บทที่ 7

ตอนที่ 7 : การเดินแบบครั้งแรก

วันพฤหัสบดีเช้า

เมย์นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเช้ากับเมเปิ้ลและคิริน โรงอาหารตึก A ยุ่งวุ่นวายตามเคย เสียงพูดคุยและเสียงจานชามดังประสานกัน

คิรินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหันหน้าจอมาให้เมย์ดู

"เมย์ดูนี่"

บนหน้าจอเป็นโพสต์ในเพจ Fashion Photography Thailand โพสต์ภาพโปรโมทงาน "URBAN EDGE Showcase - Rising Models of the Year" กำหนดการแสดงแฟชั่นโชว์และถ่ายแบบของนายแบบนางแบบรุ่นใหม่ จัดที่ศูนย์การค้าแห่งหนึ่งในเมือง วันเสาร์นี้

และในลิสต์รายชื่อนายแบบที่จะร่วมงาน มีชื่อหนึ่งอยู่ตรงกลาง

Ryu M.

เมย์มองชื่อนั้น

"ริวเดินแบบวันเสาร์นี้" คิรินพูดเบาๆ มีแววตาที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

"อ่อ เมย์รู้แล้ว" เมย์พูดพลางส่งโทรศัพท์คืน

เมเปิ้ลหยุดกัดขนมปัง "แกรู้แล้ว แล้วก็ไม่บอกพวกเรา?"

"บอกอะไรล่ะ?"

"บอกว่า…จะไปดูไหม" เมเปิ้ลพูดตรงไปตรงมาตามนิสัย "หรือว่าไม่ไป?"

เมย์จิบนมถั่วเหลืองอยู่ครู่

ความจริงคือริวบอกเรื่องนี้กับเมย์ในวันที่พูดคุยกันที่ร้านหนังสือมือสอง เขาแค่เล่าตารางเขาปกติ ไม่ได้ชวนตรงๆ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ต้องไปด้วย

"ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจอ่ะ"

"เมย์ไปสิ" คิรินพูดเสียงหวาน "ไปเป็นกำลังใจ และก็... ไปเพราะอยากไปด้วย"

เมย์มองเพื่อนทั้งสองที่นั่งมองเธอด้วยสีหน้าแบบเดียวกัน

"แล้วพวกแกจะไปด้วยเหรอ?"

เมเปิ้ลและคิรินมองหน้ากันวินาทีหนึ่ง

"ไป" ทั้งคู่พูดพร้อมกัน

คืนวันพุธ

เมย์นอนอยู่บนเตียง โทรศัพท์วางอยู่บนหน้าอก สายตาจ้องเพดาน

หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความ

ริว: "พรุ่งนี้มีงาน URBAN EDGE ที่ริเวอร์ไซด์มอลล์ครับ เริ่มบ่ายสองถึงห้าโมง ถ้าว่างและอยากมาดู บอกได้ครับ แต่ไม่ต้องรู้สึกว่าถูกบังคับให้มานะครับ"

เมย์อ่านข้อความนั้นซ้ำสองรอบ

"แต่ไม่ต้องรู้สึกว่าถูกบังคับให้มานะครับ"

เธอยิ้มเบาๆ คนเดียวในความมืดของห้อง

เขาช่างระวังความรู้สึกคนอื่นในแบบที่พูดน้อยแต่แสดงออกอยู่เสมอ

เมย์พิมพ์ตอบ

เมย์: "เมย์จะไปค่ะ แต่พาเพื่อนไปด้วยได้ไหมคะ?"

ริว: "ได้ครับ บัตรเข้างานฟรี ไม่ต้องจอง แค่มาถึงก็เข้าได้เลย"

เมย์: "โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ริว: "ครับ ฝากเชียร์ให้กำลังใจด้วยได้ไหม?"

เมย์หยุดนิ้ว แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

เขาขอให้เชียร์

ริว มิยาโมโต้ ที่ดูเย็นชาและสงบในทุกสถานการณ์ ส่งข้อความขอให้เชียร์

เมย์: "แน่นอนค่ะ 📣"

เธอวางโทรศัพท์ลง กดแก้มทั้งสองข้างด้วยฝ่ามือ

โอ้โห… ทำไมเข้าดาเมจแรงขนาดนี้นะ

เสาร์บ่าย

ริเวอร์ไซด์มอลล์ศูนย์การค้าริมแม่น้ำ พื้นที่ชั้นสามถูกจัดเป็น runway ชั่วคราว แสงไฟสปอตไลต์ขาวเย็นส่องลงมาบนพื้นเวทีสีดำ เก้าอี้สำหรับผู้ชมเรียงกันเป็นสองแถวยาวทั้งสองข้าง ดนตรี ambient ไหลเบาอยู่ในอากาศ

เมย์ เมเปิ้ล และคิรินเดินเข้ามาในงานสักครู่ก่อนงานจะเริ่ม

เมเปิ้ลมองรอบๆ ด้วยตาที่ตื่นเต้น "โห ดูดีนะเนี่ย ไม่คิดว่าจะอลังขนาดนี้"

"งานเดินแบบอย่างเป็นทางการหนะ ไม่ใช่แค่ถ่ายรูปสนุกๆ" คิรินพูดพลางเลือกที่นั่งแถวกลาง

เมย์นั่งลงตรงกลาง เมเปิ้ลข้างหนึ่ง คิรินอีกข้าง

ผู้ชมในงานมีหลายกลุ่ม ทั้งคนทั่วไปที่สนใจแฟชั่น นักศึกษาที่น่าจะรู้จักนายแบบนางแบบบางคน และกลุ่มช่างภาพที่ตั้งกล้องอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ

เมย์มองเวทีที่ว่างอยู่ครู่หนึ่ง

เมย์นึกขึ้นมาได้ว่าไม่เคยเห็นริวในโหมดการทำงานจริงๆ เลย เห็นแต่ตอนในมหาลัย ตอนในห้องสมุด ตอนเดินด้วยกัน

นายแบบกับคนธรรมดาน่าจะต่างกันมาก

เธอคิดอยู่ในใจ

แล้วดนตรีก็เปลี่ยนไป

งานเริ่มด้วยนางแบบสองคนแรก เดินออกมาในชุด minimalist สีขาวและเทา แสงไฟเปลี่ยนโทน ช่างภาพกดชัตเตอร์เป็นจังหวะ

ผู้ชมเงียบลง บางคนถ่ายรูปด้วยโทรศัพท์

เมเปิ้ลกระซิบ "นางแบบคนที่สองสวยมากนะ"

คิรินพยักหน้าเงียบๆ

เมย์มองเวที สังเกตท่าทาง การเดิน การวางมือ มุมที่ศีรษะหันไป ทุกอย่างดูฝึกมาแล้ว แม่นยำแต่ก็ดูเป็นธรรมชาติ

นายแบบคนที่สี่ออกมา

เมเปิ้ลงอแขนเมย์เบาๆ

"นั่นริวไม่ใช่หรอ?"

เมย์มองขึ้น

ริวเดินออกมาจากปลายรันเวย์

และเมย์ก็พบว่าตัวเองหยุดหายใจไปวินาทีหนึ่ง

ริวในชีวิตประจำวันดูดีอยู่แล้ว แต่ริวบนเวทีคือคนละเรื่อง

เขาใส่ชุดสีดำล้วน เสื้อเชิ้ตผ้า structured ปล่อยทับกางเกงทรงตรง ผมถูกจัดเล็กน้อยจากปกติ ไม่มากจนดูเกินจริง แสงสปอตไลต์กระทบผิวสีน้ำผึ้งทำให้ดูมีมิติมากกว่าที่เห็นในแสงปกติ

แต่สิ่งที่ทำให้เมย์หยุดหายใจไม่ใช่หน้าตาหรือชุด

มันคือการเดิน

ก้าวเท้าของเขาสม่ำเสมอ หนักแน่น ไม่รีบ ไม่ช้า สายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจแต่ไม่ได้แข็งกระด้าง มีความสงบในแบบที่ต่างจากในชีวิตประจำวัน เพราะตรงนี้มันไม่ใช่ความสงบของคนที่ระมัดระวัง แต่เป็นความสงบของคนที่รู้ดีว่าตัวเองอยู่ตรงไหนและจะทำอะไรต่อไป

เขาเดินมาถึงปลายรันเวย์ หยุด

หันหน้ามาทางผู้ชม

และสายตาของเขากวาดผ่านแถวที่นั่ง

หยุดอยู่ที่แถวกลางเป็นเสี้ยววินาที

เมย์รู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ

เขาเห็นเธอ และเธอก็รู้ว่าเขาเห็น

มุมปากของเขาก็กระดิกขึ้นเล็กน้อย เล็กมากจนถ้าไม่ได้มองอยู่ก็จะไม่เห็น

แล้วเขาก็หันกลับเดินต่อ ก้าวเท้าเดิม สม่ำเสมอ มั่นคง

เมเปิ้ลกระซิบข้างหู "เขามองมาที่แกนะ"

เมย์จ้องตามรอยเท้าบนรันเวย์ "ฉันรู้"

"แก้มแกเป็นสีแดงเลยนะ"

"ฉันรู้"

งานดำเนินไปอีกสักพัก มีนายแบบนางแบบอีกหลายคนออกมา ริวออกมาอีกสองรอบในชุดที่ต่างกัน รอบหนึ่งสีขาวเนื้อผ้า linen รอบหนึ่งสีเทาเข้มแบบ business casual

แต่ละรอบเมย์มองอย่างตั้งใจ

และแต่ละรอบก็พบว่าตัวเองนึกถึงคำพูดจากนิยายโรแมนติกที่เคยอ่านมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สำนวนที่ตัวละครนางเอกนึกถึงพระเอกในแบบที่ทำให้เธอเขินแทนเสมอตอนอ่าน

แต่ตอนนี้มันไม่น่าเขินแล้ว

มันเป็นเรื่องจริงๆ

เมย์กัดริมฝีปากเบาๆ จ้องเวที

หยุดได้แล้วนะเจ้าสมอง

เมื่อใกล้จะจบงาน ช่วงที่นายแบบนางแบบทุกคนออกมายืนบนรันเวย์พร้อมกัน มีการถ่ายภาพหมู่และให้ผู้ชมร่วมถ่ายรูปได้

เมเปิ้ลรีบลุกขึ้น "ไปถ่ายรูปด้วยได้ไหมนะ?"

"ไปเลยๆ" คิรินก็ลุกขึ้นตาม

เมย์ตามไป ทั้งสามเดินเข้ามาใกล้เวที มีผู้ชมหลายคนมายืนถ่ายรูปกับนายแบบนางแบบที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ

เมเปิ้ลสายตาดีเจอนางแบบที่สนใจก่อนและรีบเดินไปขอถ่ายรูปด้วย ส่วนคิรินเดินตามเมเปิ้ลไป

เมย์ยืนอยู่ข้างๆ ถือโทรศัพท์ มองเวทีที่คึกคักขึ้น

แล้วก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อ

"เมย์"

เธอหันตาม

ริวยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าว เขายังอยู่ในชุดสุดท้ายที่ใส่ ผมยังเป็นทรงที่ถูกจัดไว้สำหรับงาน

เมย์ยิ้ม "สวัสดีค่ะ"

ริวเดินเข้ามาใกล้ มองหน้าเธอ

"มาถึงตั้งแต่เมื่อไหรครับ?"

"ก่อนงานเริ่มนิดหน่อยค่ะ" เธอตอบ "ริวดูดีมากนะคะ"

บางอย่างในสีหน้าเขาเปลี่ยนเล็กน้อย ไม่ถึงกับยิ้ม แต่ดวงตาอ่อนลง

"ขอบคุณที่มาครับ"

"ขอบคุณที่บอกเรื่องงานด้วยค่ะ" เมย์พูด และรีบเอ่ยชมเขา "ริวเดินแบบได้ professional มากเลยนะคะ เมย์ไม่เคยเห็นริวในโหมดนี้มาก่อนเลย"

ริวมองเธอ "โหมดนี้?"

"ก็..." เมย์คิดหาคำ "โหมดที่รู้ว่าตัวเองเป็นจุดสนใจของทุกคนแต่ก็ยังสงบได้ ไม่ใช่ทุกคนทำแบบนั้นได้ค่ะ"

ริวเงียบอยู่ครู่

"เมย์ใส่ใจรายละเอียดดีจังเลยครับ"

"ก็เมย์เรียนมนุษยศาสตร์หนิค่ะ" เมย์พูดพลางยิ้ม "สังเกตคนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"

มุมปากริวกระดิกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง แบบเดียวกับบนรันเวย์

เมย์รู้สึกว่าได้เห็นรอยยิ้มจริงๆ ของเขาน้อยมาก แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นมันทำให้รู้สึกว่าอยากเห็นอีก

แล้วก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากทางเวที

"Ryu! Can we get you for the group shot?"

ริวหันไปทางเสียง ช่างภาพประจำงานโบกมือเรียก

"ครับ" เขาตอบเป็นภาษาอังกฤษ แล้วหันมาที่เมย์ "ขอตัวก่อนนะครับ"

"โอเคค่ะ"

ริวเดินกลับไปทางเวที สองสามก้าว แล้วก็หยุด… เขาหันกลับมา

"เมย์ช่วยได้ไหมครับ?"

เมย์กะพริบตา "ช่วยอะไรคะ?"

"ถ่ายรูปให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ช่างภาพเขามีธีมเฉพาะของงาน แต่ผมอยากได้รูปส่วนตัวสักรูปสองรูป ถ้าเมย์ไม่ว่าอะไร"

เมย์มองโทรศัพท์ในมือตัวเอง

"ได้ค่ะ ยินดีค่ะ"

"ขอบคุณครับ แปปนึงนะครับ" แล้วเขาก็เดินไปในกลุ่มนายแบบนางแบบที่รอถ่ายรูปหมู่

เมย์ยืนรืออยู่ข้างๆ เวที ในมือเธอถือโทรศัพท์รอ

เมเปิ้ลเดินมาหาพร้อมสีหน้าที่บ่งบอกว่าได้ยินบทสนทนามาบางส่วน

"เขาให้แกถ่ายรูปให้หรอ?"

"อืม"

"แก"

"อะไร"

"ช่างภาพที่มาในงานนี้มีอย่างน้อยสิบคนนะ"

เมย์ไม่ตอบ แต่ก็รู้สึกว่าแก้มอุ่นขึ้นเล็กน้อย

"และเขาเลือกให้แกถ่าย" เมเปิ้ลพูดจบด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าคิดอะไรอยู่

"เมเปิ้ล"

"อะไร?"

"ขอบคุณที่มาด้วยนะ แกช่วยกลับไปอยู่กับคิรินก่อนได้นะ"

เมเปิ้ลหัวเราะเบาๆ แล้วก็เดินกลับไปหาคิรินที่อยู่อีกฟากนึง

เมื่อถ่ายรูปหมู่เสร็จ ริวเดินมาหาเมย์ที่ยืนรออยู่

"เมย์พร้อมไหมครับ?"

"พร้อมค่ะ ริวอยากได้รูปแบบไหนคะ?"

ริวคิดอยู่ครู่ "ไม่มีธีมพิเศษครับ แค่รูปที่ดูเป็นตัวเองมากกว่าในงาน"

รูปที่เป็นตัวเอง

เมย์พยักหน้า ยกโทรศัพท์ขึ้น

"งั้นอย่าทำท่าพิเศษอะไรนะคะ แค่ยืนตามสบาย มองไปทางที่อยากมอง เมย์จะจับช่วงถ่ายเองค่ะ"

ริวยืนตามที่บอก

เมย์ยกมือถือขึ้นมาเตรียมถ่าย เธอจ้องผ่านหน้าจอโทรศัพท์ มองดูเขา

เขายืนอยู่ใกล้ขอบเวที แสงไฟสปอตไลต์ยังเปิดอยู่แต่คนอื่นๆ เริ่มแยกย้าย

ริวไม่ได้โพสท่าอะไร แค่ยืนมองออกไปทางหน้าต่างด้านข้างที่มีแสงบ่ายคล้อยสาดเข้ามา

เมย์กดถ่ายรูป

ริวก็หันมามองเธอโดยไม่บอกล่วงหน้า ดวงตาตรง ไม่ได้ยิ้ม แต่มีบางอย่างในนั้นที่อ่านได้ว่าสบายใจ

เมย์กดถ่ายรูปอีกครั้ง

ริวมองลงที่พื้น คิดอะไรอยู่บางอย่าง สีหน้าสงบ ไม่ใช่ความสงบที่แสดงออกเพื่อใคร แต่เป็นความสงบที่เกิดขึ้นเองเมื่อไม่มีใครเห็น

เมย์กดอีกครั้ง… แล้วก็หยุด

เพราะรูปที่ได้มาดีกว่าที่คาดไว้มาก ดีกว่ารูปถ่ายสวยๆ ในงานที่ผ่านมาเสียอีก เพราะในรูปเหล่านี้เขาดูเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่นายแบบ

ริวเดินเข้ามาดูรูปในโทรศัพท์เมย์

เมย์หันหน้าจอให้ดู

เขามองรูปที่เมย์ถ่ายให้อยู่ครู่หนึ่งในความเงียบ

"ดีมากครับ" เขาพูด เสียงเบาและจริงใจ "เมย์ก็ถ่ายรูปสวยนะครับ"

"มือสมัครเล่นค่ะ" เมย์ตอบ "แค่โชคดีที่ได้โมเดลดี"

ริวมองหน้าเธอ แล้วก็เกิดอะไรขึ้นที่เมย์ไม่ได้คาดเลย

เสียงเรียกดังขึ้นจากทางเวทีอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นผู้จัดงาน หญิงสาวในชุดสีดำถือคลิปบอร์ดเดินมาอย่างรวดเร็ว

"คุณริว ขอโทษนะคะ พอดีมีปัญหาค่ะ นางแบบ final shot คนหนึ่งเป็นลมค่ะ ตอนนี้พยาบาลดูแลอยู่ แต่ shot สุดท้ายเป็น couple shot กับคุณริว ตอนนี้ทีมกำลังหาคนมาทดแทนอยู่ค่ะ"

ริวขมวดคิ้ว "แล้วนางแบบคนนั้นเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ แค่เหนื่อยเกินไป ตอนนี้กำลังพักอยู่ค่ะ" ผู้จัดงานอธิบาย แล้วก็มองมาที่เมย์อย่างที่เมย์ไม่ชอบเลย

มองด้วยสายตาที่กำลังประเมิน

"คุณเป็นเพื่อนคุณริว เหรอคะ?"

เมย์กะพริบตา "ค่ะ"

"รูปร่างหน้าตาน่ารักมากเลยนะคะ" ผู้จัดงานพูดพลางมองขึ้นลงอย่างรวดเร็ว "คิดว่าจะพอช่วยได้ไหมคะ? shot สุดท้ายเป็นแค่การถ่ายรูปคู่ ไม่ต้องเดิน ยืนด้วยกันแค่นั้นเลยค่ะ"

เมย์แข็งทื่อ

"เมย์หรอคะ?" เธอพูดเสียงขึ้น ไม่ได้ตั้งใจ "เมย์ไม่ใช่นางแบบนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ shot นี้ไม่ใช่ fashion editorial เป็นแค่ lifestyle shot ของงาน ใช้ในสื่อของ event เท่านั้นค่ะ ไม่ได้ใช้ในงานเชิงพาณิชย์"

เมย์มองริว… ริวมองเธอกลับ ไม่ได้บอกให้ทำหรือไม่ทำ ดวงตารอการตัดสินใจจากเธอ

โอ้พระเจ้า

เมย์หายใจเข้าออก

"แต่ฉันไม่มีชุดนะคะ แต่งตัวมาแบบนักศึกษา…”

"ทีมงานมีชุดสำรองค่ะ น่าจะพอดีกับคุณ" ผู้จัดงานพูดเร็ว ดูเหมือนรู้ว่ากำลังใกล้ได้คำตอบที่ต้องการ

เมย์มองริวอีกครั้ง

ริวพูดเบาๆ "เมย์ไม่ต้องทำก็ได้ครับ ถ้าไม่อยากทำ สามารถบอกปฏิเสธได้เลย"

เมย์รู้ว่าเขาพูดจริงๆ ถ้าเธอส่ายหน้าตอนนี้ เขาก็จะไม่ว่าอะไร

แต่บางอย่างในใจมันพูดขึ้นมา

ลองดูไหมล่ะ

"โอเคค่ะ" เธอได้ยินตัวเองพูดออกไปก่อนที่จะคิดทันหมด

ผู้จัดงานยิ้มกว้าง "ขอบคุณมากค่ะ! งั้นรบกวนคุณเมย์ตามมาทางนี้เลยนะคะ"

เมย์หันมามองริวด้วยสีหน้าที่บอกว่า ฉันพึ่งทำอะไรลงไป

ริวมองเธอ มุมปากกระดิกขึ้นเล็กน้อย

"สู้ๆ ครับ"

เมย์ถอนหายใจ แล้วก็เดินตามผู้จัดงานไป

ห้องแต่งตัวหลังเวที

ทีมแต่งหน้าและจัดผมทำงานกับเมย์อย่างรวดเร็วและมืออาชีพ ชุดสำรองที่ได้เป็นเดรสสั้นสีครีมอมชมพูทรงเรียบง่าย ไม่ได้หรูหราแต่ก็เข้ากับธีม lifestyle ของงาน

ช่างแต่งหน้าแต่งให้เบาๆ เน้นผิวและดวงตา

"ถอดแว่นได้ไหมคะ?" ช่างถาม

เมย์ถอดแว่นออก โลกเบลอไปนิดหนึ่ง แต่ในระยะนี้ยังพอมองเห็นได้

ช่างมองหน้าเธออยู่ครู่ "หน้าตาน้องเมย์น่ารักมากเลยค่ะ พอไม่ใส่แว่นแล้วหน้าเปลี่ยนไปอีกแบบเลยค่ะ"

เมย์ไม่รู้จะตอบอะไร จึงแค่ยิ้ม

พอเสร็จ ช่างหันกระจกให้ดู

เมย์มองตัวเองในกระจก

ไม่ได้แต่งตัวหรูหราอะไร แต่ก็ไม่ใช่เมย์ที่ใส่ชุดนักศึกษาเดินในมหาลัยเหมือนทุกวัน ผมถูกจัดให้ดูเป็นธรรมชาติแต่เรียบร้อยขึ้น ผิวที่แต่งแล้วดูสว่างกว่าปกติ ดวงตาดูใหญ่ขึ้นด้วย eyeliner บางๆ

เธอถอดแว่นแล้วยังมองเห็นตัวเองในกระจกได้เพราะระยะใกล้พอ

นี่ยังเป็นฉันอยู่

เธอคิดในใจ แล้วก็หายใจเข้าลึกๆ

ออกมาจากห้องแต่งตัว ริวยืนรืออยู่ข้างนอก

เมย์เดินออกมา

เขาหยุดนิ่งและมองเธอ

ไม่ได้พูดอะไรทันที แค่มองอย่างเงียบๆ สักสองสามวินาที

"เป็นยังไงบ้างครับ?" เขาถามในที่สุด

"ก็ประหม่าค่ะ" เมย์ตอบตรงๆ "คือ…เมย์ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน"

"ไม่ต้องทำอะไรมากครับ" ริวพูดเสียงเรียบ "แค่ยืนด้วยกัน มองตามที่ช่างบอก เมย์ไม่ต้องคิดมาก"

เมย์พยักหน้า

"รบกวนริวด้วยนะคะ ถ้าเมย์ทำอะไรผิดพลาด"

ริวมองเธอ

"ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอนครับ"

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การปลอบใจ มันเป็นการบอกความจริงตามนิสัย

เมย์รู้สึกว่าความประหม่าลดลงไปนิดหนึ่ง

Shot สุดท้ายใช้เวลาไม่นาน

ช่างภาพจัดท่าทางให้ทั้งสองยืนใกล้กัน เมย์ยืนข้างซ้ายริว ริวยืนข้างขวา ช่างภาพขอให้เมย์มองไปทางด้านข้าง ริวมองมาที่กล้อง

เมย์พยายามหายใจเป็นปกติ

เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ระยะห่างไม่ถึงสิบเซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมที่เคยได้กลิ่นครั้งแรกในห้องสมุดวันนั้น

สมาธิ สมาธิ

"Perfect" ช่างภาพพูด "Next one, both look at me"

ทั้งคู่หันมามองกล้องพร้อมกัน

ช่างภาพกด

"One more! Ryu, look at her"

ริวหันมามองเมย์

เมย์ยังมองกล้องอยู่

"And you, look at him"

เมย์หันมามอง

ดวงตาของทั้งคู่เจอกัน ระยะห่างที่ใกล้กว่าปกติทุกครั้งที่เคยอยู่ด้วยกัน

ริวมองเธอ

ไม่มีสีหน้าพิเศษ ไม่มีรอยยิ้ม แต่ดวงตาคู่นั้นอบอุ่นในแบบที่เมย์รู้สึกได้ชัดเจนกว่าทุกครั้ง

เมย์รู้สึกว่าโลกช้าลงวินาทีนึง

ชัตเตอร์กดลง

click

"Beautiful! That's a wrap"

ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

เสียงคนพูดคุย เสียงอุปกรณ์ถูกเก็บ เสียงดนตรีพื้นหลังของงาน

เมย์หายใจออก ส่วนริวยังคงมองเธออยู่

"เมย์โอเคไหม?"

เมย์พยักหน้า เสียงหายไปชั่วคราว จึงได้แค่ยิ้มตอบ

ริวมองหน้าเธอสักครู่ แล้วก็พยักหน้าเบาๆ ไม่พูดอะไร

แต่บางอย่างในดวงตาของเขาพูดบางอย่างที่เมย์ยังนิยามไม่ถูก

หลังเปลี่ยนชุดกลับ เมเปิ้ลและคิรินรีบวิ่งมาหาเมย์ทันที

"เมย์ๆๆ เแกได้ถ่ายแบบด้วย!" คิรินพูดด้วยแก้มแดง

"อืม…ตื่นเต้นไปหมด" เมย์ตอบ

"แล้วตอน shot สุดท้ายที่ริวมองแกน่ะ…" เมเปิ้ลพูด

"เมเปิ้ล"

"อะไร?"

"กินข้าวเย็นกันก่อนได้ไหม ฉันหิวมากแล้ว"

เมเปิ้ลหัวเราะ "โอเค แต่เรื่องนี้ยังไม่จบนะ"

ทั้งสามเดินออกจากงาน

เมย์เดินเงียบๆ ถือกระเป๋า โทรศัพท์ในมือ

มีข้อความเข้ามา

ริว: "ขอบคุณที่ช่วยครับ รูปออกมาดีมาก"

เมย์อ่าน แล้วพิมพ์ตอบ

เมย์: "ขอบคุณที่ดูแลระหว่างถ่ายด้วยนะคะ"

ริว: "เมย์ทำได้ดีมากครับ ดีกว่าที่คิด"

เมย์หยุดเดินนิดหนึ่ง

แล้วก็ยิ้มลงที่โทรศัพท์ โดยไม่สนว่าเมเปิ้ลจะแซวหรือเปล่า

เมย์: "ริวเดินเท่ห์มากนะคะ เมย์พูดจริงๆ ค่ะ"

รอสักพัก

ริว: "เมยฺก็ด้วยครับ"

เมย์จับโทรศัพท์แน่นขึ้น และเดินต่อ

ท้องฟ้าบ่ายคล้อยสีส้มอมชมพูอยู่เหนือศูนย์การค้า แสงลงมากระทบหน้าต่างกระจกให้เป็นสีทอง

วันนี้มันสวยมากเป็นพิเศษรึเปล่า

เมย์มองฟ้า…

หรือว่ามันสวยเท่าเดิม แค่ตอนนี้เธอรู้สึกมากกว่าปกติ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

☺️ หัวใจของเมย์เป็นสมชมพูไปหมดแล้วค่ะทุกคน☺️

อ่านแล้วถูกใจกดไลค์ + คอมเม้นต์ให้กำลังใจ = แรงบันดาลใจในการเขียนนิยาย🙏🏻

🫶🏻รักคนรี้ดนะคะ🫰🏻

====================================