บทที่ 9

ตอนที่ 9 : วันแรก

วันอังคารเช้า

ริวตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติ เวลาตีห้าครึ่ง

ยืดกล้ามเนื้อข้างเตียงเล็กน้อย เปลี่ยนชุดออกกำลังกาย หยิบหูฟัง

ริวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนออกไป เขาเห็นว่ามีข้อความจากเมื่อคืน

เมย์: "ฝันดีนะคะ"

ส่งมาตอนสี่ทุ่มสิบนาที ตอนที่เขาหลับแล้ว

ริวมองข้อความนั้น แล้วพิมพ์ตอบ

ริว: "ตื่นแล้วครับ ไปวิ่งก่อนนะ"

เขาวางโทรศัพท์ลงในกระเป๋า แล้วก็รู้สึกว่าเช้านี้อากาศดีกว่าปกติ

ที่สนามวิ่งข้างมหาลัย ตอนหกเช้า

ริววิ่งอยู่คนเดียวตามเคย หูฟังเสียบแต่ไม่ได้เปิดเพลง รอบที่สี่จากห้ารอบที่วางแผนไว้

โทรศัพท์สั่นในกระเป๋า เขาไม่ได้หยุดวิ่ง เพียงแค่กดรับสาย

"ฮัลโหล มึง"

เสียงภาค

"ตื่นเช้าจังวะ" ริวพูดระหว่างวิ่ง

"อืม…กูฝันร้าย" ภาคพูดเสียงยังง่วง "แล้วนี่มึงไปวิ่งเหรอ?"

"เออ"

"เมื่อวานมึงไปไหนมาช่วงบ่ายๆ? กูหามึงไม่เจอ"

ริววิ่งต่อ ไม่ตอบทันที

"กูไปคุยกับเมย์มา"

เสียงในหูฟังเงียบไปสักสองวินาที

"...คุยเรื่องอะไร?"

"มีเรื่องที่ต้องคุย"

"มึง" เสียงภาคยืดออก "มึงบอกชอบพี่เค้าแล้วหรอเหรอ?"

"เออ"

"แล้วพี่เมย์ว่า?"

ริวเข้าโค้งสุดท้ายของรอบ ก้าวเท้าสม่ำเสมอ

"ก็…ตอบโอเค"

เสียงในหูฟังเงียบอีกครั้ง ยาวกว่าครั้งแรก

แล้วก็ดังขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่ค่อยได้ยินจากภาค เสียงที่ไม่ได้แกล้งทำหรือพูดเพื่อล้อ

"เออ…ดีใจด้วยนะมึง มีความรักกะเค้าสักที"

ริวชะลอก้าวลง ใกล้จะครบห้ารอบแล้ว

"ขอบใจ"

"เรื่องนี้กูให้มึงบอกไอภูมิเองนะ ถ้ามังไม่บอกมันน้อยใจชัวร์"

"เออ เดี๋ยวกูบอกไปภูมิเอง"

"และมึงอย่าลืมว่ากูเป็นคนทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหละ เพราะถ้ากูไม่ไปห้องสมุดวันนั้น…"

"มึงบอกว่าถ้าไหนๆกูเดินผ่านห้องสมุดแล้วก็ให้แวะไปหามึงต่างหาก"

"เออ ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่กูพูดนั่นแหละ" ภาคพูดอย่างสบายๆ "เออๆ กูไปวิ่งต่อและ เดี๋ยวค่อยมาเจอที่โรงอาหารเช้า"

สายตัด

ริวหยุดวิ่ง ยืดกล้ามเนื้อ หายใจเข้า-ออก

มองขึ้นไปที่ท้องฟ้าเช้าที่เริ่มเปลี่ยนจากสีเทาอมฟ้าเป็นสีฟ้าอ่อน

แล้วก็นึกถึงมือเล็กๆ ที่กำมือเขาคืนเมื่อวาน

ฝั่งหอพักหญิง เวลาเดียวกัน

เมย์ตื่นมาตามปกติ นั่งอยู่ขอบเตียง ผมยุ่งเพราะยังไม่ได้หวี แว่นเกาะอยู่บนจมูก

โทรศัพท์สั่น

ริว: "ตื่นแล้วครับ ไปวิ่งก่อน"

เมย์มองข้อความนั้นแล้วยิ้มเบาๆ

แต่ไม่นานเมย์ก็รีบเก็บรอยยิ้มทันทีเพราะเมเปิ้ลกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

"ยิ้มอะไรอยู่?"

"ไม่มีอะไร"

เมเปิ้ลมองเธออยู่ครู่ แล้วก็ยักไหล่เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว

"คิรินส่งข้อความมาเมื่อกี้นะ บอกว่าจะมาหาเช้านี้"

"โอเค"

"แกจะบอกคิรินเองหรือให้ฉันบอก?"

เมย์รู้ทันทีว่าหมายถึงอะไร "เดี๋ยวเมย์บอกเอง"

"ดี เพราะถ้าให้ฉันบอก ฉันคงพูดเกินจริงไปสักสี่เท่า"

เมย์ขำ

โรงอาหารตึก A เช้านั้น

คิรินมาถึงก่อน นั่งรอพร้อมชาอุ่นสองแก้ว ยิ้มให้เมย์ที่เดินเข้ามา

เมย์นั่งลง รับชา

"คิริน…รู้แล้วเหรอ?"

"เมเปิ้ลส่งข้อความมาตอนตีสามครึ่ง" คิรินพูดเสียงหวาน

เมย์ถอนหายใจ "ไหนบอกว่าจะให้เราบอกเอง"

"เมเปิ้ลแค่บอกสั้นๆ ว่า 'เมย์กับริวคบกันแล้ว นอนไม่หลับ บาย'" คิรินพูดพลางยิ้ม "ดีใจด้วยนะ เมย์"

"ขอบคุณนะ"

"ริวเขาดูแลเมย์ดีนะ" คิรินพูดเสียงจริงใจ "เราสังเกตมาตั้งแต่เรื่องกระทู้แล้ว"

เมย์จิบชา "คิรินเป็นห่วงบ้างไหม?"

"เป็นห่วงในแบบที่เพื่อนเป็นห่วงเพื่อนค่ะ" คิรินตอบตรง "แต่จากที่เห็นมา เขาไม่ได้ดูเป็นคนที่จะทำให้เมย์เจ็บปวดโดยไม่จำเป็นนะ"

เมย์พยักหน้า

"อืม…เมย์ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน"

ฝั่งโรงอาหารอีกมุม ริวนั่งกับภาคและภูมิ

ภูมิ ได้ยินเรื่องจากภาคแล้วตั้งแต่เช้า เขานั่งอยู่กับโน้ตบุ๊คตามเคย แต่หันมามองริวครู่หนึ่ง

"ดีใจด้วยนะ"

สั้น ตรง ไม่มีน้ำเสียงพิเศษ แต่ริวรู้ว่าภูมิพูดจริง

"แต๊งส์"

"เมเปิ้ลเป็นเพื่อนพี่เมย์ใช่ไหม?" ภูมิถามต่อ สายตายังอยู่ที่หน้าจอ

ภาคหยุดกัดขนมปัง หันมามองน้องชายด้วยสีหน้าที่ระวัง

"อืม ใช่" ริวตอบ

"อยู่หอเดียวกันเหรอ?"

"อืม"

ภูมิพิมพ์โค้ดต่อ ไม่พูดอะไรเพิ่ม

ภาคมองน้องชายอยู่ครู่ แล้วก็มองริว ยกคิ้วเบาๆ

ริวมองกลับ

ทั้งคู่เข้าใจโดยไม่ต้องพูด

ช่วงกลางวัน

เมย์นั่งอยู่ในห้องสมุดชั้นสอง ทำรายงานอยู่คนเดียว

โทรศัพท์สั่น

ริว: "กินข้าวเที่ยงยัง?"

เมย์: "ยังค่ะ กำลังทำรายงานอยู่"

ริว: "เดี๋ยวเอาไปให้ได้ไหมครับ? อยู่ตรงไหน"

เมย์หยุดพิมพ์

มันเป็นข้อความสั้นๆ ธรรมดา แต่ทำให้รู้สึกอุ่นในหน้าอกโดยไม่ทันตั้งตัว

เมย์: "ชั้นสองโซน C ค่ะ ไม่ต้องเดินมาก็ได้นะคะ"

ริว: "ผ่านอยู่พอดี เมย์อยากกินอะไร?"

เมย์: "ข้าวผัดไข่ก็ได้ค่ะ ถ้าสะดวก"

ริว: "โอเคครับ"

เมย์วางโทรศัพท์ลง แล้วมองรายงานที่ค้างอยู่หน้าจอ

เมย์พบว่าตัวเองยิ้มคนเดียวอยู่ในห้องสมุดเงียบๆ

ริวมาถึงภายในไม่กี่สิบนาที ถือถุงอาหารสองถุง

เมย์มองขึ้น ส่วนเขานั่งลงตรงข้าม วางถุงบนโต๊ะ ดึงข้าวผัดไข่ออกมาวางตรงหน้าเมย์

แล้วก็ดึงของตัวเองออกมา ข้าวหน้าหมูทอด

เมย์มองถุงอาหาร

"กินด้วยกันเลยเหรอคะ?"

"ริวยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเหมือนกัน" เขาพูดพลางเปิดกล่องข้าว "ริวนั่งกินกับด้วยได้ไหม?"

"ได้ค่ะ" เมย์รีบพูด แล้วก็เปิดกล่องข้าวผัดตัวเอง

ทั้งคู่กินนั่งข้าวด้วยกันในความเงียบ

แต่เป็นความเงียบที่สบาย ไม่มีอะไรต้องเติม ไม่มีอะไรต้องพูดเพื่อให้บรรยากาศผ่านไป

"รายงานเรื่องอะไรครับ?" ริวถามระหว่างกิน

"วิเคราะห์วรรณกรรมญี่ปุ่นยุคหลังสงครามค่ะ เปรียบเทียบงานของ Osamu Dazai กับ Yukio Mishima"

"สองคนนี้ต่างกันยังไงครับ?"

เมย์กินข้าวไปพลางอธิบาย ริวฟังโดยไม่ขัด ถามเมื่ออยากรู้จริงๆ

และเมย์พบว่าเขาถามคำถามที่ดีเสมอ ไม่ใช่แค่ถามเพื่อให้บทสนทนาดำเนินต่อ แต่ถามเพราะสนใจจริงๆ

"Dazai เขียนเหมือนคนที่เหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังพยายามอยู่ดีค่ะ" เมย์พูด "ส่วน Mishima เขียนเหมือนคนที่รักความงามมากกว่าชีวิต"

"เมย์ชอบแบบไหนมากกว่ากัน?"

เมย์คิดอยู่ครู่ "Dazai ค่ะ เพราะอ่านแล้วรู้สึกว่าเขาเข้าใจความรู้สึกแปลกแยกในชีวิตธรรมดาๆ ดีมาก บางทีอ่านแล้วรู้สึกว่าเขากำลังเขียนถึงตัวเองโดยตรงเลย"

ริวมองเธอ

"แล้วเมย์รู้สึกแปลกแยกบ้างไหมครับ?"

คำถามนั้นตรงเกินไปจนเมย์หยุดเคี้ยว แล้วก็พยักหน้าเบาๆ

"บางทีค่ะ รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเข้ากับกลุ่มไหน ชอบอะไรที่คนรอบข้างส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจ อ่านหนังสือเยอะเกินไป พูดน้อยเกินไป"

"ริวก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันครับ" ริวพูดเสียงเรียบ "เหตุผลต่างกัน แต่ความรู้สึกคล้ายกัน"

เมย์มองหน้าเขา

"ริวรู้สึกแปลกแยกเหรอคะ? ทั้งที่ทุกคนมองริวแบบ…"

"นั่นแหละครับ" เขาพูดตัด เสียงไม่ได้แข็ง แค่ตรง "คนมองแต่สิ่งที่เห็น ไม่ได้มองสิ่งที่อยู่ข้างใน ทำให้บางทีรู้สึกว่าอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ แต่ก็ยังอยู่คนเดียวอยู่ดี"

เมย์เงียบ รับคำพูดนั้นไว้

"ถึงได้ชอบที่เมย์ถามคำถามที่คนอื่นไม่ถาม" ริวพูดต่อ เสียงเบาลงนิดหนึ่ง "เพราะมันทำให้รู้สึกว่าได้คุยกับคนที่มองเห็นมากกว่าที่เห็นจริงๆ"

เมย์มองหน้าเขา

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แสดงอะไรพิเศษ แต่มันเปิดกว้างในแบบที่เธอรู้ว่าเขาไม่ค่อยทำกับใคร

"เมย์ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันนะคะ" เธอพูดเบาๆ "ที่ริวถามเรื่องหุ่นยนต์และปรัชญา ที่ริวจำได้ว่าเมย์เขียนนิยาย ที่ริวบอกว่ามันไม่ธรรมดา"

ริวมองเธอ แล้วก็พยักหน้าเบาๆ

ทั้งคู่กินข้าวต่อในความเงียบที่อุ่นกว่าเดิม

ฝั่งห้องสมุดชั้นสี่ เวลาเดียวกัน

ภูมินั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม โน้ตบุ๊คเปิดอยู่ ใส่หูฟัง

มีเสียงเก้าอี้ข้างๆ ถูกดึงออก

เขาเหลือบมอง

เมเปิ้ลวางโน้ตบุ๊คลงบนโต๊ะ แล้วก็ยิ้มให้เขา

"มาที่เดิมอีกแล้ว"

ภูมิถอดหูฟังลงข้างหนึ่ง "ตรงนี้่เป็นที่นั่งที่ดีที่สุดในชั้นนี้ครับ"

"อืม…เห็นด้วย" เมเปิ้ลเปิดโน้ตบุ๊ค แล้วหันมามองภูมิ "รู้แล้วเหรอ? เรื่องริวกับเมย์"

ภูมิมองเธออยู่ครู่

"รู้แล้วครับ ภาคบอก"

"ดีใจกับเพื่อนไหม?"

"ครับ ปกติริวไม่ค่อยสนใจใคร ถ้าสนใจแสดงว่าคนนั้นพิเศษจริงๆ"

เมเปิ้ลมองหน้าเขา ดวงตากลมๆ กะพริบถี่ "เมย์เพื่อนฉันพิเศษมาก ฉันยืนยันได้"

"เชื่อครับ" ภูมิพูดสั้น แล้วก็สวมหูฟังกลับ

เมเปิ้ลเปิดไฟล์โปรเจกต์เกมส์ขึ้นมา เริ่มทำงาน

สักพัก…

"ภูมิ"

ภูมิถอดหูฟัง "ครับ?"

"ระบบ quest ที่ทำอยู่น่ะ ถ้าอยากให้ player เลือกได้ว่าจะทำ quest ลำดับไหนก่อน แต่ผลลัพธ์ของแต่ละ quest ก็กระทบกันอยู่ ทำยังไงดี?"

ภูมิขยับมานั่งดูหน้าจอของเธอ

"ใช้ dependency graph ครับ แต่ละ quest เป็น node มี edge ที่บอกว่า quest ไหนส่งผลต่อไหนบ้าง player เลือกได้อิสระแต่ระบบ track ผลกระทบเองในพื้นหลัง"

เมเปิ้ลฟัง สีหน้าตั้งใจ

"แสดงตัวอย่างได้ไหม?"

ภูมิดึงโน้ตบุ๊คของตัวเองมาวางข้างๆ เริ่มพิมพ์ diagram ให้ดู

ทั้งคู่เงียบอยู่กับหน้าจอ แต่เป็นความเงียบที่สบาย ไม่มีความอึดอัด ทำงานด้วยกันอย่างที่คนสองคนที่คุ้นเคยกันพอดีทำได้

เย็นนั้น

ริวเดินออกจากฟิตเนส เหนื่อยพอดี อาบน้ำเสร็จ นั่งที่โต๊ะทำงาน

โทรศัพท์สั่น

เมย์: "ส่งรายงานเสร็จแล้วค่ะ"

ริว: "ดีครับ"

เมย์: "ขอบคุณที่เอาข้าวเที่ยงมาให้นะคะ จริงๆแล้วเมย์เกรงใจ…"

ริว: "ไม่เป็นไรครับ…ริวอยากทำให้เมย์อยู่แล้ว"

เมย์ไม่พูดอะไรสักพัก

เมย์: "วันพุธเย็น ริวว่างไหมคะ?"

ริว: "ว่างครับ ทำไมครับ?"

เมย์: "มีร้านขนมญี่ปุ่นเปิดใหม่แถวนั้น อยากลองไปดูค่ะ ถ้าริวว่างก็จะชวนไปด้วยกันค่ะ"

ริวอ่านข้อความนั้น

เธอชวนเขาเอง

ริว: "ได้ครับ"

เมย์: "โอเคค่ะ นัดหน้าหอพักหญิงได้ไหมคะ? สักห้าโมงเย็น"

ริว: "ได้ครับ"

เมย์: "ฝันดีนะคะ"

ริวมองข้อความนั้น แล้วก็พิมพ์กลับ

ริว: "ฝันดีเหมือนกันครับ"

วางโทรศัพท์ลง หยิบปากกาขึ้นมาทำงานต่อ

แต่รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากไม่ยอมหายไปไหนสักพักใหญ่

พุธเย็น ช่วงเวลาสี่โมงครึ่ง

เมย์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้อง

เธอเปลี่ยนเสื้อไปสองรอบแล้ว ตอนนี้ใส่เสื้อแขนยาวสีขาวครีมทับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม สบายๆ ไม่ได้ต้องการพิเศษ

แต่เธอก็มองกระจกอยู่นานกว่าปกติ

เมเปิ้ลนอนอยู่บนเตียง มองเพดาน แกล้งทำเป็นไม่สนใจ

"สวยแล้วนะ"

"ฉันยังไม่ได้ถามอะไรเลย"

"รู้ค่ะ แต่แค่อยากบอก"

เมย์ดันแว่นขึ้น

"ไปแล้วนะ"

"ขอให้มีความสุขด้วยนะ~"

เมย์ปิดประตู

ริวมาถึงหน้าหอพักหญิงตรงเวลา ยืนรืออยู่ใต้ต้นไม้ ใส่เสื้อยืดสีกรมท่าแขนยาวกับกางเกงสีเทาเข้ม ผมเรียบตามปกติ

เมย์เดินออกมา เขามองขึ้นเมื่อเห็นเธอ

"เมย์"

"ค่ะ" เมย์เดินเข้ามาใกล้ มองดูเขาสักครู่ "ริวสูงมากจริงๆ นะคะ ทุกครั้งที่เจอก็รู้สึกแบบนี้"

ริวมองลงมาที่เธอ "เมย์เตี้ยครับ"

เมย์ขำ "ขอบคุณมากค่ะสำหรับคำชม"

"ไม่ได้ชมหรือตำหนิ แค่บอกความจริงครับ"

"ก็รู้ค่ะ" เมย์พูดพลางยิ้ม "ไปกันเลยไหมคะ?"

ทั้งคู่เดินออกไปนอกมหาลัย ร้านขนมญี่ปุ่นอยู่ห่างออกไป เดินประมาณสิบห้านาที

ตอนนี้ทั้งคู่เดินเคียงกัน ช่องว่างระหว่างกันเล็กลงกว่าก่อนเล็กน้อย อาจไม่ใช่เรื่องตั้งใจ แต่ก็ไม่มีใครขยับออก

"ริวเดินแบบอีกไหมคะช่วงนี้?"

"เดือนหน้ามีครับ งาน editorial shoot กับนิตยสาร"

"ตื่นเต้นไหม?"

"ไม่ได้ตื่นเต้นพิเศษ" เขาพูดตามตรง "ทำมาสองปีแล้ว ส่วนใหญ่เป็นงานประจำ"

"แต่ก็ยังทำอยู่…เพราะอะไรคะ?"

ริวคิดอยู่ครู่ "ตอนแรกทำเพราะค่าจ้างดี ช่วยค่าเรียนและค่าใช้จ่ายส่วนตัวได้โดยไม่ต้องพึ่งพ่อแม่" เขาตอบ "แต่ตอนนี้ก็ชินกับมันแล้ว ไม่ได้รู้สึกว่าหนักเกินไป"

"แล้วริวอยากทำอะไรในอนาคต? หลังจากเรียนจบ?"

"อยากทำงานด้านหุ่นยนต์ อาจเป็นบริษัทพ่อหรืออาจเป็นของตัวเองในอนาคต" เขาพูดน้ำเสียงเรียบ แต่มีบางอย่างที่ตั้งมั่นอยู่ "ริวสนใจเรื่อง assistive robotics หุ่นยนต์ที่ช่วยคนที่มีข้อจำกัดทางร่างกาย"

เมย์มองหน้าเขา

"ริวไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อนนะคะ"

"ก็…ไม่ค่อยมีคนถามครับ"

เมย์เงียบอยู่ครู่ แล้วก็พูดเบาๆ "งั้นเมย์จะถามต่อไปนะคะ ถ้าริวไม่รังเกียจ"

ริวมองเธอข้างๆ

"ไม่รังเกียจครับ"

ร้านขนมญี่ปุ่นเปิดใหม่ตกแต่งในสไตล์ minimalist ผนังสีขาวนวล ชั้นวางขนมไม้สีอ่อน แสงไฟอุ่นๆ กลิ่นชาเขียวและวากาชิลอยอยู่ในอากาศ

ไม่ใหญ่ ไม่เล็กเกินไป มีที่นั่งด้านในสิบกว่าที่

เมย์ดวงตาสว่างขึ้นทันทีที่เดินเข้ามา

"ร้านน่ารักมากเลยนะคะ"

ริวมองรอบๆ ร้าน แล้วมองเมย์ที่กำลังเดินไปดูตู้ขนมด้วยสีหน้าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

ในร้านที่เงียบสบายและมีแสงอุ่น เธอดูต่างออกไปจากในมหาลัย ผ่อนคลายกว่า เป็นธรรมชาติกว่า

"ริวชอบขนมอะไรคะ?" เมย์ถามโดยไม่หันมา ยังจ้องตู้ขนมอยู่

"ไม่ค่อยหวานครับ"

"งั้นลองโมจิชาเขียวไหม? ไม่หวานมาก" เธอชี้ไปที่ขนมในตู้ "หรือว่าโดรายากิก็ได้ค่ะ"

"เลือกให้ก็ได้ครับ"

เมย์หันมามองเขา "จริงเหรอ? ให้เมย์เลือกให้ได้หรอคะ?"

"เมย์น่าจะรู้เรื่องขนมญี่ปุ่นมากกว่าริว"

เมย์ยิ้ม หันกลับไปดูตู้ขนม พิจารณาอยู่สักครู่

"งั้นโมจิชาเขียวกับมิตาราชิดังโงะค่ะ หนึ่งชุด กินด้วยกันละกันนะคะ"

"ได้ครับ"

ทั้งคู่สั่งขนมและชาเขียวร้อน นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง

ข้างนอกแสงเย็นสีทองของบ่ายคล้อยสาดลงมาบนถนน คนเดินผ่านไปมา

เมย์หยิบโมจิขึ้นมาลอง หน้าตาเปลี่ยนทันที

"อร่อยมากเลย" เธอพูดเบาๆ แล้วก็ดันโมจิอีกชิ้นไปทางริว "ริวลองกินดูค่ะ"

ริวหยิบขึ้นกิน ส่วนเมย์มองหน้าเขา รอการตอบสนอง

"อร่อยครับ"

"ใช่ไหมล่ะ!" เมย์พูดพลางยิ้มกว้างกว่าปกติ ยิ้มที่ทำให้เห็นเหงือกเล็กน้อยในแบบที่เธอเองไม่รู้ตัว

ริวมองรอยยิ้มนั้น แล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างในหน้าอกที่อยากให้เธอยิ้มแบบนั้นบ่อยๆ

ทั้งคู่นั่งอยู่ในร้านขนมจนเกือบทุ่ม

คุยกันหลายเรื่อง ตั้งแต่วรรณกรรมญี่ปุ่น ไปจนถึงความฝันในอนาคตของทั้งคู่ ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างอาหารที่ชอบ หนังที่เคยดูแล้วไม่ชอบแต่ทุกคนบอกว่าดี

ริวพบว่าตัวเองพูดมากกว่าปกติ และเมย์พบว่าตัวเองหัวเราะบ่อยกว่าที่คาด

"ริวเคยดูอนิเมะไหม?" เมย์ถามขึ้น

"บ้างครับ ตอนเด็กๆ"

"เรื่องอะไรคะ?"

ริวคิดอยู่ครู่ "Ghost in the Shell พ่อเอามาให้ดูครับ"

เมย์กะพริบตา "นั่นไม่ใช่อนิเมะเด็กนะคะ"

"พ่อบอกว่าดีเรื่องปรัชญา" ริวพูดเสียงเรียบ

เมย์ขำ "พ่อริวคงเป็นคนน่าสนใจมากเลยนะคะ"

"เป็นคนที่ทำให้ริวสนใจเทคโนโลยีและปรัชญาไปพร้อมกันครับ" เขาพูด น้ำเสียงนุ่มลงนิดหนึ่งในแบบที่เมย์สังเกตเห็น "เขาบอกว่าวิศวกรที่ดีต้องถามว่า 'ทำไม' ก่อน 'ยังไง' เสมอ"

"คล้ายกับที่เมย์บอกเลยนะคะ" เมย์พูดเบาๆ

ริวมองเธอ

"ใช่ครับ นั่นแหละที่ทำให้รู้สึกว่าเมย์เข้าใจบางอย่างที่คนอื่นมักไม่เข้าใจ"

เมย์รับคำพูดนั้นไว้ เงียบอยู่ครู่

แล้วก็หยิบดังโงะชิ้นสุดท้ายขึ้นมา

"แบ่งครึ่งไหมคะ?"

"ให้เมย์ครับ"

"กินด้วยกันนะคะ" เมย์แบ่งไม้ดังโงะออกเป็นสองส่วน ยื่นให้ริว

เขารับมา

ทั้งคู่กินดังโงะชิ้นสุดท้ายด้วยกันในความเงียบที่อบอุ่น

ออกจากร้าน อากาศเย็นลงแล้ว

ทั้งคู่เดินกลับไปทางมหาลัย ท้องฟ้าเริ่มมืด ไฟถนนเปิดขึ้น

เดินมาสักพัก เมย์สังเกตว่าลมพัดมาแรงกว่าตอนขามา

เธอดึงแขนเสื้อลงมาปิดข้อมือ

ริวมองเธอข้างๆ สักพักโดยไม่พูด แล้วก็เดินต่อ

แต่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเล็กน้อยโดยไม่มีใครสังเกต หรือเปล่า

ทั้งคู่เดินถึงหน้ามหาลัย เดินเข้ามาในพื้นที่ที่แสงไฟน้อยลง ทางเดินระหว่างตึกที่ไม่ค่อยมีคนช่วงค่ำ ต้นไม้ทั้งสองข้างทำให้รู้สึกเงียบสงัดกว่าที่อื่น

เมย์หยุดก้าวทันทีเมื่อรองเท้าสะดุดรอยต่อของกระเบื้องที่ยกขึ้นมานิดหนึ่ง

เธอเสียหลักเล็กน้อย มือหนึ่งจับแขนของคนข้างๆ โดยอัตโนมัติ

"โอ๊ะ ขอโทษค่ะ สะดุด…"

แต่ก่อนที่เธอจะถอนมือออก ริวหันมา มือของเขาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ เพื่อประคอง

ทั้งคู่หยุดนิ่ง ยืนอยู่ใกล้กัน ใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เมย์มองขึ้นมา ริวมองลงมา

แสงไฟอ่อนๆ จากเสาไฟทางเดินส่องมาเพียงพอที่จะเห็นใบหน้ากัน

เมย์รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วมากจนน่าตกใจ

ริวไม่ได้ถอยออก เขามองเธออยู่ครู่ ดวงตาสงบแต่มีบางอย่างในนั้นที่ร้อนกว่าปกติ

"เมย์"

"คะ"

"ขอได้ไหมครับ?"

เมย์ไม่ได้ถามว่าขออะไร

เธอรู้ และเธอพยักหน้าเบาๆ

ริวก้มลงมา

ช้าๆ ไม่รีบ ให้เวลาที่จะถอยออกถ้าเธอต้องการ

แต่เมย์ไม่ถอย

ริมฝีปากของเขาสัมผัสริมฝีปากเธออย่างเบาที่สุด เบาในแบบที่ถามมากกว่าบอก

อุ่น นุ่ม ไม่รีบ

เมย์หลับตา ในหัวว่างเปล่า ไม่มีความคิด ไม่มีคำพูด มีแค่ความรู้สึกที่อยู่ตรงนี้ในตอนนี้

ริวถอยออกเบาๆ

ทั้งคู่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เมย์เปิดตา ดวงตาของเขาอยู่ใกล้ มองตรงมาที่เธอ

"เมย์โอเคไหม?"

เมย์รู้สึกว่าอยากขำแต่ก็กลั้นไว้

เขาจูบเสร็จแล้วยังถามว่าโอเคไหม

"โอเคค่ะ" เธอยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบเสียงเบา

ริวมองหน้าเธอสักครู่ มุมปากของเขากระดิกขึ้นเล็กน้อย

"ดีครับ"

แล้วเขาก็เดินต่อ สงบเหมือนเดิม ก้าวเท้าเหมือนเดิม

เมย์ยืนอยู่สักสองวินาที แล้วก็รีบตามขึ้น

"ริว"

เขาหันมา

"ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ?"

ริวมองหน้าเธอ

"จะให้พูดว่าอะไรครับ?"

เมย์ไม่รู้จะตอบอะไร เพราะจริงๆ เธอก็ไม่รู้ว่าอยากให้พูดว่าอะไร

ริวมองเธออยู่ครู่ แล้วก็พูดเบาๆ

"ริวรู้สึกดี… ถ้านั่นคือสิ่งที่เมย์อยากรู้"

เมย์ตัวแข็งทื่อ แล้วก็หันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

"เดินกันต่อดีกว่าค่ะ"

"ครับ"

ทั้งคู่เดินต่อไปในความเงียบ

แต่คราวนี้มือของเมย์แกว่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง และมือของริวก็แกว่งอยู่ข้างๆ ตัวเองเช่นกัน

ในที่สุด… โดยไม่มีใครเป็นคนเริ่มจริงๆ ว่าใครก่อน นิ้วของเขาก็สอดเข้าไปในนิ้วของเธออย่างเบาๆ

เมย์ไม่ดึงออก และกำมือเบาๆ แทน

ทั้งคู่เดินต่อกับมืออุ่นๆที่ประสานกัน ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว

ก่อนแยกทางที่หน้าหอพักหญิง ริวหยุดเดิน

"ฝันดีนะครับเมย์"

เมย์มองหน้าเขา

"ริวส่งข้อความหาเมย์แบบนี้ทุกคืนแล้วนะคะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยส่ง"

ริวมองหน้าเธอ แต่ไม่ตอบอะไร มุมปากเขากระดิกขึ้นเล็กน้อย

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

แล้วก็เดินกลับ เมย์ยืนมองตามจนร่างสูงหายลับไป แล้วก็เดินเข้าหอ

ขึ้นบันได ถึงหน้าห้อง เปิดประตูเข้าไป

เมเปิ้ลอยู่ระหว่างสตรีม หันมาแว่บหนึ่ง แล้วก็หยุด กดปุ่มพักการสตรีมเกมส์

"แก"

"ว่าไง"

"หน้าแกอ่ะ"

เมย์จับแก้มตัวเอง

อุ่น

"อะไรน่ะ?"

"แกยิ้มอยู่ ไม่รู้ตัวหรอ"

เมย์วางกระเป๋าลง เดินไปนอนบนเตียง หันหน้าเข้าฝา

"แกสตรีมต่อได้แล้ว"

เมเปิ้ลจ้องหลังเมย์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้างเก็บเงียบก่อนจะกดปุ่มสตรีมเกมส์ต่อ

เมย์นอนอยู่ในความมืด

นึกถึงแสงไฟอ่อนๆ บนทางเดิน นึกถึงริมฝีปากที่เบาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ นึกถึงมือที่อุ่นที่จับมือเธอไว้ตลอดทาง

แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เปิดไฟล์นิยาย ตอนที่สิบสอง ฉากที่ค้างไว้มาสองปี

เธออ่านทบทวนสิ่งที่เขียนไว้ล่าสุด แล้วก็เริ่มพิมพ์ต่อ

คราวนี้เขียนได้รวดเร็วที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา

เพราะเธอรู้แล้วว่าจูบในนิยายมันรู้สึกยังไง

มันไม่ใช่แบบที่เธอเขียนไว้เลย

มันดีกว่านั้นมาก…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

☺️ เมย์คงนอนฝันดีสุดๆ☺️

อ่านแล้วถูกใจกดไลค์ + คอมเม้นต์ให้กำลังใจ = แรงบันดาลใจในการเขียนนิยาย🙏🏻

🫶🏻รักคนรี้ดนะคะ🫰🏻

====================================