LOGIN“กระบวนการประสานร่างเสร็จสมบูรณ์ จิตวิญญาณและร่างกายประสานเข้าด้วยกันร้อยเปอร์เซ็นต์ จากนี้จะเป็นการปลุกผู้ถือครองเอไออัจฉริยะหมายเลข 000246 ให้ตื่นขึ้น เริ่มต้นกระบวนการดึงสติ”
“เนื่องด้วยระบบป้องกันการแทรกแซงจากปัจจัยภายนอกจึงได้มีการปิดกั้นความรู้สึกและสติของผู้ถือครอง กระบวนการปลุกสติจะเริ่มขึ้นในอีก”
สิบ...เก้า...แปด...เจ็ด...สาม...สอง
หนึ่ง...
“เฮือก!!”
“กระบวนการปลุกสติเสร็จสิ้น ผู้ถือครองเยว่อิงยินดีต้อนรับกลับมา”
สิ้นสุดเสียงของต้าเกอ คนที่ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเอาแต่นอนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ตื่นขึ้น ไม่ขยับตัว มีเพียงลมหายใจเข้าออกบ่งบอกว่ายังมีชีวิต บัดนี้เปลือกตาขยับเปิดขึ้นแล้ว
เยว่อิงนอนนิ่ง มีเพียงเปลือกตาขยับขึ้นลงสายตาเลื่อนลอยกวาดมองโดยรอบ ท่าทางดูเหม่อลอยไร้สติ ทว่าหลังผ่านไปราวหนึ่งห้านาทีความเลื่อนลอยเหล่านั้นพลันเปลี่ยนไป
ดวงตาปรือปรอยเริ่มกลับมามีชีวิตชีวา ก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกสงสัย ความสงสัยนั้นส่งผ่านไปยังต้าเกอ แล้วเสียงเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอก็ดังขึ้น
“จากการสำรวจตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา พบว่าจิตวิญญาณของอิงอิงเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของใครอีกคน พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยป่า ความมีชีวิตชีวาซึ่งเรียกกันว่า ธรรมชาติ ทว่าภูมิประเทศและโครงสร้างของเผ่าพันธุ์โดยรอบนี้กับไม่ตรงกับประวัติศาสตร์ใด ทำให้ไม่สามารถระบุได้ว่าตอนนี้พวกเราอาศัยอยู่ในยุคสมัยใด”
“ต้าเกอ แค่ก ๆ” คนที่ขยับตัวลุกขึ้นยกมือขึ้นจับคอ ลำคอรู้สึกเจ็บแสบอีกทั้งน้ำเสียงยังแหบแห้ง
“เนื่องจากร่างกายไม่มีการขยับตัว ส่งผลให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงเล็กน้อยทำให้รู้สึกอ่อนเพลีย จะเริ่มกระบวนการกระตุ้นกล้ามเนื้อโปรดรอสักครู่”
สิ้นสุดเสียงประกายบางอย่างพลันแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างราวกับโดนไฟช็อต ก่อนความเมื่อยล้าเหล่านั้นจะลดน้อยลง
คนพึ่งฟื้นเหยียดขาตรงยาว มือสองข้างค้ำอยู่บนพื้น ดวงตากวาดมองไปมา ขยับปลายเท้าทำความคุ้นเคย
“จากการวัดระดับความสัมพันธ์ในร่างกาย พบว่าร่างกายเริ่มขาดน้ำ อิงอิงจำเป็นต้องกินน้ำตอนนี้”
“ไปที่ไหน?” แม้จะยังสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เยว่อิงก็เลือกจะทำตามคำแนะนำของต้าเกออย่างว่าง่าย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ตื่นตระหนก แต่เพราะเธอยังมีต้าเกอจึงพอจะสงบสติได้ หากไม่มีอีกฝ่ายเธอคงสติหลุดไปนานแล้ว
สำหรับเยว่อิงนอกจากต้าเกอจะเป็นผู้ช่วยสารพัดประโยชน์แล้ว อีกฝ่ายยังเป็นเสมือนคนในครอบครัว เมื่อคิดได้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียว อาการตื่นตระหนกระคนหวาดระแวงเหล่านั้นจึงเบาบางลง
คนพึ่งตื่นขยับตัวลุกขึ้นก้าวเดินไปตามทางที่ต้าเกอบอก การปรากฏตัวของเธอเรียกความแปลกใจให้ผู้พบเห็น พวกเขาเอาแต่มองไปยังคนที่พึ่งจะตื่นขึ้นมาในรอบหลายวัน
แม้ช่วงแรกความรู้สึกของพวกเขาจะเต็มไปด้วยสงสัย อยากรู้อยากเห็น ทว่าพอเวลาผ่านไปความรู้สึกเหล่านั้นพลันเบาบางจนไม่เหลือความรู้สึกใด ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงคนในเผ่าคนหนึ่ง ไม่ได้สำคัญต่อการคงอยู่ของเผ่ามากนัก จะอยู่หรือไปล้วนไม่มีผลกระทบใดต่อพวกเขา แล้วจะให้เอาเวลาในการหาอาหารไปสนใจนางซึ่งไม่มีประโยชน์อันใดจึงเป็นไปไม่ได้
แม้จะไม่สนใจมากนักว่าจะอยู่หรือตาย แต่เมื่อเห็นว่าฟื้นแล้วจึงอดมองด้วยความอยากรู้ไม่ได้
คนถูกมองไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น นอกจากกวาดตามองเพียงครู่หนึ่งแล้วถอนสายตากลับมา สิ่งที่ได้จากการมองเพียงครู่หนึ่งคือจำนวนคนซึ่งมีไม่ถึงสิบคน และสายตาไม่เป็นมิตร
ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบมากนัก...
ด้วยความสงสัยว่าจำนวนคนมีเท่านี้จริงหรือ หญิงสาวจึงเอ่ยถามต้าเกอถึงได้รู้ว่ามีคนที่จำนวนหนึ่งออกไปหาอาหาร
กล่มคนที่นางเห็นถูกเรียกว่า เผ่าเฟิง เป็นชนเผ่าที่ใช้ชีวิตด้วยการออกล่าสัตว์ เก็บของป่ากินประทังชีวิต เป็นกลุ่มคนที่ไม่รู้ว่าจะสามารถเรียกว่ามีอารยธรรมได้ไหม เพราะทุกตารางนิ้วของสายตาต่างเต็มไปด้วยความล้าสมัยแตกต่างจากยุคสมัยของเธอหลายเท่า
ชนเผ่าเฟิงมีการแบ่งแยกคนออกเป็นสองกลุ่มหลัก โดยสองกลุ่มหลักนี้จะแบ่งออกเป็นกลุ่มนักรบ คือคนที่มีพละกำลังมากกว่าอีกกลุ่มหนึ่ง กลุ่มนี้จะรับหน้าที่ล่าสัตว์ ส่วนกลุ่มที่มีพละกำลังน้อยกว่า ซึ่งส่วนมากจะเป็นเด็กและคนแก่ กลุ่มนี้จะรับหน้าที่ออกไปหาของป่ากลับมาให้คนในเผ่า
“ท่านพ่อข้าไม่เอาแล้ว ข้าจะหาสิ่งใหม่มาให้ท่านแม่”เฟิงซือพยักหน้าให้บุตรชาย แล้วเดินห่างออกไปจากบริเวณนี้“ท่านแม่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมขอรับ”น้ำเสียงเฟิงเหมายังคงรู้สึกผิด เด็กชายตัวน้อยไม่รู้ว่าเพราะอะไรมารดาถึงได้มีอาการเช่นนี้หลังเห็นสัตว์ตัวน้อยที่เขานำกลับมาเด็กชายยังคงรู้สึกเสียดายและตัดใจได้ไม่ขาด แต่เมื่อช่างน้ำหนักดูแล้วมารดาย่อมสำคัญกว่าเจ้าสิ่งนั้นสัตว์ป่าตนสามารถหามาให้มารดาใหม่ได้ แต่หากมารดาเป็นอะไรไป เขาคงไม่สามารถให้ภัยตนเองเยว่อิงมองเห็นความรู้สึกผิดในนัยน์ตาตรงหน้า จึงยื่นยกมือโอบกระชับไหล่เล็กทั้งสอง ตบเบา ๆ“อย่าได้รู้สึกผิดเลย เป็นแม่เองที่ใจไม่แข็งพอ”“ลูกไม่เข้าใจ”หญิงสาวผละเด็กชายตัวน้อยออกห่าง เผยยิ้มอ่อนโยนขยับปากเอ่ย“คนเก่งของแม่ เงยหน้ามองแม่หน่อยสิ”เด็กชายเงยหน้ามอง ท่าทางประหม่าเล็กน้อย“ลูกอยากรู้ใช่ไหม เช่นนั้นแม่จะบอกกับเจ้า แต่ต้องรอให้ท่านพ่อของเจ้ากลับมาก่อน”เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าเข้าใจเมื่อจัดการบุตรชายได้แล้ว เยว่อิงจึงหันไปหาเฟิงฮัว บุตรชายของเฟิงหู่“เฟิงฮัว น้าขอโทษที่ทำให้เจ้าหวาดกลัว วันนี้กลับไปหาพ่อเจ้าก่อน วันหลังค่อยมาเล่นกับเฟิงเหมา
“ท่านแม่ ดูนี่ ดูว่าข้าได้อะไรกลับมา!”เสียงตื่นเต้นดีใจของเด็กชายตัวน้อย ทำให้สองสามีภรรยาที่กำลังกอดรัดแสดงความรักต่อกันกลางวันแสก ๆ กระเด้งตัวออกจากกันทันทีเยว่อิงผู้ถูกเรียกขานรีบยืนขึ้น ในขณะที่เฟิงซือหันไปจัดการตนเองให้เจ้าสิ่งนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นมาสงบลง“เฟิงเหมาได้อะไรมาหรือลูก”หญิงสาวเอ่ยถาม พร้อมก้าวออกจากบ้าน“ดูสิขอรับท่านแม่ ข้ากับเฟิงฮัวได้เจ้าสิ่งนี้มาขอรับ !”สิ่งที่เด็กชายตัวน้อยยกให้เยว่อิงดูทำหญิงสาวเกือบทรุดตัวลงพื้นไปทั้งอย่างนั้น เฟิงเหมาเห็นมารดาคล้ายคนกำลังจะเป็นลมพลันโยนสิ่งมีชีวิตในมือทิ้ง ขยับก้าวเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง“ท่านแม่เป็นอะไรไปขอรับ !?”เด็กชายตัวน้อยรีบก้าวเข้าไปประคองมารดา ในขณะที่เฟิงซือรีบก้าวออกมาพยุงคู่ครอง“เฟิงเหมาลูกทำอะไรเหตุใดแม่เจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้”น้ำเสียงนิ่งเงียบของบิดาทำเด็กชายตัวน้อยชะงักมือที่ยื่นออกมาท่านพ่อโกรธแล้ว...ท่านพ่อที่มักจะอ่อนโยนกับตนอยู่เสมอ แต่หากเกิดเรื่องกับท่านแม่ท่านพ่อก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคน กลายเป็นคนน่ากลัวจนเขาไม่อยากเข้าใกล้คนถูกเอ่ยถามก้มหน้าหงุด มือทั้งสองกำเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่น“เฟิงเหมา”เสียงกดต่ำข
“เยว่อิงเจ้าทำอะไรกินหรือ ? ข้าได้กลิ่นหอมออกไปถึงด้านนอก”“ท่านพ่อ !” เด็กชายตัวน้อยนัยน์ตาเป็นประกาย กระโดดลงจากเตียงหลังใหญ่ก้าวออกไปเปิดประตูต้อนรับบิดาเฟิงซือกอดบุตรชายตัวน้อยที่กระโดดเข้าใส่เอาไว้แน่น ก่อนจับยกขึ้นสูงวางไว้บนไหล่“เจ้าตัวน้อยวันนี้ไม่ออกไปเล่นข้างนอกหรือ ?”“ยังขอรับ ลูกกำลังรอกินข้าวกับท่านแม่”“หึ แสดงว่าเพราะยังไม่อิ่มถึงยังไม่ออกไปสินะ”เด็กชายพยักหน้าขึ้นลง พยายามก้าวลงจากไหล่บิดาเฟิงซือเห็นเช่นนั้นจึงยอมปล่อยลูกลงก่อนจะเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างคู่ครองคำเรียกขานและคำลงท้าย เยว่อิงล้วนเป็นคนสอนพวกเขา หญิงสาวเอ่ยสอนและบอกว่าควรเรียกขานใครว่าอย่างไร แม้จะไม่ได้อธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัด แต่ทุกคนกลับเต็มใจทำตามที่นางบอกล่าวด้วยรู้สึกว่าการพูดมีคำลงท้ายเช่นนี้ดูดียิ่งนักชายหนุ่มผู้มาใหม่หลังหย่อนตัวลงข้างคู่ครองแล้วไม่ได้รับการตอบรับดังเช่นทุกวันพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันหน้าไปเอ่ยถาม“เยว่อิงเจ้าเป็นอะไรไปหรือ ? เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ไม่ดี”หญิงสาวหันมองคนข้างกายตาขวาง ก่อนจะหันไปใช้สายตาปกติมองบุตรชาย “เฟิงเหมาออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะลูก แม่
“ท่านแม่ ท่านพ่อเก่งกาจถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?”“แล้วลูกมองท่านพ่อเป็นเช่นไร”เด็กชายตัวน้อยครุ่นคิด ยกมือขึ้นจับปลายคางคิ้วขมวดเข้าหากันคนเป็นมารดาเผยยิ้มขำหันไปขยับมือคนกับข้าวในหม้อวันนี้เฟิงซือออกไปล่าสัตว์ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าแล้วแต่ชายหนุ่มกลับยังคงทำเหมือนที่เคยทำมาตลอด แตกต่างเพียงแค่การออกไปล่าสัตว์ไม่ได้ออกไปล่าบ่อยครั้งนักเหมือนอย่างเคย แต่จะออกทุก ๆ สี่หรือห้าวันแทนนับตั้งแต่ขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าเวลาก็ผ่านไปร่วมหกปี ตอนนี้ทั้งสองคนนอกจากจะเป็นคนดูแลเผ่า ยังกลายเป็นผู้ปกครองเด็กชายตัวน้อยลูกชายตัวน้อยของพวกเขาเกิดมาพร้อมระดับพลังของนักรบระดับหนึ่ง นับตั้งแต่มีเผ่าเฟิงถือว่าเป็นครั้งแรกที่มีเด็กเป็นนักรบตั้งแต่เกิดคนในเผ่าตื่นเต้นกับการเกิดมาของบุตรชายตัวน้อยคนนี้มาก ถึงขั้นเลี้ยงฉลองกันสองวันสองคืน ทำเอาเนื้อที่เก็บไว้หมดไป ร้อนถึงนักรบเผ่าต้องออกไปล่าสัตว์มาใช้ในการทำอาหาร เพราะสัตว์ที่เลี้ยงดูไว้จะฆ่าเฉพาะยามจำเป็น หรือฆ่าในช่วงเวลาที่เหมาะสม แต่ถึงกระนั้นใบหน้าพวกเขาก็หาได้ไม่พอใจ ทุกคนต่างชื่นชอบการออกไปล่าสัตว์ ใช้ชีวิตอยู่กับป่าเช่นเดิม ทั้งที่ความเป็นอย
“เฟิงซือนับจากนี้สิ่งที่เจ้าจะต้องรับผิดชอบนั้นไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าและคู่ครอง แต่เจ้าต้องรับผิดชอบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนในเผ่า เจ้ายินดีดูแลคนในเผ่าหรือไม่”“ข้ายินดี”น้ำเสียงชายหนุ่มทั้งหนักแน่นและทรงพลังหลังคำพูดนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป บริเวณลานกว้างพลันรู้สึกเย็นสบาย พลังในร่างกายของคนในเผ่าโดยรอบคล้ายถูกกระตุ้นให้สูงขึ้น ราวกับว่าเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังอวยพรพวกเขาอยู่คนในเผ่าต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนนัยน์ตาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกเลื่อมใสเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังร่วมยินดีกับพวกเขาใช่หรือไม่ ?เยว่อิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวสงสัยในการกระทำของเจ้าตุ่นน้อยจนต้องเอ่ยถาม‘เหตุใดถึงใช้พลังไม่บอกกล่าว’‘ข้าเพียงต้องการอวยพรคู่ครองของเจ้า ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่ ?’‘ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเห็นสีหน้าประหลาดใจของคนในเผ่าถึงได้ทำเช่นนี้หรือ ?’‘เจ้าก็รู้’‘ใช่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบทำอะไรไร้สาระ’เทพผู้ถูกต่อว่ามีสีหน้าบึ้งตึง ทว่าคำพูดต่อมาของนางกลับทำให้เขากลั้นยิ้ม‘แต่ก็ทำได้ไม่เลว’เทพผู้น้อยใจเมื่อสักครู่ปิดปากเงียบ หันหลังหนีไม่ยอมมองหน้ากัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจหลบสายตาของนางท
“เฟิงซือเจ้ายินดีจะเป็นหัวหน้าเผ่าหรือไม่”คำพูดของเฟิงสงกระตุ้นให้คนโดยรอบหยุดมอง พวกเขาไม่ประหลาดใจในคำพูดของหัวหน้าเผ่าเท่าใดนัก ในเมื่ออีกฝ่ายอายุมากแล้วจะยอมถอยปล่อยให้คนหนุ่มกว่าขึ้นแทนตำแหน่งถือเป็นเรื่องสมควรพวกเขาล้วนเคยคิดว่าอีกไม่นานเฟิงซือคงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าแทนหัวหน้าเผ่าคนเดิม เพราะชายหนุ่มแข็งแกร่งที่สุดในเผ่า อีกทั้งความสามารถยังมีมากกว่า นอกจากนี้คู่ครองของเขายังเป็นถึงผู้ส่งสารของเทพแห่งสรรพสัตว์ การจะยกตำแหน่งให้เขานั้นไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไรคนในเผ่าล้วนเห็นด้วยทั้งหมด จะมีก็แต่ชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่งไร้ปฏิกิริยาไม่ใช่ว่าเขาไม่ยินดีในตำแหน่งหัวหน้าเผ่า ทว่าเขาเพียงไม่เคยคิดว่าตำแหน่งจะตกมาถึงตนรวดเร็วเพียงนี้คนถูกจับจ้องหันมองคนรอบข้าง ทุกคนต่างพยักหน้าให้เขาราวกับยอมรับได้แล้ว“ท่านหัวหน้าท่านพูดจริงหรือ ? ข้า ตัวข้า”ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ข้าพูดจริง เจ้าเหมาะสมยิ่งนัก อีกทั้งคู่ครองของเจ้ายังเป็นคนโปรดของเทพแห่งสรรพสัตว์จะให้อยู่ตำแหน่งต่ำกว่าข้าได้อย่างไร”“แต่ว่า...”แม้ชายหนุ่มจะเห็นด้วยในความคิดของอีกฝ่าย ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความเกรงใจเฟ







