ตอนที่11 วูบไหว

ยามสาย ณ ห้องโถงใหญ่ เรือนหลัก

         ท่านราชครูจ้าวกับจ้าวฮูหยิน ต่างพากันนั่งรอการมาของลูกสะใภ้ ทั้งคู่ชะเง้อคอจนยืดยาว ด้วยข่าวที่ได้รับรู้ ว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา บุตรชายได้ร่วมห้องกับลุกสะใภ้ นับเป็นข่าวดีอะไรเยี่ยงนี้ พวกเขามีแววจะได้เป็นปู่ย่า เพราะเท่าที่รู้มาอีก คือบุตรชายไม่มีการส่งยาห้ามตั้งครรภ์ให้สะใภ้รัก นั่นหมายความว่ามีสิทธิ์ที่ถานไห่ชินจะตั้งครรภ์

         “มาแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่แล้วเข้าค่ะ”

         แม่นมชรารีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามารายงาน ถึงการมาของลูกสะใภ้ แน่นอนว่าข่าวเรื่องเมื่อคืน ของท่านแม่ทัพกับฮูหยินน้อย ถูกพูดถึงกันอย่างครึกโครม ก็ใครจะไม่พูดเล่า เพราะตั้งแต่ฮูหยินน้อยแต่งเข้าจวนมา ท่านแม่ทัพนอกจะไม่เหลียวแล ยังเมินเฉยต่อทุกความลำบากของนาง ถึงขนาดเคยปล่อยให้ฮูหยินน้อย เดินกลับจากงานเลี้ยงกับสาวใช้เพียงลำพังสองคน

         หรือจะอีกหลายเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทัพ กระทำต่อฮูหยินน้อย โดยมีต้นเหตุมาจากพระชายาลู่ สตรีที่ท่านแม่ทัพปักใจรัก ทว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ท่านแม่ทัพกลัยบเลือกที่จะร่วมหอกับฮูหยินน้อย โดยไม่สนใจสายตาของผู้ใด หรือใครจะได้ยินเสียงแห่งบทรักของทั้งคู่

         “ไห่ชิน เจ้ามาแล้วหรือ”

         จ้าวฮูหยิน รีบลุกขึ้นเดินไปรับสะใภ้รัก ที่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องมา ถานไห่ชิน ย่อกายให้แม่สามี และก้าวเดินตามการประคองของแม่สามี ชีวิตนางในจวนเมื่อชาติที่แล้ว ก็มีสองสามีภรรยานี่เท่านั้น ที่มอบความเมมตาให้แก่นาง หาไม่แล้วแม้แต่บ่าวไพร่ก็คงไม่คิดยำเกรง

         “ท่านพ่อ ท่านแม่ มีเรื่องใดจะใช้ข้าหรือเจ้าคะ”

         หญิงสาวย่อกายให้พ่อสามี ก่อนจะเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ใกล้กับแม่สามี ที่ยังคงประคองนางจนนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงค่อยกลับไปนั่งลงยังเก้าอี้ตำแหน่งของตนเอง

         “แม่จะออกไปซื้อผ้าที่ตลาด เลยอยากชวนเจ้าออกไปด้วยกัน”

         จ้าวฮูหยิน ใช่ว่าจะไม่รับรู้ถึงความเปลี่ยนไปของสะใภ้คนโต จึงอยากที่จะทดสอบให้เห็นกับตา ว่าสาวน้อยที่เอาแต่หลบอยู่หลังผู้อื่น บัดนี้ได้เติบโตแกร่งกล้าขึ้นอย่างที่บ่าวไพร่เล่าลือกันหรือไม่ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง นางก็คงวางใจให้ถานไห่ชิน ปกครองดูแลบ้านแทนตัวนางได้อย่างสมบูรณ์

         “ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่จะออกไปตอนไหนหรือเจ้าคะ”

         หญิงสาวรับคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทั้งตัวนางในตอนนี้ ยังรู้สึกขัดยอกอยู่ไม่น้อย จากศึกบนเตียงที่สามีกระทำอย่างไม่ถนอมนางเลย ครั้งนี้นางยกประดยชน์ให้เขา แต่ครั้งต่อ ๆ ไป จะเป็นนางที่ควบคุมมันทั้งหมด

         “เช่นนั้นมื้อเที่ยงเราจะไปกินกันที่หอเชียนชุน ให้ท่านพ่อของเจ้าไปคุยธุระเสร็จสิ้น แล้วไปรอเราสองคนที่นั่น ดีหรือไม่เจ้าคะท่านพี่” จ้าวฮูหยินหันไปถามสามี คล้ายขอความคิดเห็น ทว่าแท้จริงแล้วนางออกคำสั่งเสียมากกว่า

         “ได้ เจ้าสองแม่ลูกไปเที่ยวกันให้สนุก เที่ยงค่อยเจอกันที่หอเชียงชุน”

         ท่านราชครูจ้าว ไม่คิดที่จะขัดใจภรรยา เพราะเขาเองก็รู้สึกยินดี ที่ครอบครัวของบุตรชายกำลังจะเป็นรูปเป็นร่างเสียที หากมีทายาทตัวน้อยขึ้นมา อย่างไรเสียด้วยนิสัยของบุตรชาย จะต้องไม่เย็นชาเช่นที่ผ่านมาอย่างแน่นอน สิ่งที่บุรุษตัดยากคือใจ แต่ถ้ามีเหตุต้องให้ตัดก็ควรตัดทิ้งเสีย ทว่าบุตรชายของเขายังไม่เด็ดขาดพอในเรื่องนี้ ความหวังเดียวคงอยู่ที่เมื่อคืนที่ผ่านมา ว่าทายาทสกุลจ้าวคนต่อไป จะถือกำเนิดได้หรือไม่

         “เจ้าค่ะ เช่นนั้นเราไปกันเลยดีกว่าไห่ชิน หากสายไปกว่านี้จะร้อนเอาได้”

         จ้าวฮูหยิน ลูกขึ้นคว้ามือลูกสะใภ้ พาให้นางลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป และในจังหวะนั้นเอง ที่สตรีต่างวัยทั้งสอง ต้องหยุดนิ่งชั่วขณะ เมื่อเบื้องหน้ามีร่างสูงใหญ่ ก้าวมาหยุดยืนทำใบหน้าเย็นชา มาที่พวกนางทั้งสองคน

         “จะไปที่ใดกันหรือขอรับท่านแม่”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามมารดา ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายเย็นเยียบกลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของภรรยา ซึ่งนางเองก้หาได้แสดงท่าทีตื่นกลัวเช่นทุกครั้ง และที่ดูเหมือนเขาถูกตบหน้าแดใหญ่ นั่นคือแววความเฉยชาของนาง ที่ส่งผ่านทางสายตา ทำให้เขารู้สึกอยากกระชากร่างนั้นกลับไปลงโทษที่เรือนอีกสักครั้ง

         “แม่จะพาไห่ชินออกไปดูผ้ามาตัดเสื้อสักสองสามชุด สำหรับงานเลี้ยงฉลองวันเกิดองค์ชายรองในอีกสามวันข้างหน้า และจะเลยไปกินมื้อที่เที่ยงหอเชียงชุน เจ้าอยู่จวนก็หาอะไรกินเองก็แล้วกัน”

         จ้าวฮูหยินมีหรือจะไม่เห็นสายตาของบุตรชาย นางจึงแสร้งสั่งไปราวกับในจวนไม่มีบ่าวไพร่ คอยหาข้าวปลาให้แก่บุตรชายเสียอย่างนั้น

         “ท่านพ่อเล่าขอรับ”

         “ท่านพ่อเจ้าจะไปทำธุระสักหน่อย แล้วไปรอที่หอเชียงชุน”

         จ้าวฮูหยินกำลังมองบุตรชาย ที่ไม่ได้สนใจจะมองหน้านางที่เป็นแม่ แต่กลับจับจ้องอยู่ที่ลุกสะใภ้ของนางมิวางตา และดูเหมือนถานไห่ชินเอง ก็ใช่จะยินยอมหลบอยู่หลังนางเช่นทุกครั้ง สายตาที่ทั้งคู่ใช้สบกัน หากเป็นกระบี่ ก็คงตวัดโรมรันกันอย่างดุเดือด

         “เจ้าหายดีแล้วหรือ จึงจะออกไปข้างนอก”

         แม่ทัพหนุ่มไม่ได้สนใจมารดาอีกห แต่เขาเลือกที่จะเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่า ที่เชิดหน้าผยองโต้ตอบเขาอยู่ในตอนนี้แทน นางผ่านเรื่องเช่นนั้นไปจนเกือบสว่างคาตา ยังมีเรี่ยวแรงออกไปเดินชมตลาดอีก ช่างเก่งกล้าเกินไปแล้ว

         “ข้ามิได้เจ็บป่วยสักหน่อยนี่เจ้าคะ”

         หญิงสาวตอบได้ไม่เต็มเสียงนัก เพราะมุมปากที่จะตุกยิ้มของเขา มันทำให้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง บ้าบอ! นางไม่สมควรยิ่งนัก ที่จะรู้สึกเยี่ยงนี้ กับแค่รอยยิ้มหยันของเขาที่ส่งมาให้

         “อย่างนั้นรึ! หึ ๆ แล้วข้าจะคอยดู ว่าเจ้าจะทนได้นานสักแค่ไหน”

         เมื่อได้ยินคำพูดของสามี ใบหน้าหวานละมุน ก็พลันเห่อร้อนขึ้นมาอีกคำรบ อีกอย่างเรื่องเมื่อคืน มันหาใช่ความลับแม้แต่น้อย สาวใช้ของนางได้รายงาน ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาแล้ว ว่าทุกคนรู้เรื่องการร่วมห้อง ของนางกับสามี ช่างเป็นความน่าอับอายยิ่งนัก ก็ในเมื่อชาติก่อนมันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแม้แต่น้อย เพราะนางกับเขาได้รับยาปลุกกำหนัด ที่มีคนจงใจใช้มันกับนางและเขา เรื่องที่เกิดขึ้นจึงถูกสั่งให้เก็บเงียบ

         แต่ครานี้มันต่างออกไป เขาอยู่ร่วมห้องจนเกือบสว่างคาตา และเขาไม่มีการสั่งปิดปากบ่าวไพร่ เพียงก้าวออกจากห้อง นางก็ถูกจับจ้องจากทุกคน ชุดที่สวมก็มิอาจเผยส่วนใดได้ เพราะความที่เขาไม่ถนอม แล้วยังฝากร่องรอยเอาไว้บนกายนางหลายแห่ง