Share

บทที่ 5 เจรจาข้อสัญญา

last update publish date: 2026-07-20 12:36:41

สิ้นเสียงประกาศทั้งสองต่างเงียบไปชั่วครู่ ซ่งจื่อเซวียนปล่อยให้เธออยู่กับความคิดของตัวเอง เขานั่งทอดกายพิงเบาะโซฟาหนัง สายตามองใบหน้าของเธอที่สับสนปนเปกับเสียงในหัว ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ให้เวลาเธอมากนัก เพราะตัวเขาเเทบอดใจไม่ไหวที่จะหยอกเย้าเหยื่อที่เพิ่งล่าได้มา

“เอาล่ะทีนี้มาพูดเรื่องของเธอกัน”

เซี่ยอวี่ถิงหลุดออกจากภวังค์ เธอสะบัดหน้าเบา ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว หันมาเผชิญกับผู้ชายตรงหน้าเส้นทางชีวิตต่อจากนี้คงต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

“นายต้องการอะไรจากฉัน”

“หึ หึ” ซ่งจื่อเซวียนหัวเราะในลำคอ “ถามเพราะไม่รู้หรือแกล้งเฉไฉกันแน่” 

“ต่อจากนี้เธอมาเป็นของเล่นของฉันใช้หนี้ให้พี่ชายเธอ”

“นายมันไม่ต่างจากเศรษฐีพวกนั้น”

ซ่งจื่อเซวียนโน้มตัวมาใกล้เธอ 

“เธอคาดหวังให้ฉันใช้หนี้แทนพี่ชายเธอ แล้วพาเธอไปเลี้ยงให้สุขสบายโดยที่ฉันไม่ได้อะไรเลยงั้นเหรอ” พูดจบเขาก็เอนตัวกลับไปพิงพนักพิงเช่นเดิม “คิดว่าฉันเป็นองค์กรการกุศลหรือไง” 

ก็จริงอย่างที่ซ่งจื่อเซวียนพูด เซี่ยอวี่ถิงรู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนจ่ายเงินซื้อตัวผู้หญิงไปโดยไม่หวังเสพสุขจากร่างกายของเธอ ถึงแม้อย่างนั้นเธอก็อยากเหลือทางรอดให้กับตัวเอง

“คุณชายซ่งเราไม่ได้มีอะไรบาดหมางกัน ทำไมคุณต้องบีบจนฉันไม่เหลือทางรอดด้วย”

“หึ เธอเป็นคนเลือกเอง ฉันไม่ได้บังคับเธอสักหน่อย”

ซ่งจื่อเซวียนรู้ดีว่ามันคือการยื่นทางเลือกที่ถูกบีบว่าต้องเลือกไว้ก่อน

แล้ว ในสถานการณ์นี้ยังไงเขาก็แต้มต่อกว่าเธอ หมากที่เขาเลือกเดินไม่มีทางพลาดเป้า หากเธอบ้าบิ่นเลือกอีกทางเขาก็แค่ลงไปร่วมประมูล หรือล็อบบี้ให้คนอื่นถอยประมูลก็เท่านั้น ถึงอย่างไรเขาก็ล้อมเธอเอาไว้ทุกด้าน 

“ถ้าคิดว่าฉันซื้อเธอแล้วรู้สึกไม่สบายใจ จะถือว่าเธอตอบแทนบุญคุณที่ฉันช่วยใช้หนี้ให้พี่ชายเธอก็ได้”

“พูดหน้าตาเฉย นายนี่มัน…”

เซี่ยอวี่ถิงลุกขึ้นชี้หน้าเขา ทำไมถึงหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ นี่เธอต้องสำนึกบุญคุณเขางั้นสิ ซาบซึ้งจนต้องยอมพลีกายถวายชีวิตแทบเท้าเขางั้นเหรอ

ขณะที่เธอชี้หน้าเขา ซ่งจื่อเซวียนเห็นช่องให้ฉวยจังหวะคว้าแขนแล้วดึงเธอเซลงมาบนตักของเขา 

“ว้าย” เธออุทานเสียงหลง

“ปล่อยฉันนะ” เหยื่อกระโจนมาเข้าปากแล้วไม่มีหรอกที่นักล่าจะยอมปล่อยไป ยิ่งนักล่าที่กำลังหิวโหยด้วยแล้ว

เพียงแสงไฟสลัวภายในห้องก็สว่างพอให้เห็นสายตาคมกริบที่กำลังจ้องเธอราวสัตว์ป่าที่จ้องตะครุบเหยื่อ ร่างบางสั่นระริกอยู่บนตักกว้าง แววตาหวั่นวิตกแต่ไม่วายเเฝงความทะนงตัว ทำเอาเขาอยากหยอกเย้าเหยื่อตรงหน้ายิ่งขึ้น มือซนลอบล้วงเข้าไปในเสื้อสัมผัสผิวเนียน

“อ๊ะ! นาย” 

เธอเผลออุทานกับสัมผัสของฝ่ามือหนา ร่างกายเธอตอบสนองด้วยความร้อนวูบบริเวณเนื้อเนียนที่มือหนาสัมผัส ยังไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครอง เธอพยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของเขาได้ 

ยิ่งขัดขืนยิ่งทำให้คนตรงหน้าได้ใจ แทรกลิ้นรุกล้ำเข้ามาชิมสัมผัสหวานจากเธอ มือหนายังคงนวดคลึงเอวบาง มือเรียวเล็กทั้งเย่อทั้งยันเเผงอกกว้างแต่ไม่เป็นผล สัมผัสจากจูบที่รุนแรงทำเธอเผลอลืมหายใจ เนิ่นนานจนเธอสำลักหอบ ชายหนุ่มจึงยอมคืนอิสระแก่ริมฝีปากบาง เธอรีบตักตวงอากาศให้เต็มปอด ริมฝีปากเผยอ หายใจหอบรัว

เขาจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“จำไว้ ต่อจากนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉัน”

“ระยะเวลาล่ะ" เซี่ยอวี่ถิงพูดขณะที่ยังหายใจหอบรัว หน้าของเธอยังคงเเดงระเรื่อจากอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนขึ้น เธอพยายามดิ้นรนออกจากพันธนาการของเขา

ซ่งจื่อเซวียนมองหน้าเธอ ผู้หญิงคนนี้จะงัดไม้ไหนมาสู้กับเขาอีก

“ฉันถามว่าระยะเวลาล่ะ ใช้หนี้มันก็ต้องมีกำหนดสิว่าเมื่อไหร่หนี้จะหมด”

“จนกว่าฉันจะเบื่อ” ซ่งจื่อเซวียนบอกเสียงเรียบ

ผู้ชายคนนี้คิดจะเอาเปรียบเธอทุกทางเลยงั้นเหรอ

“ถ้านายแกล้งยื้อไว้เป็นปีสองปี ฉันไม่ยิ่งเสียเปรียบหรือไง”

“ฮ่า ๆ” ซ่งจื่อเซวียนหลุดหัวเราะ

“นายหัวเราะอะไร”

“เธอเสนอระยะเวลาที่เธอต้องการมา”

ระยะเวลางั้นเหรอ พอต้องมาคิดเรื่องนี้เธอเองไม่รู้จะให้สรุปออกมาเป็น กี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี ใจจริงเธอไม่อยากอยู่กับเขาเลยสักวัน

“ทำไม อยากอยู่กับฉันนานจนตอบไม่ได้หรือไง” ซ่งจื่อเซวียนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอรีบยันอกของเขาออก 

“สะ สามเดือน”

“หึ” ผู้หญิงคนนี้ประเมินตัวเองสูงเหมือนกันนี่ ซ่งจื่อเซวียนมองหน้าเธอที่พยายามจะผลักเขาให้ออกห่าง เขายอมรับว่าเธอน่าสนใจ ทะนงตัว รักศักดิ์ศรี ไม่ทำตัวเป็นหิ่งห้อยวิ่งเข้าหาแสงไฟ แตกต่างจากพวกผู้หญิงที่เขาเคยเจอ เเต่คิดว่าจะสามารถดึงความสนใจของเขาได้ถึงสามเดือนนี้มันช่างน่าตลกดีนัก 

“ฉันให้สามสิบวัน ถ้าเธอสามารถอยู่ครบสามสิบวันโดยที่ฉันไม่เบื่อซะก่อน ฉันจะมอบเงินให้เธออีกก้อนนึงเลย”

สามสิบวันเนี่ยนะ อีตาซ่งจื่อเซวียนนี่เคยคบใครนานที่สุดกี่วันกันเนี่ย แต่เอาเถอะระยะเวลายิ่งน้อยก็ยิ่งดีกับตัวเธอ ไม่เห็นต้องไปสนใจรสนิยมการเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าของเขาเลย

“ได้ ถ้านายเบื่อก่อนฉันเป็นอิสระ”

“ใช่”

“ถ้าครบกำหนดฉันเป็นอิสระ”

“ใช่”

“ถ้าระหว่างนั้นฉันหาเงินมาชำระหนี้ได้ครบ ฉันก็เป็นอิสระ”

“แบบนั้นก็ได้”

“งั้นมาร่างหนังสือสัญญาไว้เป็นหลักฐาน”

ซ่งจื่อเซวียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้ช่วยของเขาทันที

“ผู้ช่วยจางช่วยร่างสัญญากู้ยืมระหว่างฉันกับ… เธอชื่ออะไร” ซ่งจื่อเซวียนหันมาถามคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

“เซี่ยอวี่ถิง”

“ของฉันกับเซี่ยอวี่ถิง ระยะกำหนดสิ้นสุดหนี้สามสิบวัน ถ้าระหว่างนี้ฉันเบื่อเธอหรือหาเงินมาชำระได้ครบก่อนเธอก็เป็นอิสระ”

เขาเว้นระยะ แล้วหันมามองที่หน้าของเซี่ยอวี่ถิง คราบน้ำตาที่ใบหน้าแม้ว่าจะมาจากเหตุการณ์ใหม่ แต่มันก็เตือนให้เขานึกได้ถึงสาเหตุที่เขาเห็นคราบน้ำตาของเธอตอนที่เจอกันในห้องจัดเลี้ยง

“อ่อ เสร็จแล้วให้รับทั้งสองคนไปทำธุระที่โรงพยาบาลด้วย ค่าใช้จ่ายออกเเทนให้พวกเธอไม่ต้องรวมในหนี้สิน”

เขาวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกง

“นายจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายของพ่อฉันเหรอ”

“เงินเล็กน้อย ไม่ต้องใส่ใจ”

“ถึงยังไงก็ขอบคุณนะ”

“ฉันหูฝาด หรือว่าเมากันแน่เนี่ย”

เซี่ยอวี่ถิงถอนหายใจ ก่อนจะนึกได้ว่าเธอยังนั่งอยู่บนตักของเขา เธอพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เขากลับกอดเธอไว้เเน่นยิ่งขึ้น โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“ฉันขอมัดจำก่อนล่วงหน้า” 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 74 ความในใจ

    หลังตัวเอกของงานยอมเป่าเทียน ทำเอาทุกคนหายใจโล่ง ป้าหวังขอตัวนำเค้กไปตัดแบ่ง จางฮุ่ยหมิงเดินนำซ่งจื่อเซวียนและเซี่ยอวี่ถิงมานั่งรอ พร้อมสั่งให้บาร์เทนเดอร์เสิร์ฟเครื่องดื่ม“ใครเป็นคนคิดแผนการนี้” ซ่งจื่อเซวียนถามเมื่อแยกตัวออกมานั่งกับเซี่ยอวี่ถิงตามลำพัง เซี่ยอวี่ถิงได้แต่ยิ้มเจื่อน “ฉันคิดเอง ก็ป้าหวังบอกกว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณ แล้วคุณก็ลืมวันเกิดตัวเองทุกปีคิดว่าปีนี้ก็คงเหมือนกัน” “แล้ว”“ฉันก็เลยปรึกษาทุกคนช่วยกันคิดแผนการ ผู้ช่วยจินช่วยออกไปซื้อเค้ก ผู้ช่วยจางมาติดต่อเหมาดาดฟ้า พวกมู่ซีกับซือเหยาเตี๊ยมคิวไฟกับดนตรี และฉันก็ทำหน้าที่พาคุณมาที่นี่ไง” เซี่ยอวี่ถิงสาธยายแผนการที่ตะเตรียมอย่างกระทันหันแต่ก็ออกมาสำเร็จลุล่วง“อ่อ แล้วฉันก็มีหน้าที่จ่ายเงินด้วย ใช้บัตรที่คุณให้มาแต่อย่าไปนับรวมกับยอดหนี้นะ อันนี้ฉันทำให้คุณคุณได้ผลประโยชน์”“แล้วถ้าฉันไม่ยอมขึ้นมาด้วยล่ะ”“ไม่ได้คิดเผื่อไว้น่ะ” เซี่ยอวี่ถิงทำท่าครุ่นคิด “ก็อาจจะตามทุกคนลงมาให้คุณเป่าเค้กที่หน้าห้อง ถ้าคุณไม่ยอมออกมาอีกฉันก็คงเปิดประตูให้พวกเขาเอาเค้กไปให้คุณในห้องน่ะ”“แสดงว่าเธอจะนอนห้องเดียวกับฉันคืนนี้”“ก็ผู้ช

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 73 ความปรารถนา

    หลี่จื้อเจี๋ยแอบเฝ้าสังเกตท่าทีของซ่งจื่อเซวียนอยู่ตลอด ดูท่าเขาคงสันนิษฐานไม่ผิด ซ่งจื่อเซวียนที่ว่าเย็นชาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน คงหวั่นไหวปักใจกับสาวน้อยคนนี้เสียแล้ว “ว่าแต่คุณเซี่ยตรวจสอบบัญชีของตระกูลซ่ถึงไหนแล้ว” หลี่จื้อเจี๋ยดึงเข้าเรื่องงานเพราะเกรงว่าซ่งจื่อเซวียนจะวางแผนจัดการเขาซะก่อน“อ่อ ใกล้เสร็จแล้ว”“พบความผิดปกติอะไรบ้างไหม” “มีรายการโอนออกที่ผิดปกติไปยังบัญชีภายนอกที่น่าสงสัยสี่ถึงห้าบัญชี อีกอย่างดูเหมือนตัวเลขรายได้อาจไม่เป็นความจริง”“ต้องใช้เวลาตรวจสอบจนเสร็จกี่วัน”“คืนนี้ก็เสร็จแล้วค่ะ ฉันเตรียมส่วนที่ยังไม่เสร็จมาด้วย”หลี่จื้อเจี๋ยเลิกเอียงคอมองเซี่ยอวี่ถิงอย่างยิ้ม ๆ ท่าทางกระตือรือร้นของเธอก็มีเสน่ห์ชวนมอง แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปมากจริง ๆ “ดูท่าคุณชายซ่งจะได้ผู้ช่วยมือดีซะแล้ว” หลี่จื้อเจี๋ยหันไปพูดกับซ่งจื่อเซวียน แต่เจ้าตัวไม่ตอบรับอะไรเป็นพิเศษหลี่จื้อเจี๋ยหยิบเอกสารออกมา เนื่องจากมาในฐานะคุณชายหลี่จอมเสเพลเพื่อพบกับซ่งหยุนเซินจึงไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย “พวกเราสืบไปถึงเบื้องหลังของซ่งหยุนเซินแล้ว เป็นนักการเมืองที่คุณชายซ่งเกี่ยวข้องด้วย”“หมายค

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 72 วางเบ็ดล่อปลา

    เซี่ยอวี่ถิงรีบผละออกจากอ้อมอกของชายแปลกหน้า เธอเดินกะเผลกเล็กน้อย ชายคนนั้นจะเข้ามาช่วยประคองเธออีก เซี่ยอวี่ถิงเบี่ยงตัวหลบแต่ชายคนนั้นยังตามมาช่วยประคองเธอจนได้ซ่งจื่อเซวียนเดินมาจนเกือบถึงพวกเธอ ชายคนนั้นถึงได้เห็นสายตาเลือดเย็นของซ่งจื่อเซวียน“คุณชายซ่ง ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก”ชายแปลกหน้ากล่าวทักทายซ่งจื่อเซวียน แต่เจ้าตัวไม่ตอบยังคงมองมือหนาที่กุมไหล่ของเซี่ยอวี่ถิงอยู่ซ่งหยุนเซินยืนกอดอกยักคิ้วมองเรื่องน่าสนุก “เฮ้ พี่สะใภ้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ให้คนแปลกหน้าถูกเนื้อต้องตัวแบบนี้เดี๋ยวพี่ชายก็เป็นห่วงแย่” ซ่งหยุนเซินทำทีพูดจาเป็นห่วงแต่ตั้งใจดึงเอาเซี่ยอวี่ถิงเข้าไปเกี่ยวเพื่อให้เกิดเรื่องปลายบาน เธอรู้ทันความคิดของเขาจึงรีบขอตัวออกจากสถานการณ์นี้“ฉันขอตัว” ซือเหยาเห็นท่าไม่ดีรีบมาประคองเซี่ยอวี่ถิงแยกไปเข้าห้องน้ำอาการของเซี่ยอวี่ถิงดีขึ้นจนเกือบหายสนิท พอได้ขยับร่างกายมากขึ้นอาการเหน็บชาก็เริ่มคลายตัวลง เธอออกจากห้องน้ำมายืนล้างมือ ซือเหยาเข้ามาพูดกันเธอหน้าตาไม่สู้ดี“ดูหน้าคุณชายสิคะ แทบจะฆ่าคนได้อยู่แล้ว”เซี่ยอวี่ถิงถอนหายใจสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ เธอไม่อยากไปอยู่ในความอ

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 71 14 days left

    “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำปลุกเซี่ยอวี่ถิงตื่น เธอมองโดยรอบเห็นซ่งจื่อเซวียนนั่งอยู่โซฟาบนโต๊ะมีขวดไวน์และแก้วเปล่าวางอยู่ ดูเหมือนเขาจะนั่งดื่มไวน์ตรงนั้นทั้งคืนโดยที่เธอหลับอยู่บนเตียงในห้องของเขา“คุณยังไม่ได้นอนเหรอ” “ช่างเถอะ” “เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำแกงแก้เมามาให้ คุณห้ามปฏิเสธ” ซ่งจื่อเซวียนพยักหน้า เซี่ยอวี่ถิงรีบลุกจากที่นอนลงไปเตรียมน้ำแกงในครัว“ป้าหวังเราต้องเตรียมน้ำแกงแก้เมาให้คุณชายซ่งค่ะ”“ป้าช่วยนะคะ” “เดี๋ยวฉันเตรียมวัตถุดิบลงต้ม แล้วฝากป้าหวังดูต่อนะคะ”เมื่อจัดแจงใส่วัตถุดิบน้ำแกงลงหม้อเสร็จ เซี่ยอวี่ถิงขึ้นห้องมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อลงมาป้าหวังก็เคี่ยวน้ำแกงหอมได้ที่ เซี่ยอวี่ถิงตักใส่ถ้วยแล้วยกไปให้ซ่งจื่อเซวียน เธอเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปในห้อง ดูเหมือนเขากำลังอาบน้ำ เธอวางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะแล้วออกจากห้อง ซ่งจื่อเซวียนออกมาจากห้องน้ำเห็นถ้วยน้ำแกงแก้เมาบนโต๊ะ มองหาตัวคนต้มน้ำแกงไม่เห็นก่อนยกถ้วยน้ำแกงขึ้นดื่ม ซ่งจื่อเซวียนเปิดประตูห้องทำงานเจอเซี่ยอวี่ถิงนั่งประจำที่ลงมือตรวจเอกสารบัญชีตั้งแต่เช้า“ใกล้เสร็จแล้ว คุณรอก่อนได้ไหม” เซี่ยอวี่ถิงเงยหน้ามองคนที่เ

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 70 สารภาพความจริง

    “อีกอย่างช่วงนี้เธอไม่ต้องไปเรียน ฉันจะให้ผู้ช่วยลาเรียนกับอธิการบดีให้” “แต่…” เซี่ยอวี่ถิงนึกเสียดายเพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงช่วงปลายเทอมแล้ว แต่ก็ต้องหยุดปากไว้เมื่อเห็นสายตาคมกริบของใบหน้าหล่อเหลาสั่งให้เธอเลิกโต้เถียง“ระวังไว้ดีกว่าครับ เพราะเราไม่รู้ว่าคุณชายรองซ่งคิดจะทำอะไร”จินเฉินเปิดปากอธิบายแทนเจ้านาย เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจในเหตุผลแต่ก็อยากอธิบายเหตุผลของเธอด้วย“ฉันเข้าใจเหตุผล แต่อีกไม่เท่าไหร่ฉันก็จะเรียนจบแล้วถ้าขาดเรียนช่วงนี้…”“จางฮุ่ยหมิง นายไปแจ้งว่าเธอจะเรียนที่บ้าน หากมีการสอบหรืองานอะไรให้ส่งมาที่นี่”“ครับ”“ไม่ต้องห่วงเธอไม่เสียการเรียนแน่”เซี่ยอวี่ถิงพยักหน้า ถ้าซ่งจื่อเซวียนออกหน้าให้อธิการบดีคงไม่กล้าถอนสถานะนักศึกษาของเธอแน่ เธอนั่งลงแล้วเริ่มตรวจสอบเอกสารบัญชีที่เธอได้รับมอบหมายซ่งจื่อเซวียนเหลือบมองเซี่ยอวี่ถิงที่ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบเอกสารบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าจริงจังของเธอดึงดูดความสนใจจนเขาไม่มีสมาธิอ่านรายงานในมือโทรศัพท์ของเซี่ยอวี่ถิงดังขึ้น เธอพลิกหน้าจอขึ้นมาดูเมื่อเห็นรายชื่อของผู้ที่โทรมาเธอก็รีบตัดสายและคว่ำหน้าจอลง สายเรียกเข้าดังข

  • บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก   บทที่ 69 เข้าไปพัวพัน

    “พี่พูดอะไรน่ะ”“ถิงถิงอย่าปิดบังพี่รอยที่แก้มของเธอ” เซี่ยอี้ชวนเอื้อมมือมาจับแก้มน้องสาว เซี่ยอวี่ถิงผละออกแล้วยกมือกุมแก้มเพื่อบังรอยแดง“อ้อ ฉันไม่ระวังล้มเองน่ะ” เซี่ยอวี่ถิงไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่ชายฟังเพราะกลัวพี่ชายจะกังวล ยังไงซ่งจื่อเซวียนก็ช่วยจัดการให้เธอแล้ว“นั่นมันรอยมือชัด ๆ พี่ดูไม่ผิดแน่”“เอาเถอะพี่ ยังไงก็ไม่ใช่คุณชายซ่งทำร้ายฉันแน่ ๆ”เซี่ยอี้ชวนจะอ้าปากแย้ง เซี่ยอวี่ถิงรีบยื่นขนมมาให้“พี่ทานสิ อร่อยนะ”เซี่ยอี้ชวนรู้นิสัยของน้องสาวดี หนักหนาขนาดไหนก็เลือกจะแบกไว้คนเดียว ซักไซ้ไปก็เปล่าประโยชน์เธอจะหาเรื่องอื่นมาบ่ายเบี่ยงอีกอยู่ดี “แล้วพี่เป็นยังไงบ้าง”“ทำงานประจำแล้วล่ะ พอมีเงินได้ใช้จ่าย แต่ …” เซี่ยอี้ชวนถอนหายใจ เพราะยังไงก็ไม่สามารถมีเงินมากพอมาไถ่ตัวน้องสาวออกไปได้ก่อนกำหนดเซี่ยอวี่ถิงเข้าใจพี่ชายดี เธอส่งยิ้มแล้วแลกเปลี่ยนสิ่งดี ๆ ที่เธอได้เจอในระหว่างที่อยู่ที่นี่ให้พี่ชายฟัง“ฉันได้ไปมหาลัยด้วยนะคุณชายซ่งอนุญาต ไม่อย่างนั้นคงต้องได้เรียนซ้ำอีกเทอมแน่ ๆ”สองพี่น้องพูดคุยสัพเพเหระจนเวลาล่วงเลย“คุณเซี่ยคะ พี่ชายคุณจะอยู่ทานข้าวกลางวันด้วยไหมค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status