บทที่ 2 หนี้

เซี่ยอวี่ถิงเกือบจะสิ้นหวังหรือว่าพี่ชายของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่อย่างที่เพื่อนของพี่บอกกัน ไม่ว่าเธอจะถามใครก็ให้ความกระจ่างกับเธอไม่ได้เลย สุดทางนี้ข้างหน้าพนักงานบอกว่าเป็นโซนเฉพาะ เธอที่ไม่ได้เป็นสมาชิกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า 

เซี่ยอวี่ถิงกำลังจะหันหลังเพื่อออกไปตั้งหลักข้างนอกไนต์คลับ ในตอนนั้นมีร่างหนึ่งถูกชายร่างยักษ์เหวี่ยงกระเด็นลงมากองที่พื้นไม่ไกลจากเธอนัก เธอหรี่ตามองท่ามกลางแสงสลัว 

“อ๊าก แค่ก ๆ ”

“ไม่มีเงินอย่าสะเออะมาเล่นอีก” ผู้ชายหุ่นท้วมใส่เสื้อเชิ้ตผ้าพริ้วลวดลายสีสันจัดจ้าน กางเกงสแล็คสีดำคาดเข็มขัดหนัง คอห้อยสร้อยทองเส้นโต รองเท้าหนัง ลักษณะมาตรฐานเสี่ยในภาพจำที่ทุกคนคุ้นเคย กำลังกระดิกเท้า ท้าวเอว ถ่มน้ำลายใส่ชายที่กองอยู่กับพื้น 

“เสี่ยตง ขอผมเสี่ยงอีกสักตา” ชายที่ถูกเรียกว่าเสี่ยตงพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องร่างยักษ์และลูกน้องนั่นเข้าใจในทันที ลูกน้องเสี่ยตงเดินเข้ามากระชากคอเสื้อชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าไหว้ประหงก ๆ จนขาแทบลอยจากพื้น

“หนี้เก่าแกก็ยังไม่คืน ยังมีหน้ามาขอเล่นอีก”

“เสี่ยวันนี้ผมดวงไม่ดี แต่ผมจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ ขอโอกาสผมอีกครั้งนะเสี่ย”

“หุบปาก ก่อนฉันจะรำคาญแกมากกว่านี้ มัวมาอ้อนวอนเอาเวลาไปคิดว่าจะใช้หนี้คืนฉันยังไงดีกว่า” 

ลูกน้องร่างยักษ์ปล่อยคอเสื้อแล้วเตะเข้าที่หน้าท้องจนกระเด็นมากองที่ด้านหน้าเซี่ยอวี่ถิง เธอที่ได้ยินการสนทนาบางส่วนพอจะเข้าใจเหตุการณ์บ้าง แต่เมื่อเธอเห็นชายที่กองตรงหน้า ตาเธอเบิกกว้าง

“พี่!” เซี่ยอวี่ถิงทรุดลงประคองพี่ชายใบหน้ามีร่องรอยโดนทำร้าย มุมปากมีเลือดเปื้อน หางคิ้วซ้ายมีรอยช้ำ เสียงร้องของเธอดึงดูดความสนใจของเสี่ยตงที่กำลังยืนพิจารณาทั้งคู่ 

“ถิงถิง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่” เซี่ยอี้ชวนถามด้วยความตกใจคาดไม่ถึงว่าน้องสาวของตนจะมาปรากฏตัวในสถานที่เเห่งนี้ด้วย

“ฉันมาหาพี่ รอเงินขายบ้านที่พี่กลับมาเอา ต้องไปชำระค่าใช้จ่ายกับโรงพยาบาลจะได้รับพ่อไปทำพิธี” เธอตอบสองมือจับตัวพี่ชายสายตากวาดหาร่องรอยบาดเเผลตามตัวของเขา

“แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่ มีเรื่องอะไรกับคนพวกนั้น”

ระหว่างสองพี่น้องกำลังสนทนา เสี่ยตงเดินเข้ามาหาพร้อมแสยะยิ้ม

“เซี่ยอี้ชวนนี่น้องสาวแกเหรอสวยใช้ได้เลยนี่ เรามาตกลงกันใหม่ไหม”

“เสี่ย…หมายความว่ายังไงครับ” เซี่ยอี้ชวนถามด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง การที่เสี่ยตงพูดแบบนี้ย่อมมีความหมายแอบแฝง และไม่ใช่ในทางที่เป็นผลดีต่อเขากับน้องสาวแน่

“หนี้แกไม่ใช่น้อย ๆ จะเอาปัญญาจากไหนหามาคืน” เสี่ยตงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“น้องสาวแกสวยใช้ได้ เอาอย่างนี้ ส่งน้องสาวมาทำงานเป็นเด็กในสังกัดของฉัน ล้างหนี้ของแกไป”

ส่งไปทำงานกับเสี่ยตงน่ะเหรอ ไม่เท่ากับส่งน้องสาวไปขายตัวหรอกเหรอ เซี่ยอี้ชวนรีบคว้าไหล่น้องสาวและพยายามเอาตัวบังเซี่ยอวี่ถิงไว้ด้านหลัง

“พี่เป็นหนี้พวกเขาเหรอ”

“ใช่ พี่ชายเธอเสียพนันแล้วไม่มีเงินจ่ายฉัน”

“ผมเอาเงินมาคืนแล้ว ตะ…แต่พวกลูกน้องของเสี่ยชวนให้ผม ยืมออกมาเล่นเอาเงินคืน”

“แล้วแกก็โง่เชื่อเนาะ” พูดเสร็จเสี่ยตงหัวเราะสะใจในความโง่ของเซี่ยอี้ชวนที่หลงเชื่อลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ลูกน้องร่างยักษ์พร้อมลูกน้องชายอีกสองคนข้างหลังพากันหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของเซี่ยอี้ชวน

“พี่ นั่นมันเงินก้อนสุดท้ายของเรานะ”

“ถิงถิง พี่ขอโทษ แต่พี่เป็นหนี้เสี่ยตงไม่ใช้คืนพี่ต้องโดนซ้อมจนตายแน่ พี่เลยต้องเอาเงินมาใช้หนี้” เขาพยายามอธิบายเหตุผลของตัวเอง

“พะ…พี่รู้ว่าเงินก้อนนี้มันสำคัญมาก พอพวกมันมาชวน พี่ก็เลย…”

เซี่ยอวี่ถิงแทบอยากร้องไห้และด่าทอพี่ชายออกมาดัง ๆ เงินขายบ้านที่ชนบทสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ สมควรถูกนำมาชำระค่าใช้จ่ายและจัดพิธีศพให้พ่อเป็นครั้งสุดท้ายกลับถูกพี่ชายนำไปถลุงกับบ่อนไม่เหลือ 

“พี่ติดหนี้อยู่เท่าไหร่”

“สี่แสนหยวน”

“ห้ะ สี่แสนหยวน” นอกจากจะไม่เหลือเงินแล้วยังได้หนี้ก้อนโตกลับคืนมาด้วย

“ใครบอก นั่นมันยอดเก่า วันนี้แกยืมเล่นใหม่ ถ้ารวมที่เสียวันนี้กับดอกเบี้ยเป็นเจ็ดแสน”

“เสี่ย แบบนี้มันไม่ถูก” เซี่ยอี้ชวนค้าน

ด้วยจำนวนเงินขนาดนั้นไม่ต้องคาดหวังว่าจะหาเงินมาคืนได้ยังไง เธอกับพี่ชายจะออกไปจากที่นี่ได้แบบปกติไหมก็ไม่อาจคาดเดา ถึงแม้อย่างนั้น เซี่ยอวี่ถิงเมื่อหลังชนฝาก็มีแต่จะต้องเผชิญหน้าเท่านั้น

“เสี่ยคะ ฉันขอโทษแทนพี่ชายด้วยค่ะ” เธอลุกขึ้นโค้งตัวขอโทษเสี่ยตง “เราจะรีบหาเงินมาคืน ขอโอกาส…”

“โอกาสเหรอ ข้อเสนอของฉันก็น่าสนใจนะ” เสี่ยตงเดินเข้ามาหมายจะถึงเนื้อถึงตัว ด้วยสัญชาตญาณเซี่ยอวี่ถิงสะบัดมือของเสี่ยตงที่หมายจะจับร่างกายของเธอออก จนเผลอข่วนหน้าของเขา รอยเล็บเป็นแนวยาวที่แก้มขวา

“นังนี่ ฉันเสนองานสบายให้ไม่ชอบ” เสี่ยตงตวาด

“จับนังนี่ไปที่โซนวีไอพี” ลูกน้องร่างยักษ์เข้ามาขว้าแขนเซี่ยอวี่ถิงแล้วเหวี่ยงตัวเธอขึ้นพาดบ่า

“กรี๊ด ปล่อยนะ” เธอพยายามดิ้นรน

เซี่ยอี้ชวนตาเบิกกว้างโซนวีไอพีงั้นเหรอ ไนต์คลับแห่งนี้ภายนอกเหมือนเป็นไนต์คลับธรรมดาทั่วไปสำหรับสังสรรค์ดื่มกิน แต่ภายในมีโซนคาสิโนสำหรับลูกค้าที่ต้องการเสี่ยงดวง และในทุกวันเสาร์จะมีคนใหญ่คนโต นักธุรกิจ นักการเมือง มาร่วมกิจกรรมพิเศษสำหรับลูกค้าที่เป็นสมาชิกวีไอพีในโซนนั้น

แม้ตัวเขาเคยเข้าออกที่นี่หลายครั้ง คุ้นหูกับชื่อโซนวีไอพีมาบ้างแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เฉียดใกล้โซนนี้เลย สติของเซี่ยอี้ชวนประมวลและได้คำตอบว่า ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเสาร์

“เสี่ยครับ ผมขอร้องอย่าทำอะไรน้องสาวผมเลย” เขาคลานไปเกาะขาเสี่ยตง

“หนี้ของผม ผมรับผิดชอบเอง”

“อย่างแกจะรับผิดชอบยังไง ไอ้สวะ”

เสี่ยตงสะบัดขาออก แต่เซี่ยอี้ชวนยังคงเกาะไม่ปล่อย เสี่ยตงพยักหน้า

ลูกน้องสองคนด้านหลังก็รุดเข้ามากระชากตัวของเขาออก

“ถ้าแกอยากตามไปดูว่าน้องสาวเจอชะตากรรมที่แกก่อไว้ยังไง ฉันก็จะอนุเคราะห์” เสี่ยตงมองมาที่เซี่ยอี้ชวนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าอ้วนกลมนั่น

“พาตัวมันเข้าไปด้วย”

“อ๊าก” ลูกน้องร่างยักษ์ คำราม

“นังนี่มันกัดหูผม” 

“ปล่อยนะ พวกแกปล่อยฉันนะ”

“ฤทธิ์เยอะนักนะ” ลูกน้องร่างยักษ์เงื้อมมือขึ้น

“หยุด หาผ้ามาอุดปาก มัดมือมัดเท้ามันไว้ อย่าทำให้สินค้าเสียหาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ”