ตอนที่4 เธอต้องชดใช้

แกร๊ก...

เสียงปลดล็อกลูกบิดประตูดังขึ้น ทำให้อัคนีที่กำลังยืนหมุนแก้วเหล้าเล่นอยู่ที่ริมหน้าต่างละสายตาจากแสงสีของกรุงเทพ หันขวับกลับมามองต้นเสียงทันที

บานประตูห้องนอนค่อยๆ แง้มออก อย่างเชื่องช้า จนคนรอเริ่มหงุดหงิด

“จะออกมาดีๆ หรือต้องให้เข้าไปลาก ห๊ะ”

สิ้นเสียงเขา ประตูก็เปิดกว้างขึ้น ร่างบางของจีน่าก้าวออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ สภาพของเธอทำเอาคนมองต้องเลิกคิ้วสูง

เสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำของเขาดูใหญ่เทอะทะเมื่ออยู่บนตัวเธอ ไหล่ตกจนแขนเสื้อยาวปิดฝ่ามือ ชายเสื้อลากยาวกรอมข้อเท้า เผยให้เห็นแค่ปลายเท้าขาวซีดที่จิกพรมแน่น ผมยาวสลวยยังเปียกชื้นลู่ไปกับกรอบหน้า เครื่องสำอางหนาเตอะถูกล้างออกจนเกลี้ยง เหลือเพียงใบหน้าสดกับดวงตาที่บวมเป่งจากการร้องไห้

อัคนีกวาดตามองภาพนั้นแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

“นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว” เขาเหน็บแนมเสียงเรียบ วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ

จีน่าสะดุ้ง ก้มหน้างุด “ขอ... ขอโทษค่ะ พอดี... หาชุดไม่เจอ...”

“ชุดนอนไม่มีหรอกมีแต่เสื้อคลุมตัวนั้นแหละ... หรือเธอคิดว่าจะได้ใส่อะไรมากกว่านั้น?”

คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอาจีน่าหน้าแดงเถือก ลามไปถึงใบหู เธอเม้มปากแน่น กำเสื้อคลุมไว้แน่นเหมือนกลัวมันจะหลุด

“มายืนบื้ออะไรตรงนั้น​ มานี่”

"คะ ให้ไป... ไปไหนคะ”

“มาหาฉัน” เขาตบหน้าขาตัวเอง “ตรงนี้”

“มะ... ไม่เอาค่ะ คุณนั่งตรงโน้น หนูนั่งเก้าอี้ฝั่งนี้ก็ได้ค่ะ”

“จีน่า​ ฉันจำได้ว่าฉันพูดภาษาไทยชัดเจนนะ... หรือต้องให้ฉันเดินไปอุ้มเธอมาวาง ห๊ะ”

“มะ... ไม่ต้องค่ะ” เธอรีบปฏิเสธเสียงหลง ขืนให้เขามาอุ้มมีหวังแย่กว่าเดิมแน่

“งั้นก็นับหนึ่งถึงสาม” อัคนียกนิ้วชี้ขึ้น “หนึ่ง...”

จีน่าสูดหายใจลึก ขาที่สั่นพั่บๆ ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

“สอง...”

“ไปแล้วค่ะ! กำลังเดินอยู่นี่ไงคะ!” จีน่าละล่ำละลักบอก รีบจ้ำอ้าวไปหยุดยืนอยู่หน้าโซฟา หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกจากอก

อัคนีเงยหน้ามองเธอนิ่งๆ สายตาคมกริบไล่มองสำรวจระยะประชิด ตั้งแต่หยดน้ำที่เกาะปลายผม ไล่ลงมาที่คอ และ... เนินอกขาวผ่องที่โผล่พ้นเสื้อคลุมออกมาวับๆ แวมๆ

“จะยืนค้ำหัวฉันอีกนานมั้ย"

“ก็... ก็คุณให้มา...”

“นั่งลง” เขาพยักพาวลงที่ตักตัวเองอีกครั้ง “บนนี้”

จีน่ากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ “คุณอัคนี... คือ... มันไม่เหมาะมั้งคะ เราคุยกันดีๆ...”

“สาม”

ไม่รอให้เธอตัดสินใจ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบางให้ถลาลงมาหาตัวทันที

“ว้าย!”

จีน่าหวีดร้องเสียงหลง ร่างของเธอลอยหวือลงไปกระแทกนั่งบนตักแกร่งของเขาเต็มๆ ความนุ่มนิ่มปะทะกับความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อจนเธอสะท้าน

“ดื้อจริงๆ​ บอกดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง”

“ปล่อยนะ ปล่อยหนู” จีน่าดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกเขาออก แต่ยิ่งดิ้น เสื้อคลุมที่ลื่นอยู่แล้วก็ยิ่งร่นหลุด “คุณอัคนี! มัน... มันโป๊”

“โป๊ตรงไหน ก็เห็นใส่เสื้ออยู่” เขาเถียงหน้าตาย แถมยังจงใจขยับขาให้เธอนั่งกระชับขึ้น “อยู่นิ่งๆ ยิ่งดิ้นเธอนั่นแหละจะยิ่งแย่”

“ก็คุณกอดแน่นเกินไปอ่ะ...”

“ก็ตัวเธอมันสั่น​ สั่นเป็นเจ้าเข้าเลย... หนาวเหรอ”

“ปะ... เปล่าค่ะ...” จีน่าตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามหดคอหนีจมูกโด่งๆ ที่เริ่มคลอเคลียอยู่แถวซอกคอ “หนูไม่ได้หนาว... หนู...”

“กลัว” เขาต่อให้

“...” จีน่าเงียบแทนคำตอบ ตัวแข็งทื่อเป็นหินเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสชื้นๆ จากริมฝีปากเขาที่แตะลงบนผิวเนื้อ

“เงยหน้าขึ้น”

จีน่าไม่ยอมทำตาม เอาแต่ก้มหน้างุด มองมือตัวเองที่กำแน่น

“ฉันบอกให้เงยหน้ากฎของฉัน... เวลาอยู่บนตักฉัน สายตาเธอต้องมีแค่หน้าฉัน ห้ามมองอื่น”

จำใจต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มคู่นั้น

“คุณอัคนี... อย่าทำแบบนี้เลยนะ...หนูยอมทำงานให้คุณแล้ว แต่ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้อ่ะ”

“แล้วแบบไหนแบบเด็กเสิร์ฟเหรอ หรือแบบนักศึกษาใสซื่อ”

เขาไม่รอคำตอบ จมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมจากแก้มนวลเนียน

ฟอด...

“หอม...” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า จมูกยังคงไล้ไปตามพวงแก้ม ลงมาที่ซอกคอ “ใช้สบู่ฉันแท้ๆ แต่ทำไมอยู่บนตัวเธอแล้วกลิ่นมันหวานแบบนี้นะ”

“อื้อ! อย่า...” จีน่าเบี่ยงหน้าหนีสุดชีวิต แต่เขาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น ริมฝีปากร้อนผ่าวเริ่มขบเม้มเบาๆ ที่ลำคอ สร้างรอยความเป็นเจ้าของสีจางๆ

“เจ็บ...” เธอครางประท้วง สองมือทุบไหล่เขา “บอกว่าอย่าไง! คุณนี่มัน...”

“มันอะไร​ พูดให้จบสิ มันเลว หรือมันบ้ากาม”

“ทั้งคู่​ คุณมันคนฉวยโอกาส! รังแกได้แม้กระทั่งคนที่ไม่มีทางสู้!”

คำด่าของเธอไม่ได้ทำให้เขาโกรธ แต่กลับทำให้เขาหัวเราะในลำคอ

“ถูก...ฉันฉวยโอกาส และฉันก็ชอบรังแก...”

มือหนาเริ่มซุกซน สอดเข้าไปใต้สาบเสื้อคลุม ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสหยาบกร้านลากผ่านกระดูกสันหลังทำเอาจีน่าสะดุ้งเฮือก ร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว

“ฮือ... พอแล้ว... หนูกลัวแล้ว...”

เธอยกมือไหว้เขาบนตักตัวสั่นไปทั้งตัว “หนูขอโทษ... หนูจะไม่ดื้อแล้ว... ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ...”

เขาถอนหายใจยาวเหมือนขัดใจนิดหน่อย แต่ก็ยอมดึงมือออกมา แล้วเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เธอแทน

สัมผัสที่เปลี่ยนจากคุกคามมาเป็นนุ่มนวลกะทันหัน ทำให้จีน่าชะงัก ลืมตาขึ้นมองเขาอย่างงุนงง

“ขี้แยชะมัดฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ทักทาย”

“ทักทายบ้าอะไรของคุณ...”

“ฟังนะจีน่า” เขาประคองหน้าเธอไว้สองมือ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริก

เขาโน้มหน้าเข้ามากระซิบประโยคทิ้งท้ายที่ข้างหู

“จำสัมผัสเมื่อกี้ไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร่างกายนี้เป็นของฉัน... และฉันจะสอนให้เธอรู้เองว่าการ ชดใช้ หนี้ก้อนโตน่ะ... เขาทำกันยังไง”