ตอนที่ 18 คนที่ชอบเขา

เยว่อิงถอนหายใจ ไม่รู้เรื่องอะไรกันนักหนา เธอก็อยู่ของเธอดี ๆ ไม่ได้ต้องการหาเรื่องผิดใจกับผู้ใด แต่เหมือนเรื่องจะอยากวิ่งมาหาไม่ให้ชีวิตนี้ราบรื่นเกินไปนัก

“อะไรของเจ้า?” คนที่เมื่อสักครู่โมโหแทบบ้า หลังได้เห็นปฏิกิริยาตอบรับของอีกฝ่ายความรู้โมโหพลันเปลี่ยนเป็นงงงวย

อะไรกัน? ปฏิกิริยาพวกนี้มันอะไรกัน! ไม่ว่านางจะโมโหหรือแสดงท่าทีคุกคามมากแค่ไหน อีกฝ่ายกับตอบกลับมาด้วยความเรียบเฉย ไม่ต่างกับทุบกำปั้นลงบนหญ้านุ่ม ๆ ไม่ว่าจะโยนอะไรลงไปล้วนรองรับและไม่โต้ตอบ

ตอนนี้ก็เช่นกัน ทั้งที่ตนทำเนื้อของนางหล่นลงพื้น แทนที่คนตรงหน้าจะโกรธกลับเผยสีหน้าเสียดายก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมยื่นมือมาตรงหน้า

ทำเอาความโกรธมากมายถูกความไม่เข้าใจเบียดตกลงไป

“เนื้อ เจ้าทำเนื้อข้าหล่นเจ้าต้องรับผิดชอบ!” เยว่อิงเอ่ยนิ่ง พร้อมยืนขึ้นเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

“ข้าไม่ได้ทำอันใดผิด เนื้อข้าก็หาได้ทำผิดอันใด ส่วนเรื่องที่เจ้าเข้าใจผิดไปเองและคิดไปเอง หากเจ้าต้องการคำตอบสามารถไปสอบถามเฟิงซือได้ คำพูดเขาคงทำให้เจ้าเชื่อมากกว่าคำพูดข้า!”

ไร้ซึ่งท่าทีคุกคาม ไร้ซึ่งน้ำเสียงกดข่ม เยว่อิงทำเพียงมองนิ่ง แบมือไปตรงหน้ากดดันให้อีกฝ่ายรีบนำเนื้อมาคืน

คนถูกมองแข็งค้างไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าต้องทำสิ่งใดต่อ ก่อนจะถูกคนข้างกายสะกิดให้ได้สติ

“เนื้อเจ้าเกี่ยวอันใดกับข้า” เฟิงทู่ทำทีเป็นไม่เข้าใจ เนื้อตกพื้นไปแล้วใช่ว่าจะกินไม่ได้อีก นำไปล้างให้สะอาดก็กินได้แล้ว ไม่เห็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่

เยว่อิงมองคนที่ไม่คิดจะคืนเนื้อให้ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เธอไม่โกรธเลย ไม่อะไรเลยด้วยซ้ำ คนตรงหน้าโมโหเพราะเข้าใจผิด ทว่ากลับไม่ยอมรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ

นิสัยแย่ที่สุด!!

“หากเจ้าไม่คืนเนื้อข้า ข้าคงต้องไปขอเนื้อกับเฟิงซือ ถึงตอนนั้นเขาจะคิดเช่นไรกันนะที่สตรีผู้หนึ่งเกิดความรู้สึกหึงหวงจนทำให้เนื้อแสนล้ำค่าเสียหาย” เยว่อิงกล่าวพร้อมหยักยิ้มมุมปาก

คนเช่นนี้โมโหหรือใช้อารมณ์ตอบกลับไปก็มีแต่ป่วยการ แก้เข็ดด้วยการทำให้อีกฝ่ายดูไม่ดีในสายตาคนที่ชอบย่อมดีกว่าโมโหกลับไปเป็นไหน ๆ

คนถูกข่มขู่ด้วยคำพูดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยังทำใจแข็งตอบกลับไป

“หึ..เจ้าคิดหรือว่าเฟิงซือจะเชื่อเจ้า? เจ้าที่ไม่มีดีอันใดเลยนะหรือ?” ไม่ว่าเปล่า เฟิงทู่ยังเผยแววตาดูแคลนออกมาด้วย

เยว่อิงยังคงยิ้ม ยิ้มให้กับความมั่นใจนักหนาของอีกฝ่าย พร้อมเอ่ยออกมาว่า

“เจ้ามั่นใจจริงหรือว่าเขาจะไม่เชื่อข้า? ข้าที่เขาถึงขั้นตามออกไปนอกเผ่า”

คนถูกตอบกลับหน้าเปลี่ยนสี ต้องการพูดออกมาอีกประโยคทว่ากลับถูกขัดจังหวะเสียก่อน

“ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าไม่ยอมให้เนื้อข้าก็ช่างเถิด แต่ต่อจากนี้อย่าได้มาหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน!” กล่าวจบหญิงสาวก็หันหลังก้าวไปชิดข้างกระโจมมากยิ่งขึ้นก่อนหย่อนตัวลงนอนบนพื้นเย็น ๆ

ขู่ไปเท่านี้คงเพียงพอแล้ว อีกฝ่ายคงจะกลัวเธอจนไม่กล้ามาทำให้รู้สึกระคายใจอีกแน่ ! หญิงสาวคิดพลางยิ้มเยาะใจในโดยที่ไม่รู้เลยว่าการแสดงออกของตนไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายกลัวเท่าใดนัก

คนพึงพอใจในการแสดงออกของตนนอนพลิกตัวไปมาบนพื้นดินเย็น ๆ ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างไม่มีที่นอนอยู่แล้วหรือเพราะโดนคนอื่นแย่งไปกันแน่ ทั้งที่คนในกระโจมต่างมีหนังสัตว์ปูนอนกันหมด แต่เธอกลับไม่มีอะไรเลย!!

เฮ่อ...นอกจากเรื่องปากท้องแล้วคงต้องหาวิธีทำที่นอนขึ้นมาด้วย เธอยังไม่อยากหนาวตายเพราะนอนพื้นเย็น ๆ หรอกนะ