ตอนที่ 3 คำสั่งจากมาเฟีย

อากาศภายในเพนท์เฮาส์หรูเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ แต่สำหรับจีน่า เธอกลับรู้สึกร้อนวูบวาบราวกับกำลังยืนอยู่กลางกองไฟ คำขู่ของอัคนีเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดรดลงมาซ้ำเติม มันไม่ได้เป็นเพียงคำพูดลอยๆ แต่มันคือความเป็นจริงอันโหดร้ายที่เธอรู้ดีว่าชายคนนี้ทำได้จริง อำนาจของเขาสามารถพังทลายโลกใบเล็กของเธอให้ย่อยยับได้ภายในพริบตา

น้ำตาที่เอ่อคลออยู่เต็มหน่วยรื้นไหลลงมาอาบแก้มในที่สุด มันคือหยาดน้ำตาแห่งความอัปยศ ความอับจนหนทาง และความพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธออย่างเลือดเย็นที่สุด

ภาพใบหน้าของยายที่ต่างจังหวัดฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังในวันที่เธอสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ความภาคภูมิใจที่ฉายชัดในแววตาเหี่ยวย่นคู่นั้น... เธอจะทำลายความหวังเดียวของครอบครัวลงไม่ได้เด็ดขาด

หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ กล้ำกลืนก้อนความขมขื่นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไป พร้อมๆ กับกล้ำกลืนศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เคยมี เธอสูดลมหายใจที่สั่นเทาเข้าปอด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เผชิญหน้ากับพญามัจจุราชในคราบเทพบุตรของเธอ

“ค่ะ...”

เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกระซิบและแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในความเงียบสงัดของห้องทำงานแห่งนี้ มันกลับดังชัดเจนราวกับเสียงฟ้าร้อง

แค่คำสั้นๆ คำเดียว... แต่มันคือคำยอมจำนนที่อัคนีกำลังรอคอย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเขาอีกครั้ง คราวนี้มันเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ได้ทุกสิ่งมาไว้ในกำมือ เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะผละตัวออกไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ท่าทางผ่อนคลายราวกับราชาที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ของตน

“ดีมาก... ฉันชอบเด็กที่ฉลาดและรู้จักเอาตัวรอด” เขากล่าวเสียงเรียบ พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบอีกครั้ง “เธอตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว จีน่า”

จีน่ายืนนิ่งอยู่ที่เดิม เนื้อตัวยังคงสั่นเทาไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว เหลือเพียงร่างกายที่ว่างเปล่าที่รอรับคำบัญชาจากเจ้านายคนใหม่

“มานี่สิ” เขาตบเบาๆ ลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวบนโซฟา เป็นการออกคำสั่งอีกครั้ง

ร่างบางขยับไหวราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เธอก้าวไปหาเขาอย่างเชื่องช้า ขาที่ไร้เรี่ยวแรงเกือบจะสะดุดพรมหนานุ่ม แต่ก็ยังประคองตัวเองไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เขาได้ในที่สุด เธอเลือกที่จะนั่งที่ขอบโซฟา เว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามหดตัวเองให้เล็กที่สุดราวกับอยากจะล่องหนไปจากตรงนี้

อัคนีเหลือบมองท่าทีหวาดระแวงนั้นด้วยแววตาขบขัน เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ แต่กลับเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้ความเงียบและความตึงเครียดเข้าครอบงำบรรยากาศอีกครั้ง เขาดูจะสนุกกับการได้เห็นเธอทรมานอยู่กับความไม่รู้นี้

“หน้าที่ ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ ของเธอ... เริ่มคืนนี้เลย” เขาทำลายความเงียบขึ้นในที่สุด

จีน่าสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองเขาทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “คืนนี้... เหรอคะ?”

“ใช่ คืนนี้” เขายืนยัน “ข้อแรกของการเป็นผู้ช่วยที่ดี คือต้องพร้อมทำงานเสมอเมื่อเจ้านายต้องการ และตอนนี้... ฉันต้องการ”

เขาไม่ได้พูดว่าต้องการอะไร แต่สายตาที่ลากไล้ตั้งแต่เรือนผมจรดปลายเท้าของเธอก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

“ไปอาบน้ำ”

คำสั่งสั้นๆ ที่เรียบง่ายแต่กลับทำให้เลือดในกายของจีน่าเย็นเฉียบ เขายกมือขึ้นชี้ไปยังประตูอีกบานหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่อย่างกลมกลืนกับผนังห้อง “ในนั้นมีห้องน้ำและห้องนอนส่วนตัวของฉันอยู่... และมีทุกอย่างที่เธอต้องการ”

ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต จีน่าเบิกตากว้าง นี่มัน... เร็วกว่าที่เธอคิดไว้มาก เธอคิดว่ามันอาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ เธออยากจะมีเวลาทำใจมากกว่านี้อีกสักนิด แต่สำหรับเขา... เวลาของเธอไม่มีค่าอะไรเลย

“แต่... หนู...” เธอพยายามจะเอ่ยปากปฏิเสธหรือต่อรอง แต่ก็หาเหตุผลที่ดีไม่ได้

“แต่?” อัคนีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แววตาเริ่มฉายแววไม่พอใจ “เธอกำลังจะบอกว่ายังไม่พร้อมงั้นเหรอ? จีน่า... อย่าทำให้ฉันต้องเปลี่ยนใจเรื่อง ‘ข้อเสนอ’ ของเรา”

คำขู่ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง และมันก็ได้ผลเหมือนเดิม จีน่ารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ปะ... เปล่าค่ะ!”

“ก็ดี... งั้นก็ไปซะ” เขาตัดบทอย่างเย็นชา “ฉันไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง”

ไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่หนักอึ้งราวกับมีหินถ่วงไว้ทุกส่วน เธอหมุนตัวเดินไปยังประตูบานนั้นอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเหมือนเดินอยู่บนคมมีด หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด มือของเธอเย็นเฉียบจนชาไปหมดเมื่อเอื้อมไปจับลูกบิดประตูโลหะ

เมื่อบิดมันออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือห้องนอนสุดหรูที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มเช่นเดียวกับห้องทำงาน เตียงคิงไซส์สีเทาเข้มตั้งเด่นอยู่กลางห้อง ผ้าปูที่นอนตึงเรียบราวกับไม่เคยถูกใช้งาน และถัดเข้าไปด้านในคือประตูห้องน้ำที่ทำจากกระจกฝ้า

เธอไม่มีเวลาได้สำรวจอะไรมากนัก รีบก้าวเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงทันที แผ่นหลังพิงแนบกับบานประตูเย็นเฉียบ ก่อนที่เรี่ยวแรงทั้งหมดจะหมดสิ้นลง ร่างของเธอทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ณ วินาทีนั้นเอง... เขื่อนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็พังทลายลงมาอย่างสิ้นเชิง

จีน่ายกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกไป เธอร้องไห้... ร้องไห้ให้กับโชคชะตาของตัวเอง ร้องไห้ให้กับศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ร้องไห้ให้กับอนาคตที่เคยวาดฝันไว้สวยงามแต่บัดนี้กลับมืดมนไร้หนทาง

เธอใช้เวลาอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงสะอื้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพียงลมหายใจที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีเวลามากนัก ขืนช้ากว่านี้ อาจจะทำให้ราชสีห์ที่รออยู่ด้านนอกหมดความอดทน

หญิงสาวพยุงร่างที่อ่อนล้าลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปในห้องน้ำที่หรูหราจนไม่น่าเชื่อ ทุกอย่างดูใหม่เอี่ยมราวกับไม่เคยมีใครแตะต้อง บนเคาน์เตอร์หินอ่อนมีผลิตภัณฑ์อาบน้ำแบรนด์ดังวางเรียงรายอยู่ครบครัน และที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงักก็คือ... เสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำสนิทตัวหนึ่งที่พับวางไว้อย่างเรียบร้อย

มันคือการเตรียมการที่บ่งบอกชัดเจนว่าเขาคาดการณ์ทุกอย่างไว้หมดแล้ว... เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เดินไปตามเกมที่เขาวางไว้ทุกกระดาน

จีน่าถอดชุดเดรสพนักงานเสิร์ฟที่น่าอึดอัดนั้นออกอย่างช้าๆ โยนมันทิ้งไปกองที่พื้นราวกับเป็นสิ่งของน่ารังเกียจ ก่อนจะก้าวเข้าไปใต้ฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำอุ่นชะล้างคราบเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้า... แต่ไม่อาจชะล้างความรู้สึกอัปยศอดสูที่เกาะกินอยู่ในใจได้เลย

เธอใช้เวลาไม่นานนัก รีบเช็ดตัวให้แห้งแล้วคว้าเสื้อคลุมตัวนั้นมาสวม เนื้อผ้าไหมลื่นละเอียดแนบไปกับผิวเนื้อ ให้ความรู้สึกหรูหราและวาบหวามในเวลาเดียวกัน มันทั้งยาวและใหญ่เกินตัวเธอไปมาก แต่กลับยิ่งขับเน้นให้ร่างบางของเธอดูน่าทะนุถนอมและเปราะบางมากยิ่งขึ้น

หญิงสาวมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ เด็กสาวในกระจกมีดวงตาที่แดงก่ำและบวมช้ำ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด เธอดูไม่เหมือนตัวเองอีกต่อไปแล้ว

นี่คือ... จุดเริ่มต้นของชีวิตในฐานะ ‘ของเล่น’ ของมาเฟียอย่างนั้นหรือ?

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับ ‘คำสั่ง’ ต่อไปจากเขา... คำสั่งที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล