บทที่4.จดหมายจากบ้านเกิด

บทที่4.จดหมายจากบ้านเกิด

แม้จะมีไข้แต่หากเพราะกินยากันไว้ทัน เธอจึงตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความกระปี้กระเป่าไม่มีพิษไข้หลงเหลืออยู่ ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกา แล้วจึงกระโจนพรวดลงจากเตียงนอน...เพราะใกล้เวลาเข้างานเต็มทน เธอมีเวลานอนนิดหน่อยที่จะทำธุระส่วนตัว นานๆ จะได้นอนเต็มอิ่มในวันหยุด เพราะต้องทำงานถึงสองที่ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสตางค์พอไปจ่ายค่าดอกเบี้ยมหาโหด ที่ต้องจ่ายทุกๆ เดือน

มุมปากคาบขนมปังหนึ่งแผ่น เธอรีบแต่งตัวไปทำงานเสร็จในเวลาไม่ถึง 10 นาทีแล้วจึงรีบเผ่นแนบออกมาจากห้อง เพื่อมุ่งหน้าไปทำงานเหมือนทุกวัน

“ขวัญเอ๋ยขวัญ...” ป้าเจ้าของห้องพักตะโกนเรียก เธอเห็นหลังหญิงสาวไวไว

“ค่ะ มีอะไรป้าขวัญจะสายแล้ว”

“มีจดหมายจากบ้านขวัญส่งมาจ้ะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” นานๆ จะมีจดหมายติดต่อสาวน้อยมาสักที แสดงว่าทางบ้านต้องมีธุระด่วน!!

“จริงเหรอป้า ไหนคะ?” จอมขวัญขมวดคิ้ว คนที่เขียนจดหมายมาต้องเป็นจอมแก้วน้องชายเธอแน่ เพราะนอกนั้นไม่มีใครมีความรู้ภาษาอังกฤษกันสักคน

เธอมองลายมือจ่าหน้าซองแล้วจึงยิ้มกว้าง ลายมือเหมือนไก่เขี่ยแบบนี้ไม่ผิดแน่ เป็นลายมือของจอมแก้ว น้องชายเธอเอง “ขอบคุณค่ะ ขวัญไปนะป้า”  หญิงสาวรับมาและยัดลงเก็บไว้ในกระเป๋า เธอรีบเดินแกมวิ่งเพราะต้องไปโดยสารรถประจำทางเพื่อไปยังร้านอาหารอีกทอดหนึ่ง

จอมขวัญมาทันเวลาแบบเฉียดฉิว เธอรีบตอกบัตรและเข้าประจำหน้าที่ งานช่วงเช้าวุ่นวายจนลืมจดหมายของน้องชายเสียสนิท มานึกออกอีกทีเมื่อถึงเวลาเปลี่ยนไปทำงานอีกร้านหนึ่ง ระหว่างเดินทางเธอจึงรีบล้วง จดหมายออกมาเปิดอ่าน แม้จะเป็นรถประจำทางระยะสั้นๆ เธอคิดว่าน่าจะอ่านทันเพราะจอมแก้วไม่ใช่คนที่จะเขียนอะไรยาวๆ ได้

แต่เธอคิดผิด...เมื่อเปิดออกมาจดหมายลายมือไก่เขี่ยยาวเกือบหนึ่งหน้ากระดาษ เธอจึงจับยัดกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วรีบผุดลุกขึ้นยืนเมื่อถึงจุดที่ต้องลงพอดี...

กว่าที่จะนึกขึ้นได้อีกครั้งก็ถึงเวลาเลิกงาน จอมขวัญเลยคิดว่ากลับไปอ่านที่ห้องพักสบายๆ ดีกว่า หลังอาบน้ำล้างคราบเหงื่อและความเมื่อยล้าในการทำงาน เธอค่อยคลี่จดมายของน้องชายและเริ่มอ่านช้าๆ แทบทุกตัวอักษร

สวัสดีพี่ขวัญ...

ทุกคนสบายดีจ้ะ แก้วคิดถึงพี่ขวัญ แก้วมีเรื่องสำคัญอยากให้พี่รู้ มันเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ของแก้ว เพราะพ่อไม่อยากให้พี่รู้กลัวว่าพี่ขวัญจะไม่สบายใจ

เรื่องที่นาของเรา...

เสียสมให้เวลาเราอีก2 เดือน เขาต้องการใช้เงินด่วน เลยอยากได้เงินที่พ่อยืมไปคืน หากไม่มีไปคืนเขาภายใน2 เดือนเสี่ยจะยึดที่นาเพื่อขายทอดตลาด...แก้วสงสารพ่อ แม่ เพราะนั่นคือที่ดินผืนสุดท้ายของเราแล้ว หากไม่มีที่นา พ่อกับแม่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปทำมาหากินอะไร แก้วรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ และอาจทำให้พี่ขวัญกลุ้มใจ เมื่อกว่าที่จดหมายจะเดินทางไปถึงมือของพี่ขวัญ เราก็น่าจะเหลือเวลาอีกไม่เยอะ หรืออาจจะหายกลางทางก็ได้ เมื่อภาษาที่แก้วใช้มันไม่สวย คนส่งเอกสารอาจจะแกะลายมือของแก้วไม่ออกก็ได้ แก้วสัญญานะพี่ขวัญต่อไปนี้แก้วจะตั้งใจเรียนและจะเขียนให้สวยกว่านี้

เราเป็นหนี้เสี่ยอยู่2 แสน แต่เมื่อทบไปทบมา หนี้เราเพิ่มขึ้นจนน่าใจหาย เสี่ยมีเอกสารมายืนยันว่าเราเป็นหนี้เขาอยู่เกือบ4 แสน แก้วหมดทางช่วยพ่อ แม่ แก้วเลยคิดว่าพี่ขวัญควรรู้เพราะพี่ขวัญอาจมีช่องทางก็ได้

แก้วได้แต่ภาวนาให้เราสามารถหาเงินมาได้ทัน ก่อนที่ ที่นาจะถูกยึด...

รักและเคารพ

จอมแก้ว

จอมขวัญน้ำตาร่วง เธออ่านทวนซ้ำหลายครั้ง มันก็เหมือนเดิม เนื้อความในจดหมายบีบคั้นจิตใจของเธอ มันมืดมน สับสน จนหนทาง เธอจะไปหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นได้ที่ไหน? เมื่อมันเยอะแยะมากมายจนยากเกินกว่าที่จะหามาได้ภายใน1 เดือน ทำไงดี!! เธอควรทำอย่างไร? ทำอย่างไรถึงจะมีเงินส่งไปให้พ่อ-แม่ใช้หนี้ไอ้เสี่ยหน้าเลือดคนนั้น มันจ้องจะยึดที่นาของเธออยู่แล้ว เพราะมันคิดว่าครอบครัวของเธอไม่มีทางหาเงินมาใช้คืนได้ อาชีพที่น่ารังเกียจ ทำนาบนหลังคนอื่น ขูดรีดเลือดเพื่อนร่วมโลกแทบหมดเนื้อหมดตัว มีแต่คนว่าหากไม่อยากเป็นหนี้ก็อย่าไปขอยืมเขา...คนแต่ละคนมีความจำเป็นไม่เหมือนกัน บางครั้งเราก็ต้องก้มหน้าไปยืมเงินเขา เพราะรายจ่ายที่รออยู่ แม้จะรู้ว่าจะถูกสูบเลือดซิบๆ ก็เถอะ

น้ำตาไหลทะลักทลาย เธอสะอื้นไห้ ก่อนจะเอนตัวลงนอนกอดตัวเองไว้แน่นและร้องไห้อย่างหนักเมื่อหนทางที่จะช่วยพ่อแม่ได้แทบไม่มีให้เห็นเลย...

วิลเลี่ยมขมวดคิ้ว เขาตะแคงฟังเสียงหงิงๆ เหมือนใครบางคนกำลังกลั้นเสียงร้องไห้ แต่มันกลับดังขึ้นเมื่อเวลากลางดึกมันเงียบสงัด เขาตั้งใจฟัง ตัดใจวางหนังสือกฎหมายที่อ่านค้างไว้ข้างตัว ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืน เขาเดินไปแนบหน้ากับกำแพงห้องเพื่อฟังเสียงห้องข้างๆ ให้ชัดขึ้นมากกว่าเก่า

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะพนังห้องเบาๆ จอมขวัญรีบยกมือขึ้นปิดปาก เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองกำลังกลุ้มใจและเสียใจ

“มีอะไรให้ช่วยไหม? บางทีการระบายให้คนอื่นฟังบ้าง มันอาจจะมีทางออกก็ได้นะ เก็บไว้กับตัวแบบนั้นมันน่าอึดอัด”

หญิงสาวคิดตามคำพูดของคนข้างห้อง มันก็จริงอยู่ในขณะที่เธอฟูมฟายอยู่กับน้ำตา มุมมองของคนอื่นอาจจะมองเห็นช่องทางก็เป็นได้ เมื่อมันเป็นฟางเส้นสุดท้าย ลองเสี่ยงคว้าเอาไว้ มันก็คงไม่ได้ทำให้เธอแย่ลงหรอก

“คุณจะช่วยขวัญหรือ?” เสียงแหบเครือตอบกลับมา

“อืม...หากช่วยได้ผมก็อยากช่วย ปัญหาทุกอย่างมีทางออกเสมอ เพียงแต่เราต้องรู้จุดก่อนว่าปัญหามันเกิดจากอะไร”

“มาคุยกันห้องขวัญดีกว่าค่ะ ส่งเสียงผ่านกำแพง รบกวนห้องข้างๆ” เธอตัดสินใจเปิดโอกาสให้คนแปลกหน้าช่วย เขาอาจจะช่วยได้ หรือไม่ได้ มันก็ดีกว่าร้องไห้ฟูมฟายน้ำตาอยู่แบบนี้

จอมขวัญเปิดประตูรับวิลเลี่ยมเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มสำรวจใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่...เขารู้สึกอยากปกป้องเธอและยื่นมือช่วย ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ อยากเห็นหญิงสาวยิ้มหรือหัวเราะมากกว่า จอมขวัญทรุดนั่งบนเก้าอี้เก่าๆ ในห้อง และผายมือให้ชายหนุ่มทรุดนั่งไม่ไกล

เธอเริ่มเรื่อง เล่าทุกอย่างให้ชายหนุ่มฟังหลังจากที่เขานั่งเรียบร้อย วิลเลี่ยมนั่งฟังเขารับรู้ความทุกข์ร้อนที่กำลังก่อตัวในหัวใจของหญิงสาว แต่มันเป็นเรื่องขี้ผงสำหรับเขาเอง เมื่อจำนวนเงินแค่หยิบมือ ทำไมเขาจะช่วยหล่อนไม่ได้เล่า และมันเป็นโอกาสอันดีที่จะได้บรรลุเป้าหมาย...

“ผมช่วยเธอได้นะขวัญ...หากเธออยากให้ช่วย”

“จริงเหรอ...คุณช่วยขวัญได้จริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวลืมตัวเธอขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มและยื่นมือมารวบมือใหญ่ของเขาเอาไว้

“จริงสิ!! ผมจะล้อเล่นทำไม เมื่อเธอกำลังกลุ้มใจอยู่นี่นา”

“ขอบคุณค่ะ คุณมีช่องทางไหนช่วยขวัญหาเงินได้คะ? ขวัญมองไม่เห็นทางเลย...มันจนแต้มไปหมดทุกอย่าง ทุกวันนี้ขวัญทำงานสองที่... ยังพอแค่ส่งดอกเบี้ยเองคุณ ดอกเบี้ยมันโตไวโดยไม่ต้องใส่ปุ๋ย พุ่งพรวดๆ เหมือนได้ยาดี” เธอบ่นงึมงำเมื่อดอกเบี้ยมหาวายร้ายมันเจริญงอกงามจนน่าใจหาย

“มีสิ... ผมช่วยเธอได้สบายๆ แต่มีข้อแม้นะเธอก็ต้องช่วยผมด้วย”

“ให้ขวัญช่วยคุณ!! ช่วยอะไรยังไงคะ?” ความสับสนปนเปอยู่ในน้ำเสียง เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ผมก็มีเรื่องเดือดร้อน...เหมือนกับเธอมีเหมือนกัน เรามาช่วยกันตอบแทนที่ผมจะให้เธอยืมเงิน”

“คุณมีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“มีสิ... ไม่อย่างนั้นผมจะยื่นข้อเสนอให้เธอทำไม หากผมช่วยไม่ได้!!”

“เอ่อ...ขวัญ...”

“เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว...ผมช่วยเธอ เธอช่วยผม...”

มันเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยคลี่คลายเรื่องต่างๆ ได้ มันไม่มีอะไรจะเสีย นอกจากเสี่ยง!! เมื่อผู้ชายตรงหน้าเป็นบุคคลที่ไม่สมควรอยู่ใกล้ชิดด้วยที่สุด

“คุณจะให้ขวัญช่วยคุณยังไงคะ?”

“ผมมีญาติผู้ใหญ่เหลือแค่คุณย่าคนเดียว และคุณย่าต้องการให้ผมมีคนรัก หรือภรรยา แต่มีข้อแม้ว่าคนที่พาไปหาต้องเป็นคนที่ท่านพอใจ...อีกอย่างตอนนี้ท่านกำลังล้มป่วย ผมกำลังกลุ้มใจอยู่พอดี ผมไม่อยากถูกคลุมถุงชน ผมยังไม่พร้อมที่จะมีห่วง...ผมชอบชีวิตอิสระมากกว่า”

จอมขวัญยิ้มเหยเก จะให้เธอปลอมตัวเป็นแฟนปลอมๆ ของเขาเพื่อตบตาผู้ใหญ่อย่างนั้นเหรอ เธอกลัวว่าตัวเองจะทำแผนแตกนะสิ!! อีกอย่างเธอหมั่นไส้ผู้ชายตรงหน้านี่ด้วย เขาเสเพลและช่ำชองเรื่องผู้หญิง เขาคงไม่สนใจคนธรรมดาแบบเธอหรอกน่า...

หญิงสาวปั้นหน้าแหย...เธอไม่มั่นใจเลย