ตอนที่ 6 บทเรียนบทแรก

จูบของอัคนีไม่ได้สิ้นสุดลงง่ายๆ มันทั้งยาวนานและลึกซึ้งจนจีน่าแทบจะหลอมละลาย เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่ใช้ความช่ำชองและท่วงทำนองที่ร้อนแรงค่อยๆ พังทลายกำแพงการป้องกันตัวของเธอลงทีละน้อย จากที่เคยตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอก็ค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขาอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอเผยอปากรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนของเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที...เธอก็กำลังจูบตอบเขาอย่างเงอะงะและไร้เดียงสาเสียแล้ว

เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง จีน่าก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู ริมฝีปากบวมเจ่อเล็กน้อยจากรสจูบที่เพิ่งผ่านพ้นไป ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินกว่าจะอธิบายได้

“รสชาติ... ไม่เลว” อัคนีพึมพำเสียงพร่า นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากล่างของเธออย่างแผ่วเบา แววตาฉายความพึงพอใจอย่างชัดเจน “จำรสจูบของฉันไว้ให้ดีนะ จีน่า เพราะต่อจากนี้... เธอจะได้ชิมมันอีกบ่อยๆ”

คำพูดของเขาทำให้สติของจีน่ากลับคืนมา เธอรีบก้มหน้างุด หลบสายตาที่ร้อนแรงของเขาทันที ความรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มและความอับอายแล่นปราดขึ้นมาอีกครั้ง

อัคนีกระตุกยิ้มมุมปาก เขาดูจะสนุกที่ได้เห็นท่าทีขัดเขินของเธอ ก่อนจะคลายอ้อมกอดที่เอวออก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้จีน่าซึ่งยังคงนั่งอยู่บนโซฟารู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กลงไปถนัดตา

“ดึกแล้ว ไปนอนซะ” เขาสั่งเสียงเรียบ พลางปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก

จีน่าเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง “นอน... ที่ไหนคะ?” เธอหมายถึงโซฟาตัวนี้ หรือว่าเขาจะให้เธอกลับไปนอนที่ห้องพักพนักงาน?

อัคนีเลิกคิ้วมองเธอราวกับเธอถามคำถามที่โง่ที่สุดในโลก “ก็ต้องนอนกับฉันสิ” เขาตอบเสียงเรียบเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่สุด “เธอเป็น ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ ของฉันนะ ลืมแล้วหรือไง”

เขาเดินนำเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเขา ทิ้งให้จีน่านั่งนิ่งอึ้งอยู่กับที่ นอนกับเขา บนเตียงเดียวกันน่ะเหรอ! แค่คิดภาพตาม หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น แค่นั่งบนตักเขาก็ทำเธอแทบบ้าแล้ว นี่จะให้ไปนอนร่วมเตียงกับเขาเลยหรือ

“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หรือจะให้ฉันไปอุ้มมา?” เสียงทุ้มๆ ดังออกมาจากในห้อง เป็นการเร่งที่ทำให้จีน่าไม่มีเวลาได้คิดอะไรอีกต่อไป

หญิงสาวรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอนอย่างเลี่ยงไม่ได้ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก

ภาพที่เห็นคืออัคนีถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออกแล้ว เหลือเพียงแผงอกกว้างและกล้ามท้องเป็นลอนสวยงามที่บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เขากำลังจะถอดกางเกงสแล็ค แต่พอเห็นเธอเดินเข้ามาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเปลี่ยนเป็นกางเกงนอนขายาวสบายๆ เป็นการเว้นระยะให้เธออย่างไม่น่าเชื่อ

เขาตบเบาๆ ลงบนฟูกนอนฝั่งที่ยังว่างอยู่ข้างตัวเขา “มานอนซะ พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้าไม่ใช่เหรอ”

จีน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน เธอมองพื้นที่ว่างบนเตียงใหญ่สลับกับใบหน้าเรียบเฉยของเขา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวไปที่เตียงอย่างช้าที่สุด เธอนั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มผืนหนา พยายามนอนชิดขอบเตียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แทบจะกลิ้งตกเตียงอยู่รอมร่อ

จีน่านอนเกร็งจนตัวแข็งทื่อ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่ได้สัมผัสกันโดยตรง แต่การรับรู้ว่ามีเขาอยู่ใกล้แค่คืบก็ทำให้เธอประสาทตึงเครียดจนนอนไม่หลับ กลั้นหายใจทุกครัและ้งที่เขานอนขยับตัว

ทันใดนั้นเอง... เตียงนอนฝั่งของเธอก็ยุบยวบลง เขาขยับเข้ามากอดเธอ จากทางด้านหลัง วงแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวของเธอ ดึงรั้งร่างบางให้เข้าไปแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเต็มๆ

“ว๊าย!” จีน่าสะดุ้งสุดตัว อุทานออกมาด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว ร่างกายเกร็งหนักกว่าเดิม พยายามจะขยับหนีแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้

“ชู่ว์...” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู “บอกแล้วไงว่า ไม่ต้องกลัวฉัน ไม่ทำคือไม่ทำ” เขาย้ำคำสัญญาของตัวเอง แต่กลับไม่ได้คลายอ้อมกอดออกเลยแม้แต่น้อย “แค่นอนกอดเฉยๆ ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้”

คำพูดของเขาเหมือนจะปลอบโยน แต่การกระทำกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง พูดจบเขากอดแน่นขึ้น ราวกับจะยืนยันความเป็นเจ้าของ ก่อนจะ ซุกไซ้ ใบหน้าลงกับซอกคอและกลุ่มผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธออีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่เป่ารดต้นคอทำให้ท้องน้อยของเธอปั่นป่วนขึ้นมาอย่างประหลาด

มันวาบหวิว... และไม่น่ากลัวเหมือนที่คิด

ความรู้สึกหวาดกลัวในตอนแรกค่อยๆ เจือจางลง ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่เธอไม่เข้าใจ อ้อมกอดของเขาถึงจะรุกล้ำ แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างน่าเหลือเชื่อ ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาที่โอบล้อมเธอไว้ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในป้อมปราการที่ไม่มีอะไรจะมาทำร้ายได้

ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน บวกกับความสับสนวุ่นวายในใจ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขา ทำให้เปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จีน่าพยายามฝืนเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหว เธอจึงเผลอหลับไปในอ้อมแขน ของมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งจะกักขังเธอไว้ในกรงของเขาเป็นคืนแรก

แสงแดดยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาปลุกให้จีน่ารู้สึกตัว เธอขยับตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแข็งๆ ในหอพักแคบๆ ของตัวเอง แต่อยู่บนฟูกนอนที่นุ่มสบายที่สุดเท่าที่เคยสัมผัสมา และ... เธอยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเขา

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือแผงอกแกร่งของอัคนีที่อยู่ห่างจากใบหน้าเธอไม่ถึงคืบ เขายังคงหลับอยู่ ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้ายามหลับของเขาดูผ่อนคลายและไร้พิษสง ไม่เหมือนมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเจอเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย

จีน่าเพิ่งจะได้มีโอกาสพิจารณาใบหน้าของเขาอย่างเต็มตาในระยะใกล้ขนาดนี้เป็นครั้งแรก คิ้วหนาเข้มพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักสวย ทุกอย่างบนใบหน้าของเขาราวกับผลงานศิลปะที่พระเจ้าตั้งใจปั้นแต่งขึ้นมา... ถ้าไม่นับนิสัยที่น่ากลัวของเขาล่ะก็นะ

เธอค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างเบามือที่สุด กลัวว่าจะทำให้เขาตื่น แต่ดูเหมือนเธอจะประเมินประสาทสัมผัสของเขาต่ำไป

“จะไปไหน” เสียงทุ้มที่แหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนดังขึ้น ทำให้จีน่าสะดุ้งสุดตัว

อัคนีลืมตาขึ้น เขายังไม่ได้คลายอ้อมกอด แต่กลับรัดแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

“หนู... หนูต้องไปเรียนค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อย “เดี๋ยวจะสาย”

เขาพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ “ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“คะ? คุณอัคนีจะไปส่งหนูเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูนั่งรถเมล์ไปเองได้”

“ฉันสั่ง” เขาพูดคำเดียวสั้นๆ แต่จบทุกการสนทนา ก่อนจะลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้จีน่ายืนอึ้งอยู่คนเดียว

หญิงสาวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำสั่ง เธอรีบเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำอีกห้อง ก่อนจะออกมาในชุดนักศึกษาเรียบร้อยที่เธอสวมมาเมื่อวาน ซึ่งถูกซักรีดและนำมาวางเตรียมไว้ให้อย่างดีตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ไม่นานนัก รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทก็มาจอดเทียบอยู่หน้าหอพักเก่าๆ ของเธอ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนบ้านและนักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมา จีน่ารู้สึกอึดอัดจนทำตัวไม่ถูก

“ถึงแล้ว” อัคนีบอกเสียงเรียบ ขณะดับเครื่องยนต์

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวเสียงเบา เตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ

“เดี๋ยวก่อน” เขาเรียกไว้ก่อน

จีน่าหันกลับมามองเขาอย่างสงสัย เขามองสำรวจสภาพหอพักของเธอที่ผนังด้านนอกมีรอยร้าวและสีลอกร่อนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“โทรมขนาดนี้ อยู่ได้ยังไง?” เขาถามออกมาตรงๆ ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูก แต่เป็นคำถามที่ออกมาจากความสงสัยจริงๆ

คำถามนั้นจี้ใจดำของจีน่าเข้าอย่างจัง แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกเจ็บปวดหรือน้อยใจ แต่มันคือการยอมรับความจริงที่เธอเผชิญอยู่ทุกวัน

เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไปตามตรงด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายในโชคชะตาเล็กน้อย “ก็ไม่ได้มีเงินที่จะอยู่ที่ดีกว่านี้ไงคะ”

เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเหมือนระบายความในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว “ขนาดค่าเรียน หนูยังต้องหาเงินจ่ายเองเลย”

มันไม่ใช่การตัดพ้อหรือเรียกร้องความสงสาร มันเป็นเพียงการบอกเล่าความจริงของชีวิตเธอ เธอกไม่ได้คาดหวังให้เขาเข้าใจหรือเห็นใจ และเธอก็ไม่ได้น้อยใจในโชคชะตานัก เพราะมันเคยชินเสียแล้ว... ความลำบากมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอไปแล้ว

อัคนีนิ่งไป เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่กำลังพูดถึงความยากลำบากของตัวเองด้วยท่าทีที่ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา แววตาของเขาที่เคยเรียบเฉยมาตลอดนั้น... กลับฉายแววบางอย่างที่ซับซ้อนขึ้นมาเป็นครั้งแรก