บทที่ 3.2 นางร้ายที่น่าสงสาร

ย่วนหยวนอยากถามท่านแม่ใจจะขาด ท่านย่าพูดอะไรด้วย เหตุใดกลับมาจึงมีท่าทีเช่นนี้

            แต่เพราะทราบดี ตนเองเป็นแค่เพียงเด็กทารกยังไม่ถึงหนึ่งเดือน จึงทำได้เพียงแนบใบหน้ากับอ้อมอกมารดา ถูไปมาอย่างออดอ้อนและให้กำลังใจ

            หยาดน้ำตาหวางหลินที่คลอหน่วยพลันไหลอาบแก้มอย่างมิอาจอดกลั้น วันนี้ท่านหญิงหนิ่วเหยียนเรียกนางไปรับทราบเรื่องบางอย่าง มิใช่ขอความเห็น อีกทั้งสามีของนาง เขาไม่ตอบจดหมายกลับเรื่องมีลูกด้วยกัน หากคาดหวังให้อีกฝ่ายรักใคร่ ย่อมเป็นไปไม่ได้หรอก

            “ฮึก”

            หวางหลินร้องไห้สะอื้น เนื้อตัวสั่นระริก ทั้ง ๆ ที่นางบอกกับตนเองเอาไว้แล้วแท้ ๆ จะเก็บความรู้สึกอ่อนแอไว้ในส่วนลึก เพราะอยากเข้มแข็งให้เจ้าก้อนแป้งเห็น สุดท้ายก็เผยความอ่อนแอออกมาจนได้

            อันที่จริง หลังท่านหญิงหนิ่วเหยียนไล่นางมาอยู่เรือนท้ายจวนและสามีไม่สนใจไยดีเรื่องจดหมาย นางกลับไปยังบ้านเดิม บอกกับท่านพ่อท่านแม่อย่างตรงไปตรงมาว่าอยากหย่า เดี๋ยวจะเลี้ยงดูลูกเอง

            ทว่าพวกท่านไม่ยอม พวกท่านเป็นห่วงชื่อเสียงและความรู้สึกของทารกน้อยหลังคลอด

            ปากผู้คนในเมืองหลวงคมยิ่งกว่าคมกระบี่ ย่วนหยวนของนางอาจถูกคนอื่นล้อไม่จบสิ้น

            นางอดทนอยู่ในจวนสกุลซ่งต่อก็เพราะลูก ขอเพียงลูกมีความสุข ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม คนเป็นแม่ยินดีทำทุกวิถีทางเพื่อรักษามันให้บุตรสาว

            ตอนนั้นนางปลอบใจตนเอง อย่างน้อย ๆ ก็ยังเป็นถึงพระชายา ซ่งอ๋องไม่มีอนุ ไม่มีชายารอง สาวใช้ห้องข้างก็ไม่มี มั่นใจว่าเจ้าก้อนแป้งคลอดออกมาจะเป็นอันดับหนึ่ง

            แต่ดูเหมือนตอนนี้...อาจไม่ใช่แบบนั้นแล้ว...

            ปิงปิงเห็นผู้เป็นนายร้องไห้ หัวใจก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย ปกติท่านหญิงหนิ่วเหยียนไม่โปรดปรานพระชายา เรียกไปครั้งนี้คงไม่พ้นการดุด่าต่อว่า ที่ผ่านมาพระชายาใช้ความอดทนเป็นอย่างมาก เพื่อให้คุณหนูซ่งย่วนหยวนคลอดออกมาอย่างปลอดภัย

            โดยตลอดเก้าเดือนที่อุ้มท้อง พระชายาอยู่อย่างสงบ ไม่ไปรุกรานเรือนอื่น หากมีคนมาหาเรื่องก็นอบน้อมถ่อมตน เหตุผลคือรักษาความปลอดภัยของก้อนเนื้อน้อย ๆ ในครรภ์

            วันที่ทารกลืมตาดูโลก ปิงปิงถึงกับแอบไปหลั่งน้ำตาเพราะแม่ลูกได้พบกันเสียที

            “พระชายา หากท่านทุกข์ใจ บอกปิงปิงได้นะเจ้าคะ ปิงปิงยินดีรับฟัง” ปิงปิงนั่งลงบนพื้นข้างตั่งนิ่ม พลางยื่นมือไปจับขาผู้เป็นนาย บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

            ซ่งย่วนหยวนก็อยากปลอบมารดาด้วย จากที่แนบใบหน้ากับอกอุ่นและถูไปมาก็เบียดเข้ามามากขึ้น มือสั้นป้อมชูขึ้นสุดแล้วจับแก้มท่านแม่

            หวางหลินก้มมองบุตรสาว ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ ซ่งย่วนหยวนทำท่าทางคล้ายกับกำลังปลอบนาง เหตุใดทารกวัยยังไม่ถึงเดือน จึงได้รู้ความมากถึงเพียงนี้ หรือลูกรับรู้ว่านางกำลังทุกข์ใจกันนะ

            แต่เพราะมีลูกอยู่ หัวใจของนางก็ได้รับการเติมเต็ม อบอวลด้วยความรักมากมาย

            หากซ่งย่วนหยวนเติบโตขึ้นมา คงช่วยเหลือนางได้มากกว่านี้แน่นอน

            เด็กทารกคิดว่าท่านแม่คือ  ‘นางร้ายที่น่าสงสาร’

            เดิมทีพื้นฐานของหวางหลินหาใช่สตรีร้ายกาจ แต่เพราะนักเขียนใจดำ อยากยัดเยียดบทนางเอกให้หญิงอื่น จึงเปลี่ยนแปลงนิสัยท่านแม่ ไม่รู้เมื่อเวลาผ่านไป เส้นเรื่องจะไปสู่จุดนั้นตามนิยายหรือไม่

            ซึ่งนางไม่อยากให้เกิด ชาติก่อนโหยหาพ่อแม่ เพราะสูญเสียพวกท่านไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เป้าหมายสำคัญย่อมอยากได้ครอบครัวอบอุ่นกลับคืนมา

            ท่านแม่รูปโฉมงดงาม จิตใจดีและอ่อนไหวง่าย ท่าทางประหนึ่งคุณหนูในห้องหอน่ะหรือจะเป็นนางร้ายได้

            ซ่งย่วนหยวนจินตนาการภาพความร้ายกาจของท่านแม่ไม่ออกเลย

            ระหว่างเด็กหญิงครุ่นคิด จู่ ๆ ก็รู้สึกหิว นางกินนมเท่าใดก็ไม่เคยอิ่ม ผ่านไปเพียงชั่วครู่ก็หิวอีก

            นางไม่ได้ตะกละนะ แต่หิวจริง ๆ หากไม่กินก็จะไม่มีแรงเอาไปคิดวิธีการทำให้เส้นเรื่องเปลี่ยนแปลงจากนิยาย

            ซ่งย่วนหยวนอ้าปาก เปล่งเสียงร้องไห้เล็กแหลม มือเล็กจับอกมารดา น้ำลายพลันไหลออกมาอย่างมิอาจควบคุม ดวงตาเป็นประกาย

            หวางหลินเห็นท่าทางของลูกก็หัวเราะทั้งน้ำตา หญิงสาวยกมือปาดหยาดน้ำตาทิ้งไปแล้วอุ้มเจ้าก้อนแป้งไปนั่งบนเตียง

            “เด็กตะกละ หิวแล้วใช่หรือไม่” พระชายาของซ่งอ๋องกล่าวยิ้ม ๆ

            ซ่งย่วนหยวนอับอายมาก หน้าแดงหูแดงไปหมด ต้องโทษร่างกายของเด็กทารกแท้ ๆ ที่ทำให้ตนเองต้องทำเรื่องขายหน้าให้ท่านแม่เห็น อยากบอกท่านแม่มากว่าตนไม่ใช่เด็กตะกละ แค่กระเพาะเล็กจึงหิวบ่อย

            แต่เมื่อหวางหลินแหวกสาบเสื้อ จับเต้าอวบไปจดจ่อปากเล็ก ซ่งย่วนหยวนก็อ้าปากครอบครองทันที ดูดกินนมอย่างหิวโหยไม่รู้จบสิ้น กินเท่าใดก็กินไม่อิ่ม การได้อยู่ในอ้อมกอดท่านแม่อบอุ่นจริง ๆ นางรู้สึกปลอดภัย ไม่เกรงกลัวอันตรายรอบข้าง

            ซ่งย่วนหยวนกินนมพักใหญ่จนอิ่ม พอหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง นอนหลับด้วยลมหายใจสม่ำเสมอ

            “แม่รักหยวนเอ๋อร์มากนะ อย่าได้รับรู้ความทุกข์ใจของแม่เลย”

            หวางหลินลูบศีรษะทุย สิ่งที่นางปรารถนาคืออยากให้ลูกมีรอยยิ้ม มิใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด ดังนั้นเรื่องในวันนี้จะถูกเก็บเป็นความลับต่อไป...