Se connecter“อื้อ...”
เสียงประท้วงในลำคอของจีน่าเงียบหายไป เมื่ออัคนีบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงขึ้นอีกครั้ง ลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนความหวานในโพรงปากเธออย่างย่ามใจ จีน่าตัวอ่อนยวบ มือที่กำเสื้อเชิ้ตเขาเริ่มคลายออกเปลี่ยนเป็นขยุ้มไหล่กว้างแทน สมองพร่าเบลอจนเผลอจูบตอบเขาไปอย่างเก้ๆ กังๆ อัคนีครางฮึมในลำคออย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากยังคงชนกัน ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกันไปมา นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำลายที่มุมปากบวมเจ่อของเธอเบาๆ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองผลงานตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย “จำรสจูบฉันไว้ให้แม่นนะจีน่า... เพราะต่อจากนี้ เธอจะโดนจุ๊บทุกวัน” จีน่าได้สติ หน้าร้อนวูบจนลามไปถึงหู รีบก้มหน้างุดหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่นทันที “หึ...” เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเริ่มปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ต “ดึกแล้ว ไปนอน” “นอน ที่ไหนคะ” “ถามแปลกๆ ก็นอนบนเตียงฉันสิ” “เตียงคุณไม่เอาค่ะ! หนูนอนโซฟาก็ได้ หรือกลับไปนอนห้องพักพนักงาน...” “จีน่า อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ฉันไม่ชอบนอนคนเดียว” เขาเดินหายเข้าไปในห้องนอน ทิ้งให้จีน่านั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟา... นอนเตียงเดียวกันเนี่ยนะ! “จะเข้ามาดีๆ หรือต้องให้เดินไปลาก” เสียงตะโกนถามดังออกมาจากในห้อง จีน่าสะดุ้งเฮือก ไม่มีเวลาให้คิดหาทางหนีทีไล่ เธอรีบดีดตัวลุกเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอน ขาแข้งสั่นพั่บๆ หัวใจเต้นโครมคราม พอเดินเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ อัคนีถอดเสื้อเชิ้ตออกแล้ว เปลือยท่อนบนโชว์กล้ามท้องเป็นลอนสวย เขากำลังจะปลดเข็มขัด แต่พอเห็นเธอยืนตัวแข็งอยู่ที่ประตู ก็ชะงักมือ “ยืนบื้อทำไม เข้ามาสิ” เขาเลิกสนใจเธอ แล้วเดินไปหยิบกางเกงนอนขายาวมาเปลี่ยนหน้าตาเฉย จีน่ารีบหันหลังขวับ หน้าแดงก่ำ “เสร็จแล้ว” จีน่าค่อยๆ หันกลับมา เห็นเขานั่งพิงหัวเตียงตบที่ว่างข้างตัว “มานอน พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไม่ใช่เหรอ” “หนู... หนูนอนพื้นได้ไหมคะ” “ขึ้นมา” เธอจำใจเดินไปที่เตียง ค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งที่ขอบเตียงอย่างระวังตัวสุดชีวิต แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม พยายามนอนชิดขอบเตียงจนแทบจะร่วง บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ได้ยินแต่เสียงแอร์กับเสียงหัวใจตัวเอง จีน่านอนตัวเกร็งเป็นท่อนไม้ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว เตียงข้างหลังยุบยวบลง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่ตวัดมารวบเอวเธอหมับ ดึงรั้งจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกเปลือยเปล่าของเขาเต็มแรง “ว้าย!” “ชู่ว์...ดิ้นทำไม เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก” “ก็... ก็คุณมากอดทำไมละคะ!” “หนาว ตัวเธออุ่นดี... เหมือนหมอนข้าง” “หมอนข้างบ้านคุณมีชีวิตเหรอคะ ปล่อยเถอะค่ะ หนูอึดอัด...” “บอกแล้วไงว่าคืนนี้ไม่ทำแค่นอนกอดเฉยๆ... สัญญา” “คุณอัคนี... อื้อ... มันจั๊กจี้...” “อยู่นิ่งๆ น่าตัวหอมชะมัด... หลับซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” คำขู่นั้นได้ผลชะงัด จีน่าหยุดดิ้นทันที ยอมนอนนิ่งๆ ให้เขากอดเป็นหมอนข้าง แปลก... ทั้งที่ควรรู้สึกกลัว แต่พออยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงแบบนี้ ได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะอยู่ข้างหลัง ความกลัวกลับค่อยๆ หายไป กลายเป็นความรู้สึกอบอุ่นเข้ามาแทนที่ ความเพลียจากการทำงานและการร้องไห้เริ่มเล่นงาน หนังตาจีน่าเริ่มหนักอึ้ง สุดท้ายเธอก็ผล็อยหลับไปคาอกของมาเฟียจอมเอาแต่ใจคนนั้น แสงแดดแยงตาปลุกให้จีน่าตื่น เธอขยับตัวบิดขี้เกียจ ก่อนจะชะงักเมื่อมือไปสัมผัสโดนอะไรแข็งๆ อุ่นๆ เฮือก! เธอลืมตาโพลง ภาพแรกที่เห็นคือแผงอกล่ำๆ อยู่ตรงหน้า จมูกเธอแทบจะชนกับผิวเนื้อเขา จีน่าค่อยๆ เงยหน้ามอง เจ้าของอกยังหลับพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ... ตอนหลับเขาดูเหมือนคนปกติ ไม่ดุ ไม่ร้าย คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ปากหยักได้รูป... ยอมรับเลยว่าหล่อวัวตายควายล้ม ถ้าไม่ติดว่านิสัยเสียล่ะก็นะ เธอค่อยๆ ขยับตัวจะลุกหนี แต่ “จะไปไหน” เสียงแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับวงแขนที่รัดเอวเธอแน่นกว่าเดิม “ตื่นแล้วเหรอคะ...ปล่อยหนูเถอะค่ะ หนูต้องไปเรียน” “กี่โมงแล้ว” เขาถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา “เจ็ดโมงกว่าแล้วค่ะ” อัคนีพยักหน้า ยอมคลายอ้อมกอดออก “ไปอาบน้ำ เดี๋ยวฉันไปส่ง” “คะ ไปส่ง ไม่ต้องค่ะ! หนูนั่งรถเมล์ไปเองได้” “อย่าดื้อฉันบอกจะไปส่ง ก็คือไปส่ง... ไปอาบน้ำซะ ชุดนักศึกษาแม่บ้านเตรียมไว้ให้แล้ว” “แต่ว่า...” “หรือจะให้ฉันเข้าไปอาบให้” จีน่ารีบกระโดดลงจากเตียงทันที วิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถสปอร์ตคันหรูสีดำมันวาวก็เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าหอพักเก่าซอในซอยแคบๆ ของเธอ ท่ามกลางสายตาชาวบ้านร้านตลาดที่มองกันตาถลน จีน่านั่งตัวลีบแทบจะสิงเบาะ อยากจะมุดดินหนี “ถึงแล้ว” อัคนีบอก ดับเครื่องยนต์ “ขอบคุณค่ะ หนูไปนะคะ” “เดี๋ยว” เขาเรียกไว้ จีน่าชะงักหันกลับมามอง เห็นเขากำลังมองสำรวจตึกหอพักโทรมๆ ที่สีหลุดร่อน ราวตากผ้าเกะกะระเบียง ด้วยสายตาอ่านไม่ออก “อยู่เข้าไปได้ยังไง... สภาพแบบนี้” เขาถามตรงๆอย่างคนสงสัย คำถามนั้นจี้ใจดำ จีน่าเม้มปากแน่น มองตามสายตาเขาไปที่ห้องพักรูหนูของตัวเอง “ก็คนมันไม่มีเงินนี่คะมีปัญญาจ่ายแค่นี้แหละค่ะ” เธอหันกลับมาสบตาเขา แววตาตัดพ้อเล็กน้อย “ขนาดค่าเทอม... หนูก็ต้องหาเองทุกบาท... จะเอาเงินที่ไหนไปอยู่ที่ดีๆล่ะคะ” พูดจบก็ยิ้มขื่นๆ ให้ตัวเอง อัคนีนิ่งไป สายตาที่เคยมองผ่านๆ เปลี่ยนเป็นจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอเขม็ง... แววตาเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่งที่ดูซับซ้อน... และยากจะคาดเดาเขาค่อยๆ กดส่วนหัวมุดผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไป ความคับแคบที่ตอดรัดแน่นหนึบทำให้เขาแทบคลั่ง อัคนีออกแรงดันสะโพกสอบ ดันลำแท่งแทรกตัวเข้าไปในโพรงนุ่มช้าๆ สวบ "อื้อ เจ็บ! เฮียขา จีน่าเจ็บ..." จีน่านิ่วหน้า มือจิกผ้าปูที่นอนแน่น ร่างกายเกร็งไปหมด "ช้าๆ หน่อยค่ะ... อื้อ... ไม่ได้ทำนาน... มันตึง..." "รู้แล้ว... เฮียพยายามอยู่... อ่า..." อัคนีคำรามต่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาค้างไว้ครึ่งทาง พยายามปรับลมหายใจ "ทำไมมันแน่นกว่าเดิมวะ... ทั้งที่เพิ่งคลอดลูกมา... แน่นจนปวดไปหมดแล้วเนี่ย... ซี๊ดดด" ความรู้สึกเหมือนตอนเปิดซิงเธอครั้งแรกย้อนกลับมา ผนังเนื้อนุ่มหยุ่นบีบรัดตัวตนเขาจนปวดหนึบ แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่เจือไปด้วยความเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว "อ่า... อยากตอกสุดแรงเลยว่ะ..." เขาพูดเสียงพร่า ก้มลงจูบปากเธอหนักๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แล้วค่อยๆ ขยับเอวเนิบนาบ ดันความยาวที่เหลือเข้าไปทีละนิด ทีละนิด... สวบ... สวบ... ปึ้ก "อร๊ายยย สุดแล้ว... เฮีย... จุก อึ่ก" เมื่อแท่งเนื้อใหเญ่ข้าไปจนสุดด้าม อัคนีก็แช่นิ่งไว้สักพัก ให้ร่างกายของเธอได้ปรับตัวรับขนาดของเขา เขาจูบซับเหงื่อตามขมับ
เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาตีหนึ่งกว่า ความเงียบสงัดปกคลุมเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของ ONYX Club มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของน้องอัคคี เจ้าชายน้อยวัย 1 ขวบเศษที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในเปลไม้สักทองมุมห้อง ที่เตียงนอนใหญ่อัคนีนั่งพิงหัวเตียงอ่านรายงานสรุปผลประกอบการในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเคร่งเครียด... หรืออย่างน้อยเขาก็แสร้งทำเป็นเคร่งเครียด เพราะในความเป็นจริง สมาธิของมาเฟียหนุ่มไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขกำไรขาดทุนเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาเหลือบมองไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง... ภรรยาสาวคนสวยของเขาจีน่า กำลังนั่งทาครีมบำรุงผิวอยู่ หลังจากคลอดน้องอัคคีได้ปีกว่า รูปร่างของจีน่าเปลี่ยนไปจากเดิม ทำให้อัคนีแทบคลั่งตายวันละหลายรอบ เธอไม่ได้ผอมบางร่างน้อยเหมือนเด็กสาววัยรุ่นอีกต่อไป แต่กลับดู อวบอิ่ม ขึ้นในทุกสัดส่วนที่ควรจะมี สะโพกผายกว้างขึ้นรับกับเอวที่เริ่มกลับมาคอด ต้นขาเนียนแน่นเต็มไม้เต็มมือ และที่สำคัญที่สุด... หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ขึ้นจนล้นทะลักเสื้อนอนสายเดี่ยวตัวบางออกมา "อึก..." อัคนีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาต้องอดทนอดกลั
ณ โรงพยาบาลเอกชนระดับ VVIPบรรยากาศหน้าห้องคลอดที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนวุ่นวายราวกับกำลังเจรจาธุรกิจพันล้าน หรือเตรียมทำสงครามระหว่างแก๊ง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนยืนเรียงรายเฝ้าหน้าห้องอย่างเคร่งครัด นำโดยเวคิน มือขวาคนสนิทที่เดินวนไปวนมาจนพื้นแทบสึกแต่คนที่ดูจะสติแตกที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน... คืออัคนี เจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่ง ONYX Club นั่นเอง"ทำไมมันนานขนาดนี้วะ นี่มันเข้าไปเป็นชั่วโมงแล้วนะเว้ย!"อัคนีคำรามลั่น เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเผือด มือหนาที่เคยถือปืนนิ่งสนิท บัดนี้สั่นระริกน้อยๆ เขาเดินกระวนกระวายหน้าประตูห้องคลอด เหมือนเสือติดจั่น"นายครับ... ใจเย็นๆ ครับ คุณหมอบอกว่าปากมดลูกเพิ่งเปิด..." เวคินพยายามปลอบ แต่ก็โดนสายตาคมกริบตวาดกลับ"มึงจะให้กูเย็นได้ไง! เมียกูร้องเจ็บขนาดนั้น! ไอ้หมอนั่นมันเก่งจริงหรือเปล่าวะ ถ้าเมียกูเป็นอะไรไป กูจะสั่งเผาโรงพยาบาลทิ้งให้หมด!"เสียงกรีดร้องของจีน่าที่ดังลอดออกมาเป็นระยะ ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อแทบขาดรอนๆ อัคนีทนไม่ไหว ผลักประตูห้องคลอดเข้าไปโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของพยาบาลภายในห้องที่เต็มไปด้วยอ
มหาวิทยาลัยชื่อดัง บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดี เสียงหัวเราะ และดอกไม้หลากสีสัน จีน่าในชุดครุยสีดำขลิบทองดูสง่างามและโดดเด่นท่ามกลางบัณฑิตนับพัน ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต แต่สิ่งที่ทำให้เธอดูเปล่งปลั่งที่สุดไม่ใช่เมคอัพ แต่เป็นออร่าของคุณแม่มือใหม่ ที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้ 3 เดือน ทำให้ผิวพรรณเธอดูผ่องใสเป็นพิเศษ "ยิ้มกว้างๆ หน่อยครับบัณฑิต... หนึ่ง... สอง... ซั่ม!" เสียงช่างภาพรัวชัตเตอร์เก็บภาพแห่งความประทับใจ จีน่ายืนอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วยแม่และยายที่นั่งรถเข็น ทั้งสองยิ้มแก้มปริด้วยความภาคภูมิใจในตัวลูกหลานที่คว้าปริญญามาได้สำเร็จ และอีกด้านหนึ่งคือ อัคนี ผู้ชายที่โดดเด่นที่สุดในงานด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม สวมแว่นกันแดดสีชาที่ดูเท่ระเบิด เขาโอบเอวภรรยาสาวไว้อย่างทะนุถนอม มืออีกข้างถือช่อดอกไม้เงินสดช่อมหึมาที่ใหญ่จนบังตัวคนถือมิด "เก่งมากครับเมียจ๋า..." อัคนีกระซิบข้างหูเธอหลังจากถ่ายรูปเสร็จ "เรียนจบแล้ว... ทีนี้ก็เตรียมตัวเป็นคุณแม่เต็มเวลาได้แล้วนะ" "เฮียก็..." จีน่าหน้าแดง "พูดซะดังเชียว อายคนอื่นเขา" "อายทำไม... ผัวส่งเรียนจนจบ แถมแ
รถตู้สีดำสนิทแล่นผ่านทิวตาลและทุ่งนาเขียวขจีของจังหวัดเพชรบุรี บรรยากาศที่คุ้นเคยทำให้จีน่าใจเต้นรัว มือเล็กบีบมือหนาของอัคนีที่นั่งข้างๆ ไว้แน่น"ตื่นเต้นอะไร หืม" อัคนีถามยิ้มๆ ยกมือเธอขึ้นมาจูบหลังมือเบาๆ "ไม่ได้กลับมาแค่แป๊บเดียวเอง หรือกลัวยายจำหน้าหลานเขยคนนี้ไม่ได้?""บ้า... ยายจำเฮียแม่นยิ่งกว่าจีน่าอีกมั้งคะ" จีน่าค้อนขวับ นึกย้อนไปถึงครั้งล่าสุดที่อัคนีบุกมาถึงบ้านไม้หลังเก่าตอนที่เธอหนีเขามา ตอนนั้นแม่กับยายตกใจแทบแย่ที่เห็นมาเฟียท่าทางดุดันบุกมาถึงถิ่น แต่สุดท้ายเขาก็แสดงให้เห็นว่าเขาแคร์เธอแค่ไหน"ถึงแล้ว..."รถเลี้ยวเข้าไปในรั้วบ้านที่เปลี่ยนไปจนจีน่าแทบจำไม่ได้ รั้วไม้เก่าๆ ถูกเปลี่ยนเป็นรั้วปูนผสมเหล็กดัดดูแข็งแรง และที่สำคัญ... ตัวบ้านไม้หลังเก่าที่เคยโย้เย้ถูกปรับปรุงใหม่หมดจด กลายเป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้สไตล์โมเดิร์น ที่ดูกว้างขวาง แข็งแรง และโปร่งสบาย มีทางลาดสำหรับรถเข็นยาย และสวนหย่อมร่มรื่นหน้าบ้าน"เฮีย..." จีน่าอ้าปากค้าง หันขวับมามองคนข้างตัว "นี่เฮียแอบสั่งทำตอนไหน?""ก็หลังจากไปรับคราวนั้นแหละ... เฮียเห็นสภาพบ้านแล้วนอนไม่หลับ กลัวปลวกจะแทะเสาบ้านพังลงมาทับ
แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องเข้ามากระทบเข้ากับเปลือกตาคู่สวยที่ยังปิดสนิท จีน่าขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหนีแสงจ้า แต่ทันทีที่ขยับ ความรู้สึกปวดร้าวก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่รู้สึกเหมือนกระดูกจะแยกออกจากกัน รวมไปถึงจุดอ่อนไหวกลางกายที่ระบมจนรู้สึกตึงๆ"อูยยย..." จีน่าครางเบาๆ ในลำคอ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แขนขาช่างหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วงไว้ ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนย้อนกลับมาในสมองเป็นฉากๆ... ทั้งในห้องน้ำ ในลิฟต์ และบนเตียงที่ไม่รู้ว่าจบลงตอนกี่โมง"ตื่นแล้วเหรอครับ... คนเก่ง"เสียงทุ้มคุ้นหูที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้น จีน่าหันไปมองทางประตู เห็นอัคนีเดินเข้ามาด้วยใบหน้าสดชื่น เขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นอย่างสบายๆ กางเกงสแล็คสีดำ ขับเน้นให้เขาดูหล่อเหลาและดู แพงสมฐานะเจ้าของคลับ ONYXในมือหนาถือถาดอาหารเช้าที่มีข้าวต้มกุ้งหอมฉุยและน้ำส้มคั้นสด เดินตรงมานั่งลงที่ขอบเตียง"เฮียขา..." จีน่าทำเสียงงอแง "จีน่าขยับตัวไม่ได้เลย... เจ็บไปหมด..."อัคนียิ้มเอ็นดู วางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วเอื้อมมือมาประคองร่างบางให้ลุ







![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)