ตอนที่ 19 เริ่มต้นทำงาน [1]

เยว่อิงไม่เคยรู้สึกว่าการนอนหลับนั้นเป็นเรื่องยากจนถึงเมื่อคืนที่ผ่านมา

พื้นเย็น ๆ แข็ง ๆ ไม่เหมาะกับการนอน สายลมที่พอพัดแรงขึ้นมาหน่อยก็สามารถทะลุผ่านกระโจมเข้ามาด้านใน กระแทกกับผิวหนังทำเอาตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาแทบไม่ได้นอน!

ตื่นขึ้นมายังพบเจอกับอาการปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างกายของตน ถึงความจริงจะไม่ใช่ก็เถอะ

เยว่อิงขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกเกียจคร้าน ไม่อยากจะลุกไปไหนเลย อยากจะนอนให้เต็มอิ่ม แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า ถึงจะล้มหัวนอนลงไป สิ่งที่รอรับอยู่ก็มีเพียงพื้นดินแข็ง ๆ เย็น ๆ เยว่อิงก็ไม่อยากจะนอนต่อแล้ว

“อิงอิง วันนี้คงต้องทำที่นอน ไม่อย่างนั้นแย่แน่เลย” ต้าเกอเอ่ยพร้อมตรวจดูร่างกายของผู้ถือครอง ค่าร่างกายที่ตรวจออกมาได้พบว่ามีความเหนื่อยล้าและนอนไม่หลับผสมอยู่ด้วย แต่ถึงจะไม่ตรวจเขาก็มองเห็นผ่านสีหน้าอิดโรยของอีกฝ่าย

“ง่วนอนมาก!!”

“ไว้หาที่นอนและผ้าห่มได้แล้วคงสบายมากกว่านี้” คนฟังพยักหน้าขึ้นลงทำเอาคนในกระโจมมองมาด้วยความสงสัย

ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยปากคุยด้วย

เยว่อิงที่สลัดอาการสะลึมสะลือออกไปจนเกือบหมดแล้วขยับตัวลุกขึ้น คนที่เหลือยังคงจ้องมองมาอย่างสำรวจ คนถูกมองเมินท่าทางเหล่านั้น ก้าวเดินออกจากกระโจมไม่เอ่ยปากพูดกับใครก่อนเช่นเดียวกัน

สิ่งแรกที่เยว่อิงเลือกจะทำคือ เดินไปยังจุดเดิมที่พบเฟิงซือเมื่อวาน หญิงสาวต้องการไปล้างหน้าให้ตนเองรู้สึกสดชื่นขึ้น หย่อนตัวนั่งกินบลูเบอร์รี่ที่เก็บได้เมื่อวาน พอมีแรงขึ้นมาแล้วจะได้ออกตามหาหญ้าที่พอจะนำมาทำเป็นที่นอนได้

“ต้าเกอรู้จักวิธีทำที่นอนใช่ไหม?”

“รู้ มีข้อมูลอยู่”

“ดีเลย ฉันไม่อยากนอนพื้นแข็ง ๆ แล้ว ต้าเกอรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง ทั้งแข็ง ทั้งนอนไม่สบาย ขยับตัวทีก็แสบผิวไปหมด ดูสิแดงเลย ไม่คิดว่าร่างกายคนคนนี้จะอ่อนแอขนาดนี้ ก่อนหน้านี้อยู่รอดมาได้ยังไงกันนะ...” พอบ่นจบหญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างปลงตก

ตนมองเห็นความทรงจำของเจ้าของร่าง รับรู้เรื่องราวต่าง ๆ มาพอสมควร แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมองเห็น ทว่าก็เลือกที่จะไม่หาคำตอบในสิ่งที่อธิบายไม่ได้

อย่างที่ต้าเกอบอก ทุกอย่างคงเรียกได้ว่า ปาฏิหาริย์

เมื่อปลงถึงสิ่งที่รับรู้และรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว เยว่อิงจึงหยัดขึ้นเดินเข้าป่าอีกครั้ง เดินเข้าป่ามาสองสามครั้งแล้ว แต่สำหรับเยว่อิงยังคงรู้สึกเหมือนพึ่งเข้ามาครั้งแรก

หญิงสาวตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้สัมผัสกับความเย็นสบาย สอดสายตามองความร่มรื่น พร้อมเผยยิ้มพลางคิดว่า

ธรรมชาติเนี่ยดีกว่าที่คิดไว้มาก ดีกว่าภาพเสมือนที่ต้าเกอแสดงให้เห็นหลายเท่า

หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความสุขเดินลัดเลาะไปตามทางเพียงลำพัง โดยมีต้าเกอคอยตรวจสอบความปลอดภัยในระยะหนึ่งกิโลเมตรให้ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดอันตรายขึ้นอย่างกะทันหัน

เยว่อิงมีความสุขมาก ทุกครั้งที่สัมผัสมือลงปลายยอดหญ้าหรือมองเห็นว่าทางด้านหน้านั้นมีต้นไม้แปลกตาปรากฏอยู่ใบหน้าหญิงสาวจะถูกแต่งแต้มด้วยความตื่นเต้นยินดี แต่ก่อนจะยื่นมือออกไปจับต้นไม้ที่ไม่รู้จัก ต้าเกอจะเป็นคนคอยตรวจสอบว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นอันตรายหรือไม่

ต้าเกอของเธอสุดยอดที่สุด!! หากไม่มีต้าเกอเยว่อิงคงไม่กล้าออกมาเดินเล่นเพียงลำพังเช่นนี้ หญิงสาวคงจะขอให้ใครสักคนในเผ่าที่ดูจะยอมให้ความช่วยเหลือออกมาเป็นเพื่อน

เดินลัดเลาะเข้ามาในป่าได้สักระยะหนึ่ง เธอก็พบของที่ตามหา สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือหญ้าที่พอจะนำไปทำเป็นที่นอนได้

“จะเก็บไปยังไงดี หรือต้องใช้มือเด็ดออกมาทีละใบ” เยว่อิงเอ่ยถามพร้อมเดินรอบกอหญ้าตรงหน้า

หญ้ามีลักษณะแบนเรียบยาว ไม่มีขนเล็ก ๆ จับลงไปให้ความรู้สึกหยาบเล็กน้อย

“ทำมีดขึ้นมาสิแล้วดัดออกมาทีละกอ”

“โห กว่าจะเสร็จ รู้อย่างนี้ไม่เอามีดให้เขาไปก็ดีหรอก” เยว่อิงบ่นอุบ ไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะก้มลงเด็ดหญ้าออกมากำหนึ่ง

“เจ้าของร่างสูงไม่มาก ใช้หญ้าประมาณสิบกอน่าจะพอ” กล่าวจบก็วางหญ้าลงข้างตัวก่อนจะก้มลงไปเด็ดขึ้นมาอีกกำ

หญิงสาวทำอยู่เช่นนี้ไม่รู้จักเหนื่อย พอเห็นว่ากองหญ้าที่เด็ดมาซ้อนกันไว้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความสุข

ใช้เวลาไปราวหนึ่งชั่วยามในที่สุดหญ้าก็เพียงพอสำหรับทำที่นอน

“ต้องนำไปตากก่อนใช่ไหม? แล้วแบบนี้ต้องใช้เวลากี่วันเหรอ แต่ว่าไม่ใช่ต้าเกอบอกว่าจะทำให้เสร็จวันนี้เหรอ?”

“คนที่บอกจะทำให้เสร็จวันนี้คืออิงอิง ไม่ใช่ต้าเกอ” อีกฝ่ายบอกปัดพร้อมสีหน้าจริงจัง

เยว่อิงหรี่ตาหยุดคิด

“อ่ะ...จริงด้วย! โหยแบบนี้ก็ต้องนอนบนพื้นอีกคืนนะสิ แย่มาก ๆ” พูดพลางส่ายหัวไปมา

“อย่าพูดให้มากความ ตากแดดสองสามวันก็ใช้ได้แล้ว จากนั้นค่อยนำมาสานขึ้นรูปก็จะได้ที่นอน” เยว่อิงพยักหน้ายิ้ม ๆ คาดหวังถึงสิ่งที่จะทำต่อจากนี้

พึ่งจะเคยลองทำที่นอนเองครั้งแรก ไม่รู้ว่าพอถึงตอนนั้นที่นอนจะออกมาเป็นรูปร่างแบบไหนจะนอนได้ไหม แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!!