8 เงินเท่านั้น

เพล้ง!!

​แก้วคริสตัลราคาแพงร่วงหล่นจากมือเล็กที่สั่นเทา กระทบเข้ากับขอบโต๊ะกระจกจนแตกกระจายละเอียด น้ำสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นพรมหรูหรา ทว่าเสียงของมีคมที่แตกหักนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับสายตาคมกริบของชายที่นั่งอยู่ข้างกาย

"อะไรกัน"

ธามเอ่ยขึ้นพร้อมขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาวตรงหน้า ก่อนความคิดในหัวจะประมวลผลนึกถึงเด็กสาวที่พ่อของเธอติดหนี้เขาสิบล้าน ใช่เขาจำเธอได้ เธอคือลูกสาวของนายวริศ คนที่เพิ่งปากดีบอกจะหาเงินมาคืนเขาให้ได้ภายใน 1 อาทิตย์

"คุนคือ..."

​สติของฟาร์กระเจิงไปหมดสิ้น ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนหน้าถอดสี ร่างเล็กหุนหันลุกพรวดพราดขยับขาตั้งท่าจะวิ่งหนีออกจากห้อง VIP นี้ไปให้เร็วที่สุดด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด

"จับตัวเธอไว้"

คำสั่งเสียงเข้มของมาเฟียหนุ่มดังกึกก้อง ลูกน้องหลายคนที่ยืนล้อมรอบต่างถลาเข้าหาเธอทันที

​"ว้าก! / คุณ!"

​ทว่าเธอก้าวขาออกไปได้เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น มือหนาดุจคีมเหล็กของธามก็เอื้อมมากระชากข้อมือบางของเธออย่างแรง จนตัวเธอปลิวหวืดตามแรงมหาศาล

​"อุ๊ย! อึก..."

​ฟาร์เสียหลักลอยกลับมาตามแรงดึง ร่างทั้งร่างกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งอันแน่นหนาอย่างจัง ก่อนจะถูกวงแขนทรงพลังตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างของเธอลงมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างหมดทางสู้ ร่างเล็กรีบดิ้นรนทุบตีแผงอกของเขาหวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ

​"ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน! คุณมันปีศาจ... ปล่อย!"

​"จะรีบหนีไปไหนล่ะฟาร์... หือ... คืนแรกของการทำงานยังไม่ทันเริ่มเลยไม่ใช่หรือไง"

​ธามเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำที่ข้างใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวแก้มเนียนจนฟาร์ขนลุกซู่ เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างของเธอแทบจะหลอมรวมไปกับอกเสื้อเชิ้ตของเขา

​"ฮึก... ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูขอโทษ หนูไม่รู้ว่าเป็นคุณ... หนูไม่ทำงานนี้แล้ว!"

ฟาร์ร้องไห้โฮออกมาด้วยความขวัญเสีย เธอพยายามยันไหล่หนาเอาไว้ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายเคืองเขาเลยสักนิด

​"ไม่รู้ว่าเป็นฉันงั้นเหรอ"

​ธามเค้นเสียงหัวเราะในลำคอชวนให้ขนลุก มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนของเธอขึ้นมาบังคับให้มองหน้าเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบฉายแววผู้ชนะอย่างเหนือกว่า

​"คิดว่าที่นี่คือที่ไหนฟาร์... คลับหรูขนาดนี้ถ้าไม่ใช่ธุรกิจของฉัน และแน่นอนว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ เธอก้าวขาเข้ามาที่นี่แล้ว และตั้งใจที่จะทำงานเพื่อหาเงินไม่ใช่หรือไง"

"ไม่นะ! ปล่อยหนู หนูไม่เอาแล้ว ปล่อยนะ ปล่อย!"

"หึ... ไม่เอาได้ไงกัน ในเมื่อเธอตกลงรับงานนี้ไปแล้ว ก็เท่ากับว่าเธอเต็มใจมาเพื่อเข้าหาฉัน"

​คำพูดของธามทำให้ฟาร์เบิกตากว้างด้วยความช็อกซ้ำสอง น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มเนียน นี่เท่ากับว่าเขากำลังมัดมือชกเธอเลยนะ เธอยังไม่ทันได้รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่ในห้องนี้คือเขา แล้วเขาจะมาหาว่าเธอเต็มใจอยากเข้ามาเพื่อเข้าหาเขาได้ไง

​"คุณ... คนแค่แกล้งหนูเท่านั้นใช่ไหมคะ จริงๆ แล้วคุณไม่ได้ใจร้ายใช่ไหม"

​"ฉันไม่ได้แกล้ง..."

ธามใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตากลับเย็นชาและเหี้ยมเกลียด "สิบล้านภายในเจ็ดวัน... งานถ่ายแบบโง่ๆ ของเธอหาไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นงานปรนนิบัติฉันบนเตียง... แค่คืนเดียวหนี้ของพ่อเธออาจจะลดลงไปสักล้านสองล้านก็ได้นะ"

​"ฮึก... ไม่... หนูไม่ทำ... คุณโกหก"

ฟาร์ส่ายหน้าพัลวัน

​"ไม่ทำงั้นเหรอ ถ้าเธอไม่ทำแล้วพ่อของเธอล่ะ..."

ธามเลิกคิ้วขึ้น สายตาแฝงความข่มขู่ชวนดิ่งลึก "ป่านนี้ลูกน้องของฉันคงไปยืนรอหน้าบ้านแล้วล่ะมั้ง ถ้าคืนนี้เธอเดินออกไปจากห้องนี้โดยที่ฉันไม่อนุญาต... พ่อของเธอคงไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันของวันพรุ่งนี้แน่"

​คำขู่เยือกเย็นของมาเฟียหนุ่มตรึงให้ร่างเล็กนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ฟาร์สบตาคมกริบของปีศาจร้ายในร่างมนุษย์ตรงหน้าด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ร่างกายของเธอสั่นเทาอยู่บนตักกว้าง หมดซึ่งหนทางหนีรอดจากกรงทองที่เขากำลังสร้างไว้

"มะ... หมายความว่ายังไงคะ"

"ก็หมายความตามที่ฉันเสนอไปไงละ ถือว่าฉันใจดีกับเธอมากนะเด็กน้อย แล้วคนอย่างฉันไม่เคยสนองข้องเสนอแบบนี้ให้ใครมาก่อนด้วยซ้ำ รับสิ่งที่ฉันต้องการคืนคือเงินเท่านั้น"