3 เจ็บ

​"กลับ"

น้ำเสียงเข้มเฉียบขาดของธามสั่งการลูกน้องเพียงคำเดียว ร่างสูงสง่าหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากบ้านที่พังยับเยิน ทว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าวฝีเท้าหนักๆ นั้นก็หยุดชะงักลง ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันกลับมามองเด็กสาวตัวเล็กที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้น แล้วลูกน้องทุกคนต่างก็หยุดนิ่งเป็นหุ่นปั้นรอรับคำสั่งถัดไป

​"อ้อ... ลืมย้ำความจำไปอย่าง"

​ธามเดินย้อนกลับมาหยุดตรงหน้าฟาร์ ร่างสูงใหญ่ทรุดกายลงนั่งย่อเข่าในระดับเดียวกับเธอ เขาใช้มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตาเขาแบบตรงๆ

​"อึก! อื้อออ..."

ฟาร์ครางประท้วงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยสั่นระริกและพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับตรึงเธอไว้แน่นจนหนีไปไหนไม่ได้

​"อย่าทำอะไรลูกผมเลยนะครับ... ผมขอร้อง ฮือออ"

เสียงอ้อนวอนของวริศดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลัง แต่มันกลับไม่เข้าสู่โสตประสาทของมาเฟียหนุ่มเลยสักนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

​"รู้ใช่ไหม... ว่าถ้าฉันไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการภายในเจ็ดวัน เธอจะต้องเจอกับอะไร"

​เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยคำขู่มหาศาล มือหนาเปลี่ยนจากเชยคางมาเป็นบีบพวงแก้มขาวเนียนของเด็กสาวอย่างแรง จนใบหน้าสวยบิดเบี้ยว ปากอิ่มเผเผยออกด้วยแรงบีบ

​"อึก! จะ... เจ็บนะ... ปล่อย!"

​"ฉันถาม... ก็ตอบฉันมาสิ!"

ธามตะคอกเสียงต่ำ ดวงตานิ่งลึกจนดูน่าขนลุก

​"อึก... อื้อออ... ฉะ... ฉันรู้... ฉันรู้แล้ว!"

ฟาร์ตอบกลับทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว

​"คุณธามครับ! อย่าทำแบบนั้นกับลูกสาวผม"

วริศเห็นลูกถูกรังแกก็ลืมความตาย เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นหมายจะโผเข้ามาช่วยลูกสาว ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของวริศจะถึงตัวธาม ลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ ก็เหวี่ยงพานท้ายปืนฟาดลงที่กลางแผ่นหลังของเขาอย่างจัง

​ตุบ!!

​"อึก! ฮึก!"

วริศทรุดลงไปนอนหน้ากระแทกพื้นทันที

​"อื้ออออ! พ่อ!!!"

ฟาร์กรีดร้องสุดเสียง แต่เธอยังถูกธามบีบหน้าไว้ทำให้เสียงที่ออกมาอู้อี้อยู่ในลำคอ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่อบอวลอยู่ภายในโพรงปาก

​ธามปรายตามองผลงานของลูกน้องด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะสะบัดใบหน้าของฟาร์ทิ้งอย่างไม่ใยดี ราวกับสัมผัสสิ่งของที่ไม่มีค่า

​"กรี๊ดดดด! พ่อคะ! พ่อ!!"

​ทันทีที่ได้รับอิสระ ฟาร์ก็โผคานเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่นอนขดตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น เธอรวบตัวพ่อมากอดไว้แนบอกพลางสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ

"พ่อขาาา พ่อเป็นอะไรไหมคะ พ่อเจ็บตรงไหนไหมคะ พ่อ..."

"ไม่ลูก พ่อไม่เป็นอะไร อึก!"

​"จำใส่สมองไว้..."

ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปลายนิ้วตัวเองช้าๆ

"สิบล้านภายในเจ็ดวัน... ถ้าไม่มีเงินกองตรงหน้า เตรียมตัวไปลงนรกด้วยกันทั้งพ่อทั้งลูกได้เลย"

เขาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และเสียงสะอื้นที่ดังระงมไปทั่วบ้านที่พังทลาย

​"ฟาร์ลูก... เจ็บไหมลูก... พ่อขอโทษ"

​วริศพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนแรงขึ้นมา มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนแก้มใสของลูกสาวอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิดเกาะกินใจเขาจนแทบจะทนมองหน้าลูกไม่ได้ ยิ่งเห็นรอยนิ้วมือสีแดงจางๆ บนแก้มของฟาร์ เขาก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่นำพาหายนะมาสู่แก้วตาดวงใจ

​"ไม่ค่ะพ่อ... ฟาร์ไม่เจ็บ พ่อล่ะคะ พ่อเจ็บมากไหม ฮึก! ฮึก!..."

​ฟาร์ถามกลับทั้งเสียงสะอื้น เธอรีบสำรวจแผ่นหลังของพ่อด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ความเจ็บปวดของเธอเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัว ที่เห็นพ่อถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาแบบนั้น

​"ไม่ลูก... พ่อไม่เจ็บเลยสักนิด พ่อทนได้"

วริศฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเพื่อปลอบใจลูกสาว ทั้งที่ความเจ็บจากการถูกฟาดนั้นร้าวไปถึงกระดูก

​"ฮึก... ฮื้อออออ! ฮื้อออออ!"

​สุดท้ายกำแพงความเข้มแข็งของฟาร์ก็พังทลายลง เธอโผเข้ากอดพ่อแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป เสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นแบบนี้

​ในหัวของเธอมีแต่คำถามซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่เธอสู้ชีวิตมาตลอด ทั้งที่เธอทำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อน เพื่อส่งเสียตัวเองเรียนและดูแลพ่ออย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงอายุ 21 ปีคนหนึ่งจะทำได้ แต่ทำไมโชคชะตาถึงกลั่นแกล้งให้เธอต้องมาแบกรับหนี้ที่ไม่ได้ก่อ ทำไมเธอถึงต้องถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเหมือนเป็นสิ่งของแบบนี้

​ท่ามกลางบ้านที่ข้าวของกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี ฟาร์กอดพ่อไว้แน่นเหมือนคนกำลังจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าหาที่พึ่งสุดท้าย