Share

4 หนูเป็นแค่เด็ก

last update Petsa ng paglalathala: 2026-05-11 11:12:18

​"นายครับ..."

เปาลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ พลางเหลือบมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง

​"นายให้เวลาสองพ่อลูกนั่นตั้งหนึ่งสัปดาห์เลยเหรอครับ... ผมว่ายังไงซะ สองพ่อลูกนั่นก็ไม่มีทางหาเงินสิบล้านมาคืนให้นายได้อยู่แล้ว"

​ธามกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เขาละสายตาจากข้างทางแล้วทิ้งสายตามองมวนบุหรี่ที่เขี่ยวนอยู่ในมือ

​"หือ... ฉันก็แค่อยากเห็นพวกมันดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็เท่านั้น"

​"ยังไงครับนาย"

เปาถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเจ้านายของเขาไม่เคยให้เวลากับลูกหนี้รายไหนนานขนาดนี้ โดยเฉพาะรายที่ดูไม่มีปัญญาจ่ายอย่างวริศ

​"ก็ถ้าฆ่าทิ้งตอนนี้เลย... มันจะไปสนุกอะไรล่ะ"

​ธามเอ่ยเสียงเรียบพลางยกปลายนิ้วขึ้นลูบไล้ริมฝีปากตัวเองเบาๆ ในหัวพลันนึกถึงใบหน้าสวยที่เปื้อนน้ำตา และสายตาที่พยายามจะเข้มแข็งของเด็กสาวคนนั้น

​"การได้เห็นเหยื่อตะเกียกตะกายหนีจากความตาย... แตสุดท้ายก็ต้องคลานกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนอยู่แทบเท้าเราเพื่อขอชีวิต มันน่าตื่นเต้นกว่าเยอะไม่ใช่เหรอ"

​"เอ่อ... ครับนาย"

เปาพึมพำออกมาอย่างเริ่มเข้าใจแผนการ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฟาร์แต่งหน้าปกปิดรอยช้ำรอบๆ ดวงตา และรอยคราบน้ำตาอย่างแนบเนียนที่สุด เธอสวมชุดที่ดูดีที่สุดเพื่อไปเริ่มต้นภารกิจที่เกือบจะเป็นไปไม่ได้

"ต้องสู้สิฟาร์"

เธอปลอบใจตัวเองทั้งที่รู้ดีว่าต่อให้ถ่ายแบบอีกร้อยงานก็หาเงินไม่ได้ขนาดนั้น แต่เธอก็ต้องดิ้นรน จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

"โอเค เรียบร้อยละ"

ฟาร์ยืนสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจก เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปสีหวานที่ขับผิวให้ดูผ่องใส ใบหน้าที่เคยสดใสถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต เพื่อปกปิดรอยช้ำและร่องรอยของความอ่อนล้า

​"นั่นลูกจะไปไหนน่ะฟาร์..."

​เสียงแหบพร่าของวริศดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฟาร์หันไปมองเห็นพ่อนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเก่า สภาพร่างกายดูอิดโรยและเต็มไปด้วยความละอายใจในดวงตา ทันทีที่เขาเห็นชุดที่ลูกสาวสวมใส่ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ได้ไปเรียนตามปกติ

​"ฟาร์จะไปหาพี่เอ๋ค่ะพ่อ..."

ฟาร์ตอบสั้นๆ พลางหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาสะพาย

​"เรื่องนั้นใช่ไหม... เรื่องเงินนั่น"

วริศถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ

​"ค่ะพ่อ ฟาร์ต้องรีบทำอะไรสักอย่าง เราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว"

​ใบหน้าของผู้เป็นพ่อเศร้าหมองลงทันที เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือที่สั่นเทา

"พ่อทำให้หนูต้องลำบากสินะ... อันที่จริง วันนี้เป็นวันหยุด หนูควรที่จะได้นั่งอ่านหนังสือทบทวนการเรียนเหมือนเด็กคนอื่นเขา พ่อมันแย่จริงๆ ที่พรากเวลาของหนูไปแบบนี้"

​"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ อย่าคิดมากเลย"

ฟาร์เดินเข้าไปใกล้แล้ววางมือลงบนบ่าของพ่อเบาๆ

"หนังสือค่อยอ่านเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ แต่ความปลอดภัยของพ่อรอไม่ได้"

​"แต่มันสิบล้านนะฟาร์!"

วริศเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ

"ต่อให้หนูทำงานหนักแค่ไหน หรือพี่เอ๋จะช่วยยังไง มันก็ไม่มีทางครบในเจ็ดวันหรอก พ่อว่าเรา... เราไปแจ้งความดีไหม หรือหนูหนีไปซะ หนีไปให้ไกลจากคนพวกนั้น พ่อจะรับผิดชอบเอง"

​"พ่อคะ..."

ฟาร์สบตาพ่ออย่างแน่วแน่

"พ่อก็เห็นว่าคนพวกนั้นมีอิทธิพลแค่ไหน ถ้าฟาร์หนี แล้วพ่อจะอยู่ยังไงคะ เขาไม่ปล่อยพ่อไว้แน่ แล้วถ้าฟาร์ไปแจ้งความ พ่อก็ต้องติดคุก ฟาร์ยอมไม่ได้หรอกค่ะ"

​"แล้วหนูจะทำยังไงลูก... หนูเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปหาเงินมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหน พ่อกลัว... กลัวว่าคนชื่อธามนั่นจะไม่ได้ต้องการแค่เงิน"

​คำพูดของพ่อทำให้ฟาร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอนึกถึงสายตาเย็นชาที่มองเธอเหมือนสินค้า แต่เธอก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วฝืนยิ้มปลอบใจพ่อ

​"พี่เอ๋รู้จักคนเยอะค่ะ เผื่อจะมีงานถ่ายโฆษณาใหญ่ๆ หรือมีงานพรีเซ็นเตอร์ที่ได้ค่าตัวสูงๆ ฟาร์จะลองไปขอเบิกล่วงหน้าดู พ่อรอฟาร์อยู่ที่บ้านนะคะ ล็อกบ้านให้แน่นหนา ใครมาเคาะถ้าไม่ใช่ฟาร์ห้ามเปิดเด็ดขาด"

​"ฟาร์... ถ้ามันลำบากเกินไป ถ้าเขาขออะไรที่มัน... ที่มันทำร้ายศักดิ์ศรีของหนู หนูอย่าทำนะลูก ให้พ่อตายยังดีกว่าเห็นหนูต้องแปดเปื้อนเพราะความเลวของพ่อ"

​วริศพูดทั้งน้ำตา แต่ฟาร์กลับทำเพียงแค่ลูบมือพ่อเบาๆ โดยไม่ได้รับคำสัญญาใดๆ

​"ฟาร์ไปก่อนนะคะพ่อ... เดี๋ยวรถเมล์จะมาแล้วค่ะ"

​ร่างบางเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้วริศนั่งร้องไห้อยู่ในความเงียบเพียงลำพัง ฟาร์ก้าวขาเดินไปตามทางด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าคำพูดที่บอกพ่อว่าไม่เป็นไร นั้นคือเรื่องโกหกคำโต เพราะในใจของเธอตอนนี้ กลัวจนแทบจะก้าวขาไม่ออกอยู่แล้ว

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   183 จบบริบูรณ์

    ​"ขอบคุณครับคนดี... ขอบคุณมากๆ นะครับ พี่รักฟาร์นะครับ" ธามกระซิบพึมพำชิดหลังมือบาง นัยน์ตาคมทอประกายหวานฉ่ำ "ฟาร์ก็รักพี่ธามค่ะ" แชะ! แชะ! แชะ! ​แสงแฟลชรัวกดถ่ายภาพช่วงเวลาอันงดงามนี้ไว้ทันที เสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ หลังจากพิธีสวมแหวนและหลั่งน้ำพระพุทธมนต์อันแสนอบอุ่นเสร็จสิ้นลง เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองสดใสก็ดังขึ้นทั่วทั้งงาน เป็นสัญญาณว่าพิธีการอย่างเป็นทางการได้เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ ถึงเวลาสำหรับช่วงเวลาแห่งความสุข ความสนุกสนานและการบันทึกความทรงจำของทุกคน ​"เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน!" พิธีกรประกาศผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงสดใส "ขอเชิญบรรดาคุณพ่อ คุณแม่ คุณย่า คุณยาย รวมถึงเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวทุกท่าน ก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อร่วมถ่ายภาพหมู่ครอบครัวและกัลยาณมิตรเป็นความทรงจำอันงดงามร่วมกันครับ!" ​ธามในชุดสูทสีขาวครีมสุดสง่าประคองฟาร์ที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ลุกขึ้นยืน ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำที่ปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปต้อนรับผู้ใหญ่และเพื่อนๆ ที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเวที ​วริศเดินนำขึ้นมาเป็นคนแรก ชายแก่ยิ

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   182 ขอบคุณ

    "ใช่ค่ะ! คุณธามก็หล่อสง่างามสมเป็นประธานใหญ่ ส่วนหนูฟาร์ก็สวยหวานน่ารักหยาดเยิ้มมาก เหมาะสมกันที่สุด ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าคู่นี้อีกแล้ว!" เสียงญาติสนิทอีกคนเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม ​ปายวาดที่ยืนอยู่ข้างพงษ์เดชยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง "คุณคะ... ดูลูกเราสิคะ หล่อและดูมีความสุขขนาดไหน หนูฟาร์ก็น่าเอ็นดูเหลือเกิน ดิฉันตื้นตันใจจนพูดไม่ออกแล้วค่ะ" ​"ฮ่าๆๆ! เออ! ผมเห็นแล้วคุณหญิงปายวาด! ไอ้ธามมันทำได้ดีจริงๆ วันนี้มันหล่อสมเป็นลูกชายพงษ์เดช!" พงษ์เดชหัวเราะร่าพลางตบบ่าภรรยาเบาๆ ด้วยความภาคภูมิใจ ​ทางด้านเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนมองอยู่ข้างพิธี จูนยกมือขึ้นกุมอก ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ "โอ๊ย... ยายฟาร์ แกโชคดีมากจริงๆ สวยด้วย ซาบซึ้งด้วย ฉันน้ำตาไหลจนเครื่องสำอางจะหลุดหมดแล้วเนี่ย!" ​อคินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาเอ่ยเย้าจูนด้วยรอยยิ้มกวนๆ "แหมคุณ... ร้องไห้ซะเป็นนางเอกเลยนะ ถ้าอยากอินขนาดนี้ วันหลังลองมาแต่งกับผมดูไหมล่ะครับ รับรองซาบซึ้งไม่แพ้คู่นี้แน่" ​จูนหันกวับมามองอคินทันทีพร้อมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "เหอะ! ฝันไ

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   181 ผมสัญญา

    แชตเตอร์! แชตเตอร์! แชตเตอร์! ​เสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวของช่างภาพมืออาชีพดังก้องรัวไม่ขาดสาย แสงแฟลชสว่างวาบวิบวับส่องประกายวูบวาบไปทั่วทั้งงาน ร่างบางถูกห้อมล้อมด้วยความงามอันทรงคุณค่า ขณะที่ธามซึ่งยืนรออยู่ด้านล่าง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวผู้เป็นดวงใจเพียงคนเดียว นัยน์ตาคมคายรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน รอยยิ้มเปี่ยมสุขผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเจ้าสาวของเขาด้วยความเคารพและความรักอันล้นพ้น "สวยมาก..." คำชมนั้นหลุดออกมาจากปากเจ้าบ่าวอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังตะลึงจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง ​จนกระทั่งสองพ่อลูกก้าวลงมาถึงบันไดขั้นล่างสุด ​วริศหยุดนิ่งลง ชายแก่มองหน้าลูกสาวคนเดียวด้วยความรักที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่คนเป็นพ่อจะมอบให้ได้ ก่อนจะหันมามองธามที่ยืนตรงอยู่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม วริศสูดหายใจเข้าลึกๆ น้ำตาแห่งความปิติล้นพ้นไหลซึมออกมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายแก่ค่อยๆ ประคองมือนุ่มของฟาร์ แล้วนำไปวางลงบนฝ่ามือแกร่งของธามอย่างเบามือและมั่นคง ​"ตาธาม..." วริศเอ่ยด้

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   180 เจ้าสาวมาแล้ว

    ​ตินเดินเข้ามาหาธาม ชายหนุ่มสบตากับคู่แข่งในวันวานก่อนจะยื่นมือออกไปหา "ยินดีด้วยนะธาม วันนี้นายหล่อมากจริงๆ... ฉันฝากดูแลฟาร์ด้วยนะ" ​ธามมองมือของตินนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจับแน่นแล้วกระชับอย่างหนักแน่น "ขอบใจมากนะติน... ขอบใจที่ยอมมาร่วมงานและมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉัน ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะดูแลฟาร์ให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วง" ​ตินยิ้มรับเบาๆ "ฉันเชื่อใจนาย" ​โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! ​เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ​เมื่อได้เวลาฤกษ์ดี ขบวนขันหมากสุดยิ่งใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นทางการ ความสุขและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ธามเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าสง่างามและรอยยิ้มกว้าง ถัดไปด้านหลังคือพงษ์เดชและปายวาด ผู้เป็นพ่อและแม่ที่แต่งกายหรูหรา หน้าตาบานฉ่ำไปด้วยความภาคภูมิใจและรอยยิ้มปิติ ตามด้วยบรรดาญาติสนิทมิตรสหาย รวมถึงเหล่าชายชุดสูทสีเข้มของกลุ่มมาเฟียพันธมิตรที่มาร่วมเดินขบวนขันหมากกันอย่างพร้อมเพรียง สร้างความเกรียงไกรและยิ่งใหญ่จนทุกคนในงานต่างมองด้วยความทึ่ง ขบวนขันหมากค่อยๆ เคลื่อนผ่านสวนดอกไม้ขึ้นมารายล้อมจนถึงบริเวณหน้าบ้าน ธามเดินนำผู้ใหญ่

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   179 เจ้าบ่าวหล่อ

    ​"ไม่เวอร์เลยแก! คุณลุงวริศดูสิคะ ยายฟาร์วันนี้สวยจนหนูยังอยากขอแต่งงานเองเลยค่ะ!" จูนหันไปฟ้องวริศอย่างอารมณ์ดี ​วริศยิ้มรับพร้อมหัวเราะเบาๆ "พ่อก็บอกยายฟาร์ไปแบบนั้นเหมือนกันจ้ะหนูจูน ว่าวันนี้ฟาร์เขาสวยเหมือนแม่เขาไม่มีผิดเลย" ​"ใช่ไหมล่ะคะคุณลุง!" จูนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยสุดตัว ก่อนจะหันมาจัดเวลสีขาวหลังหัวให้ฟาร์อย่างเบามือ "แหม... ยายฟาร์ได้เป็นเจ้าสาวคนแรกของกลุ่มเลยนะเนี่ย เอาจริงฉันโคตรตื่นเต้นแทนแกเลยว่ะ ตื่นเต้นจนเมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ!" ​"แกตื่นเต้นอะไรก่อนจูน คนที่จะแต่งงานคือฉันไหมล่ะ" ฟาร์เอ่ยเย้าเพื่อนรัก ​"เอ้า! ก็ฉันตื่นเต้นที่จะได้เห็นแกมีความสุขไงยะ! แถมพี่ธามนะ... เมื่อเช้าฉันเดินผ่านห้องแต่งตัวเจ้าบ่าว เห็นพี่เขานั่งเกร็งจัดเนคไทหลุดไปสามรอบ คิดดูสิ ประธานหมื่นล้านผู้เย็นชา แต่ตอนนี้ตื่นเต้นจนแทบช็อกตายคาห้องแต่งตัวแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ" จูนหัวเราะร่า ​โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! ​เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ​ยังไม่ทันที่จูนจะพูดจบ เสียงดนตรีโห่ร้องก้องกังวานของขบวนแห่ขันหมากจากทางเจ้าบ่าวก็ดังกระหึ่มมาจากบริเวณประตูหน้าคฤหาสน์ เสียงโห่

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   178 วันแต่งงาน

    สองเดือนต่อมา ​ในที่สุดเข็มนาฬิกาแห่งช่วงเวลาสำคัญก็เดินทางมาถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยอย่างจดจ่อ นั่นคือวันพิธีมงคลสมรสระหว่างธามและฟาร์ ​สถานที่จัดงานในวันนี้ไม่ได้ไกลที่ไหน แต่เป็นคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่โตของธามที่ถูกเนรมิตใหม่ทั้งหมด บรรยากาศรอบบริเวณบ้านประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้สดโทนสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ ดอกลิลลี่ และกุหลาบขาว ลอยอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งงาน สะท้อนแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองไพเราะหวานหวามคลอบางเบา ผู้คนที่มาร่วมงานต่างมีแต่รอยยิ้ม รอยยินดีและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ​ทว่า ณ ห้องแต่งตัวเจ้าสาวชั้นบนของตัวบ้าน บรรยากาศกลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความตื้นตันใจที่ยากจะเอ่ย ​ฟาร์นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์อันแสนประณีต ลูกไม้เนื้อดีปักดิ้นเงางามโอบล้อมเรือนร่างได้อย่างพอดี ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามลงตัว ผมสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบพร้อมประดับด้วยเวลสีขาวนวล เธอดูสวยสะพรั่ง เลอค่า และน่ารักมากจนยากจะละสายตา ​เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของวริศผู้เป็นพ่อที่ก้า

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   12 อวดดี

    ​"ถึงยังไง คุณไม่มีวันได้ครอบครองหนูหรอก... " ฟาร์พยายามขัดขืน แต่แรงปะทะที่ได้กลับมาคือสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเธออย่างจาบจ้วง จนเธอทำได้เพียงกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นด้วยความทรมานใจที่ต้องพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคร้ง! ​เสียงแก้วคริสตัลถูกปัดกระเด็นไปกระท

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   9 ปีศาจ

    "ฮือออ ได้โปรดเถอะค่ะคุณคะ ให้หนูทำอย่างอื่นเถอะนะคะ ล้างจานก็ได้ ขัดรองเท้าก็ได้ หรือจะให้หนูทำความสะอาดบ้านคุณหนูก็ยอมค่ะ แต่อย่าให้หนูทำแบบนี้เลยนะคะ..." ​เสียงหวานสะอื้นไห้ระงมจนแทบขาดใจ ฟาร์ยกมือขึ้นไหว้หงึกๆ ชายหนุ่มตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากจนเครื่องสำอางบนใบหน

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   8 เงินเท่านั้น

    เพล้ง!! ​แก้วคริสตัลราคาแพงร่วงหล่นจากมือเล็กที่สั่นเทา กระทบเข้ากับขอบโต๊ะกระจกจนแตกกระจายละเอียด น้ำสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นพรมหรูหรา ทว่าเสียงของมีคมที่แตกหักนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับสายตาคมกริบของชายที่นั่งอยู่ข้างกาย "อะไรกัน" ธามเอ่ยขึ้นพร้อมขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นท่าทางของเด็

  • บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย   7 เสียงคุ้นหู

    "ซี๊ดดดด ฟู้วววว!"​เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เช็ดน้ำตาออกอย่างเด็ดเดี่ยว ในหัวนึกถึงใบหน้าของพ่อที่รออยู่ เพื่อพ่อแล้ว ต่อให้ต้องทิ้งศักดิ์ศรีเธอก็ต้องเดินต่อไป"หนูพร้อมแล้วค่ะเจ๊""โฮ้ววว! สวยมา แบบนี้คุณๆ เขาต้องชอบแน่ๆ"เบลมองคนตัวเล็กตรงหน้าแล้วเธอก็อดชื่นชมไม่ได้ ตอนแต่งตัวธรรมดาว่าสวยแล้ว พอใส่

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status