเคยเป็นนางงามประจำจังหวัดมาก่อน ฐานะที่บ้านของเธอมีกินมีใช้ไม่ได้ขัดสน ต่างจากขุนเขาที่ต้องคอยอดอยากเพื่อจะได้มีกิน ฐานะทางบ้านค่อนข้างย่ำแย่ จนกระทั่งวันหนึ่งทั้งคู่ได้พานพบกัน ด้วยความจริงใจและความไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา จึงทำให้รตีตกหลุมรักขุนเขา นานวันเข้าความสนิทสนมของทั้งสองก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ขุนเขาเองก็พ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนและมองโลกในแง่ดีของรตี ทั้งคู่จึงตัดสินใจคบหาดูใจกัน แต่ความรักก็ไม่ได้หวานชื่นเหมือนดั่งคู่ของคนอื่น ทางบ้านของรตีกีดกันและไม่เห็นด้วย ถ้าจะให้ลูกสาวตนต้องออกไประหกระเหินเดินดิน ใช้ชีวิตยากจนข้นแค้น ผู้เป็นพ่อและแม่ต่างค้านหัวชนฝา เพราะคิดว่าลูกสาวของตนจะหมดอนาคต แต่เมื่อเวลาผ่านไปวันต่อวัน เดือนต่อเดือน กระทั่งปีต่อปี เมื่อเห็นว่าทั้งคู่สามารถใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข ก้าวผ่านอุปสรรคและความทุกข์ไปได้ พวกเขาจึงไม่คิดขัดขวางอีกต่อไป แต่ก็ไม่ถึงกับเปิดใจให้ขุนเขาได้อย่างเต็มร้อย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1.2 ไร่อุ่นรัก
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ก็มีชายวัยกลางคนเดินเข้ามา มิ่งหรือลุงมิ่งที่คนในไร่ให้ความเคารพ แม้จะผ่านไปเป็นสิบปีแต่ลุงมิ่งก็ยังคงไม่จากไปไหน ยังคงทำหน้าที่ของตนเช่นเคย ร่างท้วมของชายวัยกลางคนเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม “ทำอะไรกันอยู่หรอครับ?” “เอาต้นองุ่นมาลงแปลงน่ะครับลุงมิ่ง” น่านฟ้าตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และถามอีกคนต่อ “แล้วนี่ลุงจะไปไหนหรอ?” “ลุงว่าจะเดินตรวจดูองุ่นสักหน่อยครับ เห็นไอ้อ่ำมันบอกว่าแปลงนู้นองุ่นลูกใหญ่กว่าแปลงอื่น” ชายวัยกลางคนชี้ไปทางแปลงองุ่นที่อยู่อีกฝั่ง เนื่องจากว่าเมื่อคืนเขาได้ยินมาอย่างนั้น วันนี้จึงรีบตื่นเพื่อไปดูด้วยตาตนเอง ถ้าหากเป็นจริงคงจะขายได้ราคาดีในรอบถัดไป “ดีเลยลุง เดี๋ยวถ้าเสร็จตรงนี้แล้วฟ้าจะเดินไปดูสักหน่อย” “ตามสบายเลยครับ ลุงไปก่อนนะ” ไล่หลังร่างสูงท้วมของลุงมิ่งเดินจากไป ก็เหลือเพียงสองพี่น้องตามลำพัง พวกเขายังคงวุ่นวายอยู่กับองุ่นสองต้น เชือกทั้งสองสองสีผูกเข้ากับแนวไผ่เพื่อใช้ดามยามต้นเริ่มโต “จะว่าไปก็คิดถึงพ่อเนาะพี่ฟ้า” “อื้อ นั่นสิ” ถ้าพ่อยังอยู่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2.1 การกลับมา
ช่วงสายของวันใหม่มาเยือนพร้อมกับสองหนุ่มหัวแดงส้มยืนอยู่หน้าทางเข้า เจ้าของเรือนผมแดงผิวขาวผ่อง ร่างสูงโปร่ง แม้ว่าร่างกายจะไม่ได้กำยำแต่ก็ดูแข็งแรง ใบหน้าเรียวคมดูหยิ่งผยอง ทว่าอีกคนผิวแทน ร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชา “ถอยไปหน่อยได้ไหม” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจ “จะให้กูถอยไปไหน อีกนิดคงได้สิงกับรั้วออกรากเป็นต้นตำลึงพอดี” “มองหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง?” วินมองหน้าอีกคนพร้อมกับยักคิ้วเป็นเชิงถาม แต่คนด้านข้างยิ่งชักสีหน้ามากกว่าเดิม “ยุ่ง” ข้าวจ้าวหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเผลอก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้างรึเปล่า ทำไมถึงได้ซวยมาเจอคนที่เหม็นขี้หน้าแบบนี้! วินไหวไหล่กลับไป เขาก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอคู่กัดเข้า ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะว่าเพื่อนก็ไม่เชิงเพื่อน เพื่อนที่ไหนเจอหน้ากันแล้วพร้อมเลาะฝีปากกันได้ตลอดเวลา เหมือนไม่ได้ด่าแล้วกินข้าวไม่ได้ นอนไม่หลับอย่างนั้น ในขณะนั้น รตีเดินออกมาเก็บผักหน้ารั้วก็บังเอิญเจอกับเพื่อนทั้งสองของลูกชาย เธอเข้าไปทักทายเด็กหนุ่มด้วยท่าทีเป็นกันเอง พร้อมกับตะ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2.2 การกลับมา
น่านฟ้ามองคนอายุน้อยกว่าด้วยสายตามันเขี้ยว เขาจึงขอแม่พาน้องเดินไปอีกด้านหนึ่ง รตีมองทั้งคู่ด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะพยักหน้าแล้วปล่อยพวกเขาไป ส่วนตัวเธอเดินไปยังโซนผัก ผลไม้ และเนื้อสด ชายหนุ่มผมบลอนด์ยืนมองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยของขาย บอกได้เลยว่าวันนี้มีตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ใบหน้าสวยหันกลับมามองคนเด็กกว่า แม้ว่าน้องชายจะขึ้นมัธยมปลายตอนต้นแล้ว แต่ความสูงก็ไม่ได้ห่างจากเขามากนัก จะมีก็แต่สีผิวและรูปร่างแข็งแกร่งนั่น เขา เทียบ ไม่ ติด สัก นิด! “อยากกินอะไรเต็มที่เลยนะ มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” แขนเพรียวยกขึ้นโอบไหล่กว้างจากนั้นก็ยักคิ้ว ถึงจะไม่มาดแมนเท่า แต่ก็เปย์เอ็งได้เหมือนกันล่ะวะ! “จริงดิพี่” น่านน้ำได้ยินแบบนั้นก็ยกมือขึ้นมาถูไปมา “งั้นน้ำไม่เกรงใจแล้วนะ” “ระดับนี้ เรียกเสี่ยยังได้” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นลูบเคราทิพย์ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าคนข้าง ๆ พร้อมกับพูดขู่ด้วยเสียงที่คิดว่าน่ากลัวที่สุด “แต่อย่าให้รู้ว่านัดพวกไอ้เปี๊ยกเอาไว้แล้วกัน ไม่งั้นบ้านแตกแน่” “…” มือเรียวหยิบธนบัตรในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นออกไป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3.1 อาตี๋น้อย
รถหรูวิ่งเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านหลังใหญ่ บานประตูรถสีดำเงาถูกเปิดออก ร่างเพรียวของหญิงสาวรีบก้าวลงจากรถโดยเร็ว เธอเชิดหน้าขึ้นมองดูบรรยากาศโดยรอบ เฟยหลงที่เตรียมจะก้าวเท้าลงก็พลันชะงัก ชายหนุ่มเห็นว่าอีกคนเอายืนบื้อไม่ยอมขยับสักที ด้วยความหงุดหงิดเขาจึงก้าวลงไปยืนเบียดร่างเล็กตรงหน้า “เฮีย! ไม่เห็นรึไงว่าอั๊วยืนอยู่” “เห็น แต่อั๊วจะเดิน หลบดิ๊เกะกะว่ะ” มือแกร่งยื่นไปดันหัวน้องสาวไม่แรงนัก แต่ก็พอจะทำให้ผมของเธอเสียทรงได้ “ทรงผมของอั๊ว! อั๊วจะฟ้องเตี่ย!” เหล่าลูกน้องเมื่อเห็นทรงผมไม่เป็นทรงของหญิงสาว ก็เผลอหลุดขำออกมา ทว่าก็ต้องรีบเอามือปิดปากฉับพลัน เมื่อถูกสายตาอาฆาตส่งมา “หัวเราะหาเตี่ยอั๊วรึไง?!” สิ้นเสียงเล็กแหลมที่ตวาดขึ้น เสียงจามของคนในบ้านก็ดังขึ้นทันที เฉียบและพวกสมุนถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลังจากร่างเพรียวของหงส์หยกเดินจากไป ก็เปรียบดั่งยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก “ข้าว่าบ้านนี้ไม่สงบอีกต่อไปแน่พวกเอ็ง บรึ๋ยย” หงส์หยกเดินเข้าไปโผลกอดผู้ให้กำเนิดด้วยความคิดถึง จมูกเล็กกดลงบนแก้มที่เริ่มมี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3.2 อาตี๋น้อย
ไอ้เสื้อผ้าเน่าเขาพอเข้าใจ แต่กางเกงในขาดเป้าไม่ต้องพูดก็ได้ไหม?! เด็กหนุ่มก้มหน้าเม้มปากแน่น เขาไม่ได้โกรธพี่ชาย แต่อายเรื่องกางเกงในอยู่ต่างหาก! พอจะอ้าปากพูดก็อ้ำอึ้งกินต้มอึ่งอยู่ลำพัง เลยไม่พูดอะไรนาจะดีกว่า ทันใดนั้นตะกร้าผักก็ถูกยื่นมาอยู่เบื้องหน้า น่านน้ำจึงยอมเงยหน้าขึ้นมองพี่ชาย “ไหน ๆ ก็มาแล้ว มาเป็นลูกมือช่วยล้างผักให้หน่อย” “ถ้าเสร็จช้าก็ได้กินช้า เสร็จเร็วก็ได้กินเร็ว ฟรีองุ่นปั่นหนึ่งแก้ว” น่านฟ้ารู้ดีว่าน้องชายตนชอบอะไร และองุ่นปั่นก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน ถือว่ายื่นหมูยื่นแมวแล้วกัน “ดีล! พี่อยากให้น้ำช่วยอะไรบอกมาได้เลย จัดให้ได้ทุกอย่าง” สีหน้าหดหู่ก่อนหน้าถูกลบด้วยรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตาคมเปล่งประกายเมื่อได้ยินชื่อของโปรด ระหว่างนั้นก็ลอบสูดกลิ่นน้ำซุปที่เดือดได้ที่ เขาจะยอมอ่อนให้ครั้งนึงก็แล้วกัน แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว! “อย่างแรกคือรีบไปล้างผักก่อน” นิ้วเรียวชี้ไปตรงอ่างล้างจาน น่านน้ำรับตะกร้ามาถือไว้แล้วเดินไปอย่างว่าง่าย คงเพราะกระเพาะน้อยกำลังเริ่มประท้วงขอกองกำลังเสริมด้านอาหารก็เป็นได้ ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4.1 ข่าวลือ
“ผะ ผม” เสียงที่เปล่งออกมาแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน ริมฝีปากเลอะไปด้วยคราบเลือดอาบย้อม เขาทำปากอ้าหุบ ๆ ทว่าไร้เสียงเปล่งออกมา ภายในหัวโล่งเปล่าหาคำแก้ตัวไม่ได้ร่างสันทัดก้มลงแล้วใช้ปลายกระบอกปืนตบเข้าข้างกระหมับเบา ๆ สร้างความตื่นกลัวให้กับผู้กระทำผิดเป็นอย่างมาก สติของชายหนุ่มเริ่มแตกกระเจิง เพราะรับรู้ได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แม้จะพยายามเค้นเสียงตอบทว่ากลับทำได้เพียงกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น“ตอบไม่ได้?” สิ้นสุรเสียงเรียบเย็น ชายวัยกลางคนพลันลุกยืนขึ้นเต็มตัว ก่อนจะเลื่อนสายตาไล่มองคนตรงหน้า “ถือว่าฉันให้โอกาสแกแล้วนะ”ปั้ง!“อ๊ากกก!!”กระสุนพุ่งทะลุลงบนหน้าขาฝั่งซ้าย ไร้ซึ่งความเมตตาปรานี ของเหลวสีแดงไหลทะลักออกมาอย่างน่ากลัว พายุรีบหลุบสายตาลงพื้นราวกับว่าตนไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น ต่างจากผู้เป็นพ่อที่จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความนิ่งเงียบ บนใบหน้าไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ คาดเดาไม่ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ฮึกก ผมกลัวแล้ว อย่าฆ่าผมเลย!” ชายหนุ่มใช้แรงที่มีตะเบ็งเสียงออกมาสุดลูกคอ นัยน์ตาทั้งสองเริ่มแดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นมองอีกคนอย่างเกรงกลัว“ทีนี้คงจะตอบได้แล้วใช
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4.2 ข่าวลือ
“อรุณสวัสดิ์ครับลุงมิ่ง” น่านฟ้าเดินเข้ามาหาชายวัยกลางคน“อรุณสวัสดิ์ครับ เดี๋ยววันนี้ลุงให้ไอ้อ่ำคอยสอนงานพวกหนูนะ มีอะไรถามมันได้เลยนะครับ” ลุงมิ่งผายมือไปหาเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตน“อ้าวลุง ไหงโยนขี้มาทางผมล่ะ” อ่ำรีบสวนทันควัน เขาทำหน้าเหลอหลางุนงง เมื่อกี้ยังยืนคุยกันดีอยู่ดี ๆ แต่ไหงตอนนี้กลับโยนงานมาให้เขาแทนกันล่ะ!“กำขี้ดีกว่ากำตด เอ็งไม่เคยได้ยินเรอะ”“อย่างฉันขอกำแต่ขวดเบียร์พอ ขี้ไม่ต้อง”“ไอ้นี่ ไป ๆ พาคุณเขาไปทำตามที่ข้าบอก” ชายวัยกลางคนโบกมือไล่ พลางส่งสายตาเขม่นเป็นนัยน์ว่า ถ้ายังไม่ไปเขาจะโดนมะเหงกลูกใหญ่ลงกลางกระบาล“คร้าบบ เชิญทางนี้ครับผม” อ่ำเดินไปยืนบังหน้าผู้อาวุโสกว่า ใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนยิ้มฝืน ๆ แต่ก็มีความจริงใจส่งมาหานายน้อยของไร่ทั้งสามคนเดินเลาะตามทางแถบองุ่นที่ย้อยเรียงรายกันเป็นแถว องุ่นสวยได้รูป ขนาดพอดีไม่เล็กหรือใหญ่เกินไป เมื่อเดินเข้าไปถึงปลายทาง ภาพคนงานจำนวนนับสิบกำลังตัดองุ่นอย่างขมักเขม่น โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าด้านหลังของพวกเขามีใครกำลังยืนดูอยู่“คุณฟ้าอยากเก็บแปลงไหนก่อนครับ” อ่ำเอ่ยถาม เขารู้สึกว่าระหว่างเดินมา บรรยากาศค่อนข้างเงียบ จึงเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5.1 แรกพบประสบภัย
เสียงตวาดดังขึ้นด้านหลัง เรียกสติของน่านฟ้าให้กลับมาได้เป็นอย่างดี เมื่อครู่เขากำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ใจดวงน้อยเต้นรัวเหมือนตีกลอง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากหลบไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น จากความรู้สึกกลัวพลันเปลี่ยนเป็นความโกรธ คนตัวเล็กรีบลุกออกจากรถแล้วใช้ที่ค้ำยันไว้ ก่อนจะหมุนตัวรุดเดินไปหาเจ้าของเสียงนั่น“คุณนั่นแหละขับรถภาษาอะไร!?”“นี่มันถนนสำหรับชุมชนสัญจรไปมา ไม่ใช่สนามแข่งรถ! ซื้อใบขับขี่มารึไงฮะ” เสียงทุ้มตวาดกลับไปอย่างไม่ยอมเช่นกัน ถ้าในมือมีใบสั่ง เขาจะเขียนแล้วแปะใส่หน้าผากหมอนี่ให้ซึมเข้าสมองไปเลย“เฮอะ ลื้อใช้จมูกมองทางเอาตาฟังเสียงหรอ? ถึงไม่ได้ยินเสียงรถอั๊ว” ร่างสูงตอบกลับคนตัวเล็กตรงหน้า เฟยหลงชี้นิ้วใส่ชายหนุ่มผมบลอนด์ด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวหลุบมองด้วยความเหนือกว่า“ทุกคนเขาต้องมาคอยฟังเสียงรถคุณแล้วสุ่มดวงเลี้ยวซ้ายขวารึไงกัน”“ดูสิ่งที่คุณทำ” น่านฟ้าชี้นิ้วไปยังรถที่จอดนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ตะแกรงหน้าพังยับ ล้อหน้าเบี้ยวไปด้านข้าง ข้าวของตกกระจายบนพื้นดิน “ทำรถผมเสียหายแบบนี้จะรับผิดชอบยังไง?”“อ๋ออ ที่พูดมาทั้งหมดคืออยากได้เงินว่า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5.2 แรกพบประสบภัย
รถซูเปอร์คาร์วิ่งเข้ามาจอดบริเวณลานรถในร่ม เสียงเครื่องยนต์ถูกดับลงโดยเจ้าของรถ บนใบหน้าหล่อเหลายังคงปรากฏคลื่นอารมณ์เชิงลบ เฟยหลงก้าวลงจากรถด้วยท่าทีนิ่งขรึม สายตาคมเหลือบเห็นชายเสื้อสีแดงสลับเหลืองอยู่ไกล ๆ“เฮ้ย ลื้อมานี่ดิ๊”“ครับเสี่ยน้อย มีอะไรให้เฉียบรับใช้ครับ”เฉียบรีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนายคนใหม่ของตน“เห็นเตี่ยไหม?” เฟยหลงมองหน้าอีกคน คิ้วเรียวเข้มพลันยกขึ้นสูง“เฮียคุยธุระอยู่บนห้องทำงานครับ”“อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ ขาเพรียวยาวทว่าหนักแน่นก้าวเดินไปด้านหน้า เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวร่างสูงก็หยุดชะงัก ใบหน้าคมคายหันกลับไปมองชายร่างใหญ่ที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “ห้องทำงานอยู่ไหน”“อยู่ฝั่งนี้ครับ ไม่ใช่ฝั่งนั้น” เฉียบยกมือขึ้นชี้ทางเดินอีกฝั่ง“รู้แล้วทำไม่บอกแต่แรก” เฟยหลงจิ๊ปากเสียงเบา นัยน์ตาเฉียบคมพินิจมองชายร่างใหญ่เบื้องหน้าอย่างไม่พอใจ“เอ้า ก็เสี่ยไม่ถาม” มือหยาบรีบยกขึ้นปิดปากฉับพลันเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ก่อนจะหลุบตามองพื้นด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ“ที่พื้นมันมีอะไรน่าสนใจกว่าอั๊วฮะ” ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม จากที่อารมณ์เสียอยู่แล้วยิ่งทวีหนักกว่าเดิม ไม่ได้อะไรได้ดั่งใจเขาเ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status