MasukShare
บทที่10...คืนพระจันทร์แดง
Tanggal publikasi:
2025-06-21 14:16:27“คืนนี้แล้วสินะ!”
เมื่อค่ำคืนพระจันทร์สีเลือดมาเยือน บุญแสนออกคำสั่งเด็ดขาดให้ลดาละมัยออกจากหมู่บ้านริมเขา แล้วไปพักนอนที่หอพักของโรงพยาบาลในตัวเมืองแทน เพื่อให้เธอปลอดภัยจากตำนานอาถรรพ์ของหมู่บ้าน ไม่กลายเป็นผู้ถูกเลือกของชนเผ่าลับ
เพราะลดาละมัยอยากให้บิดาตายใจ จึงทำตามคำสั่งแต่โดยดี คิดว่าจะแอบออกจากโรงพยาบาลก่อนเที่ยงคืนแล้วมุ่งตรงกลับไปที่หมู่บ้าน
ทว่า...ห้องฉุกเฉินในค่ำคืนนี้กลับป่วนหนัก เมื่อพยาบาลเวรอีกสองคนท้องเสียพร้อมกัน ลดาละมัยก็เลยต้องทำหน้าที่แทนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“อีกชั่วโมงเดียวก็เที่ยงคืนแล้ว”
เธอเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น เพื่อจะกลับไปพิสูจน์ความจริงที่รอคอย แต่ดูเหมือนชะตากรรมจะไม่ได้เข้าข้างเธอ
“เฮ่อ...ในที่สุด...การรอคอยก็ไร้ความหมาย 10 ปีที่เราดูแลตัวเองอย่างดี ไม่ยอมชายตาแลใคร”
ลดาละมัยสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้ว หากครั้งนี้ไม่ได้คำตอบที่ตามหา เธอจะเลิกคิดเกี่ยวกับเรื่องชนเผ่าลึกลับนั่นซะที แล้วจะใช้ชีวิตโดยไม่ยืดติดกับเรื่องงมงาย ตั้งหน้าตั้งตาหาผู้ชายดี ๆสักคนมาเป็นผัว
“อือ...สีของดวงจันทร์...โอว” เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีดำกำมะหยี่ ก็ได้เห็นว่าดาวทั้งฟ้าจมหายไปกับทิวเมฆดำคล้ำ มีเพียงพระจันทร์ดวงกลมโตสีแดงสุกประทับอยู่กลางผืนฟ้า
“อ่า...” ลมหนาวแสนยะเยือกมาเยือนถึงก้นบึงหัวใจเลยล่ะ เธอสัมผัสความรู้สึกนั้นได้อย่างแรงกล้า ถูกจู่โจมอย่างเงียบเชียบ แต่รวดเร็วราวกับพายุ
“อืออ” แสงจันทร์อาบคลุมไปทั้งเรือนกาย หัวใจสั่นสะท้านไปหมด ทั้งยังรู้สึกร้อนลุ่มไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่ไหว ช่องรักสุกซ่านหวามหวิว ร่างกายเกิดกระหายเซ็กส์ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ทำไมรู้สึก...ซี๊ดส์ เหมือนจะทนไม่ไหว” เหงื่อซึมในทุกอณูเนื้อ เลือดในกายเดือดพล่าน ร่องรักร้อนผะผ่าวราวกับโดนไฟลามเลีย
“โอยย...”
ลดาละมัยพยายามระงับความรู้สึกซ่านที่กระทุ้งร่างกายไม่หยุด ด้วยการเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำของห้องฉุกเฉิน เพื่อให้อารมณ์มันผ่อนคลายลง
“ได้อาบน้ำสักหน่อยก็คงดี”
“คุณพยาบาลครับ คุณพยาบาล!!!”
เสียงเรียกจากเจ้าหน้าที่ขับรถ ทำให้เธอต้องรีบออกจากห้องน้ำแล้วขึ้นรถตู้ฉุกเฉินของโรงพยาบาล เพื่อไปรับหญิงท้องแก่ใกล้คลอดที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งค่อนข้างห่างไกลและทุรกันดาร
“เร็วสิ...เร็วๆ” ลดาละมัยนั่งเพียงลำพังในรถฉุกเฉิน ซึ่งมีอุปกรณ์และเครื่องมือแพทย์ครบครัน
เธอรู้สึกเป็นห่วงคนไข้จนอยู่ไม่ติด นึกภาวนาให้แม่ลูกปลอดภัยทั้งคู่
“โอวว อะไรกันเนี่ย อย่างกับบนดาวอังคาร!”
เพราะเส้นทางระหว่างหุบเขานั้นแสนขรุขระ กอปรกับมีสายหมอกหนาแน่นเต็มรายทาง จึงทำให้การขับเคลื่อนของรถฉุกเฉินเป็นไปอย่างลำบาก
“เหมือนอยู่ในอุโมงค์เลย” สองข้างทางเต็มไปด้วยความมืด บรรยากาศวังเวงราวกับอยู่ในหนังสยองขวัญ
“ขนลุก อะ...” เธอแทบจะคุมร่างกายไม่อยู่ ตอนที่รถตู้วิ่งตกหลุมบ่อจนกระเทือนกระดอน
กระทั่งถึงทางเลี้ยวหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยหมอกขาวหนาแน่น รถตู้ขับเร็วขึ้นแต่เริ่มเสียหลักกวัดแกว่งไปมา ก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนเบรกแตก...
“หา!!!” เธอตกใจแทบช็อค...หัวใจสั่นสะท้านด้วยความกลัว คว้าจับสิ่งของใกล้มือเพื่อรั้งร่างไว้
โครม!
ใช่แล้ว...เสียงรถชนกับอะไรสักอย่างดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งป่า ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไปในวินาทีนั้น...วินาทีที่ห้วงสำนึกสุดท้ายถูกความมืดมิดครอบงำจนมองไม่เห็นสิ่งใดอีก
“โอวว...ฉันตายแล้วเหรอ?”
“อ่า...อ่า...”
เธอหลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกที ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนกองดอกไม้แห้ง ภายในกรงไม้ขนาดใหญ่กว่าตัวเธอสักสามเท่า ซึ่งวางอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านอลังการ
“อือ...” สายตาของเธอกวาดมองรอบกายด้วยความตกใจและประหลาดใจ เพราะบริเวรรอบกายนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่มีคราบไคลเขียวขจี เถาวัลย์ใหญ่ยักษ์ระโยงรยางค์ไปทั่ว
“โอววว...” และเมื่อเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ยักษ์เบื้องบนศีรษะของเธอ ก็พบว่าดอกไม้สีเหลืองทองกำลังบานสะพรั่งเต็มต้น กลีบอ่อนนุ่มปลิดปลิว ลอยลิ่วไปตามลม ล่วงหล่นลงสู่พื้นดิน เกลือกกลิ้งเต็มเกลื่อนบนพื้นดินใต้อาณาจักรของต้นไม้ใหญ่ยักษ์
Bab terbaru
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่20...ตอนจบ - เป็นเมียพวกเราเถอะ
เธอนิ่งคิดนิดหน่อย “แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ”อัคคีราหน้าสลดเศร้า “หัวใจของพวกเราคงแห้งแล้ง เหมือนคนไร้วิญญาณ ลดาจะใจร้ายกับพวกเราจริงเหรอ หรือว่าพวกเราทำให้ลดามีความสุขน้อยไป”“ไม่ใช่อย่างนั้น” เธอรีบบอกก่อนที่เขาจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ เพราะอย่างไรเสีย เธอก็กระโดดลงมาในวังวนสวาทหวานนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว แต่ถ้าจะต้องหายจากโลกภายนอกแล้วมาใช้ชีวิตอยู่ในป่าอาถรรพ์กับสามพี่น้อง มันก็ควรจะวางแผนให้รอบคอบสิ“ฉันอยากอยู่กับพวกคุณนะ” เพราะพวกคุณแซ่บมาก แถมยังเป็นเจ้าของถ้ำที่เต็มไปด้วยทองคำ “แต่ฉันก็ไม่อยากทิ้งชีวิตของตัวเอง ฉันเองก็มีครอบครัวของฉันเหมือนกัน หากฉันจะไป ๆ มา ๆ ระหว่างโลกภายนอกกับบ้านของพวกคุณ”อัคคีรานิ่งคิด...“ได้สิ” พสุธาราจอมเจ้าเล่ห์ลืมตาขึ้นแล้วจูบแก้มนวลฟอดใหญ่ “แล้วแต่เมียรักจะบัญชา”“หลงเมียเหลือเกินนะ” มหรรณพจูบบนหลังเท้าของเธออย่างลุมหลง ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาว ด้วยสายตาหวานฉ่ำ “หอมไปทั้งตัวเลยที่รัก”“ใครกันแน่ที่หลง” พสุธารากัดพี่ชายฝาแฝด“แต่เราอยากมีลูกกับลดานะ” อัคคีราเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง ยื่นฝ่ามือลูบไล้หน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยน “ลูกหรือคะ?”“เมื่อเราขึ้นเ
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่19...สามพี่น้องสุดเร่าร้อน
“โอววลดาที่รัก...เรารักเธอเหลือเกิน” พสุธารากัดกรามแน่นแล้วตะบันเด้าความเป็นชายเข้าใส่ร่างกายของเธออย่างไม่ยั้ง“อ๊ะ อ๊ะ โอ้วส์ พสุธารา อือ” แรงเสียดสีจากความเป็นชายขนาดใหญ่ ส่งให้กายเธอแดงเรื่อเหมือนโดนไฟเผา อะดรีนาลีนสูบฉีดตั้งแต่หัวจดเท้า“อืออ ลดาที่รัก หอมหวานเหลือเกิน” มหรรณพก้มลงจูบไซ้ซอกคอข้างซ้ายของเธอ พร้อมใช้ฝ่ามือลูบไล้บีบคลำทรวงอกอวบอิ่ม“โอวว เมียรักของเรา” อัคคีราจูบหอมแก้มนวลข้างขวาอย่างลุ่มหลง ฝ่ามือเลื่อนลงสัมผัสเนินสวาทแล้วนวดเน้นเม็ดกระสันเสียวปรนเปรอ“อะ อะ อะ อะ” พสุธาราอัดกระแทกดุ้นเนื้อเข้าใส่ช่องสวาทของหญิงสาวไม่ยั้ง แรงเร้าจากภายในช่องนุ่มตอดรัดลำเนื้อจนมันแข็งคัด ปวดหนักเหมือนมันจะปริแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ“โอ้วว ที่รัก เรา...โอย” ใบหน้าคร้ามเข้มแดงก่ำ ร่ำร้องเหมือนจะขาดใจ ขณะฉีดพล่านน้ำสวาทเข้าใส่ช่องสวาทของหญิงสาวไม่ยั้ง “อ่า...”“อืออ....อูวว” ลดาละมัยหลับตาพริ้มอิ่มสุข รู้สึกถึงน้ำอุ่นในกายอีกครั้ง ก่อนจะโดนจูบปากจนหนำใจจากริมฝีปากสีดำเพื่อตอบแทนความสุขที่ได้รับ“อืมมม...” เธอจูบตอบเขาด้วยความเร่าร้อน ขณะเดียวกันก็ถูกถ่างขาอ้าออกจนกว้าง เมื่อท่อนเนื้อขนาดใหญ
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่18...สามพี่น้องหนึ่งหัวใจ
อัคคีราจ้องมองน้องชายคนเล็กนิ่งงัน ดูเหมือนหัวใจของพวกเขาจะกลับคืนร่างแล้วสินะ “อื้ออ...” เธอพยายามดันแผ่นอกหนานั้นออก แต่กลับโดนสวมกอดแนบแน่น แล้วบดจูบรุนแรงกว่าเดิม“อืออ...อืออ...อ่า...”“โอววว...” เขาผละริมฝีปากออก จ้องมองใบหน้าสวยด้วยความลุ่มหลง “เรารอเธออยู่นะ”“หืมม...” เธอจ้องตอบดวงตาสีเพลิง ทำไมรู้สึกว่าริมฝีปากดำขลับนั้นช่างน่าหลงใหลนัก“เนื้อคู่ของเรา” เขาเอ่ยพลางยิ้มมุมปากหัวใจของเธอเต้นรัว หันกลับไปมองอัคคีราที่ยืนมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไร้ความหึงหวง ยอมรับในโชคชะตาที่มีร่วมกัน ส่วนเจ้าดวงตาสีน้ำเงินก็ลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่ง หันกลับมาจ้องน้องชายฝาแฝดที่กำลังจู่โจมเธอไม่เลิก ด้วยการจูบหอมไม่หยุดหย่อน“สบายดีหรือท่านพี่อัคคีรา”“เราสบายดีมหรรณพ แต่ท่านแม่จากไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ส่วนท่านพ่อยังคงปกครองชาวเผ่าแห่งเราอยู่ พวกนายทั้งสองหลับไปนานนับสิบปีทีเดียว”“ต้องขอภัยท่านพี่และท่านพ่อด้วย เพราะเราทั้งสองต้องการรักษาชีวิตของเธอไว้ ก็เลยต้องยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องเธอ”คำกล่าวของมหรรณพทำให้ลดาละมัยชะงัก ยื่นฝ่ามือกันใบหน้าของดวงตาสีเพลิงที่พยายามจูบหอมใบหน้าเธออย่างห
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่17...เสพสมกันอย่างอิ่มเอม
“โอ๊วววส์ ซี๊ดส์ อ๊า...โอยเสียว” เธอร้องครางลั่นอย่างสุขสม เผยอร่องสวาทขึ้นรับปากลิ้นของเขาอย่างเต็มใจโหยหา “อัคคีรา...อื้อ อ๋อย”เขากระดกลิ้นละเลงใส่เม็ดเสียวของเธอไม่ยั้ง ก่อนจะสูบความสาวแล้วดูดดุนอย่างเมามันส์ไร้ปรานี ราวกับจะสูบวิญญาณของเธออย่างไรอย่างนั้น“อ๊า...” เธอร้องลั่นด้วยความเจ็บ ยามนิ้วใหญ่สอดแทรกเข้ารูเสียวแล้วกระแทกกระทุ้งไม่หยุด“โอ๊ย โอ๊ย อัคคีรา อ๊า” ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเสียวทรมาน...แต่เพียงไม่นานนักก็ต้องพบกับความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกกระชากวิญญาณ“โอ๊วส์อัคคีรา อือออ...”“ที่รัก...” ใบหน้าคร้ามแดงก่ำ กายแกร่งชื้นเหงื่อ ขยับร่างขึ้นคร่อมทับแล้วแทรกท่อนเนื้อขนาดใหญ่แหวกกลีบร่องรูสดสาว อัดกระแทกพรวดเดียวจมมิด“โอ๊ย! เจ็บ! อ๊า” เธออ้าปากหวอ กดสายตาลงมองช่วงร่างของตัวเอง ซึ่งโดนท่อนเนื้อของเขาฝังแนบแน่น จนเหลือเนื้อโคนเพียงน้อยนิด “โอยอัคคีรา มันเป็นครั้งแรกของฉันนะ ทำไมคุณไม่ปรานีฉันเลย”“เราอดใจไม่ไหว กระหายเหลือเกิน” เสียงแหบพร่าบ่งบอกอารมณ์กำลังร้อนได้ที่ “ความงามของเธอ ทำให้เราควบคุมตัวเองไม่อยู่ โอวว ท่อนเนื้อของเรากำลังสุขสมเลยเชียว”ซึ่งก็ไม่ต่างจากช่องสวาทข
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่16...ลุ่มหลงคลั่งไคล้
“ว๊าย!” เธอตกใจตาเหลือก เมื่อริมฝีปากแนบชิดกับริมฝีปากของเขาแบบไม่ได้ตั้งใจ เรือนกายทาบทับบดเบียดบนกายแกร่งแนบแน่น ขณะลำร้อนของเขาพุ่งผ่านหว่างขาของเธอตั้งโด่เหมือนเสาไฟฟ้ายังไงยังงั้น“อือ...” เมื่อได้สติ เธอรีบผละริมฝีปากออก จ้องมองดวงตาคู่คมด้วยความเขินปนตกใจ เขาจะรู้มั้ยว่ามันเป็นจูบแรกของเธอ“เป็นเมียเราเถอะ” เขาเอ่ยออกมา ด้วยแววตาวามวาว แรงปรารถนาในหัวใจเดือดพล่านจนไม่อาจต้านทานไหว กำหนัดแตกซ่านในทุกอณูเนื้อ จนน้ำสวาทแทบจะพุ่งทะยานออกมา “เอ่อ...” หัวใจของเธอเต้นเร็วรี่ถี่หนัก หายใจเร็วแรงจนได้ยินชัด กายอุ่นร้อนขึ้นเหมือนโดนไฟเลีย“เธอทำให้เราแทบคลั่งแล้ว”“แต่เราเพิ่งเจอกันเอง” เธอไม่ได้บอกเขาหรอก แต่กำลังบอกตัวเองต่างหาก เพิ่งเจอกันแท้ ๆ แต่กลับอยากเป็นของเขาจนตัวสั่น อยากสูบแก่นกายกำยำของเขาไม่ให้เหลือ เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ“มันไม่สำคัญหรอก ถ้าเราเกิดมาคู่กัน” เอ่ยพลางตวัดฝ่ามือรวบท้ายทอยของเธอให้ก้มเข้าหาใบหน้าของเขา แล้วจูบริมฝีปากกันอย่างดูดดื่ม เร่าร้อน...“อ่า...อ่า...” แทนที่จะขัดขืนรสจูบของชายที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ เธอกลับจูบตอบเขาอย่างเต็มใจ อ้าปากรับลิ้นสากแผ่นใ
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่15...รสรักหวานล้ำ
เขายิ้มกริ่มอย่างสุขสมใจ เร่งความเร็วของฝีเท้าม้าให้แรงเร็วกว่าเดิมหลายเท่า ยามวิ่งผ่านป่าเขาลำเนาไพรอันตราย สู่หน้าผาใหญ่ตระหง่านเบื้องหน้า สถานที่ลับเฉพาะของตระกูลผู้นำ ในที่สุด...ม้าดำทมิฬก็พาเขาและเธอขึ้นไปยังยอดเขาสูงสุดแห่งพงไพร ยืนสง่าบนริมหน้าผาอันยิ่งใหญ่ ไม่หวั่นต่อสายลมแรงที่แล่นปะทะไม่หยุดหย่อน“สูงจัง...เรามาที่นี่กันทำไม ไหนบอกจะพาไปหาเจ้าของหิน” เธอเงยหน้า ทวงถามเจ้าของอ้อมกอดอันตราย คนที่เคยใช้ดาบจ่อคอยหอยเธอเขาก้มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงในดวงตาสงบลงจนกลายเป็นแสงสีทองเรืองรอง ดวงตาสีน้ำเงินก็ส่องประกายความอ่อนโยนออกมาจนทำให้ใบหน้าขึงขังดุดันนั้นผ่อนคลายกว่าเดิม “อยากเจอพวกนั้นจริงเหรอ”เธอนิ่วหน้านิดหน่อย “จริงสิคะ”“ไม่กลัวอันตรายเหรอ”“ก็มีคุณอยู่ด้วย”“เราอาจทำลายเธอได้มากกว่าที่คิดนะ”“ยังไงคะ”เขาก้มหน้าลงใกล้ใบหน้าเธอจนลมหายใจประสานกัน สองริมฝีปากเกือบแตะแต้ม ทำเธอใจสั่นระริก ซ่านสยิวตรงหน้าท้องอย่างห้ามไม่อยู่“คุณ...”“อยากกลืนกินเธอเหลือเกิน” คนป่าเปิดเผยความรู้สึกร้อนลุ่มในอก พร้อมขยับแก่นกายบดเคล้าแก้มก้นกลมงามอย่างหยาบโลน “อื้อ” เธอครางแ
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่9...เขาร้อน เธออุ่น
ผาภูมิเอ่ยพลางย่างเท้าขวาลงน้ำแล้วสะดุ้งสุดตัว ร้องลั่นพร้อมชักเท้ากลับ แต่ดันลื่นพรวดลงไปทั้งสองขาแล้วเต้นเหมือนเจ้าเข้า“โอ๊ยย! ร้อนฉิบหาย!!”ลดาละมัยถึงกับนิ่วหน้า มองชายหนุ่มขยับสองเท้าหนีห่างจากริมตลิ่งด้วยความแปลกใจ“โอ๊ย!!” เขาร้องไม่หยุด “ตีนพองหมดแล้ว ลดาลงไปอาบได้ไง น้ำร้อนอย่างกับหม้อต้ม
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่8...แก่นกายกำยำ
ผาภูมิยิ้มร้าย สายตาวาวโรจน์ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองโยนทิ้งบนแผ่นหิน แล้วสาวเท้าอย่างใจเย็น เดินเปลือยเปล่าล่อนจ้อน โชว์อาวุธคู่กายที่กำลังผงาดเพื่อล้มศัตรู ออกไปหยุดยืนเท่ ๆ ตรงริมธารน้ำ“รอพี่อยู่เหรอ?”“อะ...”เสียงทักทายจากข้างหลัง ทำให้ลดาละมัยตกใจจนชะงัก หันกลับมามองคนที่ยืนผงาดอยู่บนแท่นหินริมธ
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่7...กายงามในลำธารอุ่น
“อือ...มันเป็นแค่ความฝัน”ถึงร่างกายของเธอจะรู้สึกถึงรสสวาทอย่างแรงกล้า แต่เธอก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น ความฝันในวัยแรกแย้ม ที่ชโลมหัวใจของเด็กสาวให้ปรารถนาถึงความเป็นชายเธอคงไม่อาจฝืนธรรมชาติของร่างกายนั่นล่ะ ร่างกายที่กำลังโหยหาและร่ำร้องถึงการร่วมรัก“ถ้าเรารักใครสักคนก็คงดี
บำเรอรักชนเผ่าลับ บทที่6...ค่ำคืนอันวาบหวาม
"ก็นังชะเอม ลูกสาวยัยผกาไง""โอ๊ยพ่อ พี่เอมเค้าไปเป็นผีน้อยอยู่ที่เกาหลีโน่น เค้าแค่ไม่ติดต่อทางบ้าน""ไหนล่ะหลักฐาน เอามาซิ""ก็บอกแล้วไง เค้าไปแอบทำงาน ก็เลย...""พอ ๆ รีบหาผัวซะ หรือไม่ก็...กลับกรุงเทพฯ ไปเลย""ไร้สาระน่ะพ่อ หนูจะฝึกงานที่โรงพยาบาลที่นี่ เรื่องอะไรจะไป ผอ.โรงพยาบาลตอบรับแล้วด้วย
Anda juga akan menyukai
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง170.5K Dibacaรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา80.6K Dibacaขย้ำรักเลขา NC-20
C560.5K Dibacaคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว292.6K Dibacaเสือสิ้นลาย Tiger give up
Bambookei140 Dibacaผู้หญิงอีกคนของเขา... คือแฟนของฉัน
Selenex166 Dibacaเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa691 Dibacaเพลย์บอยร้ายร่ายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม175 Dibaca
