INICIAR SESIÓNCompartir
3 เจ็บ
Fecha de publicación:
2026-05-11 11:12:05"กลับ"
น้ำเสียงเข้มเฉียบขาดของธามสั่งการลูกน้องเพียงคำเดียว ร่างสูงสง่าหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากบ้านที่พังยับเยิน ทว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าวฝีเท้าหนักๆ นั้นก็หยุดชะงักลง ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันกลับมามองเด็กสาวตัวเล็กที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้น แล้วลูกน้องทุกคนต่างก็หยุดนิ่งเป็นหุ่นปั้นรอรับคำสั่งถัดไป "อ้อ... ลืมย้ำความจำไปอย่าง" ธามเดินย้อนกลับมาหยุดตรงหน้าฟาร์ ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งย่อเข่าในระดับเดียวกับเธอ เขาใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตาเขาแบบตรงๆ "อึก! อื้อออ..." ฟาร์ครางประท้วงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยสั่นระริกและพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับตรึงเธอไว้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้ "อย่าทำอะไรลูกผมเลยนะครับ... ผมขอร้อง ฮือออ" เสียงอ้อนวอนของวริศดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลัง แต่มันกลับไม่เข้าสู่โสตประสาทของมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา "รู้ใช่ไหม... ว่าถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการภายในเจ็ดวัน เธอจะต้องเจอกับอะไร" เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยคำขู่มหาศาล มือหนาเปลี่ยนจากเชยคางมาเป็นบีบพวงแก้มขาวเนียนของเด็กสาวอย่างแรง จนใบหน้าสวยบิดเบี้ยว ปากอิ่มเผเผยออกด้วยแรงบีบ "อึก! จะ... เจ็บนะ... ปล่อย!" "ฉันถาม... ก็ตอบฉันมาสิ!" ธามตะคอกเสียงต่ำ ดวงตานิ่งลึกจนดูน่าขนลุก "อึก... อื้อออ... ฉะ... ฉันรู้... ฉันรู้แล้ว!" ฟาร์ตอบกลับทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว "คุณธามครับ! อย่าทำแบบนั้นกับลูกสาวผม" วริศเห็นลูกถูกรังแกก็ลืมความตาย เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นหมายจะโผเข้ามาช่วยลูกสาว ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของวริศจะถึงตัวธาม ลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ ก็เหวี่ยงพานท้ายปืนฟาดลงที่กลางแผ่นหลังของเขาอย่างจัง ตุบ!! "อึก! ฮึก!" วริศทรุดลงไปนอนหน้ากระแทกพื้นทันที "อื้ออออ! พ่อ!!!" ฟาร์กรีดร้องสุดเสียง แต่เธอยังถูกธามบีบหน้าไว้ทำให้เสียงที่ออกมาอู้อี้อยู่ในลำคอ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่อบอวลอยู่ภายในโพรงปาก ธามปรายตามองผลงานของลูกน้องด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะสะบัดใบหน้าของฟาร์ทิ้งอย่างไม่ใยดี ราวกับสัมผัสสิ่งของที่ไม่มีค่า "กรี๊ดดดด! พ่อคะ! พ่อ!!" ทันทีที่ได้รับอิสระ ฟาร์ก็โผคานเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่นอนขดตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น เธอรวบตัวพ่อมากอดไว้แนบอกพลางสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ "พ่อขาาา พ่อเป็นอะไรไหมคะ พ่อเจ็บตรงไหนไหมคะ พ่อ..." "ไม่ลูก พ่อไม่เป็นอะไร อึก!" "จำใส่สมองไว้..." ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปลายนิ้วตัวเองช้าๆ "สิบล้านภายในเจ็ดวัน... ถ้าไม่มีเงินกองตรงหน้า เตรียมตัวไปลงนรกด้วยกันทั้งพ่อทั้งลูกได้เลย" เขาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และเสียงสะอื้นที่ดังระงมไปทั่วบ้านที่พังทลาย "ฟาร์ลูก... เจ็บไหมลูก... พ่อขอโทษ" วริศพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนแรงขึ้นมา มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนแก้มใสของลูกสาวอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิดเกาะกินใจเขาจนแทบจะทนมองหน้าลูกไม่ได้ ยิ่งเห็นรอยนิ้วมือสีแดงจางๆ บนแก้มของฟาร์ เขาก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่นำพาหายนะมาสู่แก้วตาดวงใจ "ไม่ค่ะพ่อ... ฟาร์ไม่เจ็บ พ่อล่ะคะ พ่อเจ็บมากไหม ฮึก! ฮึก!..." ฟาร์ถามกลับทั้งเสียงสะอื้น เธอรีบสำรวจแผ่นหลังของพ่อด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ความเจ็บปวดของเธอเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัว ที่เห็นพ่อถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาแบบนั้น "ไม่ลูก... พ่อไม่เจ็บเลยสักนิด พ่อทนได้" วริศฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเพื่อปลอบใจลูกสาว ทั้งที่ความเจ็บจากการถูกฟาดนั้นร้าวไปถึงกระดูก "ฮึก... ฮื้อออออ! ฮื้อออออ!" สุดท้ายกำแพงความเข้มแข็งของฟาร์ก็พังทลายลง เธอโผเข้ากอดพ่อแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป เสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ในหัวของเธอมีแต่คำถามซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่เธอสู้ชีวิตมาตลอด ทั้งที่เธอทำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อน เพื่อส่งเสียตัวเองเรียนและดูแลพ่ออย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงอายุ 21 ปีคนหนึ่งจะทำได้ แต่ทำไมโชคชะตาถึงกลั่นแกล้งให้เธอต้องมาแบกรับหนี้ที่ไม่ได้ก่อ ทำไมเธอถึงต้องถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเหมือนเป็นสิ่งของแบบนี้ ท่ามกลางบ้านที่ข้าวของกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี ฟาร์กอดพ่อไว้แน่นเหมือนคนกำลังจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าหาที่พึ่งสุดท้าย
Último capítulo
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 183 จบบริบูรณ์
"ขอบคุณครับคนดี... ขอบคุณมากๆ นะครับ พี่รักฟาร์นะครับ" ธามกระซิบพึมพำชิดหลังมือบาง นัยน์ตาคมทอประกายหวานฉ่ำ "ฟาร์ก็รักพี่ธามค่ะ" แชะ! แชะ! แชะ! แสงแฟลชรัวกดถ่ายภาพช่วงเวลาอันงดงามนี้ไว้ทันที เสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ หลังจากพิธีสวมแหวนและหลั่งน้ำพระพุทธมนต์อันแสนอบอุ่นเสร็จสิ้นลง เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองสดใสก็ดังขึ้นทั่วทั้งงาน เป็นสัญญาณว่าพิธีการอย่างเป็นทางการได้เสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แบบ ถึงเวลาสำหรับช่วงเวลาแห่งความสุข ความสนุกสนานและการบันทึกความทรงจำของทุกคน "เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน!" พิธีกรประกาศผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงสดใส "ขอเชิญบรรดาคุณพ่อ คุณแม่ คุณย่า คุณยาย รวมถึงเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวทุกท่าน ก้าวขึ้นมาบนเวทีเพื่อร่วมถ่ายภาพหมู่ครอบครัวและกัลยาณมิตรเป็นความทรงจำอันงดงามร่วมกันครับ!" ธามในชุดสูทสีขาวครีมสุดสง่าประคองฟาร์ที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ลุกขึ้นยืน ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำที่ปิดไม่มิด ก่อนจะหันไปต้อนรับผู้ใหญ่และเพื่อนๆ ที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเวที วริศเดินนำขึ้นมาเป็นคนแรก ชายแก่ยิ
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 182 ขอบคุณ
"ใช่ค่ะ! คุณธามก็หล่อสง่างามสมเป็นประธานใหญ่ ส่วนหนูฟาร์ก็สวยหวานน่ารักหยาดเยิ้มมาก เหมาะสมกันที่สุด ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าคู่นี้อีกแล้ว!" เสียงญาติสนิทอีกคนเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม ปายวาดที่ยืนอยู่ข้างพงษ์เดชยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง "คุณคะ... ดูลูกเราสิคะ หล่อและดูมีความสุขขนาดไหน หนูฟาร์ก็น่าเอ็นดูเหลือเกิน ดิฉันตื้นตันใจจนพูดไม่ออกแล้วค่ะ" "ฮ่าๆๆ! เออ! ผมเห็นแล้วคุณหญิงปายวาด! ไอ้ธามมันทำได้ดีจริงๆ วันนี้มันหล่อสมเป็นลูกชายพงษ์เดช!" พงษ์เดชหัวเราะร่าพลางตบบ่าภรรยาเบาๆ ด้วยความภาคภูมิใจ ทางด้านเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวที่ยืนมองอยู่ข้างพิธี จูนยกมือขึ้นกุมอก ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความปิติ "โอ๊ย... ยายฟาร์ แกโชคดีมากจริงๆ สวยด้วย ซาบซึ้งด้วย ฉันน้ำตาไหลจนเครื่องสำอางจะหลุดหมดแล้วเนี่ย!" อคินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาเอ่ยเย้าจูนด้วยรอยยิ้มกวนๆ "แหมคุณ... ร้องไห้ซะเป็นนางเอกเลยนะ ถ้าอยากอินขนาดนี้ วันหลังลองมาแต่งกับผมดูไหมล่ะครับ รับรองซาบซึ้งไม่แพ้คู่นี้แน่" จูนหันกวับมามองอคินทันทีพร้อมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "เหอะ! ฝันไ
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 181 ผมสัญญา
แชตเตอร์! แชตเตอร์! แชตเตอร์! เสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวของช่างภาพมืออาชีพดังก้องรัวไม่ขาดสาย แสงแฟลชสว่างวาบวิบวับส่องประกายวูบวาบไปทั่วทั้งงาน ร่างบางถูกห้อมล้อมด้วยความงามอันทรงคุณค่า ขณะที่ธามซึ่งยืนรออยู่ด้านล่าง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวผู้เป็นดวงใจเพียงคนเดียว นัยน์ตาคมคายรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน รอยยิ้มเปี่ยมสุขผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาเจ้าสาวของเขาด้วยความเคารพและความรักอันล้นพ้น "สวยมาก..." คำชมนั้นหลุดออกมาจากปากเจ้าบ่าวอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังตะลึงจนไม่รู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง จนกระทั่งสองพ่อลูกก้าวลงมาถึงบันไดขั้นล่างสุด วริศหยุดนิ่งลง ชายแก่มองหน้าลูกสาวคนเดียวด้วยความรักที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่คนเป็นพ่อจะมอบให้ได้ ก่อนจะหันมามองธามที่ยืนตรงอยู่ตรงหน้าอย่างนอบน้อม วริศสูดหายใจเข้าลึกๆ น้ำตาแห่งความปิติล้นพ้นไหลซึมออกมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายแก่ค่อยๆ ประคองมือนุ่มของฟาร์ แล้วนำไปวางลงบนฝ่ามือแกร่งของธามอย่างเบามือและมั่นคง "ตาธาม..." วริศเอ่ยด้
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 180 เจ้าสาวมาแล้ว
ตินเดินเข้ามาหาธาม ชายหนุ่มสบตากับคู่แข่งในวันวานก่อนจะยื่นมือออกไปหา "ยินดีด้วยนะธาม วันนี้นายหล่อมากจริงๆ... ฉันฝากดูแลฟาร์ด้วยนะ" ธามมองมือของตินนิดหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจับแน่นแล้วกระชับอย่างหนักแน่น "ขอบใจมากนะติน... ขอบใจที่ยอมมาร่วมงานและมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉัน ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะดูแลฟาร์ให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วง" ตินยิ้มรับเบาๆ "ฉันเชื่อใจนาย" โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! เมื่อได้เวลาฤกษ์ดี ขบวนขันหมากสุดยิ่งใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นทางการ ความสุขและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ธามเดินนำหน้าขบวนด้วยท่วงท่าสง่างามและรอยยิ้มกว้าง ถัดไปด้านหลังคือพงษ์เดชและปายวาด ผู้เป็นพ่อและแม่ที่แต่งกายหรูหรา หน้าตาบานฉ่ำไปด้วยความภาคภูมิใจและรอยยิ้มปิติ ตามด้วยบรรดาญาติสนิทมิตรสหาย รวมถึงเหล่าชายชุดสูทสีเข้มของกลุ่มมาเฟียพันธมิตรที่มาร่วมเดินขบวนขันหมากกันอย่างพร้อมเพรียง สร้างความเกรียงไกรและยิ่งใหญ่จนทุกคนในงานต่างมองด้วยความทึ่ง ขบวนขันหมากค่อยๆ เคลื่อนผ่านสวนดอกไม้ขึ้นมารายล้อมจนถึงบริเวณหน้าบ้าน ธามเดินนำผู้ใหญ่
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 179 เจ้าบ่าวหล่อ
"ไม่เวอร์เลยแก! คุณลุงวริศดูสิคะ ยายฟาร์วันนี้สวยจนหนูยังอยากขอแต่งงานเองเลยค่ะ!" จูนหันไปฟ้องวริศอย่างอารมณ์ดี วริศยิ้มรับพร้อมหัวเราะเบาๆ "พ่อก็บอกยายฟาร์ไปแบบนั้นเหมือนกันจ้ะหนูจูน ว่าวันนี้ฟาร์เขาสวยเหมือนแม่เขาไม่มีผิดเลย" "ใช่ไหมล่ะคะคุณลุง!" จูนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยสุดตัว ก่อนจะหันมาจัดเวลสีขาวหลังหัวให้ฟาร์อย่างเบามือ "แหม... ยายฟาร์ได้เป็นเจ้าสาวคนแรกของกลุ่มเลยนะเนี่ย เอาจริงฉันโคตรตื่นเต้นแทนแกเลยว่ะ ตื่นเต้นจนเมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ!" "แกตื่นเต้นอะไรก่อนจูน คนที่จะแต่งงานคือฉันไหมล่ะ" ฟาร์เอ่ยเย้าเพื่อนรัก "เอ้า! ก็ฉันตื่นเต้นที่จะได้เห็นแกมีความสุขไงยะ! แถมพี่ธามนะ... เมื่อเช้าฉันเดินผ่านห้องแต่งตัวเจ้าบ่าว เห็นพี่เขานั่งเกร็งจัดเนคไทหลุดไปสามรอบ คิดดูสิ ประธานหมื่นล้านผู้เย็นชา แต่ตอนนี้ตื่นเต้นจนแทบช็อกตายคาห้องแต่งตัวแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ" จูนหัวเราะร่า โห่ววววววว... ฮิ้ววววววว! เชิ้ง ชิ้ง เชิ้ง... โห่...ฮิ้ววววว! ยังไม่ทันที่จูนจะพูดจบ เสียงดนตรีโห่ร้องก้องกังวานของขบวนแห่ขันหมากจากทางเจ้าบ่าวก็ดังกระหึ่มมาจากบริเวณประตูหน้าคฤหาสน์ เสียงโห่
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 178 วันแต่งงาน
สองเดือนต่อมา ในที่สุดเข็มนาฬิกาแห่งช่วงเวลาสำคัญก็เดินทางมาถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยอย่างจดจ่อ นั่นคือวันพิธีมงคลสมรสระหว่างธามและฟาร์ สถานที่จัดงานในวันนี้ไม่ได้ไกลที่ไหน แต่เป็นคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่โตของธามที่ถูกเนรมิตใหม่ทั้งหมด บรรยากาศรอบบริเวณบ้านประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้สดโทนสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ ดอกลิลลี่ และกุหลาบขาว ลอยอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งงาน สะท้อนแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่น เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองไพเราะหวานหวามคลอบางเบา ผู้คนที่มาร่วมงานต่างมีแต่รอยยิ้ม รอยยินดีและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ทว่า ณ ห้องแต่งตัวเจ้าสาวชั้นบนของตัวบ้าน บรรยากาศกลับเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความตื้นตันใจที่ยากจะเอ่ย ฟาร์นั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์อันแสนประณีต ลูกไม้เนื้อดีปักดิ้นเงางามโอบล้อมเรือนร่างได้อย่างพอดี ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามลงตัว ผมสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบพร้อมประดับด้วยเวลสีขาวนวล เธอดูสวยสะพรั่ง เลอค่า และน่ารักมากจนยากจะละสายตา เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของวริศผู้เป็นพ่อที่ก้า
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 12 อวดดี
"ถึงยังไง คุณไม่มีวันได้ครอบครองหนูหรอก... " ฟาร์พยายามขัดขืน แต่แรงปะทะที่ได้กลับมาคือสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเธออย่างจาบจ้วง จนเธอทำได้เพียงกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นด้วยความทรมานใจที่ต้องพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคร้ง! เสียงแก้วคริสตัลถูกปัดกระเด็นไปกระท
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 9 ปีศาจ
"ฮือออ ได้โปรดเถอะค่ะคุณคะ ให้หนูทำอย่างอื่นเถอะนะคะ ล้างจานก็ได้ ขัดรองเท้าก็ได้ หรือจะให้หนูทำความสะอาดบ้านคุณหนูก็ยอมค่ะ แต่อย่าให้หนูทำแบบนี้เลยนะคะ..." เสียงหวานสะอื้นไห้ระงมจนแทบขาดใจ ฟาร์ยกมือขึ้นไหว้หงึกๆ ชายหนุ่มตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากจนเครื่องสำอางบนใบหน
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 8 เงินเท่านั้น
เพล้ง!! แก้วคริสตัลราคาแพงร่วงหล่นจากมือเล็กที่สั่นเทา กระทบเข้ากับขอบโต๊ะกระจกจนแตกกระจายละเอียด น้ำสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นพรมหรูหรา ทว่าเสียงของมีคมที่แตกหักนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับสายตาคมกริบของชายที่นั่งอยู่ข้างกาย "อะไรกัน" ธามเอ่ยขึ้นพร้อมขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นท่าทางของเด็
บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย 1 แจ้งตำรวจ
"แก ฉันกลับก่อนนะ" เสียงหวานของฟาร์เอ่ยบอกจูนเพื่อนรัก หลังจากที่จบคลาสสุดท้ายของวัน "อืม... กลับดีๆ ล่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะแก" จูนโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังรถยุโรปคันหรูที่มาจอดรอรับอยู่หน้าคณะเป็นประจำ พี่ชายของจูนลดกระจกลงมาทักทายคนเป็นน้องอย่างเอ็นดู ชีวิตของจูนถูกโรย
También te puede gustar
นายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อNC20++
เรนเดียร์ B-5216.5K vistasBad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด38.3K vistasDangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
Tiwa32.1K vistasขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม12.6K vistasเจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา
กะหล่ำหมี1.0K vistasYAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก
นัวร์เนีย569 vistasรักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน
หนูแดงอินดี้100 vistasแค้นรักมาเฟียร้าย
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า298 vistas
