บทที่3.ฝนตกฟ้าเป็นใจ 1

“ขวัญติดธุระค่ะ ผู้จัดการเรียกเธอไปพบพอดี”

วิลเลี่ยมเงียบลงเขารู้สึกตงิดๆ ในใจดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนกำลังหลบหน้าเขาอยู่ คงร้อนตัวสิ...ไม่เป็นไรหนีได้หนีไป หลังรับประทานทุกอย่างครบ วิลเลี่ยมนั่งทอดหุ่ยให้อาหารย่อยอยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง เขาพยายามมองหาจอมขวัญแต่ดูเหมือนหญิงสาวจะรู้ทันจึงไม่เห็นแม้แต่เงา เขาตัดใจเรียกเช็คบิล ก่อนจะเดินลอยชายจากไป พร้อมกับขนมขบเคี้ยวอีกถุงโตๆ เพราะการนำเสนอของแองจี้ จึงได้ขนมติดมือกลับไปด้วยหลายอย่าง ทุกอย่างเป็นขนมไทยที่น่ากินที่สุด!!

คลื้นๆ...

ชายหนุ่มชะโงกดูที่หน้าต่างห้องพัก เสียงฟ้าร้องคลื่นๆ กับลมที่พัดแรงขึ้น เตือนให้รู้ว่าอีกไม่นาน สายฝนคงเทลงมา เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วจึงขมวดคิ้ว นี่มันจวนจะเที่ยงคืน ยัยบ้านั่นยังไม่กลับเข้าที่พักอีก เธอทำงานวันละกี่ชั่วโมงกันนะ ใจคอจะไม่พักไม่ผ่อนกันหรือยังไง

ซู่!! เสียงสายฝนเทลงมาอย่างหนัก และไอเย็นเฉียบโชยเข้ามาในห้อง จนวิลเลี่ยมต้องรีบวิ่งไปปิดหน้าต่างห้องที่เปิดอ้าไว้รับลมเย็น เขามองเห็นจอมขวัญวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาพอดี ชายหนุ่มย่นหัวคิ้ว เธอกลับบ้านเหมือนนางซินฯ ที่ต้องกลับบ้านหลังเวลาเที่ยงคืน และฝนในชิคาโกเย็นยะเยือกอย่าบอกใคร รับรองได้ว่าเจ้าหล่อนต้องเป็นไข้ในวันรุ่งขึ้นแน่ๆ

วิลเลี่ยมค้นกระเป๋าสะพายส่วนตัวเขามักจะพกยาแก้ไข้ไว้เสมอ เวลาที่ต้องออกสืบข่าว ชายหนุ่มคว้าแผงยามาถือไว้ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกจากห้องนอน เปิดประตูห้องพัก และเดินไปเคาะห้องข้างๆ

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังๆ จอมขวัญเหลือบมอง เธอหนาวแทบแข็งตาย ฟันกระทบกันกึกกัก ดันมาโดนฝนก่อนที่จะถึงห้องพักเข้าพอดี เธอเม้มเรียวปากก่อนจะเดินไปส่องช่องตาแมว เพื่อดูว่าใครมาเหน้าห้องของเธอยามดึกสงัด ‘ยึ้ย!! ไอ้บ้ากาม มาเคาะทำไม?’ เธอถอยหลังกรูดๆ มองประตูห้องที่ล็อกแน่นหนาอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจ เขาคิดจะทำอะไรเธอหรือเปล่า หนาวก็หนาว กลัวก็กลัว

“เธอๆ ผมเอายามาให้ เธอโดนฝนเดี๋ยวไม่สบาย” วิลเลี่ยมได้ยินเสียงกุกกักในห้อง แสดงว่าเจ้าของห้องรู้ตัวแต่กลับไม่ยอมเปิด เขาเลยตัดสินใจตะโกนบอก

เงียบ!! ไม่มีเสียงตอบ ชิ้ว!! มีแต่เสียงจามดังลั่น เห็นไหมล่ะ คาดผิดที่ไหน ต่อให้แข็งแรงก็เถอะโดนฝนหน้านี้เป็นหวัดทุกราย เพราะมันเป็นฝนแรกที่เต็มไปด้วยเชื้อโรคที่พัดวนอยู่ในอากาศ

“ผมมาดี ออกมารับไปเถอะ ผมไม่ได้เมา และมีสติครบเต็มร้อย”

แกร๊ก...

จอมขวัญตัดสินใจเปิดประตูห้องออกไปหลังชั่งใจอยู่นาน เธอเริ่มหนาวและร้อนสลับกันไป แสดงว่าอาการไข้คงกำลังรุมเร้าเธออย่างแน่นอน จึงตัดสินใจเอื้อมเปิดประตูเพราะเธอแน่ใจว่าในห้องตัวเองไม่มียาแก้ไข้สักเม็ดเดียว

หน้าแดงจัด ปลายจมูกแดงก่ำ ดวงตาปรือๆ เหมือนคนง่วงนอนหากเธอฝืนนอนไปทั้งแบบนี้พรุ่งนี้เช้าเจ้าหล่อนลุกไม่ขึ้นแน่นอน

“ยา... หาอะไรทานรองท้องด้วยนะ แล้วหาผ้าห่มหนาๆ คุณจะได้ไข้ไม่ขึ้น” ชายหนุ่มส่งแผงยาให้และกำชับเจ้าหล่อนเสียงหนักๆ

“ขอบคุณ” จอมขวัญรับยามาจากมือแข็งแรงของชายหนุ่มข้างห้อง เธอน้ำตาเอ่อคิดถึงพ่อแม่ขึ้นมาจับใจ ความอบอุ่นยามตัวเองไม่สบาย จะมีแม่คอยดูแลและเช็ดตัวให้ แต่...นี่อยู่ไกลบ้าน ห่างคนละซีกโลก จึงรู้สึกโหยหาความอบอุ่นนั้นจับใจ

ชิ้ว!! จอมขวัญจามสุดแรงเกิด เธอคัดจมูกคันจนสุดทน

“รีบเช็ดผมให้แห้ง กินยาแล้วนอนเลยนะ ดูเหมือนไข้จะจับเธอแล้วล่ะ”

“อืม...” หญิงสาวพยักใบหน้ารับหงึกหงัก แต่เธอเกิดวูบ!! ขึ้นมาหน้าตาเฉย ความรู้สึกแรกที่รู้คือมีมือแข็งแรงรวบร่างกายเธอไว้ก่อนที่จะถลาล้มไปที่พื้น

“ผมพยุงเธอไปนอนดีกว่า ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ไหวแล้ว” ชายหนุ่มถือวิสาสะ เขาพยุงร่างกายอวบอุ่น ที่ดูเหมือนจะอุ่นจัดไปสักนิด คงเป็นเพราะโดนฝนแล้วยังฝืนอาบน้ำเย็นจัดๆ แก้วน้ำสะอาดกับยาเม็ดน้อยๆ ที่ยื่นให้ หลังวิลเลี่ยมพาจอมขวัญมานอนที่เตียงเก่าๆ มุมห้องนอน

“ยาครับ กินกันไว้ก่อน เดี๋ยวเธอจะแย่กว่านี้” จอมขวัญเบ้ปากเธอเกลียดที่สุดคือการกินยา วิลเลี่ยมพอจะเข้าใจเมื่อเขามองเห็นอากับกิริยาของหญิงสาว สมัยเด็กๆ เขาเองก็เป็นเช่นนั้นเกลียดที่สุดคือการกินยาขมๆ เพื่อรักษาอาการไข้

ชายหนุ่มตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาโยนเม็ดยาเข้าปากแล้วจึงช้อนปลายคางของจอมขวัญขึ้น ปลายนิ้วบีบกระพุ้งแก้มให้ริมฝีปากบางอ้าขึ้นนิดๆ ก่อนจะฉกริมฝีปากตัวเองทาบทับ ใช้ปลายลิ้นดุนเม็ดยานั้นเข้าไปในปากของเธอ

จอมขวัญตกใจจนลืมไปว่าเม็ดยาถูกส่งผ่านเข้ามาในปากของเธอแล้ว ชายหนุ่มถอนเรียวปากออกไป เขากรอกน้ำสะอาดเข้าปากตัวเอง และแนบลงมาที่จุดเดิม หญิงสาวตั้งตัวไม่ทันเธอเผลอกลืนเม็ดยาพร้อมกับน้ำลงไปในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองใบหน้าชายหนุ่มที่ชิดใกล้แบบคาดไม่ถึง!!

หลังจัดการเม็ดยาเจ้าปัญหาเสร็จสิ้น วิลเลี่ยมถือโอกาสสำรวจความหวานฉ่ำของปากอิ่มได้รูป เขาสอดปลายลิ้นสากระคายของตัวเองเขาไปหยอกเย้าลิ้นเล็กๆ ที่ถอยหลังหนี เกี่ยวกระหวัดรูดรัด ดูดดื่มความหวานละไมและสูบพลังในร่างกายของเจ้าหล่อนจะเธออ่อนระทวยซวนซบแผ่นอกของเขา มือเรียวบางวางไว้ตรงแผงอกหนาๆ เธอหลงก้าวเดินตามการชักจูงของชายหนุ่ม เพลิดเพลินไปกับความหวามไหวหลงลืมไปว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายแปลกหน้า ที่ค่อนไปทางหื่น!!

มือใหญ่โอบรัดและพยายามดันลำตัวบางให้เอนลงนอน แต่...จอมขวัญรู้สึกตัวเสียก่อน เธอรวบรวมแรงที่เหลือ ออกแรงดันชายหนุ่มสุดแรง!!

“ขอบคุณค่ะ คุณออกไปเถอะ” เสียงอู้อี้ใต้ผ้าห่ม เมื่อจอมขวัญหลุดออกมาจากอ้อมกอดเธอรีบตลบผ้าห่มคลุมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

วิลเลี่ยมยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ ชายหนุ่มจำใจลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องนอนเงียบๆ ไม่มีเสียงทักท้วงจากคนในโปงผ้าห่ม ทั้งๆ ที่ชายหนุ่มอยากได้ยินเสียงเช่นนั้น!!

มือเรียวบางยกแตะริมฝีปากตัวเอง เธอรีบสลัดไล่ความฟุ้งซ่านให้ออกไปจากความคิด รีบหลับตาและข่มใจนอนหลับ เธอหลับสนิทในเวลาต่อมาเพราะฤทธิ์ยา...ในความฝันอันแสนหวาน ร่างบอบบางลอยล่องอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น เธอรู้สึกมีความสุข จนริมฝีปากคลี่ยิ้มไม่หยุด รอยยิ้มนั้นยังค้างอยู่บนเรียวปาก แม้จะหลับสนิท