MasukShare
ตอนที่ 9 ภัยพิบัติหนานเจียง
Tanggal publikasi:
2026-08-01 18:51:19เสียงระเบิดดังกึกก้องพร้อมกลุ่มควันสีขาวมัวหนาทึบพวยพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นฉุนกของควันปะทะเข้ารูจมูกจนต้องเบือนหน้าหนี ควันสีขาวเทาบดบังทัศนวิสัยจนมืดแปดด้าน สร้างความอลหม่านให้แก่เหล่านักฆ่าในทันที!
"อะไรกัน!? ระวังตัว!" หนึ่งในกลุ่มนักฆ่าตะะโกนลั่นด้วยความตกใจและหวาดระแวง
มู่เฉินไม่ปล่อยให้โอกาสกำจัดศัตรูหลุดลอย
"ใช้โอกาสนี้! จัดการพวกมันให้สิ้น!"
ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัว มู่เฉินก็คว้าเอวฉันขึ้นไปนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกับเขาราวกับยกห่อผ้าขี้ริ้ว! ลมหนาวปะทะหน้าพร้อมเสียงม้าศึกร้องลั่น เขาควบม้าทะยานฝ่าหมอกควันและความมืดมิดออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันเห็นสององครักษ์คนสนิทของอ๋องโหดต้านรับศัตรูอย่างองอาจดุจกำแพงเหล็ก ชั่วพริบตาคนชุดดำเหล่านั้นก็นอนกองเป็นผักเน่าไม่เหลือใครรอดชีวิตยกเว้นผู้นำ
ณ จุดพักม้า
เมื่อมาถึงจุดพักม้าฉันคิดว่าจะได้ยืดเส้นยืดสายคลายเมื่อยได้บ้าง ไม่ค่ะพวกเขาเพียงแค่สับเปลี่ยนม้าชุดใหม่ทันทีโดยไร้การหยุดพัก ไร้เสียงพูดคุย หรือแม้แต่การจิบน้ำสักอึก ความตึงเครียดปรากฏบนใบหน้าทุกคน
"ส่งคนไปสืบ... พวกมันเป็นใคร?"
คนอะไรเหนื่อยแทบตายยังมีแรงสั่งการได้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งกลางทะเลสาบ ฉันมองค้อนไปทีนึง เขาไม่เห็นหรอกถ้าเห็นฉันคงสู่ขิตอีกรอบ
"ขอรับ!" องค์รักเงารับคำสั่งก่อนจะทะยานร่างหายไปในความมืดมิด
ตลอดเส้นทางที่เหลือ ลมเย็นปะทะใบหน้าจนชา รสเค็มขมของเหงื่อไคลไหลซึมเข้ามุมปาก เฉินเฟิงแอบมองมาเป็นระยะๆ คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ เฮ้อค้นเหนื่อยจะตายอยู่แล้วคิดว่ามีแรงไปทรยศใครได้ล่ะ ฉันสะบัดหน้าใส่แล้วมองตรงไปข้างหน้าไม่สนใจเขาอีก
ในความรู้สึกของสององครักษ์ เฉินเฟิงคลางแคลงใจในตัว 'เด็กหนุ่ม' ประหลาดผู้นี้ไม่น้อย เช่นเดียวกับไป๋หลิงที่ยังคงสงบนิ่งดุจรูปปั้นหิน หากไอ้เด็กหน้าหวานนั้นตุกติกหรือลอบทำร้ายท่านอ๋องนางไม่ปล่อยให้ตายดีแน่
ฉันนั่งตัวเกร็งบนหลังม้าตัวเดียวกับมู่เฉินอ๋อง เขาควบม้าตะบึงไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นอกจากคิ้วที่ขมวดตลอดเวลาแล้วส่วนอื่นของใบหน้าไม่กระดิกสักนิด CEO หน้านิ่งจริงๆ
เขาจะสงสัยฉันเรื่องระเบิดควันมั้ยนะ แต่ก็นะ.. สงสัยแล้วไงแค่บอกไปว่าเป็นของที่เอาติดมาจากบ้านเกิดก็คงพอได้ละมั้ง
ร่างกายที่เพิ่งผ่านการถูกทรมานในห้องขังมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บวกกับไม่ได้หลับได้นอนข้ามวันข้ามคืน ทำให้ฉันหลับในจนเกือบตกหลังม้าหากมู่เฉินอ๋องคว้าไม่ทันฉันคง…
“งี่เง่า! นั่งดีๆ” เขาดุ ไม่หันมามองด้วยซ้ำ
“ขอ.. ขอโทษขอรับ” ก้มหน้างุดหงุดหงิดเป็นบ้า
ฉันนั่งมาได้ถึงนี่โดยไม่ตกก็นับว่าบุญแล้วมั้ย ซ้อนหลังม้านะไม่ใช่หลังมอไซร์ไม่จับไรก็ยังอยู่ดีอะ
ก่อนจะเงยหน้าเอ่ยถามเสียงเบาเล็กน้อย
“ข้าน้อยขอจับชายเสื้อได้หรือไม่ขอรับ มะ.. ไม่มากขอรับแค่นิดเดียวเพื่อพยุงตัวไม่ให้ตก”
เขาชะงักมองฉันด้วยหางตา
โอ้ย! ฆ่ากันเลยเถอะหากจะมองแรงขนาดนั้นอะ
“หากเจ้าถูกตัวข้าแม้แต่น้อย ข้าฆ่าเจ้าแน่”
“ไม่ถูกตัวขอรับ! จับแค่ชายผ้านิดเดียวขอรับ”
ฉันก็ไม่ได้อยากจับให้เป็นเสนียดหรอกนะ หากไม่กลัวตายอ่ะ
อาการง่วงนอนหายเป็นปลิดทิ้ง ฉันได้แต่นิ่งเงียบและคำนวณแผนการเอาชีวิตรอดในใจ ยามนี้สถานการณ์ยังคงเปราะบาง หากพลาดพลั้งเพียงนิด ชีวิตน้อยๆ นี้อาจรักษาไว้ไม่ได้ ทางเดียวที่จะรอดคือฉันต้องใช้วิชาที่มี พิสูจน์ให้มู่เฉินอ๋องปีศาจเห็นว่าฉันมีประโยชน์เกินกว่าจะกำจัดทิ้ง!
Bab terbaru
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 65 ซินเยว่ถูกจับตัว
ไม่มีใครตอบ ฉันถูกลากถูไปตามทางเล็ก ๆ สองข้างทางเป็นป่าทึบ ขาทั้งสองข้ามีรอยขีดข่วนของกิ่งไม้จนเลือดซึม พวกมันเหลือกันอยู่ไม่กี่คน เร่งรีบเดินทางทั้งคืนผ่านป่าทึบ ผ่านลำธาร สู่ถนนเล็กๆ ที่ดูก็รู้ว่าไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านมากนัก จนกระทั่งมาถึงซากปรักหักพังของวัดร้างแห่งหนึ่งที่ดูเก่าแก่น่าขนลุก“เอาตัวมันเข้าไป” คนนี้คงจะเป็นหัวหน้าของพวกมัน ท่าทางคงมีฝีมือไม่น้อย ดีที่พวกมันยังไม่รู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงท่านอ๋อง ท่านอยู่ไหน มาช่วยฉันด้วยภายในห้องโถงมีพวกมันอีกสามคนรออยู่ ทั้งหมดสวมชุดดำ ปิดบังใบหน้า บรรยากาศภายในวัดร้างเต็มไปด้วยความกดดันน่าอึดอัด บวกกับบรรยากาศหนาวเหน็บภายนอก จนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง“มัดมันไว้กับเสานั่น”ชีวิตนี้ หนีไม่พ้นเสาสินะ ตอนแรกหลุดเข้ามาในโลกนี้ ก็ถูกมัดกับเสาในคุกใต้ดินของเป่ยเหลียง ตอนนี้ถูกกลุ่มโจรจับมามัดกับเสาในวัดร้างอีก เฮ้อออ...“คุณชายหลินซินเยว่… เจ้าต้องบอกความลับของสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นมา” คนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แฝงอำมหิตฉันไม่คิดจะตอบอะไร กวาดสายตามองไปรอบ ๆ พวกมันมีไม่ถึงสิบ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 64 ซินเยว่ถูกจับตัว
“คุ้มกันนายท่าน!” ไป่หลิงตะโกนเสียงดัง ดาบในมือของนางถูกชักออกมาอย่างรวดเร็ว มู่เฉินเข้าประชิดตัวฉันในทันที ดึงร่างฉันไปแอบด้านหลัง ดาบปีศาจในมือเขา ฟาดฟันใส่ลูกธนูที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำมู่เฉินรวบเอวฉันกระโดดลงจากชั้นบนสุดสู่พื้นด้านล่างอย่างสง่างาม พลังปราณสีทองระเบิดออกมาจากร่าง พุ่งเข้าปะทะกับกลุ่มนักฆ่าชุดดำที่ปรากฏตัวออกมาจากป่ากระเด็นไปคนละทิศทางโห เหมือนหนังจีนกำลังภายในเลยพวกนักฆ่าเคลื่อนไหวราวภูติผี แต่ทว่าไร้เสียงเพียงใด ก็ไม่พ้นสายตาคนของมู่เฉินอ๋องไปได้“ปกป้องคุณชายซินเยว่!” มู่เฉินออกคำสั่งเสียงเข้ม ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยโทสะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นห่วงความปลอดภัยฉันขนาดนี้ แต่ดูเหมือนเป้าหมายของพวกมันจะเป็นฉันหรือเปล่านักฆ่าหลายคนพุ่งตรงเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง มู่เฉินอ๋องใช้ร่างเป็นโล่กำบัง ฟาดฟันดาบในมือออกไปอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ แต่จำนวนของนักฆ่าก็ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด“ท่านอ๋อง ระวังด้านหลัง” ไป่หลิงตะโกนเตือน“คุ้มกันซินเยว่” คำสั่งซ้ำของท่านอ๋อง ทำให้ฉันเข้าใจชัดเจนว่าคนกลุ่มนี้ ต้อ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 63 อารมณ์แปรปรวน
“หืออ… ว่าอย่างไร ข้ารอฟังอยู่”“บ้านเกิดของข้า…” ฉันสานต่อบทสนทนาที่ค้างไว้ แววตาเลื่อนลอยเพ้อฝันถึงวันที่จะได้กลับไป“เป็นโลกที่แตกต่างจากที่นี่มาก ที่นั่นมีตึกสูงเสียดฟ้าเสียดเมฆา มีรถยนต์ที่วิ่งได้โดยไม่ต้องใช้ม้า มีสิ่งที่บินอยู่บนฟ้าได้เหมือนนกยักษ์ ผู้คนก็ใช้ชีวิตกันอย่างสะดวกสบาย มีสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ช่วยให้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะเลยขอรับ” ฉันคิดถึงที่นั้นมาก ๆ“รวมถึงเครื่องฝ่ามือเทพยิงหิน และสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ท่านเห็น ล้วนแต่เป็นความรู้จากบ้านเกิดข้าทั้งนั้น ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ได้สร้างสะพานแขวนที่ใหญ่ที่สุดของโลกไว้ ตอนนี้อาจจะเสร็จแล้วก็ได้ ข้าอยากเห็นมันอีกครั้ง” ฉันฉีกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“เจ้าเรียนแพทย์ด้วยหรือ” มู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่... ก็ไม่เชิง”“อย่างไรเล่า?”“มันเป็นการเรียนรู้เบื้องต้นของคนยุคข้า แค่ศึกษาจากคนรุ่นก่อนที่พวกเขาบันทึกไว้ให้คนรุ่นหลังน่ะขอรับ”“เหตุนี้เจ้าถึงรู้จักโรคและรักษาได้อย่างนั้นหรือ”“ขอรับ”“ในเมื่อเจ้ามิได้เป็นสายลับ แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 62 ท่านอ๋องเจ้าเล่ห์
มู่เฉินนอนลืมตานิ่งอยู่ในความมืด เขาไม่เคยคิดแย่งชิงอำนาจ ไม่เคยอยากได้บัลลังก์มังกร ทว่าเกาเจิ้งกลับไปหลงเชื่อคำยุยงของใครบางคน จนหวาดระแวงและคอยกำจัดเขาไม่เลิก หากเขาเกิดเป็นสามัญชนจะดีเพียงใด ชีวิตคงสงบสุขกว่านี้ตลอดชีวิตที่ผ่านมา บนเส้นทางที่อาบย้อมด้วยคราบเลือด คมดาบ และอำนาจ เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามามีอิทธิพลในใจ สตรีใดคิดไม่ซื่อปีนเตียงล้วนถูกกำจัดสิ้น กลายเป็นคนไร้หัวใจในสายตาคนทั่วไป เพราะนั่นคือเกราะคุ้มกันเดียวที่ทำให้เขารอดพ้นจากเกมการเมืองที่น่าขยะแขยง...กระทั่งยัยตัวแสบคนนี้ก้าวเข้ามามู่เฉินก้มมองใบหน้านวลเนียนในอ้อมแขน อดไม่ได้ที่จะขยับปรายนิ้วเกลี่ยไปตามผิวแก้มนุ่มนิ้มอย่างแผ่วเบา กลัวเหลือเกินว่าความรุนแรงเพียงนิดจะทำให้อีกฝ่ายตื่นจากฝันให้ตายสิ… เจ้าเด็กนี่มีเวทมนตร์อันใดกันแน่?หวนนึกถึงคำสารภาพหน้าตาเฉยว่ามาจากอนาคต สติปัญญาอันแปลกประหลาด สิ่งของมหัศจรรย์ที่ควักออกมาจากกระเป๋าพิลึก และท่าทางกระโดกกระเดกที่ไร้ความสำรวมเยี่ยงสตรีในห้องหอ... ทุกอย่างล้วนน่าสงสัยควรค่าแก่การระแวดระวัง แต่แปลกนักที่หัวใจของเขา
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 61 เจ้าเป็นสตรีของข้า
ยังไม่ทันหายอึ้ง มือหยาบกร้านจากการจับดาบก็เลื่อนไล้ไปตามผิวเนื้อแผ่วเบา หยุดตรงก้อนเนื้ออุ่นเต็มมือ สัมผัสอ่อนโยนนั้น ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต ปากหนาน่ามองที่ถวิลหาตรงเข้าประกบบนปากที่เผยอค้างของฉัน รสสัมผัสของเขาช่างชำนาญ นี่หรือที่บอกว่าฉันพรากความบริสุทธิ์ของเขาไป โกหกทั้งเพ“ข้าพยายามหักห้ามใจไม่ตามเจ้ามา” เขากระซิบหลังถอนริมฝีปาก“ท่านอ๋อง หยุดก่อน” ปากพร่ำบอกให้หยุด แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างไม่รู้ตัว ราวกับจิตวิญญาณได้หายไป แถมยังเผลอโอบรอบคอเขาไว้แน่นอีกด้วย“เจ้าเป็นสตรีของข้า เป็นเชลยของข้า แม้กระทั่งความลับของเจ้าก็ยังเป็นของข้า”เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะไล้ไปตามลำคอต่ำลงไปเรื่อย ๆ แล้วหยุดอ้อยอิ่งอยู่ตรงเนินอวบได้รูป สัมผัสนุ่มนวลทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม ลืมสิ้นว่าเคยต่อต้านเขาอย่างไร“อ๊ะ ทะ ท่านอ๋อง ตรงนั้นมัน…” ไม่เอา ร่างกายไม่รักดี ดื้อด้านไม่ยอมฟังคำสั่ง ทำไงดี น่าอายเกินไปแล้วเวลาผ่านไป เสียงหอบหายใจกระชั้นพร้อมเสียงครางสอดประสานกันอย่างลงตัวของเราสอง ก็ค่อย ๆ เบาลง ก่อนที่ฉันจะหมดแรงในอ้อมกอดของท่านอ๋องอีกค
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 60 ในลำธาร
หนึ่งวันผ่านไป การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ทิวทัศน์รอบข้างสวยงามแปลกตา ย่างเข้าสู่วันที่สองของการเดินทาง ก่อนความมืดจะปกคลุมพวกเราก็ได้จุดที่เหมาะสมสำหรับการตั้งแคมป์พักแรม เฉินเฟิงจัดวางเวรยามเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายและการลอบโจมตีจากโจรป่าอย่างรัดกุมหน้ากองไฟที่มีเพียงเราสองคน“ท่านอ๋อง เราต้องเดินทางกี่วันหรือ” ความใกล้ชิดทำให้เราเป็นกันเองมากขึ้นยามนี้รอบตัวไม่มีใครอื่นนอกจากองครักษ์เงา ไป่หลิงกับเฉินเฟิงยืนยามห่างออกไปพอสมควร“อย่างเร็วก็หนึ่งอาทิตย์ อย่างช้าเหมือนตอนนี้ก็สิบกว่าวัน” มู่เฉินตอบเหลือบมองฉันเล็กน้อย “เบื่อแล้วหรือ”“เปล่า ถ้าข้ามีความลับจะบอก ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่” ฉันจ้องเขาตาไม่กระพริบ ดั่งคำพูดที่ว่าเมื่อใดที่เราแสดงความจริงใจออกไป เราก็จะได้รับความไว้วางใจกลับมา“ความลับของเจ้าเป็นเรื่องจริงหรือไม่”“เรื่องจริงที่ท่านอาจจะไม่เชื่อ..” ฉันก้มหน้าลง ‘หรือท่านอาจจะคิดว่าข้าเป็นแม่มดก็ได้’“เช่นนั้น มีเหตุอันใดที่ข้าจะไม่เชื่อ?” มู่เฉินถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้‘เพราะมันเป็นเรื่องเหลือจะเชื่อไงล่ะ’ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นมันออกมายาว
Anda juga akan menyukai
ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K Dibacaองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K Dibacaใต้หล้าสยบรัก
จูน196.8K Dibacaภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.7K Dibacaฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่
มีสมองแค่ 2 นาที140 Dibacaสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน440 Dibacaท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา429 Dibacaเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายของท่านโหวธงแดง
หวงตี้ny197 Dibaca
