ตอนที่ 10 ภัยพิบัติหนานเจียง

เมื่อเข้าเขตเมืองหนานเจียง ภาพสองข้างทางยิ่งตอกย้ำว่าฉันหลงมาในยุคโบราณจริงๆ ชาวบ้านเนื้อตัวมอมแมมผมเผ้ายุ่งเหยิง ผอมแห้งหนังติดกระดูก ที่น่าสลดใจเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ คือถนนทุกสายกลายเป็นสุสานมีชีวิต! ชาวบ้านล้มป่วยนอนระเกะระกะ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังอยู่ทั่วทุกทิศ

ไร้ซึ่งการช่วยเหลือใดๆ ไร้ซึ่งน้ำ ไร้ซึ่งอาหาร บางคนนอนหายใจรวยริน เด็กและคนชราบางคนนอนแน่นิ่งไปแล้ว เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงม และบางบ้านถึงกับขนาดเอาลูกที่กำลังจะสิ้นลมไปแลกกับอาหารเพียงนิดเพื่อประทังชีวิตให้แก่คนที่เหลือในครอบครัว แม้บางครอบครัวทางการจะเข้าไปช่วยเหลือทันแต่ไม่กี่วันความหิวโหยก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง บิดามารดาก็ต้องสละใครบางคนหรือแม้กระทั่งชีวิตตัวเองเพื่อให้อีกหลายชีวิตมีทางรอดอยู่ดี

ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย ความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว ความหดหู่และความว่างเปล่าที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับหมอกพิษ!

นี่มันโลกบ้าอะไร ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย จะว่าไปฉันโชคดีที่ได้เกิดในยุคสมัยใหม่ที่ไม่มีโรคระบาดเช่นนี้ แต่แล้วทำไมต้องย้อนมาในยุคที่โหดร้ายแบบนี้อีกกกกก อ้ายสัตว์เทพมู่มู๋เฮงซวย เอาแต่ใจ ไร้ยางอาย

เมื่อมาถึงที่ว่าการที่ตอนนี้เป็นเขตกักกันคนป่วยชั่วคราวไปแล้ว มู่เฉินอ๋องสั่งการเหล่าทหารทันที

“หาพื้นที่โล่งตั้งค่ายพักพิงชั่วคราวเพิ่ม เร่งระดมหมอทหารให้การรักษาผู้ป่วยโดยด่วน”

จำนวนผู้ป่วยมีมากเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือไหว ฉันสังเกตุเห็นว่าแม้แต่หมอทหารเองก็มีท่าทีหวาดกลัวและไม่แน่ใจในวิธีการรักษา สายตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังไม่ต่างจากชาวบ้าน

“เจ้าจะช่วยอย่างไร?” ดวงตาลุ่มลึกดุจห้วงน้ำวนของมู่เฉินหันมาจับจ้องฉันราวกับจะบอกว่า

'ถึงเวลาที่เจ้าต้องพิสูจน์ตัวเองแล้ว'

"ท่านอ๋อง ข้าพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้างก็จริง แต่หากไม่ได้เห็นผู้ป่วยก่อนข้าก็ไม่รู้ว่ามันคือโรคชนิดใดขอรับ"  

‘ฉันเป็นคนไม่ใช่เทพที่จะเสกให้ทุกคนหายป่วยในบัดดลได้ บ้าป่าวฟะ!’

มู่เฉินมองฉันตั้งแต่หัวยันปลายเท้าเหมือนมองตัวประหลาดอย่างไม่ไว้ใจ เสื้อผ้ากับกระเป๋าที่ไม่เหมือนใครทำให้เขาระแวงมันก็ไม่แปลกหรอก

“ได้” เขารับคำสั้นๆ

“ท่านอ๋อง! คุณชายผู้นี้คือผู้ใดกันขอรับ?” ชายแก่คนหนึ่งในกลุ่มหมอหันมองฉันด้วยสายตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง

“เชลยของข้า” มู่เฉินตอบเรียบ ๆ ราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัย

“นี่ จ้าวหมิง หัวหน้าหมอทหารประจำเมืองหนานเจียง “

มู่เฉินอ๋องแนะนำนิดหน่อย ส่วนฉันก็ก้มคำนับเล็กน้อยเพื่อเป็นการทำความเคารพผู้อาวุโสกว่า เลียนแบบเขามาน่ะ

“ข้าชื่อ หลินซินเยว่ ขอรับ”

หัวหน้าหมอทหาร จ้าวหมิง ชายชราผู้มากประสบการณ์อีกตัวละครในนิยายน้ำเน่าสินะ ดูท่าไม่พอใจฉันเข้าแล้วคงอิจฉาที่ท่านอ๋องให้ความสำคัญแหละ คิดว่าซินเยว่คนนี้จะสนเหรอ การเอาชีวิตรอดสำคัญสุดย่ะ

“ดูเจ้าอายุยังน้อย จะรู้เรื่องเกี่ยวกับโรคระบาดได้อย่างไร หรือเจ้าเคยเรียนแพทย์มาอย่างนั้นหรือ”

นั้นไงคำถามตัวอิจฉา คำถามเหยียดคนมาแระ

“ก็เคยเรียนแพทย์มาบ้างขอรับ ซึ่งในตำรามีระบุโรคระบาดอยู่หลายโรค โรคที่ระบาดอยู่ในตอนนี้อาจจะเป็นหนึ่งในหลายโรคที่ข้าเคยอ่านมาก็ได้ขอรับ”

ตำราแพทย์ในโลกของฉันมันสะสมความรู้มาเป็นพันปีเชียวนะ พวกความรู้เท่าหางอึ่งอย่างพวกเจ้าเทียบไม่ได้หรอก

“เจ้าจะบอกว่า แค่เคยอ่านในตำรา ไม่เคยรักษาคน ก็สามารถแก้ไขโรคระบาดนี้ได้แล้วอย่างนั้นหรือ”

จ้าวหมิงหัวเราะเยาะหยัน

“จะได้หรือไม่... ต้องให้ข้าได้พบผู้ป่วยไม่เช่นนั้นจะวินิจฉัยได้อย่างไรว่าเป็นโรคระบาดชนิดใด ร้ายแรงแค่ไหนขอรับ”

ฉันตอกหน้าคนแก่หัวคร่ำครึ

“พวกข้าเป็นหมอมานานนับสิบปี ยังไม่เคยพบเจอโรคเช่นนี้ เจ้าจะอวดเก่งเกินไปหรือไม่!”

หมาเฒ่าจ้าวหมิงยังคงไม่ยอมแพ้

“ข้าร่ำเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าสมุนไพรอะไรล้วนรู้แจ้งทุกชนิด เป็นหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในค่ายทหารแห่งนี้ ไม่ว่าผู้ใดเจ็บป่วยอย่างไรต้องมารักษากับข้าทั้งสิ้น เจ้าเป็นแค่เด็กดูก็รู้ว่าอายุไม่ถึงยี่สิบปี แถมยังไม่เคยเรียนหมอ แค่อ่านในตำราจะมีความรู้มากกว่าข้าไปได้อย่างไร!”

 ฉันเอือมระอาตัวละครปลายแถวเช่นนี้ที่สุด