บำเรอรักชนเผ่าลับ

แสงแดดร้อนแรง แต่สายลมกลับหนาวยะเยือก ราวกับจะกรีดเนื้อ เฉือนหัวใจของสรรพสัตว์ให้แหลกลาน...

สายลมแรกในฤดูหนาวของปีนี้ หนาวจับจิตจับใจ แต่ต้นไม้และพืชนานาพันธุ์กลับเขียวสด ดอกไม้ป่าส่งกลิ่นหอมละมุนกำจายไปทั่ว

“ครบ 10 ปีแล้ว”

“พวกนั้นส่งสัญญาณมาแล้ว”

ความหวาดกลัวของคนในหมู่บ้านริมเขาก็เริ่มแผ่กระจายไปเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะคนแก่คนเฒ่าที่เชื่อตำนานลี้ลับเกี่ยวกับชนเผ่าลึกลับกลางหุบเขา คนป่าเถื่อนกายแกร่งเหมือนยักษา กำลังจะออกจากป่ามาเพื่อลักพาตัวหญิงสาวบริสุทธิ์ไปบูชายัญ

“อีกสิบหกวันก็จะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงแล้ว พวกนั้นจะต้องออกมาหาหญิงพรหมจรรย์ไปทำพิธีแน่ ใครมีลูกมีหลานที่นมตั้งเต้าแตกพาน มีประจำเดือนแล้ว ก็ให้รีบจัดการซะ จะพาไปหลบที่อื่น หรือให้แต่งงานมีผัวก็รีบกันหน่อย”

หญิงสาวที่เข้าข่ายว่าพวกนั้นต้องการ ก็คือหญิงสาวบริสุทธิ์ ที่ยังมีพรหมจรรย์หอมหวาน เป็นวัยแรกแย้มที่มีประจำเดือนแล้วเท่านั้น

เพราะงั้น เด็กน้อยเด็กนิด ก็ถือว่ายังปลอดภัยอยู่ ก็เหมือนกับเธอเมื่อสิบปีที่แล้ว

สิบปีที่แล้ว...ตอนที่คนทั้งหมู่บ้านเกิดความหวาดกลัวต่อลมหนาวยะเยือกชวนขนลุก กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ไหลเอื่อยเข้ามาในหมู่บ้าน หมอกขาวหนาแน่นปกคลุมไปทั้งหุบเขาจนมองไม่เป็นท้องฟ้า

วันนั้น...ลดาละมัยอายุได้สิบเอ็ดขวบพอดี เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของผู้ใหญ่บ้าน ก็เลยไม่ต้องหลบไปอยู่ที่อื่นเหมือนกับพี่สาวอีกสองคน ที่อายุเกือบยี่สิบทั้งคู่

“เอายัยลดาไปด้วยสิแม่” พ่อคะยั้นคะยอแม่ให้หอบหิ้วลูกสาวคนเล็กไปด้วย

“ก็ว่าจะเอาไปนั่นแหละ”

“ไม่จำเป็นหรอกแม่ หนูยังไม่มีประจำเดือนซะหน่อย” ยัยเด็กรู้มาก แถมแก่นแก้วเกินวัย เป็นหัวโจกของเด็ก ๆ ทั้งหมู่บ้าน

“ถึงยังไม่มี แต่แกก็นมแตกพานแล้ว”

“โอ๊ยแม่ พูดอะไรอย่างนั้น หนูก็แค่อ้วน”

“อ้วนอะไรของแก แกแค่แตกเนื้อสาว”

“ไร้สาระ ไปเล่นน้ำตกดีกว่า”

“อย่าแก้ผ้าเล่นน้ำล่ะ”

“งั้นใส่แค่กางเกงในตัวเดียว”

“ยัยลดา!”

“แล้วใครใส่กางเกงในหลายตัวล่ะแม่ ฮ่าๆๆๆ”

“ไอ้เด็กทโมนนี่ เดี๋ยวเหอะ จะฟาดให้!”

เธอวิ่งหนีแม่ออกจากบ้านพร้อมเสียงหัวเราะสดใสกังวาน ทำตัวเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้ความอะไรทั้งนั้น เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน

“จะแก้ผ้าอาบน้ำได้ไง” เพราะนอกจากนมจะตั้งเต้าแตกพานแล้ว เนินสงวนก็เริ่มมีไรขนอ่อนขึ้นแล้วด้วย

“เรื่องอะไรจะไป อุตส่าห์รอมาหลายปี”

เธอไม่ยอมไปกรุงเทพฯ แน่นอน...เพราะในใจนั้นอยากจะเห็นว่าคนป่าพวกนั้นมีจริงหรือไม่

คนป่าที่มาเยือนเธอในความฝันตั้งแต่วัยเยาว์...

ใช่แล้ว...ความจริงเธอฝันเห็นคนร่างยักษ์ที่มีรอยสักดำขาวทั้งตัว อุ้มพาเธอเดินเข้าไปในป่าดงดิบ ในกลีบเมฆหมอกสีดำ ย่ำอยู่ในความมืดหม่น แต่กลิ่นหอมรัญจวนชวนลุ่มหลง มาตั้งแต่เป็นเด็กน้อย

เธอไม่เคยเล่าความฝันประหลาดให้พ่อแม่หรือใครฟังเลย เพราะกลัวพ่อแม่จะวิตกกังวล จนไม่ยอมให้เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านอีกต่อไป

ดังนั้น...วันนั้นเธอก็เลยตัดสินใจที่จะโกหกเรื่องประจำเดือน แล้วซ่อนมันไว้จากแม่ให้มิดชิดที่สุด เพื่อจะได้อยู่รอพวกเขา...

และในคืนพระจันทร์เต็มดวงของปีนั้น คืนที่หมอกขาวเต็มฟ้า กลิ่นดอกไม้ป่าอาบคลุมจนผู้คนเริ่มหลับใหลไปพร้อมกับกลิ่นพวกนั้น...

เธอก็ได้เห็นบางอย่างเข้าจริง ๆ นั่นแหละ !