บทที่ 6 มัดจำ

ในอีกด้านจางฮุ่ยหมิง ผู้ช่วยของซ่งจื่อเซวียนอ่านหนังสือสัญญาชำระหนี้สินที่เขาให้เสี่ยตงร่าง เมื่อตรวจสอบดูว่าข้อความทั้งหมดครบถ้วนตามที่เสนอ เขายื่นให้เซี่ยอี้ชวนเซ็น ก่อนหยิบเช็คของซ่งจื่อเซวียนที่ประทับตราไว้ให้สำหรับทำรายการเบิกจ่ายต่าง ๆ 

“ขอให้จำไว้ว่าสองพี่น้องตระกูลเซี่ยอยู่ในความดูแลของคุณชายซ่งแล้ว กรุณาอย่าล้ำเส้น”

“ครับ ผู้ช่วยจาง” เสี่ยตงรับเช็คเงินสดจากจางฮุ่ยหมิง เมื่อตรวจสอบว่าตัวเลขที่ระบุไม่ตกหล่น เสี่ยตงจึงยื่นสัญญาที่ผ่านการประทับตราและลงลายมือชื่อของเขาให้

“ไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวครับ” เสี่ยตงพาลูกน้องทั้งหมดออกไปจากห้อง

จางฮุ่ยหมิงยื่นสัญญาให้เซี่ยอี้ชวน

“คุณเซี่ยครับ คุณเซี่ย”

“คะ ครับ” เซี่ยอี้ชวนใจลอยคิดถึงเซี่ยอวี่ถิงที่อยู่กับซ่งจื่อเซวียนตามลำพัง

“สัญญาชำระหนี้สินครับ คุณเก็บไว้ให้ดี”

“ขอบคุณครับ” เซี่ยอี้ชวนมองกระดาษในมือ กระดาษใบนี้แลกมาด้วยความเสียสละของน้องสาวคนเดียวของเขา น้องสาวที่มักจะคอยออกหน้าปกป้องเขาเสมอมา แต่ครั้งนี้เธอต้องแลกสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผู้หญิงเพื่อพี่ชายที่ไม่เอาไหนอย่างเขา

“ถิงถิง เธอ…”

“น้องสาวคุณเป็นคนของคุณชายซ่งแล้ว เธอจะอยู่ในความดูแลของคุณชาย ไม่มีใครทำร้ายเธอได้”

นอกจากซ่งจื่อเซวียนคนเดียวสินะ ซ่งจื่อเซวียนคนนี้ไม่เคยถูกใจผู้หญิงคนไหนเลย ไม่เคยคบหาดูใจกับผู้หญิงคนไหน ช่วงหลังมานี้เซี่ยอี้ชวนเจอเขาที่ไนต์คลับนี้บ้าง แต่ไม่เคยเห็นซ่งจื่อเซวียนควงสาวคนไหนซ้ำหน้า

มือถือของจางฮุ่ยหมิงดังขึ้น

“ครับคุณชาย ได้ครับผมจะรีบจัดการให้ครับ” จางฮุ่ยหมิงวางสาย และเงยหน้ามาพูดกับเซี่ยอี้ชวน

“คุณชายให้ผมร่างสัญญากู้ยืมระหว่างคุณชายกับน้องสาวคุณ เสร็จแล้วให้พาพวกคุณสองคนไปดำเนินเรื่องคุณพ่อที่โรงพยาบาลครับ”

เซี่ยอี้ชวนตามจางฮุ่ยหมิงกลับมาที่ห้องเดิม จังหวะนั้นเขาเห็นเซี่ยอวี่ถิงเดินเปิดประตูออกมา เขามองผ่านไหล่ของน้องสาวเห็นซ่งจื่อเซวียนยังคงนั่งที่โซฟาตัวเดิมปากพ่นควันบุหรี่อย่างสบายใจ ตัวเขาอยากเอ่ยปากถามแต่เห็นสีหน้าของน้องสาวเขาเลือกที่จะกลืนความสงสัยลงคอ

จางฮุ่ยหมิงเดินเข้าไปรายงานและรับคำสั่งจากซ่งจื่อเซวียน ก่อนเดินออกมาหาพวกเขา

“คุณชายให้พาพวกคุณไปทำธุระให้เสร็จครับ” จางฮุ่ยหมิงผายมือ

เซี่ยอวี่ถิงไม่พูดจาอะไรเดินนำออกไป

ที่โรงพยาบาล เซี่ยอวี่ถิงยังคงไม่เอ่ยปากพูดจาอะไร เซี่ยอี้ชวนได้แต่สังเกตเธออยู่ข้าง ๆ หลังจากจางฮุ่ยหมิงช่วยดำเนินการชำระค่าใช้จ่ายให้ เซี่ยอวี่ถิงที่เงียบมานานก็เอ่ยขึ้น

“ขอบคุณนะคะ คุณ…”

“ผมจางฮุ่ยหมิง เป็นผู้ช่วยของคุณชายซ่งครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะผู้ช่วยจาง”

“ผมเเค่ทำตามคำสั่งของคุณชาย นี่เป็นน้ำใจของคุณชายครับ”

คำว่าน้ำใจช่วยสะกิดใจของเธอ แม้เธอจะชิงชังกับเรื่องที่เขาทำกับเธอเหมือนเป็นสิ่งของที่เขาต้องการ แต่เรื่องนี้เธอก็รู้สึกขอบคุณเขาจริง ๆ

“ฝากขอบคุณด้วยนะคะ อ่อ ฉันขอนำร่างพ่อกลับไปทำพิธีที่บ้านเกิด คงจะใช้เวลาประมาณสามถึงสี่วัน”

“ได้ครับ ผมจะนำแจ้งคุณชายให้”

“แล้วสัญญาล่ะคะ”

“คุณชายบอกเซ็นสัญญาพร้อมกันวันที่คุณเสร็จธุระก็ได้ครับ ตอนนี้ในสัญญายังไม่ได้ระบุวันที่เริ่มสัญญา”

“ค่ะ”

“เรื่องรถขนย้าย ผมช่วยจัดการให้แล้วนะครับ” พูดจบจางฮุ่ยหมิงก็ขอตัวกลับ

เซี่ยอวี่ถิงและเซี่ยอี้ชวนนั่งอยู่เบาะหลังคนขับในรถขนย้าย ขณะกำลังขนย้ายร่างของพ่อกลับไปประกอบพิธีที่บ้านเกิด

“ถิงถิง พี่ขอโทษนะ” เซี่ยอี้ชวนพูดทำลายความเงียบ แต่เซี่ยอวี่ถิงยังคงนิ่งไม่รู้เพราะใจลอยไม่ได้ยินที่เขาพูด หรือตั้งใจไม่ตอบ

“พี่จะพาเธอหนีดีไหม”

“หนีไปไหน” เธอตอบแต่สายตายังคงทอดมองไปข้างหน้า

“พี่ไม่รู้ แต่เรารีบจัดงานพ่อให้เสร็จเร็วขึ้น แล้วหนีไปก่อนคนพวกนั้นจะมาพาตัวเธอไป”

“ถ้าหนีเราก็ต้องหนีตลอดชีวิต คนอย่างซ่งจื่อเซวียนไม่ไว้ชีวิตเราแน่”

“แต่…”

“ยังไงระยะเวลาก็แค่สามสิบวัน อีกอย่างไม่แน่ว่าเขาจะเบื่อฉันวันไหน เผชิญหน้าให้จบเถอะ”

“ถิงถิง พี่…”

เซี่ยอวี่ถิงหันมายิ้มบางที่มุมปากให้เขา แววตาช่างเลื่อนลอย ไร้ความสดใส ในสถานการณ์แบบนี้เธอก็ยังเข้มแข็ง และเลือกที่จะเผชิญกับปัญหาอย่างเด็ดเดี่ยวเสมอ

หลังเสร็จการตระเตรียมพิธีศพให้พ่อ เซี่ยอวี่ถิงกลับเข้าห้องพัก 

“ถิงถิง ป้าเตรียมข้าวต้มร้อน ๆ ไว้ให้ หนูกินสักหน่อยไหม”

ป้าเซี่ยหลาน พี่สาวของพ่อเคาะประตูห้องลูกสาวที่เธอมาขอพัก เพราะบ้านเก่าของพ่อ เธอขายเพื่อนำเงินไปรักษาพ่อแล้ว แต่สุดท้ายพ่อก็จากเธอไป และยังเป็นเงินก้อนที่เริ่มเรื่องวุ่นวายนี้ด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่หิว”

“จ้ะ ถ้าอย่างนั้นรีบพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

“ค่ะ”

“เป็นยังไงบ้างครับ” เซี่ยอี้ชวนนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องครัวเอ่ยถามขึ้น ข้าง ๆ มีถ้วยข้าวต้มร้อนๆ ที่เพิ่งตักให้น้องสาวเสร็จ 

“เธอบอกว่าไม่หิว” ป้าเซี่ยหลานถอนหายใจก่อนพูดต่อ

“นี่อี้ชวน ถิงถิงเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นไม่พูดไม่จาตั้งแต่มา”

“เอ่อ…” เซี่ยอี้ชวนอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบถึงสาเหตุยังไง

“เอาเถอะ ป้าเข้าใจพ่อเสียทั้งคนใครจะไม่เสียใจ ถิงถิงน่ะนะสนิทกับพ่อมาก ตอนเด็ก ๆ ตัวติดพ่อแจเลย”

เซี่ยอี้ชวนก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มบนโต๊ะ มือที่ถือช้อนได้แต่คนข้าววน ๆ ไม่ตักเข้าปาก

“เหลือแค่สองพี่น้องแล้วแกต้องดูแลน้องให้ดีล่ะ พ่อแม่บนสวรรค์จะได้หมดห่วง”

“ครับ” เซี่ยอี้ชวนกลืนความรู้สึกผิดลงคอแทนข้าว พี่ที่ดีงั้นเหรอ ดูแลน้องสาวให้ดีงั้นเหรอ พ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์คงไม่มีวันให้อภัยพี่ชายเลว ๆ อย่างเขาเเน่

“เอาเถอะกินซะ พรุ่งนี้คงจะเหนื่อยกันทั้งวัน”

ในห้องเซี่ยอวี่ถิงเเหงนหน้าดูนาฬิกาบนฝาผนัง เวลาล่วงเลยมาเกินเที่ยงคืนแล้ว เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เรื่องราวต่าง ๆ ถาโถมเข้ามามากมายเหลือเกิน

เธอคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมเข้าไปอาบน้ำ หลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงที่บริเวณเหนือเนินอกขวาของเธอ ภาพเหตุการณ์ก็ผุดเข้ามาในหัว

‘ฉันขอมัดจำก่อนล่วงหน้า’

ซ่งจื่อเซวียนถือวิสาสะครอบครองริมฝีปากของเธออีกครั้ง สัมผัสที่รุนแรงแทบบดขยี้และดูดกลืนลมหายใจของเซี่ยอวี่ถิงไปด้วย เธอขัดขืนแต่เรี่ยวแรงเธอไม่เป็นใจ วงแขนแกร่งยังคงกอดรัดเธอแน่นขึ้น

‘อ๊ะ’ เสียงร้องในลำคอเธอไม่สามารถเล็ดลอดริมฝีปากที่กำลังถูกคนตรงหน้าครอบครอง ร่างกายเธอสะดุ้งเมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเนินอกนิ่ม เธอปัดป่ายมือนั้นให้ออกจากจุดหวงห้ามของเธอ เธอกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรงจนเขาผละออก รอยเลือดบาง ๆ ซึมออกจากรอยกัดนั้น สีหน้ายิ้มเยาะของเขาบ่งบอกว่าไม่ว่าเธอจะดิ้นรนเพื่อหนีเท่าไหร่ เขายิ่งตามไล่ล่า ทุกครั้งที่เขาตะครุบเธอได้ เธอจะได้รับการหยอกเย้าที่รุนแรงขึ้น

มือที่ทาบบนเนินอกของเธอกำคอเสื้อเธอไว้เเน่น ก่อนจะกระชากคอเสื้อของเธอลง เนินเนื้ออวบที่พ้นจากชุดชั้นในถูกเปิดเผยสู่สายตาของเขา

‘นาย ไม่นะ!’ 

เขาก้มลงลิ้มรสเนื้อเนียนประทับจูบที่รุนแรงบนเนินอกของเธอ ชั่วครู่เขาถอนจูบออก เนื้อเนียนขาวปรากฏรอยแดงช้ำ สายตาของเขาพึงพอใจเมื่อได้เห็นรอยนั้น

‘ฉันประทับตราเธอแล้ว ถือเป็นมัดจำก่อนทำสัญญา’