ตอนที่ 5: พรุ่งนี้ค่อยทำได้ไหมคะ

ลมหายใจอุ่นจัดที่เจือกลิ่นเหล้านิดๆ เป่ารดลงบนริมฝีปากจีน่าจนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า สายตาของอัคนีที่มองมามันชัดเจนว่าเขาเอาจริงและคงไม่หยุดแค่การขู่

สมองจีน่าตื้อไปหมด ความกลัววิ่งพล่านจนมือเย็นเฉียบ

จีน่าเช็ดน้ำตาป้อยๆ เอาไงดีวะจีน่า... ขืนปล่อยไปตามน้ำมีหวังเสร็จแน่!

เสียงในหัวตะโกนสั่งให้ทำอะไรสักอย่าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด แทนที่จะผลักเขาออก หรือเบือนหน้าหนีเหมือนที่ใจอยากทำ... เธอกลับเลือกทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังตกใจ

มือเล็กที่สั่นระริกค่อยๆ ยกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะโอบรอบลำคอของเขาไว้

อัคนีชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันที เขาดึงหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

“ทำอะไร?” เขาถามเสียงห้วน

จีน่าไม่ตอบ แต่กลั้นใจขยับตัวบนตักเขา ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ซ่อนสายตาตื่นตระหนกไว้แนบกับเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายตีเข้าจมูกจนใจเต้นรัว

“คุณอัคนีคะ...”

“ว่าไง ลูกไม้ตื้นๆ นี่คิดจะทำอะไรหืมม”

“พรุ่งนี้...พรุ่งนี้... ค่อยทำได้มั้ยค้าา”

อัคนีนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

“เลื่อนนัดคิดว่าฉันเป็นลูกค้าที่ร้านหรือไง จะมาขอเลื่อนคิวตามใจชอบ”

“เปล่านะคะ! ไม่ใช่แบบนั้น!” จีน่ารีบเงยหน้าขึ้นจากอกเขา สบตากับดวงตาดุๆ คู่นั้นแล้วรีบอธิบายลิ้นพันกัน “คือ... พรุ่งนี้หนูมีเรียนเช้าค่ะ มีสอบย่อยด้วย... วิชาเอกสำคัญมาก ถ้าหนูไม่ได้อ่านหนังสือ หรือ... หรือตื่นไปสอบไม่ไหว หนูต้องติด F แน่ๆ”

เธอขุดเอาเรื่องเรียน เรื่องสอบ ซึ่งเป็นความจริงเพียงครึ่งเดียวมาเป็นข้ออ้าง... อีกครึ่งคือเธอแค่ต้องการเวลาทำใจ

อัคนีเลิกคิ้ว มองหน้าเธออย่างจับผิด “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน เธอติด F ก็เรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“โธ่... คุณอัคนี...ถ้าหนูเครียดเรื่องสอบ หนูคง... บริการคุณได้ไม่เต็มที่...”

“หึ...บริการไม่เต็มที่ ไหนขยายความซิ ว่าบริการยังไง”

จีน่าหน้าร้อนฉ่า รู้ว่าเขาจงใจแกล้งถาม แต่ก็ต้องกัดฟันเล่นตามน้ำ เธอขยับมือที่คล้องคอเขาอยู่ให้กระชับขึ้นอีกนิด ออกแรงดึงเบาๆ ให้เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ แล้วส่งสายตาอ้อนวอนแบบที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดไปให้

“นะค้าา... คุณอัคนี...แค่คืนเดียว... ให้หนูไปสอบให้เสร็จก่อน แล้วพรุ่งนี้เย็น... เลิกเรียนแล้วค่อย... ค่อยทำ”

“แล้วทำไมฉันต้องรอของก็อยู่ในมือ จะกินตอนนี้ หรือกินพรุ่งนี้ มันต่างกันตรงไหน?”

“ต่างสิคะ!ถ้าคุณยอมรอ... พรุ่งนี้หนูจะ...”

เธอชะงักไปนิดหนึ่ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกลั้นใจพูดประโยคที่น่าอายที่สุดในชีวิตออกไป

“หนูจะยอมทุกอย่างเลย... คุณอยากให้ทำอะไร... แบบไหน... หนูยอมหมดเลย จริงๆ นะคะ”

พูดจบก็ก้มหน้างุด ซุกกลับเข้าไปที่อกเขาเหมือนเดิม ไม่กล้าสู้หน้า อายจนอยากจะระเบิดตัวหายไปซะเดี๋ยวนั้น

อัคนีมองเด็กในอ้อมกอดที่ตัวแดงเถือกไปทั้งตัวด้วยความเอ็นดู... ใช่ เขาเอ็นดู ยัยเด็กนี่ร้ายกว่าที่คิด รู้จักเอาตัวรอด รู้จักต่อรอง แถมยังรู้จักใช้มารยาหญิง... ถึงจะดูเก้ๆ กังๆ ไปหน่อยก็เถอะ

“หึ... ร้ายนักนะ”

มือหนายกขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ ปลายนิ้วสางผมที่ยังชื้นของเธอเล่น สัมผัสที่เปลี่ยนจากคุกคามมาเป็นหยอกเย้าทำให้จีน่าใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย

“ตะ... ตกลงไหมคะ” เธอถามเสียงอ้อมแอ้ม

“คิดว่าอ้อนแค่นี้แล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ?”

จีน่าตัวแข็งทื่อ เงยหน้าขึ้นมองเขาตาละห้อย “ไม่ได้... เหรอคะ?”

เห็นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าเตรียมจะไหลอีกรอบ อัคนีก็ถอนหายใจยาว

“เออ... ก็ได้”

“คะ​ จริงเหรอคะ!?”

“อือ... แค่คืนเดียวนะแล้วอย่าคิดจะตุกติก หรือหนี ถ้าพรุ่งนี้เย็นฉันกลับมาแล้วไม่เจอเธอ... สาบานได้เลยว่าฉันจะไปลากตัวเธอออกมาจากห้องสอบ”

“ไม่หนีค่ะ! สัญญาเลย!” จีน่ายิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา ยกมือขึ้นทำท่าสาบาน “หนูจะเป็นเด็กดี รออยู่ที่ห้องนี้ไม่ไปไหนเลยค่ะ”

อัคนีมองรอยยิ้มโล่งใจนั่นแล้วส่ายหัว ยิ้มมุมปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ดีใจออกนอกหน้าไปแล้ว”

เขารวบเอวเธอแน่นขึ้น ดึงจนตัวเธอแนบชิดกับเขาแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน จีน่าสะดุ้ง ตกใจที่จู่ๆ เขาก็รุกกลับ

“แต่...ของฟรีไม่มีในโลก... ในเมื่อคืนนี้ทำไม่ได้ งั้นฉันขอเก็บมัดจำไว้ก่อนแล้วกัน”

“มัดจำ” จีน่าทวนคำงงๆ “อะไรคะ...”

คำถามของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาทาบทับลงมาปิดปากเธอสนิท

“อื้อ!”

จีน่าเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ มือที่คล้องคอเขาอยู่กำเสื้อเชิ้ตแน่น

ริมฝีปากหยักบดเบียดคลึงเคล้นปากอิ่มของเธอช้าๆ สลับกับดูดดึงเบาๆเขาเอียงใบหน้าปรับองศาเพื่อให้แนบชิดยิ่งขึ้น

จีน่าที่ไม่เคยจูบใครมาก่อนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวเกร็ง ปล่อยให้เขารุกรานตามใจชอบ สมองขาวโพลนไปหมด ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเขาเริ่มสอดลิ้นเข้ามาควานหาความหวานข้างใน

ความรู้สึกวาบหวามแปลกใหม่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

นานกว่าเขาจะยอมถอนริมฝีปากออก อัคนีผละออกมาเพียงนิดเดียว หน้าผากยังคงแนบชิดกับหน้าผากเธอ ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่เป่ารดกันไปมา

“นี่แหละ... มัดจำ” เขากระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มจ้องมองปากบวมเจ่อของเธออย่างพอใจ

“แล้วจำไว้ด้วย...ว่าพรุ่งนี้... เธอต้องจ่ายต้นและดอกเบี้ยให้ฉัน... ทบต้นทบดอก”