บทที่3.ฝนตกฟ้าเป็นใจ

บทที่3.ฝนตกฟ้าเป็นใจ

ผลพวงของการโดนจูบ...ทำให้จอมขวัญนอนไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน เธอนอนตาค้าง!! พลิกตัวกระสับกระส่ายและสะดุ้งเฮือกๆ เป็นระยะๆ จนทำให้ขอบตาเธอดำและกลวงโบ๋เมื่อถึงเวลาเช้าตรู่…

“ไปทำงานแต่เช้าเลยนะขวัญ” คุณป้าคนเดิมร้องทัก หญิงสูงวัยกำลังกวาดเศษใบไม้หน้าโถงทางเดิน

“ค่ะ...วันนี้มีจัดเลี้ยง...หนูเลยต้องออกไปช่วยเร็วหน่อย จะได้ทำเสร็จไวๆ” หญิงสาวยิ้มรับเธอตอบคำถามเสียงใส

“กินอะไรยังล่ะป้ามีกล้วยหลายลูก แบ่งเอาไปกินสิจ้ะ” นางกระวีกระวาดย้อนกลับไปที่ห้องทำงานและบิดกล้วยลูกโตๆ มาส่งให้หญิงสาวที่เห็นหน้ากันมาเกือบปี จนรู้นิสัยใจคอของจอมขวัญว่าหญิงสาวประหยัดทุกบาททุกสตางค์จนไม่ค่อยหาอะไรกิน จนร่างกายผอมโซ

“ขอบคุณค่ะ หนูไปนะคะ”

“เดี๋ยวๆ เมื่อคืนนอนเงียบไม่ได้ยินเสียงพ่อหนุ่มนั่นร้องลั่นบ้านเลยรึ!!”

“ร้อง!! ใครร้องคะ? หนูหลับลึกไม่ได้ยินอะไรเลย” เธอตอบหน้าตาย แสร้งทำไม่รู้ไม่เห็น แถมตอนนี้ยังคันริมฝีปากยิบๆ

“ก็พ่อหนุ่มนั่นสิ เมากลับมาแล้วคงล้ม แหกปากร้องลั่นบ้าน จนคนตื่นกันแทบทุกห้อง ขวัญอยู่ห้องติดกันกับเค้า กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยไง”

จอมขวัญไม่ได้ตอบโต้เธอยิ้มเหยเกให้กับป้าเจ้าของห้องพัก

“เดี๋ยวป้าจะเตือนเค้าให้ ดึกๆ ดื่นๆ คนจะหลับจะนอน”

หญิงสาวเดือนตัวปลิวจากไปหลังฟังจนจบประโยค มุมปากอิ่มกระตุกยิ้ม เธออยากหัวเราะด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าเธอเสียเปรียบเขาคนนั้น มันเป็นความทรงจำแย่ๆ และไม่ประทับใจกับจูบเห่ยๆ นั่นสักนิด

จอมขวัญมัวแต่วุ่นวายกับงานในหน้าที่ตัวเอง จนลืมเรื่องของผู้ชายคนนั่นเสียสิ้น ถ้าหากเขาไม่โผล่หน้ามาที่ร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ เขาดูดีขึ้นเมื่อใส่เสื้อผ้าดีๆ ไม่ได้ยับยู่ยี่เหมือนเมื่อวาน...กางเกงยีนส์พอดีตัวกับสูทผ่าหน้าแบบไม่มีกระดุม หนวดเคราบนใบหน้าถูกจัดการทำความสะอาด ไม่ได้รกรุงรังเหมือนเก่า เขากลายเป็นคนละคนไปเลย

“หู้...หล่อเป็นบ้าเลยขวัญ...หลุดออกมาจากแมกกาซีนเล่มไหนน้อ?” เสียงพึมพำของสาวเสิร์ฟข้างตัว ดวงตาเธอลอยคว้างและเพ้อฝัน

“งั้นๆ เธอดูแลเองนะแองจี้ เราไปดูโต๊ะนู้นแทนให้” อะไรไม่เท่าเค้าดันมานั่งโต๊ะในโซนที่เธอดูแลเสียอีก มันจะซวยซับซวยซ้อนอะไรปานนี้ ไม่อยากเจอหน้าดันโผล่มาทั้งตัว

“ได้เลย... คนนี้ฉันบริการพิเศษ หากจะลากฉันไปปู้ยี้ปู้ย้ำ ที่ห้องเขาต่อฉันก็ยอม” สาวสะเด็ดสุดแสบพูดตอบกลับ เจ้าหล่อนกระวีกระวาดรีบตรงเข้าไปหาชายหนุ่มพรางร้องถามเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน

“PadThai Cafe ยินดีต้อนรับคร๊า รับอะไรดีคะ ชา กาแฟ หรือว่าอาหารมื้อเช้า” วิลเลี่ยมไม่ได้ตอบ เขามองเลยไปยังด้านหลังของพนักงานเสิร์ฟสาวสวยทรงโต ชายหนุ่มคิดว่าตาเขาไม่ได้ฝาด ในเมื่อเขามองเห็นยัยตัวยุ่งข้างห้อง เดินหายลับไปอีกมุมหนึ่งของร้าน เธอทำงานอยู่ที่นี่รึ!! เป็นพนักงานต๊อกต๋อยจับฉ่าย ทั่วไป มิน่าถึงปากจัดฉิบ!!

“อืม...มีอะไรแนะนำไหม? ผมไม่คุ้นกับอาหารไทย แต่เห็นว่าบรรยากาศน่านั่งเลยแวะเข้ามา”

“โอดีเลยค่ะ คุณผู้ชายจะได้ลิ้มรสความอร่อยของอาหารโซนเอเชีย เชื่อไหม? คะว่าแองจี้ติดใจเพียงแค่ชิมครั้งแรก จนต้องมาทำงานที่นี่เพื่อจะได้รู้วิธีทำ เอาไว้เป็นเสน่ห์ปลายจวัก เพื่อคนรักจะได้รู้สึกดี” สาวเสิร์ฟอวบอึ๋มพูดจ้อยๆ เธอบรรยายถึงความเลิศรสของอาหารไทยและแนะนำเมนูที่รับประทานง่ายๆ ให้ชายหนุ่มได้ลองชิม

“ตามนั้นเลยครับ ขอเบียร์เหยือกด้วยนะครับ” วิลเลี่ยมพยักใบหน้า เขาตกลงตามคำแนะนำ ก่อนจะมองหายัยตัวแสบข้างห้อง เขาจำหล่อนได้ดี ถึงจะเมา!! ว่ายัยนั่นทำอะไรกับเขาบ้างเมื่อคืน!!

“ไม่เกิน30นาทีค่ะ คุณจะได้ลองชิมอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก”

แองจี้เดินยักย้ายส่ายสะโพกไปสั่งออเดอร์ในห้องครัวด้านหลัง หล่อนส่งสายตาวิบวาวให้วิลเลี่ยมเผื่อฟลุ๊คขึ้นมาใครจะไปรู้ล่ะ...

จอมขวัญย่นจมูกให้ชายหนุ่ม เธอแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ยามเขาเผลอ ก่อนจะเสทำไม่รู้ไม่ชี้หากเขาหันกลับมามอง เจ้าหล่อนยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าในโซนอื่น ไม่เฉียดเข้ามาใกล้บริเวณที่วิลเลี่ยมนั่งอยู่สักนิด ปล่อยให้เพื่อนสาวคอยดูแลเอาใจใส่เขาไป เธอขออยู่ห่างๆ เพราะกลัวใจตัวเอง อาจจะเผลอตัวทำร้ายเขาอีกก็ได้ โทษฐานที่ไอ้ผู้ชายลามก บ้ากามนั่นปล้น ‘จูบ’ เธอไปเมื่อคืน

ยัยแสบไม่แม้แต่เฉียดเข้ามาใกล้ วิลเลี่ยมจึงได้แต่ฮึดฮัด เขาละเลียดเบียร์แก้วโตๆ จนหมดแก้ว ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารตรงหน้า ที่น่าตาพึลึกพิลั่น ที่แม่สาวเสิร์ฟอกโตแนะนำให้ ‘ส้มตำ’ ‘ผัดไทย’ และ ‘ต้มจืดเต้าหู้’ หลังชิมทุกอย่างอาหารพวกนี้เหมือนอาหารสวรรค์ รสชาติอร่อยลิ้น มีทั้งเปรี้ยว หวาน มัน เค็ม ครบทุกรส ชายหนุ่มตั้งหน้าตั้งตารับประทาน จนหมดเกลี้ยงทุกจาน แล้วจึงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ยกมือลูบพุงป้อยๆ

“มีขนมหวานด้วยนะคะวันนี้...รับเพิ่มไหมเอ่ย?”

“อะไรล่ะ แต่คิดว่าไม่น่าจะยัดลงท้องไปได้อีกนะ อิ่มมากกกก...”

“อิๆ ไม่แปลกค่ะ แองจี้ครั้งแรกก็แบบนี้แทบจะคลานออกจากร้านเลยค่ะ สาวาปามเข้าไปจนล้นกระเพาะ แต่...วันนี้เด็ดนะคะ ข้าวเหนียวเปียกลำไย ไม่ได้มีทุกวันค่ะ แล้วแต่ว่าจะมีผลไม้อะไรส่งมาจากเมืองไทยบ้าง คุณไม่น่าพลาดเมนูนี้ อร่อยที่หนึ่ง”

“ชื่อแปลกๆ เป็นขนมเหรอ” วิลเลี่ยมไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถกลืนอะไรลงไปในท้องได้อีก ไอ้ที่รับประทานเข้าไปนี่ก็แน่นเอี๊ยด แต่มันก็น่าสนใจไม่หยอกเพราะขนาดตรงหน้าเขานี่อร่อยอย่าบอกใคร แล้วขนมหวานชื่อแปลกๆ นั้นมันจะเลิศรสขนาดไหน?

“จัดมา กินให้พุงแตกไปเลยวันนี้ ไหนๆ ก็ได้รู้จักอาหารเลิศรสเข้าแล้ว เอามาเลย”

“ได้เลยค่ะ!! คุณไม่ผิดหวังแน่ แองจี้หลงรักประเทศไทย สักวันจะต้องไปให้ถึงที่ให้ได้!! เท่าที่ค้นหาข้อมูลมาได้ ก็แทบจะอดใจรอไม่ไหว อยากไปตะเวนเที่ยวและชิมอาหารอร่อยๆ” สาวเสิร์ฟยิ้มแก้มแตก เธอพูดจ้อยๆ ให้เขาฟังถึงความประทับใจที่มีกับประเทศเล็กๆ ทางโซนเอเชียที่เต็มไปด้วยของกินสุดแจ่ม และวิถีชีวิตที่แตกต่างกับอเมริกาแบบสุดขั้ว

“รบกวนอะไรหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิคะ สำหรับคุณลูกค้า แองจี้ยินดีบริการ”

“เรียกสาวเสิร์ฟคนนั้นให้หน่อยสิ ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย...เค้าน่าจะเป็นคนที่ผมรู้จัก” แองจี้ทำปากยับยู่ยี่ อุตส่าห์บริการสุดติ่ง พ่อหนุ่มรูปหล่อนี่กลับไพล่ไปสนใจจอมขวัญเสียฉิบ

“ได้ค่ะ...แต่ไม่รู้ขวัญจะมาหรือเปล่านะ เพราะเค้าจงใจหลบคุณตั้งแต่แรกแล้วนี่... รอสักครู่นะคะ”

วิลเลี่ยมเลิกปลายคิ้วขึ้นสูง แสดงว่าภาพลางๆ เลือนๆ นั่น ไม่ใช่แค่เขามโนไปเอง แต่มันคือความจริง ยัยบ้านั่นกระทืบกล่องดวงใจเขาจนเจ็บแทบตาย และเขา ‘จูบ’ หล่อนจริงๆ แม้มันจะเบลอๆ เขาก็จำได้ดี มันฝังลึกอยู่ในหัวสมอง บันทึกตราตรึงไว้ด้วยความเปรมปรีดิ์ กับรสหวานหอมของริมฝีปากสีสดนั้น!!

“เธอๆ ลูกค้าเรียกจะไปไหม?” แองจี้สะกิดจอมขวัญเบาๆ เจ้าหล่อนหันมาทำหน้ายุ่ง แล้วจึงส่ายใบหน้าเดี้ยะๆ

“กะแล้ว ทำไมแองจี้ซื้อล็อตโต้ไม่ถูกนะ เธอกับเค้ามีอะไรกันหรือเปล่าเหมือนจะรู้จักกันนะ...ใช่ไหม?”

“อืม...เค้าอยู่ที่ห้องเช่าเดียวกันกับเราน่ะ แต่เราไม่ค่อยชอบเค้า เลยไม่อยากยุ่งด้วย” จอมขวัญเลี่ยงที่จะบอกความจริงอันน่าอาย เธอจึงตอบแบบขอไปที

“อืม...ได้เดี๋ยวแองจี้ไปบอกเค้าให้ ตัวไปไหนก่อนก็ได้จะได้ไม่น่าเกลียด” เพื่อนสาวพยักหน้ารับรู้ ดีเหมือนกันจะได้กำจัดคู่แข่งไปได้หนึ่งคน เพราะเธอรู้สึกว่าวิลเลี่ยมดูมีเสน่ห์ หูตาแพรวพราวชวนให้ลิ้มลอง

แองจี้เดินกลับไปที่เดิม เธอยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มที่นั่งรอคำตอบอยู่อย่างใจจดใจจ่อ