تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4 ยื่นข้อเสนอ
تاريخ النشر:
2026-07-20 12:32:57เซี่ยอี้ชวนปล่อยมือจากขากางเกงของซ่งจื่อเซวียน เขาแทบอยากให้สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่เขาฟังผิดไป
“อื้อ อื้อ” เซี่ยอวี่ถิงพูดบางอย่างผ่านผ้าที่ปิดปากของเธอไว้
ซ่งจื่อเซวียนยกขาออกจากไหล่ของเซี่ยอี้ชวนหันตัวไปมองหน้าเซี่ยอวี่ถิง
“คุณชายล้อผมเล่นแล้ว นะ…น้องสาวผม เธอเนี่ยนะ”
“เอ่อ คุณชายซ่งสองพี่น้องนี่ไม่มีค่าให้คุณสนใจ”
ซ่งจื่อเซวียนปรายตามองเสี่ยตง
“ตะ แต่ถ้าเป็นความต้องการของคุณ ผมก็ไม่ขัดข้อง”
เสี่ยตงรู้ดีว่าการปล่อยตัวไปตามทิศทางลมย่อมเป็นผลที่ต่อชีวิตของเขา ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเอาตัวไปขวางทางลม โดยเฉพาะลมแรงระดับพายุที่ชื่อซ่งจื่อเซวียนด้วยแล้ว
“อื้อ อื้อ”
“ดูเหมือนเธออยากพูดอะไรนะ”
“พวกแกแก้มัดเธอ เร็วเข้า!” ลูกน้องร่างยักษ์แกะเชือกที่มัดข้อเท้า ข้อมือ และปากของเซี่ยอวี่ถิงออก
เธอหายใจหอบก่อนสูดอากาศเข้าให้เต็มปอด ข้อมือ ข้อเท้าของเธอชา เธอดึงเรี่ยวเเรงทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ ประคองร่างอันบอบบาง เดินโซเซเข้ามาหาซ่งจื่อเซวียน
“นาย…ต้องการอะ…ไร” เสียงพูดขาดห้วงแต่ยังแฝงด้วยความถือดีต่อหน้าซ่งจื่อเซวียน
เขากลับยิ่งสนใจผู้หญิงคนนี้ที่ไม่เกรงกลัวเขา ต่างจากพวกขี้ประจบสอพลอที่นี่
“หึ”
เซี่ยอี้ชวนลุกขึ้นมากึ่งห้ามกึ่งประคองน้องสาว ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนการท้าทายซ่งจื่อเซวียนก็ไม่ใช่เรื่องที่คนรักชีวิตทำกัน
“ถิงถิง พอเถอะ นี่คุณชายซ่งเราไม่ควรมีเรื่องด้วย”
“คุณชายซ่ง ผมขอโทษเเทนเธอด้วย เธอไม่รู้ประสาล่วงเกินคุณ ปล่อยเธอไปสักครั้งเถอะ ผมยินดีรับใช้ทุกอย่าง ทุกอย่างจริง ๆ”
“ด้วยชีวิตไร้ค่าของแกน่ะเหรอ การเเลกเปลี่ยนมันต้องคุ้มค่า ฉันไม่ทำธุรกิจที่ขาดทุน”
“นายมันโรคจิต”
“ถิงถิง”
เซี่ยอี้ชวนรีบปิดปากของน้องสาว
“เสี่ยตง ฉันต้องการเช็คของว่าคุ้มค่าพอให้ฉันจ่ายไหม”
“ครับ” พอเสี่ยตงยกมือสั่งลูกน้องก็เข้ามาจับเซี่ยอี้ชวนแยกออกไป เซี่ยอวี่ถิงจะเข้าไปช่วยแต่ก็ไม่เป็นผล
“นี่ นาย อ๊ะ” เซี่ยอวี่ถิงกำลังหันมาถามหาเหตุผลจากซ่งจื่อเซวียน จังหวะเดียวกับที่เธอถูกเขากระชากเข้าไป มือข้างหนึ่งของเธอถูกจับ เอวถูกมือของเขาโอบชิดเข้าสู่วงแขนแกร่ง
“นอกจากปากกล้าแล้ว ยังมีอะไรดีให้ฉันลงเงินกับเธอบ้าง”
มือหนาโอบรัดเอว ยิ่งเธอดิ้นการพันธนาการยิ่งแน่นหนา
ซ่งจื่อเซวียนก้มลงกระซิบข้างหูของเธอ
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่หนักแน่น สัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามที่ใคร ๆ ก็ยอมสยบ
“ฉันให้ทางเลือกเธอ หนึ่งคือมากับฉัน หรือ สองรอเวลาเป็นของประมูลให้พวกเศรษฐีวิปริตแย่งกันประมูล” เขาเว้นจังหวะหายใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำกว่าเดิม
“ปลายทางของผู้หญิงพวกนั้นเลวร้ายขนาดไหนใช่ว่าเธอจะจินตนาการไม่ได้” คำบอกกล่าวของเขาเปรียบเหมือนก้อนศิลาแผ่นมหึมาที่กดทับร่างของเธอไว้
ซ่งจื่อเซวียนปล่อยตัวเธอออก เซี่ยอวี่ถิงถอยหลังจากตัวเขา สีหน้าของเธอปรากฏความหวาดกลัวเพียงชั่วกระพริบตา ก่อนแววตาแข็งกร้าวนั้นจะจ้องกลับมาที่เขา
“นายมันก็ไม่ได้ต่างไปจากพวกนั้นหรอก”
“เด็ดเดี่ยวดี ฉันเองก็ไม่ชอบบังคับใคร ฉันให้เวลาเธอคิดหนึ่งนาที”
เขาเดินไปทิ้งตัวบนโซฟา ยกแขนพาดพนักพิง ลูกน้องยื่นบุหรี่พร้อมจุดไฟให้ เขานั่งสูบบุหรี่อย่างใจเย็นราวกับเกมนี้อย่างไรเสียเขาไม่มีทางพ่ายแพ้
ในความคิดของเธอสับสนยุ่งเหยิง เธอควรจะทำอย่างไรดีจะเลือกทางไหนก็ทำลายศักดิ์ศรีความเป็นคนของเธอทั้งนั้น
“เอาล่ะครับ ทางเราเพิ่งได้ข่าวมามี ‘ของประมูล’ ชิ้นพิเศษนอกเหนือ
จากในรายการที่ระบุในบัตรเชิญของทุกท่าน ขอเวลาเตรียมเวทีสักครู่ครับ”
เเขกในงานโห่ร้องหลังพิธีกรชายประกาศ ท่ามกลางความเงียบภายในห้องเธอได้ยินมันชัดเจน ใจเธอกระตุกวูบ ลางสังหรณ์บอกเธอว่า เธอคือ ‘ของประมูล’ ที่ถูกกล่าวถึงนั้น เสียงในใจภาวนาว่าอย่าหมายถึงตัวเธอ สิ้นเสียงในใจประตูห้องเปิดออก ชายที่ใส่ชุดพนักงานของไนต์คลับนี้เดินเข้ามาบอกข่าวที่เธอไม่อยากได้ยิน
“เสี่ยตง ‘ของประมูล’ ที่เสี่ยบอกอยู่ไหนล่ะ”
“อะ เอ่อ” เสี่ยตงตะกุกตะกัก ของชิ้นนั้นถูกซ่งจื่อเซวียนหมายตา แล้วตัวเขาควรทำอย่างไร
“ผู้ช่วยจาง เหลือเวลาอีกเท่าไหร่”
“สามสิบไม่ ยี่สิบเก้าวินาทีครับ”
“ถิงถิง เธอตกลงเถอะ” เซี่ยอวี่ถิงหันไปมองพี่ชายที่ตะโกนอยู่ด้านหลัง
“อย่างน้อย ก็ดีกว่าต้องถูกนำไปประมูลนะ”
“พี่”
“ถิงถิง พี่ขอโทษ เราไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว”
เธอกัดฟันแน่นจนปวดร้าวไปที่สมอง เธอทั้งโกรธและหวาดกลัว
“สิบ”
“เก้า”
“แปด” ผู้ช่วยจางเริ่มนับถอยหลัง เวลาที่เธอได้รับใกล้หมดลง ช่างเป็นหนึ่งนาทีที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต หนึ่งนาทีที่จะตัดสินชีวิตที่เหลือของเธอ
“ห้า”
“สี่”
“สาม”
“สอง”
“ตกลง ฉันตกลง” พูดจบเซี่ยอวี่ถิงทรุดลงไปกองที่พื้น ไม่รู้ว่าร่างกายเธอสั่น น้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพราะว่าเธอโกรธหรือเสียใจมากกว่ากัน
“ฉันขอร้อง ถ้านายช่วยฉันอีกเรื่องฉันถึงจะยินดีทำตามที่นายต้องการ”
“ว่ามา”
“นอกจากหนี้ของพี่แล้ว ฉันต้องการให้นายช่วยจ่ายค่าโรงพยาบาล ฉันต้องการพาร่างพ่อออกไปทำพิธี” เธอพูดไปน้ำตาไหลไปแต่น้ำเสียงยังคงเด็ดเดี่ยว
“ได้”
“และ” ซ่งจื่อเซวียนมองดูคนตรงหน้า เธอจะเสนอข้อเรียกร้องอะไรอีก
“ฉันขอจัดการพิธีศพของพ่อให้จบก่อน ฉันถึงจะไปกับนาย”
“ไม่มีปัญหา” เขาพยักหน้าผู้ช่วยจางเดินมายืนด้านข้างเพื่อรอรับคำสั่ง
“จัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อย”
“ครับ”
“เสี่ยตง เชิญมาทำสัญญาชำระหนี้สินครับ” ผู้ช่วยจางผายมือเชิญ
เสี่ยตงสั่งให้ลูกน้องออกจากห้อง เซี่ยอี้ชวนถูกพาออกไปด้วย เธอมอง
ดูพี่ชายถูกพาออกไป เขามองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวดแต่ไม่ได้พูดอะไร
“พี่คะ”
ภายในห้องตอนนี้เหลือเเค่เธอกับซ่งจื่อเซวียน บรรยากาศกดดันนี้มันช่างอึดอัด เธอนั่งกำชายเสื้อจนเหงื่อในมือเปียกโชก เขาพ่นควันบุหรี่อย่างสบายใจ ก้นบุหรี่ถูกบี้ทิ้งในที่เขี่ยบุหรี่
“พี่ชายของเธอจะปลอดภัย” ซ่งจื่อเซวียนพูดเพื่อตอบความกังวลในหัวของเธอ
สายตาเธอประสานกับสายตาของเขา ใบหน้าที่หล่อเหลา สายตาที่น่าหลงใหลนั่น หากไม่ได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้ เธอคงเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ หัวใจเต้นเพราะฤทธิ์ความหล่อของเขา แต่หัวใจเธอในตอนนี้เต้นแรงด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งโกรธ แค้น หวาดกลัว เสียใจ ไม่ใช่ด้วยความพิศวาสรักใคร่
“ขออภัยเเขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ เนื่องจาก ‘ของประมูล’ ชิ้นสุดท้ายไม่สามารถนำขึ้นประมูลได้เเล้ว ทางเราขอชดเชยที่ทำให้ทุกท่านต้องรอ ขอเชิญทุกท่านเพลิดเพลินกับโชว์พิเศษในส่วนของโถงจัดแสดงด้านข้างครับ สำหรับการประมูลครั้งนี้จบลงเพียงเท่านี้ครับ”
เสียงของพิธีกรชายประกาศ เส้นทางชีวิตเส้นนั้นถูกตัดขาดไปจากชีวิตของเธอเเล้ว เหลือแต่ชายตรงหน้า เส้นทางที่เลือกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
أحدث فصل
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก ตอนที่ 67 15 days left
ซ่งจื่อเซวียนลืมตาตื่นขึ้นร่างบางยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ภาพที่เธอโผเข้ามาจูบฉายในความคิดอีกครั้ง เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่จู่โจมเข้าหาเพื่อหวังหว่านเสน่ห์ให้เขาหลงใหล การกระทำของเธอออกมาจากความรู้สึกในขณะนั้นจริง ๆ ไม่สลับซับซ้อนและไม่แสร้งทำ บางครั้งซ่งจื่อเซวียนก็ยังสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรดึงดูดเขานักหนา ไม่ว่าเธอจะต่อต้าน ดื้อดึงกับเขาขนาดไหน เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเธอสักนิด เหมือนเขาสามารถมองเธอได้อย่างไม่มีวันเบื่อ คนข้างๆ เริ่มขยับตัวคล้ายกำลังจะตื่น ซ่งจื่อเซวียนลุกขึ้นนั่งคว้าเสื้อมาใส่แล้วกะเวลาหันมาในจังหวะที่เธอลืมตาตื่นแล้วเซี่ยอวี่ถิงลืมตาตื่นเห็นร่างสูงโปร่งกำลังจัดแจงติดกระดุมเสื้อเชิ้ต เธอคิดว่าเขาคงตื่นก่อนหน้าเธอเมื่อครู่“วันนี้ไม่ต้องไปเรียน”ซ่งจื่อเซวียนพูดเเค่นั้นแล้วลุกออกจากห้องไป เซี่ยอวี่ถิงลุกขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเธอพวงแก้มก็ร้อนผ่าว เธอกล้าจูบเขาก่อนได้ยังไงกัน โชคดีที่ซ่งจื่อเซวียนไม่ได้รังเกียจหรือไม่พอใจเธอเมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอนั่งลงเปิดลิ้นชักดึงใบปฏิทินนับถอยหลังออกมา เซี่ยอวี่ถิงหยิบปากกาขึ้นมาขีดฆ่าวันที่ผ่านไปแล้วในช่องปฏิทิน เช่น
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก บทที่ 66 อยู่กับฉันเธออ่อนแอได้
“ฉันอิ่มแล้ว คุณทานของคุณเถอะ” เซี่ยอวี่ถิงกินข้าวต้มได้ครึ่งถ้วย ก็ต้องออกปากให้พอ เพราะคนป้อนช่างใจร้อนอยากให้เธอกินเร็วๆ เหลือเกิน ป้อนเข้าปากคำต่อคำไม่มีโอกาสได้เคี้ยวให้ละเอียดซ่งจื่อเซวียนมองข้าวต้มในถ้วยที่พร่องลงไปแค่ครึ่งเดียว สีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจ เซี่ยอวี่ถิงรีบดันถ้วยข้าวต้มออก แล้วลากจานข้าวของเขามาแทนที่“จุ้นจ้าน” ซ่งจื่อเซวียนบ่นอุบ “ถ้ายังไงฉันขอตัวก่อน” เซี่ยอวี่ถิงชิงลุกขึ้น ซ่งจื่อเซวียนเข้ามาอุ้มเธอขึ้น “คุณ!” เซี่ยอวี่ถิงอุทาน “ฉันเดินเองได้ ปล่อยฉันลงเถอะ” เซี่ยอวี่ถิงเห็นสายตาของทุกคนที่มองมาแล้วรู้สึกกระดากอาย ร่างสูงโปร่งไม่ตอบรับมีแต่สายตาดุส่งมาตำหนิเธอเท่านั้น ไม่กี่นาทีต่อมาร่างสูงโปร่งก็วางเธอลงที่เตียงในห้องของเธอเซี่ยอวี่ถิงถอยตัวมือกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น จ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยังคงยืนจ้องเธอนิ่งไม่มีทีท่าจะออกจากห้องง่าย ๆ“คุณไม่หิวเหรอ” เซี่ยอวี่ถิงหาเรื่องออกปากให้เขาออกจากห้อง ซ่งจื่อเซวียนจ้องหน้าเธอเหมือนคิดบางอย่างในใจ“ไม่เสียใจหรือไง” ร่างสูงโปร่งถามเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาสงสัยที่ซ่อนเร้นความเป็นห่วงไว้ภายใน“เธอชอบทำเหมือนเก่ง
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก บทที่ 65 แรงหึง
เซี่ยอวี่ถิงเห็นเลือดที่ไหลท่วมแขนซ้ายของเสิ่นสืออัน กลิ่นคาวเลือดทำเธออยากจะอาเจียน แต่เมื่อมองซ่งจื่อเซวียนเขาไม่มีทีท่าจะให้อภัยคนพวกนี้เลย เธอปล่อยมือจากแขนแกร่งและวิ่งเข้าไปเตะปืนที่พื้นออกไปก่อนเสิ่นสืออันจะหยิบมัน ในใจเซี่ยอวี่ถิงยอมรับว่าเสียใจและโกรธแค้นเสิ่นซวนเหอ แต่หากเธอปล่อยไปแบบนี้คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต“ฉันว่าเท่านี้ก็สมควรแล้ว ซ่งจื่อเซวียนเรากลับกันเถอะ”ซ่งจื่อเซวียนเลิกคิ้วอย่างสงสัย นี่เธอกล้าเรียกชื่อเขาขึ้นมาในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เนี่ยนะ จางฮุ่ยหมิงและจินเฉินมองหน้ากันเหมือนกำลังถามอีกฝ่ายว่าหูฝาดไปหรือเปล่าที่ได้ยินเซี่ยอวี่ถิงเรียกชื่อเจ้านายของพวกเขาตรง ๆ“เธอว่าอะไรนะ”“ฉันบอกว่าพอแล้ว ซ่ง…คุณชายซ่งเรากลับกันเถอะ”เซี่ยอวี่ถิงร้อนใจอยากช่วยคนจนไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอหลุดปากเรียกชื่อเขาตรง ๆ เมื่อโดนเขาทวนถามเธอก็รีบกลับคำทันทีซ่งจื่อเซวียนยักไหล่ไม่สบอารมณ์ เขาเดินล้วงกระเป๋าออกมาตรงหน้าเสิ่นสืออัน“รู้ใช่ไหมว่าแกควรจัดการยังไง”“ครับ ผมจะส่งเธอไปต่างประเทศไม่ให้เธอกลับมายุ่งกับคุณผู้หญิงอีก”เซี่ยอวี่ถิงอยากจะแก้ต่างความเข้าใจผิดนี้แต่ก็ไม่มีจ
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก บทที่ 64 บทลงโทษ
“ฉันให้เธอตบสี่ครั้งถือว่าชดเชย สี่ปีที่เธอต้องทนแสดงละครเป็นเพื่อนแสนดีทั้งที่เธอรังเกียจฉันมากขนาดนั้น”เซี่ยอวี่ถิงสะบัดมือของเสิ่นซวนเหอออกเพียะ!เสิ่นซวนเหอล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะทันได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง“ตบนี้สำหรับทั้งสี่ปีที่เธอหลอกลวงความเชื่อใจของฉัน”เหล่าผู้ชายในห้องต่างกลืนน้ำลายกับฝ่ามือที่รุนแรงของเซี่ยอวี่ถิง มีเพียงซ่งจื่อเซวียน เขายิ้มมุมปากแววตาเป็นประกายของนักล่าที่กำลังสนุกเมื่อเห็นด้านนี้ของเธอ“แก” เสิ่นซวนเหอกุมแก้มความเจ็บปวดทำให้ใบหน้านั้นเหยเก มุมปากมีเลือดไหลเซี่ยอวี่ถิงเข้าไปกระชากตัวเสิ่นซวนเหอขึ้นมาแล้วตบซ้ำเป็นครั้งที่สองเพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังจนลั่น เสิ่นซวนเหอทรุดลงกองกับพื้น หายใจหอบ ความเจ็บปวดที่แก้มรุนแรงจนเธอแทบขยับปากไม่ได้“ตบนี้ที่แสแสร้งและใช้ความจริงใจของฉันเพื่อผลประโยชน์ของเธอ”ยังไม่ทันที่เสิ่นซวนเหอจะได้โต้เเย้งอะไร เซี่ยอวี่ถิงก็เอาคืนเธอเป็นครั้งที่สามเพียะ!“นี่สำหรับที่เธอก็หลอกลวงความจริงใจของอาเจ๋อด้วย”ซ่งจื่อเซวียนขมวดคิ้วไม่พอใจอยู่ด้านหลังที่ได้ยินเซี่ยอวี่ถิงเอ่ยถึงชื่อนั้นขึ้นมาเสิ่นซวนเหอ นั่งทรุดตัวหาย
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก บทที่ 63 คนบงการ
“จัดการเรียบร้อย” หัวหน้าของกลุ่มชายฉกรรจ์รายงานผู้ว่าจ้าง“เดี๋ยวฉันจะโอนค่าจ้างส่วนที่เหลือไปให้ ก่อนอื่นฉันขอดูหน้ามันหน่อยยืนยันว่าพวกเเกไม่ได้จับผิดคน” ชายที่เป็นหัวหน้าพยักหน้าให้ลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง ผู้ว่าจ้างหันหลังกลับไป ลูกน้องทั้งสองคนเข้ารวบตัวก่อนเอาผ้าคลุมหน้าผู้ว่าจ้างเอาไว้“พวกแกจะทำอะไรฉัน ปล่อยนะ”ผ้าคลุมหัวถูกเปิดออก คนที่ถูกจับมาหรี่ตาสู้แสงไฟสลัว สามชายฉกรรจ์ยืนอยู่ตรงหน้า“ใครสั่งให้พวกเเกทำแบบนี้บอกมา ไม่อย่างนั้นแกโดนจัดการแน่”ประตูห้องเปิดออกคนคนหนึ่งก้าวเข้ามา สีหน้าของผู้ที่ถูกมัดถอดสี ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ“ทำไมเป็นเธอ” คนที่ควรจะถูกชายสามคนนี้จับมัดเดินเข้ามาในห้องสีหน้าผู้มาเยือนถอดสีเช่นเดียวกัน เธอเเทบไม่อยากเชื่อว่าคนที่เห็นตรงหน้าคือคนที่สั่งให้คนมาทำร้ายเธอเซี่ยอวี่ถิงมองภาพชายสามคนกำลังเดินหน้าเข้ามาหาเธอ ก่อนจะตะโกนสุดเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือ‘ช่วยด้วย’ผลัก ตุบ… จินเฉินซัดหนึ่งในสามคนนั้นล้มลง พวกมันที่เหลือมีทีท่าตกใจแต่ก็พุ่งตัวเข้าหาเขา เซี่ยอวี่ถิงเห็นฝีมือการต่อสู้ของจินเฉินเป็นครั้งแรก ไม่แปลกใจที่คนอย่างซ่งจื่อเซวียนจะจ้างเขามา
บันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก บทที่ 62 16 days left
ซ่งจื่อเซวียนนึกประหลาดใจเมื่อเห็นเซี่ยอวี่ถิงเตรียมตัวออกไปมหาวิทยาลัยทั้งทีเมื่อวานเกิดเรื่องขึ้น “คุณเซี่ยจะไปมหาลัยเหรอคะ” คำพูดแฝงน้ำเสียงห่วงใยของหญิงชรา เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจได้ว่าป้าหวังคงรู้เรื่องที่เกิดกับเธอเมื่อวานแล้ว “ยิ่งเกิดเรื่องยิ่งต้องไปสิคะ ถ้าไม่กล้าสู้หน้าเท่ากับเรายอมรับ” มือของหญิงชรายื่นมาจับมือเรียวเล็กและส่งต่อความอบอุ่นให้เธอ“คุณเซี่ยเข้มแข็งมากเลยถ้าพวกเราเจอเรื่องแบบนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง” ซือเหยาพูด มู่ซีพยักหน้ารับเซี่ยอวี่ถิงส่งยิ้มให้สองสาวก่อนลงมานั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง ซ่งจื่อเซวียนนึกชื่นชมความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยวของเธอ แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เผลอพูดจาไม่ดีกับเธอ เขาก็รู้สึกไม่ชอบใจตัวเองขึ้นมา“ไม่มีของว่างรองท้องเหรอ” เซี่ยอวี่ถิงหันมองต้นเสียง ซ่งจื่อเซวียนเคาะนิ้วเรียวยาวลงบนโต๊ะอาหาร มืออีกข้างคนกาแฟในแก้วไปมา สีหน้าขรึม ส่งเสียงกระแอมในลำคอ “ป้าหวังเตรียมของว่างให้คุณชายเพิ่มทีค่ะ” “แซนวิชของเธอเมื่อวานน่ะ” ซ่งจื่อเซวียนเน้นคำว่า ‘ของเธอ’ จงใจบอกใบ้ว่าเขาต้องการให้เซี่ยอวี่ถิงเป็นคนลงมือทำ “คุณอยากให้ฉันทำให้เหรอ ได้แต่มีข้อ
قد تعجبك أيضًا
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.5K وجهات النظرพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet191.0K وجهات النظرวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์181.3K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat203.2K وجهات النظرอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู418 وجهات النظرนัดดูตัวผิด ดันได้คู่ปรับแฟนเก่าเป็นสามี
เจียงหวู่15 وجهات النظرComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha74 وجهات النظرกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa47 وجهات النظر
