ตอนที่4 เธอต้องชดใช้

เสียงคลิกเบาๆ ของประตูที่ปิดลงดังขึ้นในความเงียบ ทำให้อัคนีซึ่งกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานยักษ์ จ้องมองแสงสีของเมืองที่ไม่เคยหลับใหลอยู่ หันกลับมามอง

และในวินาทีนั้นเอง... เขาก็ได้เห็นเธอ

จีน่าก้าวออกมาจากห้องนอนส่วนตัวของเขาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ร่างบางของเธอจมอยู่ในเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำตัวใหญ่ แขนเสื้อที่ยาวเกินไปทำให้เธอดูเหมือนเด็กน้อยที่แอบเอาเสื้อผ้าของผู้ใหญ่มาใส่ ชายเสื้อที่ลากยาวเกือบถึงข้อเท้าเผยให้เห็นเพียงเรียวขาขาวผ่องและเท้าเปลือยเปล่าที่เหยียบย่ำอยู่บนพรมหนานุ่ม

ผมยาวสลวยที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยถูกปล่อยทิ้งตัวลงมาเคลียแผ่นหลัง หยดน้ำบางหยดเกาะพราวอยู่ตามไรผมและต้นคอระหง สะท้อนกับแสงไฟในห้องเป็นประกายระยิบระยับ ใบหน้าของเธอถูกชะล้างเครื่องสำอางออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นผิวพรรณที่ละเอียดอ่อนและเค้าหน้าที่ยังคงความเยาว์วัย แม้ดวงตาจะบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก แต่ก็ไม่อาจบดบังความสวยใสตามธรรมชาติของเธอได้เลย

นี่คือภาพที่แตกต่างจากเด็กเสิร์ฟในชุดรัดรูปคนนั้นโดยสิ้นเชิง...

ภาพตรงหน้าบริสุทธิ์... เปราะบาง... และยั่วยวนใจอย่างน่าประหลาด

สายตาที่คมกริบของเขาจ้องมองเธอไม่วางตา ไล่สำรวจทุกอณูอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่การประเมินค่าเหมือนครั้งแรก หากแต่เป็นการชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกที่เขากำลังจะได้ครอบครอง แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนก่อนหน้า แต่กลับฉายแววของความปรารถนาที่ลึกล้ำและเข้มข้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

จีน่าหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งภายใต้สายตาคู่นั้น เธอกำกระชับสาบเสื้อคลุมที่ไม่ได้มีเชือกผูกไว้แน่น สัมผัสของผ้าไหมที่ลื่นไหลเสียดสีกับผิวเนื้อทำให้เธอรู้สึกวาบหวามและประหม่าในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกเปลือยเปล่ายิ่งกว่าตอนที่ยังไม่ได้สวมอะไรเลยเสียอีก

“มานี่”

เสียงทุ้มต่ำของอัคนีดังขึ้นทำลายความเงียบ มันไม่ใช่คำสั่งที่แข็งกระด้างเหมือนก่อนหน้า แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจเชิญชวนที่ยากจะปฏิเสธ เขาผละจากหน้าต่าง เดินกลับมาทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวเดิมในท่าสบายๆ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่วาง

หัวใจของจีน่าเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองสงคราม เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการ ‘ชดใช้’ ที่แท้จริง หญิงสาวก้าวเท้าที่แทบจะไร้ความรู้สึกเดินเข้าไปหาเขาอย่างเชื่องช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกย่างก้าวคือการนับถอยหลังสู่วินาทีที่เธอจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโซฟา เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป จะให้นั่งลงข้างๆ อย่างเดิม หรือจะให้ยืนรอรับคำสั่งอยู่แบบนี้

เหมือนจะอ่านความคิดของเธอออก อัคนีตบเบาๆ ลงบนหน้าขาแกร่งของตัวเอง

“มานั่งนี่”

นั่นไม่ใช่พื้นที่ว่างข้างตัวเขาอีกต่อไปแล้ว... แต่เป็น บนตักของเขา

เลือดทั้งร่างของจีน่าเหมือนจะไหลย้อนกลับ ความร้อนผ่าวแล่นปราดขึ้นมาจนใบหน้าและใบหูแดงก่ำ นี่มัน... จาบจ้วงและโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว! แต่แววตาที่เริ่มฉายแววหงุดหงิดของเขาทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากต้องทำตามอย่างเสียไม่ได้

ร่างบางค่อยๆ หย่อนกายลงบนตักแกร่งของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ พยายามถ่ายน้ำหนักตัวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ราวกับนั่งอยู่บนก้อนถ่านร้อนๆ ความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีที่เธอสัมผัสได้นั้นทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ทันทีที่เธอนั่งลง วงแขนแข็งแรงของเขาก็โอบรัดรอบเอวคอดของเธอไว้ทันที ดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิร่างกายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนส่งผ่านเนื้อผ้าไหมบางเบา เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขา... และจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของเขาภายใต้อก

“ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนะ” เขากระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดต้นคอของเธอจนขนลุกเกรียว

จีน่าก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเขา ได้แต่กำสาบเสื้อคลุมไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

อัคนีแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาจะ เชยคางมนขึ้นมามอง บังคับให้เธอต้องสบตากับเขาตรงๆ ในระยะประชิดขนาดนี้ เธอเห็นแววปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้นได้อย่างชัดเจนจนน่ากลัว มันเหมือนเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้

“เงยหน้าขึ้นสิ จีน่า... มองฉัน” เขาสั่งเสียงนุ่มแต่เด็ดขาด “เวลาที่เธออยู่กับฉัน... สายตาของเธอต้องมองแค่ฉันคนเดียว”

เธอทำตามอย่างว่าง่าย ดวงตาคู่สวยที่ยังคงมีร่องรอยของความหวาดกลัวจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เขาจ้องตอบกลับมาอย่างลุ่มลึก ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไป ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะค่อยๆ เคลื่อนต่ำลง...

จีน่าหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ รอรับสัมผัสที่เธอรู้ดีว่ากำลังจะมาถึง แต่เขากลับไม่ได้จูบเธออย่างที่คิด

จมูกโด่งเป็นสันของเขากลับฝังลงที่ซอกคอขาวผ่องของเธอแทน สูดดมกลิ่นกายสาวที่เพิ่งผ่านการชำระล้างมาใหม่ๆ เข้าเต็มปอด กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายบริสุทธิ์ของเธอเป็นส่วนผสมที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาได้อย่างน่าประหลาด

“อื้อ...” จีน่าครางในลำคออย่างตกใจเมื่อริมฝีปากร้อนของเขาเริ่ม ซุกไซ้ร่างกายอันนุ่มนิ่มของแม่สาวน้อยตรงหน้า เขาพรมจูบแผ่วเบาไปทั่วลำคอระหง ขบเม้มผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างหยอกเย้า ทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้เป็นเครื่องหมายของการครอบครอง

มือของเขาไม่ได้อยู่นิ่งอีกต่อไป มันเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมอย่างเชื่องช้า แต่ทุกลีลาเต็มไปด้วยความช่ำชอง สัมผัสจากฝ่ามือกร้านของเขาทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านและร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่น่ากลัวและวาบหวามในเวลาเดียวกันถาโถมเข้ามาจนเธอตั้งตัวไม่ทัน ร่างกายกำลังทรยศต่อความคิด มันกำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย

“คุณ... อะ... อัคนี...” เธอเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาออกมาอย่างยากลำบาก มันสั่นเครือและขาดห้วง “หนู... กลัว...”

นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดในตอนนี้ เธอกลัว... กลัวสัมผัสของเขา กลัวความรู้สึกที่เขากำลังปลุกปั่นขึ้นมา และที่สำคัญที่สุด... เธอกลัวใจของตัวเองที่กำลังจะอ่อนแอลงทุกขณะ

อัคนีผละใบหน้าออกจากซอกคอของเธอ แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ดวงตาสีนิลของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เริ่มคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสของเธออีกครั้ง

“กลัวอะไร?” เขาถามเสียงพร่า “กลัวฉัน... หรือกลัวตัวเองกันแน่?”

เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาที่กำลังจะร่วงแผละลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกของเธอ

“ไม่ต้องกลัว... เด็กดี”

“คืนนี้... ฉันจะสอนให้เธอรู้จัก ‘การชดใช้’ ในแบบของฉันเอง...”