ตอนที่ 20 เริ่มต้นทำงาน [2]

หญิงสาวคิดพร้อมยิ้มมีความสุข กวาดตามองซ้ายขวา มองหาเถาวัลย์ที่พอจะนำมามัดหญ้าเข้าด้วยกัน

“เสร็จแล้ว แล้วก็หิวข้าวมาก!!”

“กินผลไม้ไปก่อน”

“ต้าเกอ ต้าเกอคิดว่าเนื้อปลาจะอร่อยไหม?” เยว่อิงไม่สนใจคำพูดอีกฝ่ายแต่เลือกจะถามคำถามที่อยากรู้ออกไปแทน

“ปลา? อิงอิงหมายถึงปลาในลำธารนั้นนะเหรอ?”

“ใช่แล้ว อิงอิงอยากลองกินดู อยากรู้ว่าเนื้อปลาจะอร่อยและหวานล้ำอย่างที่ประวัติศาสตร์บอกหรือเปล่า”

“ปลาจับยากนะ”

หญิงสาวหรี่ตามองอีกคน เผยยิ้มร้ายออกมา “ต้าเกอช่วยได้ไม่ใช่เหรอ?”

คนถูกจับได้เผยยิ้มเล็กน้อยขยับปากเอ่ย “ถือไหวไหม?”

“ไม่ไหวต้าเกอจะช่วยเหรอ? แต่เอ๋...? ต้าเกอช่วยไม่ได้นี่” พูดออกไปพร้อมยักคิ้วหลิ่วตามอง

คนถูกหยอกล้อส่ายหัวยิ้ม ๆ

“หากชักช้าจะไม่พาไปแล้ว”

“ไม่เอานะ...ต้าเกออย่าแกล้งอิงอิง” เยว่อิงกล่าวพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยท่าทางออดอ้อน

“พอได้แล้ว ยอมแล้ว” เอไอมีชีวิตถูกอ้อนจนไปไม่ถูกทำได้เพียงส่ายหัวอ่อนใจ ยอมให้กับความขี้อ้อนตรงหน้า

“เห็นไหม ต้าเกอดีที่สุด!!” เยว่อิงกล่าวพร้อมก้มลงถือมัดหญ้าแบกขึ้นหลัง

“อึ๊บ!! หนักมากจริง ๆ ” หญิงสาวบ่นออกมาทั้งที่ยังยิ้ม แม้จะเหนื่อยและหนัก ทั้งยังใช้ชีวิตลำบากมากกว่าที่เคย แต่การได้ลองทำอะไรใหม่ ๆ โดนห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติ ความลำบากที่ว่ากลับไม่สามารถทำให้เยว่อิงรู้สึกท้อใจได้เลย

“อดทนหน่อยนะ ความลำบากมักจะนำมาซึ่งความสำเร็จที่สวยงาม” ต้าเกอเอ่ยปลอบคนแบกมัดหญ้าขึ้นหลัง ก่อนจะเปลี่ยนมาวางบนพื้นแล้วใช้วิธีลากกลับเผ่าแทน

“แบบนี้ดีกว่าแบกขึ้นหลังเป็นไหน ๆ” หญิงสาวพูดพร้อมหลุบตามองมัดหญ้า จากนั้นก้าวเดินไปด้านหน้าด้วยท่าทีสบายใจ

สายลมพัดผ่าน ต้นไม้ลู่ลม ภายใต้ท้องฟ้ากว้างใหญ่ หญิงสาวคนหนึ่งเดินฮัมเพลงอยู่เพียงลำพัง ท่าทางยามก้าวเดินเต็มไปด้วยความสบายใจ บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยจังหวะนิ่งสงบ ไร้ซึ่งสิ่งรบกวน ไร้ซึ่งท่าทีรีบร้อน

เยว่อิงเดินหันหลังกลับไปทางเผ่า ก่อนจะแวะไปยังทิศที่ลำธารปรากฏอยู่ ตอนเดินมารู้สึกว่าระยะทางนั้นแสนสั้นนัก ทว่าพอขากลับกับรู้สึกว่าระยะทางช่างไกลแสนไกล

ท่าทีสบายที่เห็นเป็นเพียงการปั้นหน้าอดทนเท่านั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเหนื่อยมาก!!

“ต้าเกออีกไกลไหม?” ถามออกไปพร้อมหย่อนตัวลงนั่งบนขอนไม้ ท่าทางปล่อยตัวไปตามแรงโน้มท่วงของโลก เยว่อิงพิงหลังบนรากไม้สูงใหญ่ เงยหน้ามองท้องฟ้าซึ่งถูกใบไม้บดบังทำให้มองเห็นเพียงเล็กน้อย

“เหนื่อยมาก หิวน้ำด้วย” พอเหนื่อยแล้วก็เริ่มงอแง เยว่อิงรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถก้าวขาต่อไปได้อีกแล้ว ขาทั้งสองข้างรู้สึกชาไปหมด จนอยากไถลตัวนอนลงบนขอนไม้เสียรู้แล้วรู้รอด

“อดทน”

“อีกแล้ว ต้าเกอบอกให้อดทนอีกแล้ว อิงอิงเหนื่อย เหนื่อยมาก ๆ”

ต้าเกอส่ายหัวเหนื่อยใจ เยว่อิงมักมีมุมเด็กเช่นนี้ซึ่งนาน ๆ ครั้งจะโผล่ออกมาให้เห็น ปกติแล้วอีกฝ่ายมักเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและตั้งใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตลอดสองวันมานี้อีกฝ่ายไม่ได้กินอาหารที่มีประโยชน์และเพียงพอต่อความต้องการหรือไม่ ถึงได้แสดงอาการเช่นนี้ออกมา

พอตรวจร่างกายดูก็พบว่าปริมาณน้ำตาลในร่างกายเริ่มไม่สมดุลขึ้นมาจริง ๆ

อาการนี้เรียกว่า อาการขาดของหวาน…

“มีอ้อยอยู่ไม่ไกล อยากกินไหม?”

“อยากกิน!!” เพียงเท่านี้ คนที่เมื่อสักครู่ยังนอนแผ่หลาบนรากไม้ใหญ่พลันดีดตัวขึ้นมาทันที ดวงตาอิดโรยเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับจนน่าตกใจ

“ต้าเกอ อยู่ไหน อ้อยอยู่ไหน ตอนนี้อิงอิงอยากกินอะไรหวาน ๆ จำได้ว่าอ้อยคือผลไม้ชนิดหวานของคนในอดีตใช่ไหม ลำต้นยาว ๆ เป็นปล้อง ๆ” สาธยายทุกอย่างออกมาเสียยาวยืดพร้อมท่าทางตื่นเต้นรอคอย

นัยน์ตาสุกสกาวกวาดมองโดยรอบอย่างสำรวจ

ต้าเกอมองความมีชีวิตชีวาตรงหน้าพลางคิดไปต่าง ๆ นานา น่าแปลกที่มีพืชซึ่งมีลักษณะคล้ายอ้อยอยู่ในยุคนี้ ทำเอาเขาไม่รู้แล้วว่า ความจริงแล้วยุคที่มาอยู่นั้นเรียกว่ายุคอะไรกันแน่ เพราะตามประวัติศาสตร์ที่ได้มีการศึกษาและบันทึก ไม่มีการกล่าวถึงยุคที่มนุษย์สามารถแปลงกายเป็นสัตว์ได้

ต้าเกอทั้งสงสัยและต้องการคำตอบ ทว่าไม่ว่าเขาจะพยายามประมวลผลและคิดค้นหาคำตอบมากแค่ไหน ด้วยข้อมูลและเทคโนโลยีที่มีจำกัดทำให้ไม่สามารถหาคำตอบจากข้อมูลเหล่านี้ได้

“ต้าเกอเหม่ออีกแล้ว หรือกำลังค้นหาอะไรอยู่” เมื่อเยว่อิงสัมผัสได้ว่าผู้ช่วยของเธอเหม่ออีกแล้วจึงเอ่ยสะกิดให้อีกคนได้สติ

ต้าเกอที่ได้สติขึ้นมาไม่พูดอะไรทำเพียงยิ้มให้เท่านั้น ก่อนจะขยับปากเอ่ย

“ตรงไปด้านหน้าสิบห้าก้าว เลี้ยวขวาก้าวตรงไปอีกยี่สิบก้าวก็เจอ หลังจากนี้จะคุยกันผ่านความคิดนะ”

“ทำไมเหรอ?” เยว่อิงเอ่ยถามพลางขยับขาเดินไปตามเส้นทางที่อีกฝ่ายบอก

“ต้าเกอ?” เมื่อไม่ได้รับคำตอบจึงหันมามองหน้า ทว่าคู่สนทนากลับทำเพียงยิ้มให้เล็กน้อยเท่านั้น

เยว่อิงเลิกคิ้วสงสัย ต้าเกอคิดจะทำอะไรของเขากัน

หญิงสาวครุ่นคิดเพียงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยผ่านไป ไว้ไปถึงคงได้รู้เอง ถึงอย่างไรต้าเกอก็คงไม่ปล่อยให้ตนพบเจออันตรายหรอก เพราะหากเธอตายก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะตายตามไปด้วย

ระหว่างที่เยว่อิงคิดและเดินไปตามทางที่ต้าเกอบอกเอาไว้ ไม่ไกลจากจุดที่หญิงสาวยืนอยู่มากนัก ความเคลื่อนไหวหนึ่งกำลังใกล้เข้ามา