ตอนที่ 11 ไม่เป็นที่ต้อนรับ

“นางไม่สมควรได้รับส่วนแบ่งเนื้อ!” เสียงนี้มาพร้อมร่างกายสูงใหญ่ของบุรุษซึ่งเดินฝ่ากลุ่มผู้คนมาด้านหน้า เยว่อิงหันมองตามเสียง คนพูดมีร่างกายสูงใหญ่ดูแล้วสูงประมาณหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ใบหน้าติดเย็นชาและดูแคลนเล็กน้อย ยามมองมาที่เธอสีหน้าเขาแสดงความไม่เป็นมิตรออกมาอย่างชัดเจน

ใครละเนี่ย ?

เยว่อิงมองอีกฝ่ายนิ่งไม่เอ่ยอะไร

“เฟิงหนิวเจ้ากล่าวอันใด?” หัวหน้าเผ่าเอ่ยถาม

“ข้าไม่เห็นด้วยที่ท่านหัวหน้าเผ่าแบ่งเนื้อให้นาง”

“ทุกคนล้วนได้ส่วนแบ่งเนื้อตามความเหมาะสมเหตุใดเจ้าถึงได้กล่าวเช่นนี้”

เขามองคนพูดก่อนเอ่ยออกมาด้วยท่าทางถือดี

“หัวหน้าเผ่า ส่วนแบ่งเนื้อล้วนมาจากกำลังที่ทุกคนลงแรงไปในแต่ละวัน แต่หลายวันมานี้นางไม่เคยทำประโยชน์อันใดให้เผ่าเลย ข้าคิดว่านางไม่ควรได้รับส่วนแบ่งนี้” กล่าวจบสายตาพลันเหลือบมองเฟิงซือครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตามามองเยว่อิง เขาเชื่อว่าตนมีเหตุผลพอ นางไม่ได้ทำประโยชน์แล้วถือสิทธิ์ใดมารับส่วนแบ่งเนื้อที่เขาหามาด้วยความยากลำบาก!

มีหลายคนเห็นด้วยกับเขา ตอนแรกพวกเขาไม่กล้าพูดออกมาเพราะเกรงใจหัวหน้าเผ่า ทว่าตอนนี้หนึ่งในกลุ่มล่าสัตว์เอ่ยออกมาแล้วพวกเขาจึงมีความกล้าขึ้นมา

“ข้าเห็นด้วยกับเฟิงหนิว นางไม่ได้ออกไปหาของป่าด้วยซ้ำ ข้าคิดว่านางไม่ควรได้รับส่วนแบ่งเนื้อ”

“ข้าด้วย นางไม่ควรได้รับของดีเช่นนี้!”

“ข้าด้วย ข้าเองก็เห็นด้วยกับเฟิงหนิว”

เมื่อได้รับการสนับสนุนเฟิงหนิวยิ่งได้ใจ ชายหนุ่มลอบยิ้มอยู่ในใจ เหลือบตามองเยว่อิงด้วยความสะใจ

คนถูกเพ่งเล็งกวาดตามองผู้คนโดยรอบ ในที่สุดเธอก็เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เข้าใจถึงการกระทำของเขา เธอไม่โกรธและไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ แถมยังคิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมานั้นถูกต้อง คนไม่ทำงานไม่ได้รับส่วนแบ่งถือว่าถูกต้องที่สุดแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงหันไปหาหัวหน้าเผ่าขยับปากเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ท่านหัวหน้าเผ่าข้าไม่เอาส่วนแบ่งเนื้อ” ว่าจบก็หันหลังเดินมายืนที่เดิม ทิ้งให้คนที่เมื่อสักครู่รู้สึกสะใจในการกระทำพูดไม่ออกชั่วขณะ

พวกเขาไม่คิดว่านางจะยอมง่ายเช่นนี้!

เอ่ยห้ามไม่ให้แจกจ่ายเนื้อแทนที่นางจะดื้อดึงบ้าง ทว่ากับตัดสินใจไม่เอาเสียง่ายดาย นางยังปกติดีอยู่ใช่ไหม?

หลายคนต่างคิดไปต่าง ๆ นานาว่า สาเหตุที่นางเป็นเช่นนี้คงมาจากเรื่องเมื่อคราวนั้นทำให้สมองนางฟั่นเฟือนไม่เหมือนเดิม

เกือบทุกคนเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจระคนคิดไม่ถึง ทว่าในกลุ่มคนมากมายมีคนหนึ่งมองตรงไปยังเยว่อิงด้วยนัยน์ตาวูบไหว

เขารู้ถึงสาเหตุที่นางถูกโจมตี

เฟิงหนิว คนผู้นี้ไม่ชอบเขา มักจะชอบแข่งขันกับเขาเพราะต้องการรู้ว่าใครกันแน่ที่เก่งกาจมากกว่ากัน ทั้งยังชอบก่อกวนให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่เสมอ มาวันนี้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาออกไปตามอีกฝ่ายกลับเผ่า คงมิวายคิดว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ใดกันจึงได้หาเรื่องกลั่นแกล้งนาง คงคิดไปเองว่าเขาเป็นห่วงนางจึงออกไปตามหา ทั้งที่ความจริงแล้วเขาทำตามคำสั่งหัวหน้าเผ่า

สตรีผู้นี้ก็กระไร คนอื่นห้ามก็ยอมทำตาม ทั้งที่เป็นสิ่งที่ตนควรได้รับแต่กับเชื่อฟังคำพูดคนอื่นอย่างว่าง่าย แล้วต่อจากนี้นางจะกินอะไร? หรือนางคิดจะกินผลไม้ที่เก็บได้วันนี้แก้หิวไปก่อน

เฟิงซือคิดไปต่าง ๆ นานา เขาไม่เข้าใจความคิดของนางเลยสักนิด ทั้งอยากจะรู้นักว่าตอนนี้ในหัวของนางกำลังคิดสิ่งใดอยู่!

บางทีสตินางอาจจะไม่เหมือนเดิม นางอาจจะถูกเทพแห่งสรรพสัตว์ลงโทษให้โง่เง่าเหมือนเรื่องเล่าที่เขาได้ยินมา

บรรยากาศบริเวณแจกจ่ายเนื้อหยุดชะงักเพียงเล็กน้อย หลังหัวหน้าเผ่าถามย้ำว่านางไม่เอาจริงหรือ การแบ่งเนื้อจึงได้ดำเนินต่อ

มีหลายคนมองเยว่อิงด้วยความรู้สึกผิด แต่ไม่นานก็หายไป เพราะความคิดยึดมั่นว่าการกระทำของตนนั้นถูกต้อง ในเมื่อคนลงแรงมากที่สุดได้ส่วนแบ่งเนื้อมากที่สุด เช่นนั้นคนไม่ทำงานไม่ได้รับส่วนแบ่งเนื้อย่อมสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

เวลาผ่านไปอีกประมาณหนึ่งเค่อการแจกจ่ายเนื้อก็เสร็จสิ้น มีหลายคนเริ่มมองหาไฟเพื่อทำอาหาร ในขณะที่อีกหลายคนนำเนื้อกลับเข้าไปเก็บภายในกระโจม และแบ่งส่วนหนึ่งมาทำอาหาร

เยว่อิงกวาดตามมองพวกเขาเหล่านั้น

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เป็นที่ต้อนรับจริง ๆ