9 ปีศาจ

"ฮือออ ได้โปรดเถอะค่ะคุณคะ ให้หนูทำอย่างอื่นเถอะนะคะ ล้างจานก็ได้ ขัดรองเท้าก็ได้ หรือจะให้หนูทำความสะอาดบ้านคุณหนูก็ยอมค่ะ แต่อย่าให้หนูทำแบบนี้เลยนะคะ..."

​เสียงหวานสะอื้นไห้ระงมจนแทบขาดใจ ฟาร์ยกมือขึ้นไหว้หงึกๆ ชายหนุ่มตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากจนเครื่องสำอางบนใบหน้าสวยเลอะเทอะไปหมด ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอยู่บนตักกว้างราวกับลูกนกที่กำลังจะถูกปลิดชีวิต

​"ล้างจาน ขัดรองเท้า งั้นเหรอ"

​ธามเค้นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอด้วยความเย็นชา มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กรีดลึกไปถึงใจคนฟัง "คิดว่าค่าแรงล้างจานขัดรองเท้าของเธอต่อนิ้วมันกี่บาทกัน ชาตินี้ทั้งชาติเธอจะหาเงินสิบล้านมาคืนฉันได้ไหม"

​"แต่หนูทำไม่ได้... ฮึก หนูทำแบบนี้ไม่ได้จริงๆ ค่ะคุณเอ่อ... คุณธาม ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูขอร้อง ฮือออ..."

เธอส่ายหน้าพัลวัน พยายามบิดข้อมือหนีจากกรงเล็บปีศาจร้าย

​"ทำไม่ได้ หรือไม่อยากทำกันแน่เด็กน้อย..."

ธามเลิกคิ้ว สายตาคู่หนาเต็มไปด้วยความกดดัน "ตอนก้าวขาเข้ามาในคลับนี้ เธอก็รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่เหรอว่างานเพื่อนดื่มนอนกับคนรวยมันต้องทำอะไรบ้าง ทีกับคนอื่นเธอยังกล้าแลก แต่พอเป็นฉัน... ทำเป็นรับไม่ได้ขึ้นมางั้นเหรอ"

​"หนูไม่ได้อยากทำกับใครทั้งนั้นค่ะ! ฮึก... พี่เอ๋บอกว่าถ้าบริการดี แขกอาจจะใจดีให้ทิป... หนูแค่อยากได้เงินไปช่วยพ่อ หนูไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณ และอีกอย่างหนูก็ไม่รู้ว่ามันต้องนอนกับแขกด้วย"

​"หญ้าอ่อนในกรงเสืออย่างเธอ มันไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก"

ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดแก้มเนียน "จำใส่สมองอันน้อยๆ ของเธอไว้ซะ... ว่าเงินสิบล้านของพ่อเธอ มันซื้อชีวิตเธอมาเป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่เขากดปากกาเซ็นสัญญาแผ่นนั้นแล้ว"

​"ไม่จริง! หนูไม่ใช่สิ่งของนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับหนูแบบนี้!"

ฟาร์ตวาดกลับทั้งน้ำตา ความกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอัดอั้นตันใจ

​"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ... "

​ธามกระตุกยิ้มร้าย ขยับปลายนิ้วไล้ไปตามริมฝีปากบางที่สั่นระริก "และสิทธิ์นั้นมันจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนวันที่พ่อเธอผลัดหนี้ด้วย ถ้าคืนนี้เธอขัดขืนฉันแม้แต่คำเดียว... พรุ่งนี้เช้าฉันจะส่งนิ้วมือของวริศใส่กล่องของขวัญไปให้เธอชื่นชมที่มหาลัย ดีไหม"

​"คุณธาม! คุณมันไม่ใช่คน! ฮือออ... ทำไมต้องทำร้ายพวกเราขนาดนี้ พ่อหนูผิดไปแล้ว หนูยอมชดใช้ให้ แต่ขอเวลาหน่อยไม่ได้เหรอคะ"

เธอทุบกำปั้นลงบนแผงอกแกร่งเบาๆ อย่างคนสิ้นไร้ไม้ตอก

​"เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ฉันให้... มันก็มากเกินพอสำหรับเศษสวะการพนันแบบนั้นแล้ว"

ชายหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดน้ำเสียงทุ้มต่ำจนน่าขนลุก "เลิกร้องไห้สะอึกสะอื้นได้แล้ว มันน่ารำคาญ... หน้าที่ของเธอคืนนี้คือทำให้ฉันพอใจ ไม่ใช่มานั่งบีบน้ำตาขอความเห็นใจจากคนอย่างฉัน เพราะคนอย่างฉันไม่มีความสงสารให้กับลูกหนี้อย่างเธอ"

​"ฮึก... คุณมันปีศาจ..."

ฟาร์พึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาคู่งามหม่นแสงลงราวกับคนยอมรับชะตากรรม

​"ใช่... ฉันคือปีศาจ"

ธามก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด "และปีศาจตนนี้แหละ... ที่กำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ถ้าไม่อยากให้พ่อตาย... ก็เริ่มทำหน้าที่สัตว์เลี้ยงของเธอได้แล้ว!"

"แต่ถ้าหนูมีคำถามจะได้ไหมคะ"

"อืม... ว่ามา"

"แล้ว... ถ้าหนูยอม... คุณต้องเซ็นสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับพ่อหนูอีก และคืนนี้คุณจะหักหนี้ให้หนูเท่าไหร่"

​น้ำเสียงของฟาร์ที่เคยสั่นเครือกลับเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด เด็กสาวใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มขาวนวลอย่างลวกๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นความอ่อนแอทั้งหมดลงสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหวาดกลัวดั่งลูกนก ตอนนี้กำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของจอมบงการอย่างเด็ดเดี่ยว และไร้ซึ่งการหลบตา