LOGINShare
ตอนที่ 11 ภัยพิบัติหนานเจียง
publish date:
2026-08-02 08:35:45“ข้าไม่ได้อวดเก่ง เพียงแต่ขอให้ข้าได้เห็นผู้ป่วย ก็สามารถระบุโรคและป้องกันได้อย่างทันท่วงทีขอรับ”
ฉันเริ่มรู้สึกเบื่อกับความดื้อรั้นของคนแก่โบราณ
“ข้ากลัวว่าเจ้าจะทำให้โรคยิ่งระบาดมากขึ้นนะสิ เจ้าหนู... อย่าอวดเก่งนัก หากมิอาจรักษาได้ก็จงยอมรับ อย่าทำให้เสียเวลาไปมากกว่านี้เลย” เสียงข่มขู่กระด้างขึ้นเล็กน้อย
“ถ้ารักษาไม่ได้ ข้าก็จะยอมตายอยู่ที่นี่!”
ฉันหงุดหงิดแล้วนะ มองท่านอ๋องเพื่อให้เขารีบตัดสินใจว่าจะให้ฉันพบผู้ป่วยหรือไม่ หากช้าไปกว่านี้อาจไม่ทันการณ์!
“หลีกทาง! ข้าจะพาเขาไปพบผู้ป่วย!”
ชัดเลยท่านอ๋องก็คงรำคาญพวกขี้อิจฉาเข้าแล้ว
เป็นไงละตาเฒ่าหมอถึงฉันจะเป็นเชลยแต่เขาก็ยังหวังพึ่งฉันอยู่นะ
“เดี๋ยวก่อนท่านอ๋อง! ข้าขอถามหมอทุกท่านว่า พวกท่านได้ป้องกันตัวอย่างไรบ้างในระหว่างที่ไปพบผู้ป่วยขอรับ”
เราจะไปกันแบบนี้ไม่ได้ท่านเจ้าน้ำแข็ง เชื้อโรคนะไม่ใช่วิตามินดีหากอาบเข้าไปได้สู่ขิตแพ็คคู่แน่
“พวกเราสวมถุงมือก่อนสัมผัสผู้ป่วย และล้างมือหลังสัมผัสผู้ป่วย รวมถึงใช้ผ้าปิดปากปิดจมูกทุกครั้ง เจ้าถามเช่นนี้คิดว่าพวกเราที่เป็นแพทย์จะไม่รู้วิธีป้องกันตัวเองรึ!”
จ้าวหมิงตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทำให้หมอทุกคนเริ่มไม่พอใจไปด้วย
“ถ้าอย่างนั้น ขอถุงมือกับผ้าปิดจมูก ให้ท่านอ๋องกับข้าได้หรือไม่ขอรับ” ซินเยว่กล่าว
“ย่อมได้แน่นอน!”
เขาหยิบผ้าปิดจมูกและถุงมือออกมาให้
ฉันตาโตตกใจกับสภาพ! โอ้... มันบางเฉียบ! ดูก็รู้ว่าผ่านการใช้งานซ้ำซากมานานจนจะขาดมิขาดแหล่อยู่แล้ว แบบนี้จะป้องกันอะไรได้เล่า! เชื้อโรคน่ะมันมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าค่ะท่าน!
ฉันรีบไปดึงชายแขนเสื้อของท่านก้อนน้ำแข็งอย่างลืมตัว
“ท่านอ๋อง! เชิญท่านตามข้ามาทางนี้หน่อยขอรับ”
ฉันพูดเสียงเบาพอให้เขาได้ยินเท่านั้น
เขาเดินตามฉันไปด้วยใบหน้าที่ไม่บอกอารมณ์ใดๆ ผิดกับองครักษ์ทั้งสองที่มองตามหลังด้วยความไม่อยากเชื่อว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นจะเดินตามเจ้าหนุ่มเชลยไปอย่างง่ายดายเช่นนี้
“มีอะไร? ว่ามา.. ถ้าจะขอถอดตัวก็เตรียมหัวหลุดออกจากบ่าได้เลย”
จะขู่กันไปถึงไหนฟะ นอกจากจะฆ่าจะแกงกันแล้ว ไม่มีอย่างอื่นเลยหรืองัย
หายใจเข้ายาว.. หายใจออกยาว หงุดหงิดหนอ เก็บไว้หนอ..
“ข้าอยากให้ท่านดูผ้าปิดจมูก และถุงมือนี้ต่างหาก” ฉันยื่นพวกมันให้เขาดูด้วยความอดทน
เงียบ...
เขามองฉันนิ่งไม่พูดหรือถามอะไร ขมวดคิ้วเป็นเชิงถามฉันว่า ‘ทำไม’ สินะ แล้วฉันก็ยังรู้สึกได้ว่าหากไร้ประโยชน์ขึ้นมาเด็กหนุ่มผู้ไม่รู้ที่มาที่ไปอย่างฉันเขาจะเก็บไว้ทำซากอะไร
“ท่านเห็นหรือไม่ว่ามันบางมาก”
ฉันเรียกสติเขากลับมาที่ผ้าปิดจมูก
“แล้วอย่างไร”
หน้าหล่อไร้อารมณ์ของเขายังคงนิ่งเฉยราวรูปปั้นหินสลัก
“แล้วอย่างไรเล่า!! ท่านคิดว่ามันจะป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อโรคได้หรือไม่!? ไม่แน่พวกหมอเหล่านั้นอาจจะติดโรคไปแล้วก็ได้นะขอรับ!”
น้ำเสียงจริงจังของฉันทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างครุ่นคิด เขาคงรู้ความหมายที่ฉันสื่อว่า... ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ทั้งชาวบ้าน หมอทหาร และทหาร รวมถึงเขาด้วย อาจจะติดเชื้อไปแล้วก็ได้...
“ถ้าเป็นอย่างนั้น เราจะทำอย่างไรดีขอรับ!”
เฉินเฟิงร้อนรนขึ้นมา ไม่เท่ากับว่าพวกเราพาท่านอ๋องมาเสี่ยงอันตรายหรอกหรือ!?
“ท่านอ๋องเดินทางกลับเป่ยเหลียงก่อนเถอะเจ้าค่ะ! ทางนี้ข้ากับเจ้าเด็กซินเยว่จะหาทางระงับเหตุการณ์ให้ได้!”
ไป๋หลิงนางไม่ยอมให้ท่านอ๋องต้องมาติดโรคระบาดอย่างแน่นอน
“ไป๋หลิง! นำกระดาษมา! เฉินเฟิง! ไปป่าวประกาศให้ทั่ว! ห้ามผู้ใดออกจากที่พักโดยเด็ดขาด! ส่วนหมอทหารให้อยู่แต่ในกระโจม! ห้ามออกนอกกระโจม! ทหารทุกนายที่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วยให้แยกตัวออกไปชั่วคราว!”
เขาไม่สนคำทักท้วงเหล่านั้นด้วยซ้ำ
เยี่ยมมากเขาสั่งการได้ฉับไว้ รวดเร็ว เด็ดขาด ไร้ข้อโต้แย้ง นี่สิบุคลิกผู้นำโดยแท้
Latest chapter
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 64 ซินเยว่ถูกจับตัว
“คุ้มกันนายท่าน!” ไป่หลิงตะโกนเสียงดัง ดาบในมือของนางถูกชักออกมาอย่างรวดเร็ว มู่เฉินเข้าประชิดตัวฉันในทันที ดึงร่างฉันไปแอบด้านหลัง ดาบปีศาจในมือเขา ฟาดฟันใส่ลูกธนูที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำมู่เฉินรวบเอวฉันกระโดดลงจากชั้นบนสุดสู่พื้นด้านล่างอย่างสง่างาม พลังปราณสีทองระเบิดออกมาจากร่าง พุ่งเข้าปะทะกับกลุ่มนักฆ่าชุดดำที่ปรากฏตัวออกมาจากป่ากระเด็นไปคนละทิศทางโห เหมือนหนังจีนกำลังภายในเลยพวกนักฆ่าเคลื่อนไหวราวภูติผี แต่ทว่าไร้เสียงเพียงใด ก็ไม่พ้นสายตาคนของมู่เฉินอ๋องไปได้“ปกป้องคุณชายซินเยว่!” มู่เฉินออกคำสั่งเสียงเข้ม ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นห่วงความปลอดภัยฉันขนาดนี้ แต่ดูเหมือนเป้าหมายของพวกมันจะเป็นฉันหรือเปล่านักฆ่าหลายคนพุ่งตรงเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง มู่เฉินอ๋องใช้ร่างเป็นโล่กำบัง ฟาดฟันดาบในมือออกไปอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ แต่จำนวนของนักฆ่าก็ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด“ท่านอ๋อง ระวังด้านหลัง” ไป่หลิงตะโกนเตือน“คุ้มกันซินเยว่” คำสั่งซ้ำของท่านอ๋อง ทำให้ฉันเข้าใจชัดเจนว่าคนกลุ่มนี้ ต้อ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 63 อารมณ์แปรปรวน
“หืออ… ว่าอย่างไร ข้ารอฟังอยู่”“บ้านเกิดของข้า…” ฉันสานต่อบทสนทนาที่ค้างไว้ แววตาเลื่อนลอยเพ้อฝันถึงวันที่จะได้กลับไป“เป็นโลกที่แตกต่างจากที่นี่มาก ที่นั่นมีตึกสูงเสียดฟ้าเสียดเมฆา มีรถยนต์ที่วิ่งได้โดยไม่ต้องใช้ม้า มีสิ่งที่บินอยู่บนฟ้าได้เหมือนนกยักษ์ ผู้คนก็ใช้ชีวิตกันอย่างสะดวกสบาย มีสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะเลยขอรับ” ฉันคิดถึงที่นั้นมาก ๆ“รวมถึงเครื่องฝ่ามือเทพยิงหิน และสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ท่านเห็น ล้วนแต่เป็นความรู้จากบ้านเกิดข้าทั้งนั้น ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ได้สร้างสะพานแขวนที่ใหญ่ที่สุดของโลกไว้ ตอนนี้อาจจะเสร็จแล้วก็ได้ ข้าอยากเห็นมันอีกครั้ง” ฉันฉีกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“เจ้าเรียนแพทย์ด้วยหรือ” มู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่... ก็ไม่เชิง”“อย่างไรเล่า?”“มันเป็นการเรียนรู้เบื้องต้นของคนยุคข้า แค่ศึกษาจากคนรุ่นก่อนที่พวกเขาบันทึกไว้ให้คนรุ่นหลังน่ะขอรับ”“เหตุนี้เจ้าถึงรู้จักโรคและรักษาได้อย่างนั้นหรือ”“ขอรับ”“ในเมื่อเจ้ามิได้เป็นสายลับ แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 62 ท่านอ๋องเจ้าเล่ห์
มู่เฉินนอนลืมตานิ่งอยู่ในความมืด เขาไม่เคยคิดแย่งชิงอำนาจ ไม่เคยอยากได้บัลลังก์มังกร ทว่าเกาเจิ้งกลับไปหลงเชื่อคำยุยงของใครบางคน จนหวาดระแวงและคอยกำจัดเขาไม่เลิก หากเขาเกิดเป็นสามัญชนจะดีเพียงใด ชีวิตคงสงบสุขกว่านี้ตลอดชีวิตที่ผ่านมา บนเส้นทางที่อาบย้อมด้วยคราบเลือด คมดาบ และอำนาจ เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามามีอิทธิพลในใจ สตรีใดคิดไม่ซื่อปีนเตียงล้วนถูกกำจัดสิ้น กลายเป็นคนไร้หัวใจในสายตาคนทั่วไป เพราะนั่นคือเกราะคุ้มกันเดียวที่ทำให้เขารอดพ้นจากเกมการเมืองที่น่าขยะแขยง...กระทั่งยัยตัวแสบคนนี้ก้าวเข้ามามู่เฉินก้มมองใบหน้านวลเนียนในอ้อมแขน อดไม่ได้ที่จะขยับปรายนิ้วเกลี่ยไปตามผิวแก้มนุ่มนิ้มอย่างแผ่วเบา กลัวเหลือเกินว่าความรุนแรงเพียงนิดจะทำให้อีกฝ่ายตื่นจากฝันให้ตายสิ… เจ้าเด็กนี่มีเวทมนตร์อันใดกันแน่?หวนนึกถึงคำสารภาพหน้าตาเฉยว่ามาจากอนาคต สติปัญญาอันแปลกประหลาด สิ่งของมหัศจรรย์ที่ควักออกมาจากกระเป๋าพิลึก และท่าทางกระโดกกระเดกที่ไร้ความสำรวมเยี่ยงสตรีในห้องหอ... ทุกอย่างล้วนน่าสงสัยควรค่าแก่การระแวดระวัง แต่แปลกนักที่หัวใจของเขา
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 61 เจ้าเป็นสตรีของข้า
ยังไม่ทันหายอึ้ง มือหยาบกร้านจากการจับดาบก็เลื่อนไล้ไปตามผิวเนื้อแผ่วเบา หยุดตรงก้อนเนื้ออุ่นเต็มมือ สัมผัสอ่อนโยนนั้น ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต ปากหนาน่ามองที่ถวิลหาตรงเข้าประกบบนปากที่เผยอค้างของฉัน รสสัมผัสของเขาช่างชำนาญ นี่หรือที่บอกว่าฉันพรากความบริสุทธิ์ของเขาไป โกหกทั้งเพ“ข้าพยายามหักห้ามใจไม่ตามเจ้ามา” เขากระซิบหลังถอนริมฝีปาก“ท่านอ๋อง หยุดก่อน” ปากพร่ำบอกให้หยุด แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างไม่รู้ตัว ราวกับจิตวิญญาณได้หายไป แถมยังเผลอโอบรอบคอเขาไว้แน่นอีกด้วย“เจ้าเป็นสตรีของข้า เป็นเชลยของข้า แม้กระทั่งความลับของเจ้าก็ยังเป็นของข้า”เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะไล้ไปตามลำคอต่ำลงไปเรื่อย ๆ แล้วหยุดอ้อยอิ่งอยู่ตรงเนินอวบได้รูป สัมผัสนุ่มนวลทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม ลืมสิ้นว่าเคยต่อต้านเขาอย่างไร“อ๊ะ ทะ ท่านอ๋อง ตรงนั้นมัน…” ไม่เอา ร่างกายไม่รักดี ดื้อด้านไม่ยอมฟังคำสั่ง ทำไงดี น่าอายเกินไปแล้วเวลาผ่านไป เสียงหอบหายใจกระชั้นพร้อมเสียงครางสอดประสานกันอย่างลงตัวของเราสอง ก็ค่อย ๆ เบาลง ก่อนที่ฉันจะหมดแรงในอ้อมกอดของท่านอ๋องอีกค
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 60 ในลำธาร
หนึ่งวันผ่านไป การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ทิวทัศน์รอบข้างสวยงามแปลกตา ย่างเข้าสู่วันที่สองของการเดินทาง ก่อนความมืดจะปกคลุมพวกเราก็ได้จุดที่เหมาะสมสำหรับการตั้งแคมป์พักแรม เฉินเฟิงจัดวางเวรยามเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายและการลอบโจมตีจากโจรป่าอย่างรัดกุมหน้ากองไฟที่มีเพียงเราสองคน“ท่านอ๋อง เราต้องเดินทางกี่วันหรือ” ความใกล้ชิดทำให้เราเป็นกันเองมากขึ้นยามนี้รอบตัวไม่มีใครอื่นนอกจากองครักษ์เงา ไป่หลิงกับเฉินเฟิงยืนยามห่างออกไปพอสมควร“อย่างเร็วก็หนึ่งอาทิตย์ อย่างช้าเหมือนตอนนี้ก็สิบกว่าวัน” มู่เฉินตอบเหลือบมองฉันเล็กน้อย “เบื่อแล้วหรือ”“เปล่า ถ้าข้ามีความลับจะบอก ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่” ฉันจ้องเขาตาไม่กระพริบ ดั่งคำพูดที่ว่าเมื่อใดที่เราแสดงความจริงใจออกไป เราก็จะได้รับความไว้วางใจกลับมา“ความลับของเจ้าเป็นเรื่องจริงหรือไม่”“เรื่องจริงที่ท่านอาจจะไม่เชื่อ..” ฉันก้มหน้าลง ‘หรือท่านอาจจะคิดว่าข้าเป็นแม่มดก็ได้’“เช่นนั้น มีเหตุอันใดที่ข้าจะไม่เชื่อ?” มู่เฉินถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้‘เพราะมันเป็นเรื่องเหลือจะเชื่อไงล่ะ’ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นมันออกมายาว
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 59 คำสั่งกลับเป่ยเหลียง
‘โกรธอะไร เป็นฉันมั้ยที่ถูกทิ้ง ลืมแล้ว?.. หรืออ๋องบ้าคนนี้กำลังหึงอยู่’“ข้าเห็นเจ้ามองนายทหารเหล่านั้นตาเป็นประกาย เช็ดน้ำลายอีกด้วย เจ้าเป็นสตรีเช่นไรกัน” คำถามเชิงตำหนิของเขาทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้‘เขาเห็น? สายตาดีเกินไปแล้ว ตายิ่งกว่าเหยี่ยวอีกนะนั้น’“ขะ ข้าเปล่านะขอรับ” ฉันปฏิเสธเสียงสูง รู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่ามีชู้‘ไม่ได้ตั้งใจดูสักหน่อย แค่ยืนเช็ดน้ำลายที่รู้สึกว่ามีก็เท่านั้น’“เฮอะ!” เขาพ่นเสียงขัดใจขึ้นก่อนเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว‘อาไรว้า’“เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม รุ่งขึ้นเราจะกลับเป่ยเหลียงกัน” เสียงสั่งทรงอำนาจระคนน้อยใจดังออกมาจากห้องอาบน้ำ‘เมืองเป่ยเหลียง เมืองที่ฉันวาบมาสู่โลกนี้ครั้งแรก ถูกหาว่าเป็นสายลับแล้วถูกทรมานเกือบตายอ่ะนะ ต้องกลับไปเป็นเชลยอีกรึเปล่า คราวนี้จะรอดไหม’“เมืองเป่ยเหลียง?… เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้”
You May Also Like
มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น25.1K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์36.9K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ259.0K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight312 viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ233 viewsหมอหญิงบัลลังก์เลือด
สุราวสันต์6.3K viewsสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน433 views
